အတော်လေး ရက်ရောသားပဲ

ရှန်းယီသည် လောဘတကြီး မပြုမူခဲ့ဘဲ၊ နေရာ၌ပင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေ၏။

ယခင်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် ရှိနေစဉ်၊

သူသည် အလွန် အရေးကြီးသော သတင်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပေသည်။

၎င်းမှာ နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ တိမ်နီရတနာ သည် သူ၏ အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ထားသော လွတ်ငြိမ်းလေဟုန်စီးနင်းခြင်းနည်းစနစ်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နိုင်သည် ဆိုသောအချက်ပင်။

ဤသည်မှာ ကျန်းချိုလန်၏ သုံးသပ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူမကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင်ပင် သူမသည် သူမ၏ အမြင်ကို ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ခန့်မှန်းခြေ နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်၊

အဘွားချမ် နှင့် ဝူဖုန်း တို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် လှုပ်ရှားခြင်းသိုင်းပညာများ မရှိကြသည့်အတွက် တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကို ဖြတ်သန်းရာ၌ အခြားသော နတ်ဆိုးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ပုန်းကွယ်ခြင်းနည်းစနစ် နှင့် ပုံရိပ်ယောင်နည်းစနစ် များကို အားစိုက်ထုတ်၍ အသုံးပြုခဲ့ကြရပေသည်။

"ငါတို့ ရွှေပိုးချည်ရတနာကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်။ အဆင်သင့် ဖြစ်တာနဲ့ ခေါင်းလောင်းတွေကတစ်ဆင့် အချက်ပြပေးမယ်"

ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်း နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ နှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ပုန်းကွယ်ခြင်းနည်းစနစ်ကို ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားကြပြီး အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

၎င်းတို့၏ စိတ်ခံစားမှုများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါ တစ်စက်မျှပင် လွောင့်စိမ့်ထွက်ခြင်း မရှိပေ။

ရှန်းယီသည် ထိုနှစ်ဦး ဝေးလံသော အနောက်ဘက် တောင်တန်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလေ၏။

ဤပုန်းကွယ်ခြင်းနည်းစနစ်မှာ သူ၏ နည်းစနစ်ထက် သာလွန်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ သူ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းရပေဦးမည်။

ဤအချိန်မှာတော့

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေရန် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

"..."

ကျန်းချိုလန်သည် သူမ၏ လက်များကို ဘေးတွင် ချလျက် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းအမြုတေ အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ညှိယူနေလေသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်မှာ တဖြည်းဖြည်းဖြော့တော့လာပြီး၊ တောင်တန်းကြီး၏ အစွန်းတစ်ဖက်၌ နီရဲသော ဇာပဝါပါးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ရုတ်တရက် ရှန်းယီ၏ ခါးရှိ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားလေသည်။

"တိုက်"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ကျောက်စိမ်းနဂါးကြီး တစ်ကောင်သည် အကန့်အသတ်မဲ့သော အေးစက်မှုများကို သယ်ဆောင်လျက် ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ငြိမ်သက်သွားစေလေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ဆန်းကြယ်ရေခဲဓားလေး များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နဂါးကိုယ်ထည်ကြီးမှာ ဝဲပျံတက်သွားပြီး၊ ထက်ရှသော ဓားသွားများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်စီလျက် အကြေးခွံများကဲ့သို့ သတ္တုသံ တဝေါဝေါ မြည်ဟည်းနေလေသည်။

ထန်း

စူးရှသော ဓားမြည်သံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ပြီး ကြီးမားသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ လေထုထဲ၌ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဆန်းကြယ်ရေခဲ ကျောက်စိမ်းနဂါး သည် အဝေးတစ်နေရာသို့ ဦးတည်၍ ဟိန်းဟောက်သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဧရာမကြက်သွေားရောင်ဓား တစ်လက်သည် ကျား နှင့်နဂါးများ၏ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ထိုးဖောက်ကာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လျက် ထိုဦးတည်ချက်ဆီသို့ပင် ပစ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

ရှန်းယီသည် သူ၏ မူလနေရာမှ ရုတ်ခြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူ ပြန်လည်ပေါ်လာသည့် အခါတွင် သူသည် ရေတံခွန်ကမ်းပါး၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အေးစက်သော ချပ်ဝတ်အောက်၌ ချန်းယွမ်ဆေဘာဓားရှည်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဓားအိမ်မှ ကျွတ်ထွက်လာလေသည်။

