နတ်ဆိုးဘုရင်လေးနှင့် တိုက်ပွဲ

ပခုံးအကာလွှာပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်းယီသည် ၎င်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ညာဘက်လက်သီးဖြင့် နတ်ဆိုးမင်းသားငယ်၏ နဖူးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်လေ၏။

ဂျွတ်

လက်သီးချက်အောက်၌ အရိုးများ ကွဲကြေသွားပြီး၊ ထိုအရိုးများသည် အသက်ရှုချိန်တစ်ကြိမ်စာပင် ခံနိုင်ရည်မရှိခဲ့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အခြား လက်မောင်းအကာလွှာတစ်ခုသည် အပေါ်သို့ ထိုးတက်လာလေ၏။

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ထဲ၌ ကိုင်ထားသော အကာလွှာဖြင့် ဝင်ရောက်လာသော အကာလွှာကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး လွင့်စဉ်သွားစေလေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ညာဘက်လက်ချောင်းငါးချောင်းဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး၊ အားကုန်သုံး၍ ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဦးခေါင်းခွံ အပိုင်းအစကြီး တစ်ခု ပါလာခဲ့ပေသည်။

"အား"

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် ကြေကွဲဖွယ်ရာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ကျယ်ပြန့်သော လက်နှစ်ဖက်သည် ရှန်းယီ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ လှမ်းလာလေသည်။ နွားနတ်ဆိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နင်းထားသော ရှန်းယီသည် သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် လွဲ၍ ကန်လိုက်လေသည်။

အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် အားဖြည့်ထားသော ကန်ချက်သည် နွားနတ်ဆိုး၏ လက်ကို အလွယ်တကူ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လေ၏။

သူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး နောက်ထပ် လေးလံသော လက်သီးချက် တစ်ခုကို ပစ်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။

သူသည် တစ်ချက်တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းလိုက်တိုင်း ဦးခေါင်းခွံ အပိုင်းအစ တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲခွာယူလိုက်လေ၏။

ရှန်းယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး၊ သူ၏ ကျောရိုးမကြီးမှာ နဂါးတစ်ကောင်အလား ဖြောင့်စင်းနေပေသည်။

သူ၏ လက်သီးချက်တိုင်းနှင့်အတူ ရွှေရောင် သားရဲပုံစံများမှာ သူ၏ အရေပြား မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် ၎င်း၏ မျိုးရိုးအမွေအနှစ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့လေသည်။

ရှန်းယီသည်လည်း သူ၏အမွေအနှစ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်၊ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စများ ဖြစ်မလာပါက ပြိုင်ဘက်သည်လည်း ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဒဏ်ရာ အပေါက်ကြီး လုံလောက်စွာ ကြီးမားသွားပြီဟု ခံစားရသည်အထိ သူ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မတ်တပ်ပြန်ရပ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဓားလက်ဟန် တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

သူ့အထက်တွင် ပေအနည်းငယ် ရှည်လျားသော နီရဲသည့် ဓားရှည်တစ်လက် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာလေသည်။

ရှန်းယီသည် အရေးမစိုက်သလို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ နွားနတ်ဆိုးကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသော သံချပ်ကာ အပိုင်းအစများ ပျံဝဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူသည် ၎င်းတို့ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ အားလုံး လွင့်စဉ်ထွက်သွားကြလေ၏။

"..."

လူငယ်၏ ကြမ်းတမ်းသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ရွှေခေါင်းလောင်း နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ နှစ်ဦးမှာ မသိစိတ်ဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်မိကြလေသည်။

အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်ပြီး တိတ်ဆိတ်ပုံရသော ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဆိုးဘုရင်လေးသည် သူ့ရှေ့၌ ခုခံရန် အခွင့်အရေးပင် မရရှိခဲ့ပေ။

"ဒီတစ်ခါတော့..."

