ချင်ကျိုး၏ပြောင်းလဲမှုများ

ချင်ကျိုးမြို့၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန

သာမန် တပ်မှူးများအတွက်မူ ဤနေ့ရက်သည် အခြားသော သာမန် နေ့ရက်တစ်ရက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ မကြာသေးမီက နတ်ဆိုးအန္တရာယ်များ လျော့နည်းသွားခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ပိုမို စိတ်လက်ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားရသည်မှလွဲ၍၊ အခြားသော ပြောင်းလဲမှု သိပ်မရှိလှပေ။

ပိုမို ဉာဏ်ကောင်းသော ဒု-စစ်သူကြီးများသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ကြိုတင် သတိပြုမိပြီး ဖြစ်ကြပေသည်။

၎င်းတို့သည် သတင်းအချက်အလက်များကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ စီနီယာဝူအားမတော်တဆ တွေ့မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ရွှေခေါင်းလောင်း နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ရုံးတော်အတွင်း၌ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရပေသည်။

ချင်ကျိုးရှိ နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူများသည် မည်သည့်အချိန်က ဤကဲ့သို့သော အားလပ်ချိန်မျိုး ရရှိဖူးပါသနည်း။

အဘွားချမ် ပင်လျှင် စစ်သူကြီးချုပ် နေပြည်တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သောကြောင့်သာ ခေတ္တ အနားယူရန် ပြန်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ခဏလေး

ဒု-စစ်သူကြီး တစ်ဦးသည် ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လက်နောက်ပစ်လျက် စီနီယာဝူကို စောင့်ဆိုင်းနေသော သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ အဘွားချမ်မှလွဲ၍ အခြား မည်သူ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

၎င်းတို့ ကြောင်အမ်းနေစဉ်မှာပင်၊ဒေသဆိုင်ရာ စစ်ဌာနချုပ်ရုံး အတွင်း၌၊ ကျန်းယွမ်ဟွာ သည် စာတစ်စောင် ရေးသားပြီးဖြစ်ကာ၊ ဂရုတစိုက် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်လျက် ခေါင်းလောင်းတစ်ခု အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ဘေးရှိ ယိုလုံထောင် အား ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"သွား၊ ပြီးရင် အမြန်ပြန်ခဲ့"

"ကောင်းပါပြီ"

သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးနှင့် စစ်သူကြီးရှန်းတို့ ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက်၊ ယိုလုံထောင်သည် ချင်ကျိုးမြို့သို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်၌ပင် သူ၏လက်ဝါးထဲ၌ အေးစက်သော ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားရင်း၊ သူသည် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။

မည်သူကမျှ သူ့ကို မည်သည့်အရာမှ မပြောပြခဲ့သော်လည်း၊၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးဘုရင်လေးကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် သွားရောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ သူ၏ဂျူနီယာညီမလေးနှင့် အခြားသူများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည့်အပြင်၊ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ဒဏ်ရာတစ်ခုမျှ မပါရှိဘဲ ဤမျှ လျင်မြန်စွာပြန်ရောက်လာခြင်း၊ အဘွားချမ်နှင့် စီနီယာဝူတို့သည်လည်း ဟန်ထုတ်ျနသည်အား ကြည့်လျှင်၊ နတ်ဆိုးဘုရင်လေး သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ချင်ကျိုးကို အကြီးအကျယ် ခေါင်းကိုက်စေခဲ့သော နတ်ဆိုးကပ်ဘေးသည် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ယိုလုံထောင်သည် ယခုအခါ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး၊ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခုကြောင့် လန့်နိုးသွားမည်ကိုပင် ကြောက်ရွံ့နေမိပေသည်။

သို့သော် အဘယ်ကြောင့် သူ၏ ဆရာသခင်၏ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားရပါသနည်း။ ၎င်းကို ဖုံးကွယ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေပုံက သူ့ကို ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေလေ၏။

"သွားတော့"

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ တပည့်ကြီး မေးမြန်းရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ရှေ့စကားပိတ်လိုက်လေ၏။

အခြေအနေများသည် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော ဦးတည်ချက်ဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ၊