ဓားရိုးကို သူ၏ လက်ဝါးထဲ၌ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ ထူထပ်သော အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ သူ၏ လက်မောင်းအကာတစ်လျှောက် လည်ပတ်နေလေသည်။

သူသည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ဓားသွားကို သူ့ရှေ့၌ ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အောက်ဘက်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဆန်းကြယ်ရေခဲကျောက်စိမ်းနဂါးနှင့် ဧရာမကြက်သွေးရောင်ဓားတို့မှာ ချိုင့်ဝှမ်းကို ထက်ပိုင်းခွဲပစ်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ကျဆင်းသွားလေသည်။

ဝုန်း

မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ လေထုထဲ၌ ပြည့်နှက်သွားပြီး ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲများ လွင့်စဉ်သွားကြလေသည်။

နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု အတွင်းဘက်မှ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကျန်းချိုလန်"

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တောင် ရှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်မားသော ကြီးမားသည့် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ရုတ်တရက် ပျံတက်လာလေသည်။

ထက်ရှသော နွားချိုကြီးများ၏ အောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာကြီးမှာ ယခုအခါ ရှုံ့မဲ့နေပြီး၊ ၎င်း၏ ကြီးမားသော မျက်လုံးများထဲ၌ ဒေါသအမျက်များတောက်လောင်နေလေသည်။

၎င်းသည် အဆောက်အအုံ မြင့်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများနှင့် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကြွက်သားအဖုအထစ်များ ရှိနေပြီး၊ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဟပြဲနေသော ဒဏ်ရာများ ရှိနေကာ အချို့ဒဏ်ရာများပေါ်၌ နတ်ဆိုးရေခဲနှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။

ဤခမ်းနားလှသော ပုံရိပ်ကြီး၏ အောက်တွင်၊

အဝေး၌ ရှိနေသော အဘွားချမ်နှင့် ဝူဖုန်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ဂါထာမန္တန်များကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း မသိစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့၏ နတ်ဆိုးဘုရင်လေးအပေါ် ထားရှိသော အမြင်မှာ ပြီးခဲ့သော ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုမှ အတိုင်းပင် ကျန်ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီနည်း။ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ယခုအခါ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

မည်ကဲ့သို့သော ပါရမီနှင့် သွေးမျိုးဆက်မျိုးက ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နယ်ပယ်ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုကို စွမ်းဆောင်နိုင်ပါသနည်း။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် လက်ကိုင်ကွင်းပါဧရာမ ဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပါးစပ်ကြီးကို ဟ၍ နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ မြင်ကွင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ထူထပ်သော အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ အထက်မှ အောက်သို့ လွှမ်းမိုးကျဆင်းလာလေ၏။

ဓားသွားသည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို ရှပ်ထိသွားပြီး၊ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများမှာ လေထုထဲ၌ ပွင့်လန်းလာလေသည်။

သွေးစီးကြောင်းသေးသေးလေး တစ်ခုသည် ၎င်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ အောက်ဘက်သို့ စီးကျလာလေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကွဲအက်သွားခဲ့လေ၏။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ မျက်နှာမှ ရင်ဘက်အထိ ကြီးမားသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားလေသည်။

၎င်းသည် လက်ကိုင်ကွင်းပါဧရာမဓားကြီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် အားစိုက်၍ ရှေ့သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

ဓားကြီး ရိုက်ခတ်လာသည်နှင့် ရှန်းယီသည် သူ၏ ဆေဘာဓားရှည်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောင်လိုက် ကိုင်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် ဓားသွားကို အားစိုက်လိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်မောင်းများအတွင်း၌ အင်မော်တယ်နတ်ဆိုးပြောင်းလဲခြင်းခုနစ်ခုမြှောက်အဆင့်၏ စွမ်းအားများမှာ လက်ဝါးများအတွင်းသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဂလောင်

ဓားကြီးထံမှ ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ရောက်ရှိလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အကျွံ ယုံကြည်ရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

၎င်းသည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ လူငယ်လေးကို ဖိနှိပ်လိုက်လေ၏။

အလွန်ကြီးမားလှသော လက်ကိုင်ကွင်းပါဧရာမဓားကြီးသည် သုံးပေမျှသာ ရှည်လျားသော ချန်းယွမ်ဆေဘာဓားနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားလေသည်။

နီရဲသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများသည် နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အကန့်အသတ်မဲ့‌သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းများဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်သွားစေလေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အနက်ရောင် အလင်းတန်းများတောက်ပနေသော ရှန်းယီ၏ချပ်ဝတ်အတွင်းမှ နီရဲသောနတ်ဆိုးစွမ်းအားများမှာလည်း ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်လာလေ၏။

မူလက ငြိမ်သက်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းသည် ယခုအခါ နတ်ဆိုးအကျဉ်းထောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

"မင်းပဲ"

နွားနတ်ဆိုး၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်လောင်လှပေသည်။ ၎င်းသည် တိုက်ခိုက်သူ၏ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်၊ ၎င်းသည် အခြားတစ်ဖက်လူကို ယခင်က မြင်ဖူးကြောင်း သတိရသွားလေသည်။

ထိုစဉ်က ဤလူသည် ကျန်းချိုလန်၏ နောက်၌ ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ သမင်ဖြူ သူမကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် လှုပ်ရှားခြင်းသိုင်းပညာ တစ်မျိုးမျိုးဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အစွမ်းကုန်အားထုတ်ထားသော်လည်း လက်ထဲရှိ ဓားကြီးကို အောက်သို့ ဆက်လက်၍ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ဤလျှပ်တစ်ပြက် အခိုက်အတန့်အတွင်း၊ဆန်းကြယ်ရေခဲခုနှစ်ခုသတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားရည်ရွယ်ချက် သည် နောက်တစ်ကြိမ် ကျောက်စိမ်းနဂါးအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး၊ နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ နောက်ကျောဘက်မှ ကိုက်ခဲလိုက်လေသည်။

အကြိမ်တစ်ရာသန့်စင်ထားသော သံတုံးကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်ပြီးခိုင်ခံ့လှသော နွားနတ်ဆိုး၏ ကျောပြင်ကြီးမှာ ကျောက်စိမ်းနဂါး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အသားအထူကြီး တစ်လွှာ ချက်ချင်း ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရလေ၏။

"အား"

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဤလူများက သူ့ကို မည်သို့ ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို သူး

နားမလည်နိုင်တော့ပေ... ကျန်းချိုလန်နှင့် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဤလူငယ်။

"ဘုရင်တစ်ပါးကို တိုက်ခိုက်တယ်လား၊ အရှက်မရှိလိုက်တာ"

ထူထပ်သော အနီရောင်မြူခိုးများ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ အောက်ခြေတွင် နီရဲသော တိမ်တိုက်အစုအဝေးတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားလေ၏။

ဤသည်မှာ မိမိကို ပစ်မှတ်ထားသော ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသည့် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း နတ်ဆိုးဘုရင်လေး နားမလည်သည်အထိ မတုံးအပေ။

၎င်းသည် ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်လျက် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းလိုက်လေ၏။ ၎င်း အပေါ်သို့ ပျံတက်လိုက်သည်နှင့် ရွှေရောင်ပိုက်ကွန်တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်လေသည်။

အဘွားချမ်နှင့် ဝူဖုန်းတို့သည် သူတို့၏ မန္တန်များကို လျင်မြန်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ကြလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရွှေပိုးချည်ပိုက်ကွန်၏ အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်တွင်းအမြုတေအတွင်းမှ တာအိုသန္ဓေလောင်းများကို လှုံ့ဆော်ကာ အရှိန်အဝါအပြည့်ဖြင့် နွားနတ်ဆိုးကို အောက်သို့ ရုတ်တရက် ဆွဲချလိုက်လေသည်။

"ဒီဘုရင်ကို လွှတ်စမ်း"

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေတ္တမျှ ထိတ်လန့်သွားလေပြီ။ ၎င်းသည် လက်ထဲရှိ ဧရာမဓားကြီးကို ကြမ်းကြုတ်စွာဝှေ့ယမ်းပြီး ရွှေပိုးချည်များကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားလေ၏။

ရွှေပိုးချည်များမှာ အထူးပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံ မရသော်လည်း၊ ၎င်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ထိရောက်မှု ရှိနေပေသည်။

ချန်းယွမ်ဆေဘာဓားနှင့် ရင်ဆိုင်ရာ၌ မရှုံးနိမ့်ခဲ့သော လက်ကိုင်ကွင်းပါဧရာမဓားကြီးပင်လျှင် ယခုအခါ သေးငယ်သော ရွှေပိုးချည်များကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