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများထဲမှ ရှန်းယီ ထွက်လာသည့် အချိန်မှစ၍ ကျန်းချိုလန်သည် သူမ၏ လက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြေလျှော့လိုက်လေသည်။

သူသည် မည်သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုမျှ လိုအပ်ပုံမရပေ။

သူမသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ ငေးကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေ၏။

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ လုပ်လို့ရပြီလား"

အာချမ်သည် နောက်သို့ မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူမ ရှင်းပြစရာမလိုဘဲ ကောင်မလေးသည် သူမ၏ အတွေးများကို ခန့်မှန်းမိသွားလေပြီ။

ကစားပွဲအား မှောက်ချလိုက်ပြီး ကိစ္စရပ်များကို သိုင်းဘုံကျောင်း နှင့် မသေမျိုးဂိုဏ်းထံသို့ လွှဲချလိုက်မည်။

ချင်ကျိုးသည် ဤကိစ္စကို ရိုးရှင်းစွာ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ အာရုံစိုက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း လုံးဝ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်သော လူတစ်ယောက် ရှိနေပေသည်၊ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးဘုရင်လေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ခဲ့သူပင်။

ဆန်းကြယ်ရေခဲကျောက်စိမ်းနဂါး သည် နောက်တစ်ကြိမ် ပျံတက်သွားပြီး နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ နဖူးဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်လေ၏။

နွားနတ်ဆိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နင်းထားသော ရှန်းယီသည် သံချပ်ကာများကို လွင့်စဉ်အောင် လုပ်ပြီးသည်နှင့် ဆန်းကြယ်ရေခဲကျောက်စိမ်းနဂါးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်လေသည်။

"..."

ကျန်းချိုလန်သည် အကူအညီမဲ့သော အရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိလေ၏။

နီရဲသော ဓားရှည်ကြီးသည် ချက်ချင်း ကျဆင်းလာပြီး၊ ကြမ်းတမ်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများသည် နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

ကျားနှင့် နဂါးပုံရိပ်ယောင်များသည် အတွင်းပိုင်း၌ ဒေါသတကြီး ဆုတ်ဖြဲ ကိုက်ခဲနေကြရာ၊ အတွင်းရှိ အရာအားလုံး ပျစ်ချွဲသော အရည်များ ဖြစ်သွားသည်အထိပင်။

မြင့်မားသော နွားနတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ မျက်ဝန်းများထဲမှ အလင်းရောင်များ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်မှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပျော့ခွေစွာကျသွားလေပြီ။

【အမြုတေစုစည်းခြင်း အဆင့် သွေးမျိုးဆက် ပြောင်းလဲခြင်းနွားနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါသည်၊ စုစုပေါင်း သက်တမ်း ၁၀၇၀၀ နှစ်၊ လက်ကျန် သက်တမ်း ၉၈၀၀ နှစ်၊ စုပ်ယူခြင်းပြီးဆုံး】

စနစ်ဘောင်ကွက်ထဲမှ အသိပေးစာ တောက်ပပြီးနောက်၊လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော ကြေးဝါရောင် သံချပ်ကာအပိုင်းအစများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြုတ်ကျလာပြီး၊ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုချင်းစီသည် လက်ဝါးအရွယ်အစားအထိ ပြန်လည် ကျုံ့သွားကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေကြလေ၏။

ရှန်းယီသည် ၎င်းတို့ အားလုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် နွားနတ်ဆိုး၏ ပတ်လည်ကို တစ်ပတ် လျှောက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်း၏ ခါး၌ အနီရောင် မြူခိုးတစ်မျှင်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကိုယ်တွင်းအမြုတေကို ရယူရန် ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲလိုက်ပြီး၊ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် အဆီအနှစ်သွေးများကို ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

"ဒါက..."

အာချမ် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး သူ့ကို သတိပေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော နောက်ခံရှိသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးမပစ်ခြင်းအားထားလိုက်ပါ၊ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် သွေးအဆီအနှစ်များကို ယူဆောင်ပြီး မြို့တော်၌ဆုလာဘ်သွားတောင်းရန် ကြံရွယ်နေသလော... ထို့နောက် ရှန်းယီသည် နွားနတ်ဆိုး၏ အလောင်းကောင် တစ်ခုလုံးနှင့် လက်ကိုင်ကွင်းပါ ဧရာမဓားကြီးကို သူ၏ အိတ်ကပ်ရတနာထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရလေ၏။

"အမြန် ဆုတ်ခွာမယ်"