ယခုအခါ သူသည် ထိုကိစ္စရပ်မှ မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ ချင်ကျိုးတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာကို အထက်လူကြီးများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်သို့သာ လွှဲအပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူသည် စိတ်သက်သာရာ ရမှုကို မခံစားရဘဲ၊ အလွန်လေးနက်သောမစွမ်းဆောင်နိုင်မှု သဘောတရားကိုသာ ခံစားနေရလေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း၊ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်း

လူပေါင်းများစွာ၏ လေးစားကြည်ညိုမှုကို ခံရသော သိုင်းဝိဇ္ဇာတစ်ပါး ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ကျန်းယွမ်ဟွာသည် လုံလောက်မှု မရှိသေးကြောင်း ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ နတ်ဆိုးဘုရင်လေးကို ကြီးထွားလာစေပြီး အဆင့်တက်ခွင့် ပေးလိုက်ပါက၊ ချင်ကျိုး ပျက်စီးရမည်။

အကယ်၍ နတ်ဆိုးဘုရင်လေးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက၊ သူတို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်ကို ဆွဲဆောင်လာမိမည် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါ၌လည်း ချင်ကျိုး ပျက်စီးရမည်သာ ဖြစ်၏။

မည်သည့်လမ်းပင်ဖြစ်စေ... ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ခရီးထွက်လာသော ဤနတ်ဆိုးသည် တိုက်ဆိုင်စွာ မဟာချန်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သလို၊ တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး၊ လုံးဝ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိလှပေ။

ယိုလုံထောင် လှည့်ထွက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ကျန်းယွမ်ဟွာသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် သုတ်သင်လိုက်ရာ၊ သူ၏ တင်းကြပ်စွာ တွန့်ချိုးထားသော မျက်ခုံးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြေလျော့သွားလေ၏။

စိုးရိမ်ပူပန်မှုက အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့သည့်အခါ၊ အနည်းဆုံးတော့ ယခုလောလောဆယ်တွင် လူတိုင်း စိတ်အပန်းဖြေချိန် တစ်ခဏတာ ရရှိနိုင်ကြပေသည်။

"စစ်သူကြီးရှန်းက တကယ်ကို နားလည်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့သူပဲ"

သူသည် ဓားရှည်အောက်၌ ဖိထားသော ဖွင့်ဖောက်ထားပြီးသား စာတစ်စောင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

၎င်းစာ၌ ဂျူနီယာညီငယ် တစ်ဦးအကြောင်းကို ရိုးရှင်းစွာ မေးမြန်းထားပြီး၊ ချင်းချိုဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးက လက်မှတ်ရေးထိုးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ဓားသွားကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းသွားပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် သပ်ရပ်သော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ချန်ထားခဲ့လေသည်။

"မသိဘူး၊ မကြားဖူးဘူး၊ ပြောစရာရှိရင် သိုင်းဘုံကျောင်းကို သွားရှာလိုက်"

၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူကို ပြစ်မှားမိပြီး ဖြစ်ရာ၊ အကြွေးများနေသဖြင့် ဝမ်းနည်းရမည်ကို မကြောက်တော့သကဲ့သို့၊ သန်းများနေသဖြင့် ယားယံမည်ကို မကြောက်တော့ပေ။

ချင်ကျိုးတစ်ခုတည်းကို ခင်ဗျားတို့က နှစ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးနိုင်ပါ့မလား။ သာမန် တပည့်တစ်ယောက် အတွက်၊ သိုင်းဝိဇ္ဇာတစ်ပါးကို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အဖြစ် တကယ်ပဲသဘောမထားတာလား...

