အခု ငါ့အလှည့်ပဲ ရက်ရောပြရသေးတာပေါ့

"တကယ်ပဲ..."

အဘွားချမ်၏ သေးငယ်သော လက်နှစ်ဖက်သည် ရွှေပိုးချည်ပိုက်ကွန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ သူမ၏သွားများကို တင်းတင်းစေ့ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ ကြေးမုံပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် ဤနွားနတ်ဆိုးတို့ စကားပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားခဲ့ရစဉ်ကပင်၊ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ဝိုးတဝါး ထင်မြင်ချက်တစ်ခု ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် ချင်ကျိုးကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် လိုအပ်သည် ဆိုလျှင်ပင်၊မဟာနတ်ဆိုး၏ အပြုအမူမှာ နှိမ့်ချလွန်းနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ဤမောက်မာလှသော နွားနတ်ဆိုးသည် မဟာချန်မင်းဆက်၏ အပြင်ဘက်ရှိ တစ်စုံတစ်ခုသော နတ်ဆိုးအင်အားစု တစ်ခုမှ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေများပြီး၊ ဤသို့သော နောက်ခံမျိုးရှိသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၌ အသက်ကယ်နည်းလမ်း အချို့ မရှိဘဲ မည်သို့ နေပါမည်နည်း။

ထို့ပြင် အခြားတစ်ဖက်လူ၏ နောက်ကွယ်၌ နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုပင် ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤအရာသည် ချင်ကျိုးအတွက် ဆိုးရွားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အဘွားချမ်သည် မူလက ကိစ္စများကို ပိုမို ကြီးထွားလာစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သိုင်းဘုံကျောင်းအနေဖြင့် ဆုံးရှုံးသွားသည်မှာ ချင်ကျိုးတစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ကြောင်းနှင့်၊ ၎င်းမှာ ခေတ္တမျှ သည်းခံနိုင်သော ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သိရှိစေရန် ဖြစ်ပေသည်။

အပြင်ဘက်မှ နတ်ဆိုးကြီးများ ရန်လိုစွာ ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ အဓိပ္ပာယ်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားသွားမည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် ကလဲ့စားချေရန် သက်သက် လာရောက်ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် မဟာချန်မင်းဆက်ကို သိမ်းပိုက်ရန် အခွင့်အရေး ယူနေခြင်းလော၊ မသေမျိုးဂိုဏ်း များ၏ ကန့်သတ်ထားသောနေထိုင်ရာ နေရာများကို ဆက်လက် တိုက်စားနေခြင်းလော၊ ၎င်းတို့အား ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဝိုင်းရံထားခြင်းလော ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ ထိုအဆင့်အထိ ပါဝင်ပတ်သက်လာပါက၊ ရွှမ်ကွမ်းဂူ နှင့် 'ဝူထုံတောင်တို့သည် ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေရန် အကြောင်းပြချက် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မဟာချန်မင်းဆက်နှင့် ဤအင်အားစု နှစ်ခုသည် မဟာမိတ်များ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ထို့ပြင် အပြင်ဘက်အား ကာကွယ်ခြင်းသည် ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ကျိုးသည် မဟာချန်မင်းဆက်၏ တံခါးပေါက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ မဟာချန်မင်းဆက်သည်လည်း နတ်ဆိုးများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကို တားဆီးရန်အတွက် အသုံးပြုသည့် တံခါးပေါက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ၎င်းတို့က သတ်မှတ်ထားကြပေသည်။

သိုင်းဘုံကျောင်း၏ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူဆယ့်နှစ်ဦး ဆက်တိုက် ကျဆုံးခဲ့ခြင်းနှင့် ဘိုးဘေးကြီး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့်၊ မူလက တည်ငြိမ်ခဲ့သော မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သခင်နှစ်ဦးနှင့် အစောင့်အရှောက်ခွေးတစ်ကောင် ဟူသောအခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေ၏။

ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင်အားလုံးသည် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းများအတွက် ကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ရန် ခေါ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရပေသည်။

အကူအညီ တောင်းခံလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့သော စားပွဲဝိုင်းကို မှောက်ချပစ်သည့် အရှိန်အဟုန်မျိုးကို အားကိုးရပေမည်... ကျန်းယွမ်ဟွာ မမှောက်ရဲသော စားပွဲဝိုင်းကို သူ၊ အာချမ်က မှောက်ချပစ်မည်။

သောက်ကျိုးနည်းကွာ၊ ငါတို့ သေရမယ်ဆိုရင် အတူတူ သေလိုက်ကြတာပေါ့။

ဦးစွာ နတ်ဆိုးဘုရင်လေးကို သတ်မည်၊ ထို့နောက် ကျန်းချိုလန် အဆင့်တက်ပြီးနောက်တွင် မဟာလနတ်ဆိုးကို သတ်မည်၊ အချိန်ကွာခြားချက်တစ်ခုကို ရယူမည်။

ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးအတွက်မူ သိုင်းဘုံကျောင်းနှင့် မသေမျိုးဂိုဏ်းများအား စိတ်ပူခိုင်းလိုက်မည်။

ဤသည်မှာ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် ချင်ကျိုး၏ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အလမ်း ဖြစ်ပေ၏။

ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးနေပါစေ၊ နတ်ဆိုးဘုရင်လေး အဆင့်တက်လာသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေပြီး၊ ထို့နောက် ချင်ကျိုး၏နေရာအနှံ့တွင် သတ်ဖြတ်ခံရကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ထို ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင်များ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော အရာများကို ရှင်းလင်းပေးမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်ထက် ပိုမို စိတ်ချရပေသည်။

ယခု ပြဿနာတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

အာချမ်သည် သူမ၏ ခါးရှိ ရွှေခေါင်းလောင်းထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးထက် ငါးဆမျှ ပိုမိုရှည်လျားသော အနီရောင်အမြိတ်ပါလှံရှည်ကြီး တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

"သတ်"

သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးသည် ရုတ်တရက် ခုန်ပျံတက်လိုက်ပြီး၊ အေးစက်တောက်ပနေသော လှံသွားကို နတ်ဆိုးဘုရင်လေးထံသို့ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယီသည်လည်း ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းလာပြီး၊ သူ၏ ချန်းယွင်ဆေဘာဓားသည် နွားနတ်ဆိုး၏ မျက်ခုံးကြားကို ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းချလိုက်ကာ၊ဆန်းကြယ်ရေခဲ ကျောက်စိမ်းနဂါးသည်လည်း သူ၏နောက်မှ ကပ်လျက်လိုက်ပါလာပြီး ဟိန်းဟောက်လျက် လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲလိုက်လေသည်။

သုံးဦးစလုံးသည် ဝါရင့် နတ်ဆိုးသတ်ဖြတ်သူများ ဖြစ်ကြရာ၊ နွားနတ်ဆိုးက ၎င်း၏ ရတနာကို အသုံးပြုနေသည်ကို မည်သို့လျှင် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်ပါမည်နည်း။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံ စူးရှရှအချို့ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုစဉ် နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ကြွက်သား ထူပြောသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သံချပ်ကာ တစ်စုံထွက် ပေါလောပေါ်လာလေ၏။

ပေါလောပေါ်လာသည်ဟု ပြောရခြင်းမှာ

ထိုသံချပ်ကာသည် အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ကွဲထွက်နေပြီး၊ အပိုင်းအစ ဆယ်ခုကျော်အဖြစ် ကွဲပြားကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေသောကြောင့်ပင်။

၎င်းသည် ရှေးကျပြီး လေးလံသော ကြေးဝါရောင် အသွင်အပြင် ရှိကာ၊ လက်ရာမြောက်သော ပန်းပုလက်ရာများထွင်းထုထားပြီး၊ မည်သည့် အလင်းရောင်မျှ ဖြာထွက်ခြင်း မရှိဘဲ၊ ၎င်း၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ပတ်နေရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။

လှံရှည်သည် ပခုံးအကာကို ရိုက်ခတ်မိသွားရာ၊ ဖြောင့်တန်းနေသော လှံရိုးတံသည် ရုတ်တရက် ကွေးညွတ်သွားပြီး ကြီးမားသော ခွန်အား၏ ပံ့ပိုးမှုအောက်တွင် ကြေကွဲဖွယ်ရာ ညည်းညူသံများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ဆန်းကြယ်ရေခဲကျောက်စိမ်းနဂါးသည် ရင်အုပ်အကာဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီး၊ ထူထပ်သော ဓားအသိသည် ၎င်းအပေါ်၌ အဖြူရောင် အမှတ်အသားများကိုသာ ချန်ထားခဲ့နိုင်ပြီးနောက် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွဲကြေသွားလေသည်။

ရှန်းယီ၏ လက်ထဲရှိ ဆေဘာဓားရှည်ကြီးတစ်ခုသာလျှင် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်ရာ၊ အလျင်စလို ခုခံလာသော အခြား ပခုံးအကာတစ်ခုပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့နိုင်လေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် အေးအေးလူလူ ထလာလေသည်။

၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ နွားချိုတစ်ချောင်းမှာ ကျိုးပဲ့နေသော်လည်း၊ ကြေးဝါရောင်သံချပ်ကာများ ဝန်းရံထားမှုကြောင့် ၎င်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမို ခမ်းနားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံ ပေါက်နေပေသည်။