ရှန်းယီသည် ကြောင်အမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော ရွှေခေါင်းလောင်း နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ နှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

သူတို့ ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ငတုံးတွေလို ရပ်နေကြတာလဲ။ ဘာလို့ အမြန် မပြေးကြတာလဲ။ မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင် ရောက်လာမှာကို စောင့်ချင်နေကြတာလား။

သူ ပြောနေရင်းမှာပင် ကျန်းချိုလန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လေပြင်းတစ်ချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

အာချမ်နှင့် ဝူဖုန်းတို့တွင် ထိတ်လန့်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ရွှေပိုးချည်ပိုက်ကွန်ကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချင်ကျိုးဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးလွှားကြလေတော့သည်။

ချင်ကျိုး အပြင်ဘက်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော လှိုဏ်ဂူတစ်ခု အတွင်း

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် နတ်ဆိုး ဆယ့်နှစ်ကောင်သည် ဘေးနှစ်ဖက်၌ ထိုင်နေကြပြီး၊ အားလုံးသည် အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေကြကာ၊ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာထားများမှာ တင်းမာနေပြီး မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်စွာ တောက်ပနေကြလေ၏။

ဆင်နတ်ဆိုး၏ ဘေးရှိ အဓိက ထိုင်ခုံ၌

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး၊ ၎င်း၏ရှေ့တွင် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိထားသော ခွေးနတ်ဆိုးတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ၎င်း၏ လက်ဝါးများသည် ခွေးနတ်ဆိုး၏ ကျောရိုးမကြီးအထက်၌ ဖြည်းညှင်းစွာ တည်ရှိနေပြီး၊ ခဲနေသော သွေးစွမ်းအင် အမျှင်တန်းများသည် ၎င်းတို့ကြားတွင် အသွားအပြန် လှုပ်ရှားနေကြလေသည်။

"..."

ခွေးနတ်ဆိုး၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အရှိန်အဝါသည် ပုံမှန် အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး၊ ၎င်း၏ ဒဏ်ရာများပေါ်ရှိ ဆန်းကြယ်ရေခဲအဆိပ်အငွေ့အသက် အများစုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာလေ၏။

မဟာလဆိုသည့် ဤဝံပုလွေအိုကြီးက သူ့ကို ကုသပေးချင်လိမ့်မည်ဟု သူဘယ်တုန်းကမျှ မတွေးထင်ခဲ့မိပေ။

ရိုးသားစွာပြောရလျှင် ထိုနေ့က ရေတံခွန်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်၊ ခွေးနတ်ဆိုးသည် ထိုတောင်တန်းမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်လိမ့်မည်ဟုပင် မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

၎င်းသည် ရှေ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

နတ်ဆိုးအရှင် ဆယ့်နှစ်ပါးသည် သူ၏ အသားနှင့် အရိုးများကို ဝါးမြိုပစ်ချင်သည့်အလား သူ့ကို ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် တပြိုင်နက် ကြည့်နေကြလေ၏။

"ဟွန့်"

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး အစွယ်များကို အနည်းငယ် ထုတ်ဖော်ကာ နတ်ဆိုးအရှင်များကို အေးစက်စွာ ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဒီဘုရင်ကြီးအတွက် ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း"

သူ၏ အေးစက်သော စကားများအောက်တွင် နတ်ဆိုးအရှင်များသည် မလိုလားအပ်စွာဖြင့် ၎င်းတို့၏ အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြလေသည်။

ခွေးနတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားလေ၏။

ဤနတ်ဆိုးများ၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော အမုန်းတရားသည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သူ သိရှိပေသည်။

ဟောင်မွန်း၏ လက်အောက်တွင် မူလက နတ်ဆိုးအရှင်ဆယ့်ခုနစ်ပါး ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ကျောက်စိမ်းဖြူယုန် အပါအဝင် ငါးပါး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

