အစွန်းနှစ်ဖက်ဆုံတွေ့ခြင်း

လင်းကျန်းစီရင်စု၊ ရေတံခါးချောက်ကမ်းပါး

ဟဲကျန်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဝံပုလွေသားမွေးဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ကော်လာတွင် ယင်ယန်ငါးပုံစံများ ထိုးထားလေသည်။

သူသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော တွဲဖက်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သင့်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဒု-စစ်သူကြီးများစွာကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့မှချောက်ကမ်းပါးကို အရူးတစ်ယောက်နှယ် ကြောင်ငေးကြည့်နေမိပေသည်။

ဤနေရာရှိ နတ်ဆိုးကြီးသည် တူးဆွခြင်း၌ အလွန် ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် တောင်နံရံတစ်ခုလုံးကို အခေါင်းပေါက်ဖြစ်အောင် လုပ်ထားလေ၏။

၎င်းသည် ဤနေရာ၌ နှစ်ပေါင်းရာချီ ခိုအောင်းနေခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ၎င်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းကောင်း မတွေ့ရှိခဲ့ကြချေ။

ဘုန်း

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး တောင်နံရံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်သည်။

မျက်စိကျိန်းမတတ် စိမ်းလန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး နောက်ဘက်ရှိ တောင်ကို ခွဲစိတ်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ထူထပ်သိပ်သည်းသည့် လမ်းကြောင်းများ ပေါ်လာလေ၏။

သူသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ခေတ္တမျှ အာရုံခံလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျာပွတ်ကဲ့သို့သော ကန်ချက်တစ်ခုသည် တောင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထပ်မံရိုက်ခတ်သွားပြန်သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားအောက်တွင် အလျား ဆယ်ကျန်းခန့်ရှိသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းလျက် အသည်းအသန် တူးဖော်ထွက်ပြေးလာ၏။

၎င်းသည် ခေါင်းပြူလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် လှိုင်းထနေသော လက်သီးစွမ်းအားကြောင့် ဦးခေါင်းခွံ ကြေမွသွားလေတော့သည်။

【အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် မြေနဂါးတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ စုစုပေါင်း သက်တမ်း ၄၃၀၀ နှစ်၊ ကျန်ရှိသော သက်တမ်း ၇၆၀ နှစ်။ စုပ်ယူခြင်းပြီးဆုံး】

ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုး၏ အလောင်းကို ဆွဲမကာ လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်၍ ဖတ်ရှုလိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် သူက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပဲလား။"

ဒု-စစ်သူကြီးများ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ဟဲကျန်းက "ဒါပါပဲ" ဟု တောင့်တောင့်ကြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဆယ်ရက်ကျော်အတွင်း စစ်သူကြီးရှန်းသည် နေရာရှစ်ခုသို့ ဆက်တိုက် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ကြိုတင်ထွက်ပြေးသွားသူများမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော နတ်ဆိုးကြီး ငါးကောင်စလုံး ရှင်းလင်းခံခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ကောင်မှ ဒုတိယတိုက်ကွက်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ လင်းကျန်းစီရင်စုဖြစ်လေ၏။ နတ်ဆိုးများ နေထိုင်ရန် အနှစ်သက်ဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။

ယခုမူကား အမှန်တကယ်ပင် တစ်ကောင်မျှ မကျန်တော့ချေ။

"ကျောက်စိမ်းအဆင့် တွေကရော ဘယ်လိုလဲ။"

ရှန်းယီသည် ဘေးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး

"သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးစံအိမ်ကို ပြန်ပို့ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်၏။

အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးငါးကောင်ထံမှ စုစုပေါင်း နတ်ဆိုးသက်တမ်း နှစ်ထောင်ကျော်သာ ရရှိခဲ့သည်။ တစ်ကောင်ထက်တစ်ကောင် ပို၍ ကိုးရိုးကားရား နိုင်လှ၏။