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အနောက် အတန်းလိုက်အဆောင်တွင်

လီရှင်းဟန် သည် သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဝံပုလွေသားမွေး ဝတ်ရုံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖြုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်တင်လိုက်လေ၏။

"အတုခိုး အတုခိုး ဒီလိုအရာတွေကိုချည်းပဲ အတုခိုးနေတော့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ"

လီမူကျင်းက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဒါက ဘယ်လို သောက်ကျိုးနည်းမျိုးလဲ။ကျားပုံဆွဲတာ ခွေးဖြစ်သွားသလိုပဲ။

"ငါက တခြားအရာတွေကို သင်ယူချင်ပေမယ့်၊ ငါ နားလည်နိုင်ပါ့မလား"

လီရှင်းဟန်က နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံကို လိမ္မာစွာ ပြန်ကောက်ယူလိုက်လေ၏။

အခြားသော တပ်မှူးတစ်ဒါဇင်ခန့်သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားကြပြီး၊ မာထောင် နှင့် အခြားလူအချို့ကမူ လူမရှိသော အခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

သူတို့သည် ထိုလူငယ်နှင့်အတူ မြင်းရထား တစ်စီးတည်းဖြင့် ချင်ကျိုးသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဘိုင်ယွင်ခရိုင် ရှိ ထိုဘေးခန်းလေးကို ဝိုးတဝါး မှတ်မိနေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ သူသည် ဘေးတိုက်ရပ်ကာ၊ဓားအိမ်ပေါ်၌ လက်တင်လျက် အပြင်ဘက်ကိုတိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

မာထောင်သည် ထိုအချိန်က သာမန်ကာရံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချခံခဲ့ရပြီး၊ ထိုနောက်ပိုင်း ရက်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ၎င်းကို ကြီးမားသောအရှက်ရမှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့ပေသည်။

ယခုမူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားပြီ။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ဤနေရာ၌ အသက်ရှင်လျက် ကောင်းမွန်စွာ ရပ်တည်နေနိုင်ခြင်းမှာ လုံးဝ အရှက်ရစရာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ ဘိုးဘေးများကို ဂုဏ်တက်စေနိုင်သော အရာတစ်ခုပင်။

ဤသေးငယ်သော အနောက်ဘက် အတန်းလိုက်အဆောင်ကိုပင် ယခုအခါ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး ၁၃ ဦး၏စံအိမ် ဟု နောက်ပြောင် ခေါ်ဝေါ်ကြပေသည်။

၎င်းတို့နှင့် စစ်သူကြီးရှန်းကြားရှိ အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုမှာ မိုးနှင့်မြေပမာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ခြံဝင်းတစ်ခုတည်း၌ အတူနေထိုင်ဖူးခြင်းသည်ပင် သူတို့၏ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် မှတ်တမ်းများ၌ ရေးထိုးရန် ထိုက်တန်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက် အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာလေ၏။

သူသည် လူတိုင်းကို ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

မာထောင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။

"..."

လီမောင်နှမ နှစ်ယောက်သည်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြောင်အမ်းသွားကြလေသည်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ သူက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးဖြစ်နေပြီလေ၊ ဒါတောင် ဒီလို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာမျိုးမှာ နေနေတုန်းပဲလား။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက အခု ဒီလောက်တောင် ကပ်စေးနည်းသွားပြီလား။

လီရှင်းဟန်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ သူ့ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ကြီးကို ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။

တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားကို အနည်းငယ် ပြင်လိုက်ပြီး၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်ကာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြန်လေ၏။

"ငါနင့်ကို ကန်ချင်နေပြီ"

လီမူကျင်းသည် သူ့ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ရှန်းယီကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည် စိုးသောကြောင့် သူမ၏ အသံကို ဂရုတစိုက် လျှော့ချလိုက်လေ၏။

အခန်းထဲတွင်

ရှန်းယီသည် ကုတင်ပေါ်၌ ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေလေသည်။

ထို အနက်ရောင်ဆန်းကြယ် ချပ်ဝတ်ကာသည် ကွဲကြေသွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ ထားလိုက်တော့ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ဝတ်ဆင်ရသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာ မရှိဟု ခံစားရပေသည်။

သူ၏ လက်ဝါးသည် ခါးရှိ အိတ်ကပ်လေးကို ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူသည် အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ခဲ့ဘဲ၊ သူ၏အာရုံစူးစိုက်မှု အားလုံးသည် ရတနာ အနည်းငယ်အပေါ်၌သာ ရောက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ခေတ္တမျှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့ကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို သူ အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီ။