အများဆုံးမှာတော့ နတ်ဆိုးဘုရင်လေးအား ကာကွယ်ပေးခဲ့ရသောကြောင့် ချင်ကျိုး၌ ကျဆုံးခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုမျိုးကို သူသာဆိုလျှင် ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဤဝံပုလွေအိုကြီးတွင် အမှန်တကယ်ပင် စရိုက်ကောင်း အချို့ ရှိပေသည်၊ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း၊ ရင်ထဲ၌ ဒေါသထွက်နေလျှင်ပင် ၎င်းကို အနည်းငယ်မျှ ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"ဒီဘုရင်ကြီး မျှော်လင့်တာကတော့ ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပါစေပေါ့"

နဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေ၏။ ခွေးနတ်ဆိုးကို ကုသပေးခြင်းသည် သူ၏ စုဆောင်းထားသော စွမ်းအား အများအပြားကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"နောက်တစ်ကြိမ် ဆိုတာလည်း ရှိလာစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပါဘူး"

ခွေးနတ်ဆိုးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ သဘောထားမှာ အလွန်တောင့်တင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ခုခံလိုစိတ် အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားလေ၏။

"ကျုပ်ရဲ့နတ်ဆိုးဘုရင်လေးမှာ ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ ပါရမီရှိပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်တက်ခြင်းက မုချ ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စပါပဲ"

"မင်းရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မဟာနတ်ဆိုးဘုရင် သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လွတ်နေသော ထိုင်ခုံကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲ၌ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သူ၏ အသံမှာ အသက်များစွယ ကြီးသွားသကဲ့သို့ အက်ကွဲနေလေ၏။

"..."

အပြစ်ရှိစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ခွေးနတ်ဆိုး၏ နှလုံးသားထဲ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

ဤဝံပုလွေအိုကြီးသည် နတ်ဆိုးဘုရင်လေးနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းဖြင့် အကျိုးကျေးဇူး များစွာ ရရှိခဲ့ပေသည်။

၎င်းသည် လှံရှည်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ယခင်က မောက်မာသော အမူအရာသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်လေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျုပ်ရဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်လေးက ကတိကိုအမြဲတမ်း တည်ပါတယ်... နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

"နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် ထပ်နေပါဦးလား"

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်းနဲ့ ငါက မျိုးနွယ်တူတွေပဲ၊ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက မကျက်သေးဘူး၊ ပြီးတော့ မင်း ဒီတစ်သက် နောက်တစ်ဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ တက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ဝံပုလွေ တစ်ကောင်က ခွေးတစ်ကောင်နှင့် မျိုးနွယ်တူသည်ဟု အမြဲတမ်း ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ခွေးနတ်ဆိုးသည် လှံကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေလေ၏။

ထိုအချိန်တွင်

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုသော ထူးခြားမှုကို အာရုံခံမိလိုက်သကဲ့သို့ နှလုံးသားထဲ၌ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"နတ်ဆိုးဘုရင်"

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေ၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူသည် ခွေးနတ်ဆိုးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လှိုဏ်ဂူထဲမှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားကာ ရေတံခွန်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေ၏။

သွေးအဆီအနှစ်အများအပြား ကုန်ဆုံးထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်၏ ခြေလှမ်းများမှာ အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့နေပြီး၊ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာ လျော့နည်းနေလေသည်။

မကြာမီ သူသည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။

ရှေ့မှ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း၊ခွေးနတ်ဆိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထုံထိုင်းနေပြီး၊ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ခွန်အားများ စုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် တုန်ယင်လာကာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ချင်ကျိုး..."

"မင်းတို့ကောင်တွေ ဒီနေရာကို ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲ။နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ရှာတွေ့အောင် မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ၊ ဒီဘုရင်ကြီးကို ဖြေစမ်း နတ်ဆိုးဘုရင်လေး ဘယ်မှာလဲ"

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်သည် ခွေးနတ်ဆိုးကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးချင်းချင်းနီနေပြီး ပါးစပ်မှ တံတွေးများ စီးကျနေလေ၏။

"ကျု... ကျုပ်..."

ခွေးနတ်ဆိုးသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး မျက်လုံးများမှာ ဗလာဖြစ်နေလေ၏။ သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လှံရှည်ကိုပင် ခိုင်မြဲစွာ မဆုပ်ကိုင်နိုင်တော့ပေ။

"သူ သေပြီ... နတ်ဆိုးဘုရင်လေး သေပြီ..."