၎င်း၏ အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ မှိန်ဖျော့သွားစေလေ၏။

ပေးဆပ်မှုအနေဖြင့် အဘွားချမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး၊ ဝူဖုန်းမှာ သွေးတစ်လုပ်ပင် အန်ထွက်လာလေ၏။

၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို နတ်ဆိုးဘုရင်လေးဟု ခေါ်ဝေါ်ရဲသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ၊ သူ၏ ခွန်အားမှာ အမြုတေစုစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိသင့်သည့် အဆင့်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီ။

ဆန်းကြယ်ရေခဲကျောက်စိမ်းနဂါးသည် တတိယအကြိမ်မြောက် ခုန်အုပ်လိုက်လေ၏။

အမှန်မှာတော့ ၎င်းထက် ချပ်ဝတ်နှင့်လူငယ်သည် လှုပ်ရှားနှင့်ပြီး ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ပျံတက်သွားပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် လေထဲမှနေ၍ အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

အင်မော်တယ်နတ်ဆိုးပြောင်းလဲခြင်းကိုးသွင်နှင့် ရေနဂါးနတ်ဆိုးခွန်အားတို့၏ ထောက်ပံ့မှုများဖြင့် သူသည် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများနှင့် တာအိုသန္ဓေလောင်းကိုပင် အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ဓားတစ်လက် သို့မဟုတ် တူတစ်ချောင်းကဲ့သို့သော ရှည်လျားသည့် ခြေထောက်သည် ထူထဲသော နွားချိုကြီးကို ကျိုးပဲ့သွားစေပြီးနောက်၊ နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

ထိုင်းမှိုင်းသော အသံကြီးတစ်ခု ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်မှာ ရုတ်တရက် ပျော့ခွေကျသွားလေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဗလာဖြစ်သွားပြီး၊ ကြီးမားခမ်းနားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ နောက်သို့ ယိုင်နဲ့သွားလေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဆန်းကြယ်ရေခဲ ကျောက်စိမ်းနဂါးသည် အနီးကပ် လိုက်ပါလာပြီး၊ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ရက်စက်စွာ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လေ၏။

နွားနတ်ဆိုးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားလေသည်။

၎င်းသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အဝေးမှ လျှောက်လာနေသော အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းချိုလန်... ကျန်းချိုလန်..."

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် ဤကဲ့သို့သော ဒေါသမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။

သူသည် တရားမျှတမှုကို တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်လေ၏။ သူသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက အဆင့်တက်နိုင်သော်လည်း၊ တူညီသော နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ခွန်အားဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူလိုစိတ် ရှိခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် လူများခေါ်ဆောင်လာပြီး ဒဏ်ရာရနေသော သူ့ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့လေပြီ။

အဘွားချမ်သည် နွားနတ်ဆိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲ၌ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။

၎င်းသည် သူ့ကိုယ်သူအလွန်တရားမျှတသည်ဟု ထင်သော်လည်း၊ ချင်ကျိုးရှိ မြို့တစ်မြို့မှ သာမန်ပြည်သူများကို ဝါးမြိုခဲ့စဉ်ကမူ ထိုလူများအပေါ် ၎င်းသည် သနားညှာတာမှု တစ်စက်မျှ မပြသခဲ့ပေ။

နှစ်ပေါင်း လေးရာအတွင်း၊ မြို့နှင့် စီရင်စု တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုပင်။

သန်းပေါင်းများစွာသော သာမန်ပြည်သူများ၏ အသက်ပေါင်းများစွာအတွက် ဖြေရှင်းချက် တစ်ခု ရှိကိုရှိရမည်။

ထိုအချိန်တွင် နွားနတ်ဆိုးသည် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေရာမှ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်း ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့က ဒီလို ကစားချင်တယ် ဆိုမှတော့၊ ဒီဘုရင်ရဲ့ မိသားစုကလည်း တကယ်တမ်းကျတော့ အတော်လေး ရက်ရောပါတယ်"

သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကြေးမုံပြင်တစ်ခုသည် ရွှေပိုးချည်ပိုက်ကွန် အတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအရာသည် လေနှင့်အတူ ကြီးထွားလာပြီး၊ ကြီးမားသော နေမင်းကြီးတစ်စင်းအလား ကောင်းကင်ယံ၌ တွဲလွဲခိုနေလေတော့သည်။