သက်တမ်းနှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်ကျော်သာ ကျန်ရှိပြီး အမြုတေစုစည်းခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော တစ်ကောင်ပင် ပါဝင်လေသည်။

၎င်းသည် နတ်ဆိုးဘုရင်လေးထက် များစွာ နိမ့်ကျလှပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟဲကျန်းသည် ချွေးများကို မသုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ကျန်တဲ့အများစုက ထွက်ပြေးကုန်ကြပါပြီ... ကျွန်တော် ချက်ချင်း သွားရောက် စုံစမ်းလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျောက်စိမ်းအဆင့် နတ်ဆိုးများကိုပင် သူ ကိုယ်တိုင် အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်နေသလော။ နန်းတွင်း၌ မကြာသေးမီက ငွေကြေးပြတ်လပ်နေသည်လော။ သူသည် အလုပ်ဖြုတ်ခံရတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ရှန်းယီသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ကောင်းကင်သို့ တစ်ဖန် ပျံတက်သွားပြန်သည်။

သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မြေနဂါးကို ပစ်ချလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူ၏ ငွေရောင်အိတ်ထဲမှ နတ်ဆိုးဘုရင်လေး အပါအဝင် အခြား နတ်ဆိုးအလောင်း ငါးလောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

သူသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ လှိုင်းထနေသော သွေးများ ချက်ချင်း စုစည်းသွားပြီး နတ်ဆိုးသွေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ မျိုချလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးငါးကောင်လုံး ပေါင်းမှ သွေးတစ်စက်သာ သီသီလေး ရရှိခဲ့သည်။

ရှစ်ကျန်းအမြင့်ရှိ နွားနတ်ဆိုးသည် ၎င်းတို့အထဲတွင် အရွယ်အစား အငယ်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း ရိတ်သိမ်းမှုမှာ အများဆုံးဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း ရှစ်စက် ရရှိခဲ့လေ၏။

ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးအမြုတေများကို ကောက်ယူပြီး မျိုချလိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဝါးမြိုစွမ်းအင်ကျင့်စဉ် ကို ကောက်ချက်ချရန် သူ၏ စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်၏။

နတ်ဆိုးသက်တမ်း အနည်းငယ်မျှဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် နှေးကွေးစွာ စုပ်ယူရမည့် နတ်ဆိုးသွေးနှင့် နတ်ဆိုးအမြုတေများသည် တာအိုသန္ဓေသား၏ ချက်ချင်း စားသုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ရှန်းယီသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်း အဖြစ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူသည် သူ၏နတ်အာရုံအား တာအိုသန္ဓေသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမြင်အာရုံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

သူသည် ကိုယ်တွင်းအမြုတေ ထဲရှိ တာအိုသန္ဓေသား အဖြစ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

စတင်ဖွဲ့စည်းစဉ်ကထက် များစွာ ပိုမိုသန်မာသော ခွန်အားကို တစ်ကိုယ်လုံး၌ ခံစားလိုက်ရပြီး သူသည် လက်သီးကို မြှောက်ကာ ကိုယ်တွင်းအမြုတေကို ထိုးလိုက်၏။

ဘုန်း

"မာလိုက်တာ။"

တာအိုသန္ဓေသားသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ဤကိုယ်တွင်းအမြုတေကို ချိုးဖျက်နိုင်မှသာ သူသည် ဟွမ်ယွမ်အဆင့် သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်မည်။

လက်ရှိ စုဆောင်းမှုမှာ အနည်းငယ် လိုနေသေးသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဘေးရှိ တုန်လှုပ်နေသော ယင်ဝိညာဉ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "မင်းက ဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ။ ထပြီး ကူညီစမ်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နေ့စဉ် ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ယင်ဝိညာဉ်သည် သိသိသာသာ ပိုမို လိမ္မာလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အခွံကို လက်ဝါးဖြင့် ညင်သာစွာ ထိတွေ့ကာ ကိုယ်တွင်းအမြုတေကို အခြားနည်းလမ်းဖြင့် ပျော်ဝင်စေလိုက်၏။