၎င်းသည် လက်ဝါးကို အနည်းငယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ၊ လက်ကိုင်ကွင်းပါဧရာမဓားကြီးသည် လျင်မြန်စွာ ပျံတက်လာပြီး လက်ကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။

တိမ်နီရတနာသည် ထွက်ပြေးရာတွင်ကောင်းမွန်ပြီး၊ ဧရာမဓားကြီးမှာ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့ကာ၊သံချပ်ကာမှာ အကာအကွယ်တွင် အလွန် ကောင်းမွန်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်သည် အရာများ ကြောင့်၊ သူအပြင်မထွက်မီ သူ့မိသားစုသည် အလွန်တရာ ပြည့်စုံသော ပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဝေါင်း"

နတ်ဆိုးဘုရင်းသည် အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် အဖြူရောင် အငွေ့တန်း တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

၎င်း၏ အကြည့်သည် သံချပ်ကာပေါ်ရှိ အမာရွတ်များကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ မည်သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားလေသည်။

သူ၏နတ်အာရုံ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားလေ၏။

ကောင်းကင်ယံ၌ တွဲလွဲခိုနေသော ကြေးမုံပြင်သည် ဦးတည်ချက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဒီဘုရင်က ကျန်းချိုလန်ကိုပဲ အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေခဲ့မိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ချင်ကျိုးမှာ မင်းလို သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိနေတာကို ငါ သတိမမူမိခဲ့ဘူး"

နတ်ဆိုးဘုရင်းလေးသည် ရှေ့ရှိ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်ကို အရေးမစိုက်သလို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေ၏။

"မင်းရဲ့ ဓားက မဆိုးဘူး၊ အခု ဒီဘုရင်ရဲ့ အလှည့်ရောက်ပြီ၊ ငါ့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပြသရသေးတာပေါ့"

၎င်း စကားပြောနေစဉ်မှာပင်၊ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တစ်ခုသည် ကြေးမုံပြင်မှ ရုတ်တရက် ယိုဖိတ်ကျဆင်းလာလေသည်။

"..."

ရှန်းယီသည် ယခင်က ဤကဲ့သို့သော နောက်ခံရှိသည့် နတ်ဆိုးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။

ချင်းချိုးမှ မြေခွေးနတ်ဆိုးသည်လည်း ရတနာများစွာကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သူ့ရှေ့ရှိ နွားနတ်ဆိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် ဆင်းရဲနွမ်းပါးပုံ ပေါက်နေပေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်သော ချန်းယွမ်ဆေဘာဓားရှည်ကြီးကို လက်ကိုင်ကွင်းပါဧရာမဓားကြီးက ဦးစွာ ပိတ်ဆို့ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ကြေးဝါရောင် သံချပ်ကာက ကာကွယ်ခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ ထိုနှစ်ခုစလုံးသည် အဆင့်မြင့် ရတနာများ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤကြေးမုံပြင်သည်လည်း ထိုထက် များစွာ ဆိုးရွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပုံရပေသည်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ရှန်းယီသည် မူလနေရာမှ လေပြင်းတစ်ခုအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ နွားနတ်ဆိုး၏ ဘေးဘက်၌ ပြန်လည်ပေါ်လာလေ၏။

သူသည် ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ အစောပိုင်းက ကြေးမုံပြင်မှ ထိုးကျလာသော မှိန်ဖျော့သည့် အလင်းရောင်သည် သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ပါးလွှာသော ဇာပဝါတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ၎င်း၏ အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားလေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် တောက်လောင်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုသည် ကြေးမုံပြင် မျက်နှာပြင်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင် ညွှန်ပြသည့် ဦးတည်ချက်အတိုင်း ၎င်းသည် ပစ်လွှတ်လိုက်လေတော့သည်။

ဘုန်း

ထူထပ်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် တိုင်လုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး၊ သံချပ်ကာနှင့် လူငယ်ကို တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုလိုက်လေသည်။

အရာအားလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး မွန်းကြပ်စေသော အရှိန်အဝါအောက်တွင်၊ အဘွားချမ်နှင့် ဝူဖုန်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ အမြင်အာရုံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ကျန်းချိုလန်သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူမ၏ လက်ဝါးကို ရုတ်တရက် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ၊ ပြန်လည်စုစည်းထားသော ဆန်းကြယ်ရေခဲ ကျောက်စိမ်းနဂါးသည် ယခင်ကထက် ပိုမို ရူးသွပ်သော ပုံစံဖြင့် ကြေးမုံပြင်ကို ဝုန်းခနဲ ဝင်ဆောင့်လိုက်လေသည်။