ကြေးဝါရောင် သံချပ်ကာ အပိုင်းအစများ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် တွဲလွဲခိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

နွားနတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပခုံးအကာ တစ်ခုတည်းမှာပင် တစ်ကျန်း ကျော် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း၊ ရှန်းယီ၏ အပေါ်တွင်မူ ပုံမှန် အရွယ်အစား ဖြစ်သွားလေ၏။

သူသည် ညာဘက် ပခုံးအကာကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အကြည့်သည် ၎င်းအပေါ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော ဓားရာကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွားရာ၊ ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ နောင်တရမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

သူသည် မနေနိုင်ဘဲ မိမိ၏ လက်ဖမိုးကို ရိုက်ပလိုက်မိလေ၏။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပါလျက်၊ အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခိုင်းစေခဲ့မိလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကြေးမုံပြင်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သံချပ်ကာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကြေးမုံပြင်၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသေးပေသည်။

ကျန်းချိုလန်၏ လက်ချက်ကြောင့် အနားသတ်များ ကွဲအက်နေပြီး မှန်သားပြင်ပေါ်တွင်လည်းသေးငယ်သော အက်ရာများ ရှိနေလေ၏။

၎င်းကို အသုံးပြု၍ ရသည်မှာ သေချာသော်လည်း၊ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိနေပေသည်။

၎င်းကို ပြုပြင်ရာတွင် ကူညီပေးနိုင်မည့် ကျွမ်းကျင်သော လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးကို ရှာဖွေခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို လက်ကိုင်ကွင်းပါ ဧရာမဓားကြီးမှာမူ အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ရှန်းယီ အနေဖြင့် လောလောဆယ်တွင် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို စိတ်ကူးမရသေးပေ။

သို့သော် ထို တိမ်နီရတနာသည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေသည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ စီးနင်းကြည့်ခဲ့ရာ၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားကို မနှမြောဘဲ အားကုန် ထည့်သွင်းမောင်းနှင်ပါက၊ လွတ်ငြိမ်းလေဟူန်စီးနင်းခြင်းနည်းစနစ် ထက် အနည်းဆုံး ရာခိုင်နှုန်း ၅၀ခန့် ပိုမို မြန်ဆန်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူသည် အစစ်အမှန် တာအိုသန္ဓေသား ကို မစုစည်းရသေးပေ။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းသည် နတ်ဆိုးဘုရင်လေးနှင့် တူညီသွားသည့် အချိန်၌၊ ၎င်းသည် နှစ်ဆခန့် ပိုမို မြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။

ထွက်ပြေးရန်နှင့် အသက်ကယ်ရန် အသုံးပြုသော ပစ္စည်းများအတွက်မူ၊ များလေ ကောင်းလေပင်။

ဤ နတ်ဆိုးသတ်ဖြတ်မှု အတွေ့အကြုံပြီးနောက်၊

ရှန်းယီသည် အတွေ့အကြုံများစွာ ပိုမို ရရှိခဲ့ပေသည်။

အင်မော်တယ်နတ်ဆိုးပြောင်းလဲခြင်းကိုးသွင် သည် အစွမ်းထက်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ ကာကွယ်ရေးသည် ထိုးဖောက် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံရနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ သူသာစောစောက ဒေါင်းတစ်ကောင်ကို ပေါင်းစည်းထားခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ အနီရောင် အလင်းတန်း၏ပြန်လည်ကုသခြင်း မရရှိခဲ့ပါက၊ ဤတစ်ခါ အပြင်ဘက်တွင် သူအမှန်တကယ်ပင် ကျဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

သူ၏ နည်းလမ်းများသည် ရိုးရှင်းလွန်းနေသေးပေသည်။

ရှန်းယီသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရတနာများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ၊ နတ်ဆိုးဘုရင်လေး၏ ကိုယ်တွင်းအမြုတေကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

【လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၁၆၁၇၃ နှစ်】