အဆုံးမဲ့သောငွေရောင်အပ်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းနဂါးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားလေ၏။

ဘန်း ဘန်း

ကြေးမုံပြင်သည် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် တုန်ခါသွားပြီး ကွဲကြေလုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ၊ ကျောက်စိမ်းနဂါးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်အတွက် ၎င်း၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ဝက်ကို လမ်းကြောင်းလွှဲပေးလိုက်ရလေသည်။

"မင်း ဒီဘုရင်ကို မေ့သွားတာလား"

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်လေသည်။ ၎င်း၏ ခမ်းနားလှသော တောင် ရှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်မားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး စတင်ပြေးလွှားလိုက်သောအခါ၊ မြေကြီးများ ကွဲအက်သွားပြီး ပန်းကန်ပြားကွဲကဲ့သို့ ထူထပ်သော အက်ရာများ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

၎င်း၏လက်ထဲရှိ လက်ကိုင်ကွင်းပါ ဧရာမဓားကြီးကို မြင့်မားစွာ မြှောက်လိုက်လေသည်။

ဆန်းကြယ်ရေခဲ ကျောက်စိမ်းနဂါးသည် ပြန်လည်ကာကွယ်ခြင်း မပြုဘဲ၊ ကျန်းချိုလန်သည်လည်း နွားနတ်ဆိုးဘက်သို့ အကြည့်မရောက်ရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ကြေးမုံပြင်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး၊ ၎င်းကို ချိုးဖျက်ရန် နောက်ထပ် ရိုက်ချက် မည်မျှ လိုအပ်မည်နည်းဟု စိတ်ထဲ၌ ရေတွက်နေလေသည်။

သူမသည် လှုပ်ရှားခြင်းသိုင်းပညာဖြင့် သူမ၏ မလိုအပ်သော အရာများအပေါ်၌ အာရုံစိုက်ထားရန် အမှန်တကယ် မလိုအပ်ပေ။

နောက်ထပ် တစ်ချက်တည်း... သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အေးစက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းအမြုတေထဲရှိ တာအိုသန္ဓေသားသည် ငွေရောင်အပ်များစွာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြန်လေသည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် တာအိုသန္ဓေသားသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ဓားရည်ရွယ်ချက်များ သူမ၏ ပတ်လည်တွင် ပိုမို စုစည်းလာလေသည်။

"ဝှက်ဖဲတစ်ခု ဖုံးကွယ်ထားသေးတာလား"

ကြေးဝါရောင် သံချပ်ကာသည် ဓားခုတ်ချက်များနှင့် ပုဆိန်ရိုက်ချက်များကို တားဆီးနိုင်သော်လည်း၊ ထိုထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အေးစက်မှုကိုမူ တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊

လှုပ်ရှားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာ

လေ၏။

သူ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားလေ၏။ ဤမျှများပြားသော ရတနာများ၏ ကောင်းချီးပေးမှု ရှိနေလျှင်ပင်၊ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ မရှိသေးပေ။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် ဓားရိုးကို အစွမ်းကုန် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ခုတ်ချရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်း၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းက ကြေးမုံပြင်၏ အစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ကြေးမုံပြင်သည် ရုန်းကန်နေသော်လည်း ထိုလက်၏ ဆွဲချမှုကို ခံလိုက်ရလေ၏။

ထိုလက်သည် ကြီးမားသော ကြေးမုံပြင်ကြီးကို ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

ရှန်းယီ၏ သံချပ်ကာမှာ နေရာအနှံ့ ကွဲကြေနေပြီး၊ သူ၏ ကြွက်သားများထူပြောသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အရိုးများမြင်ရလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာကြီးများ ရှိနေကာ၊ သူ၏ အတွင်းကလီစာများ ခုန်လှုပ်နေသည်ကိုပင် ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသော်လည်း၊ အနီရောင် အလင်းတန်းများ၏ပြည်လည်ကုသမှုအောက်တွင် မျက်စိရှေ့တွင်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေလေ၏။

အင်မော်တယ်နတ်ဆိုးပြောင်းလဲခြင်းသတ္တမအဆင့်ဖြင့် ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းကို တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ကိုယ်အထက်ပိုင်းရှိ စုတ်ပြတ်နေသော သံချပ်ကာကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီး နွားနတ်ဆိုးကို ဘေးတိုက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ပုံရိပ်သည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။

သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ဝါးသည် နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ နဖူးကို ဖိကပ်လိုက်လေသည်။

လူငယ်လေး၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

ဝုန်း

ထို စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော ခွန်အားအောက်တွင်၊ နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မည်သည့် ခုခံနိုင်စွမ်းမျှ မရှိဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ဖိချခြင်း ခံလိုက်ရလေတော့သည်။