လက်များလေ အလုပ်ပိုပြီးမြောက်လေပင်။

မကြာမီ ကောင်းကင်ဝါးမြို ကိုယ်တွင်းအမြုတေ သည် ပြတ်သားသော ကလစ် ဟူသည့် အသံကို ပေးလိုက်ပြီး ၎င်း၏ချောမွေ့သော အခွံပေါ်တွင် သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

တာအိုသန္ဓေသားသည် ထိုနေရာ၌ လဲလျောင်းကာ မောဟိုက်နေပြီး ယင်ဝိညာဉ်အား အမွှေးတိုင် ယုံကြည်မှုစွမ်းအားဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းကို နှိပ်နယ်ပေးရန် ညွှန်ကြားနေသည်။

တကယ်တော့ သူက စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ စနစ်ဘောင်ကွက်ကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ရိုက် ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ရန် မစဉ်းစားထားခဲ့ပေ။

ကျင့်ကြံခြင်းမလုံလောက်ဘဲ အမြုတေကို အတင်းအဓမ္မ ချိုးဖျက်ခြင်းသည်... လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားခြင်းဟု သတ်မှတ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

ချင်ပြည်နယ် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၊ ဒေသဆိုင်ရာ စစ်ဘက်ကွပ်ကဲမှုရုံး

အာချမ်သည် ကျောက်ခုံပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး ကျန်းယွမ်ဟွာကမူ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေလေ၏။

နှစ်ဦးစလုံးသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ချိုးငှက်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေကြသည်။

ချိုးငှက်ကို အော်ရာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး လည်ပင်းတွင် ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းလေး ဆွဲထားလေ၏။

"ရှင် မယူတော့ဘူးလား။"

ကျန်းယွမ်ဟွာက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ အကယ်၍ သူ မှတ်မိသည်မှာ မှန်ကန်ပါက သူတို့ စောစောက ချင်ပြည်နယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် အတော်လေး မောက်မာခဲ့သည်။

"အဟွတ်၊ အဟွတ်။"

အာချမ်သည် နှစ်ချက်မျှ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး အံများကို ကြိတ်ကာ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ချိုးငှက်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

သူမသည် ခေါင်းလောင်းထဲမှ အရာများကို ပြန်လည်ရယူရန် သူမ၏ အော်ရာကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

စုစုပေါင်း ပစ္စည်းနှစ်ခုသာ ရှိ၏။ ရွှေရောင်အနားကွပ်ထားသော စာအိတ်သည် သိုင်းဘုံကျောင်းမှ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပြီး ၎င်း၏ဘေးတွင် လက်နှစ်ချောင်းအကျယ်ရှိသော ကျောက်စိမ်းဖြူတစ်တုံး ရှိလေသည်။

"တစ်ယောက် တစ်ခုပေါ့။"

အာချမ်သည် စာအိတ်ကို လျင်မြန်စွာ လုယူလိုက်လေ၏။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးကို သတ်ဖြတ်စဉ်ကပင် သူမသည် အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခု အဖြေ ပေါ်ထွက်လာတော့မည့်အချိမ်တွင် သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်း မမြန်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကျန်းယွမ်ဟွာမှာမူ ပိုမို တည်ငြိမ်နေသည်။

ဤကိစ္စကို သူ လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သည့်အခါ ရလဒ် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ သူသည် လက်ခံရန်သာ ရွေးချယ်နိုင်တော့သည်။

မကြာမီ အာချမ်သည် စာရွက်ကို ထုတ်လိုက်၏။

စာရွက်ပေါ်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းသာ ပါရှိသည်။

"နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၊ သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ်။"

စာလုံးအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အာချမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေခဲ့၏။

သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အဖြေအစစ်အမှန် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရောက်လာသောအခါ ဘွဲ့နာမည်တစ်ခုတည်းကပင် လူတစ်ယောက်ကို အသက်ရှူရပ်သွားစေရန် လုံလောက်နေပေသည်။

ချင်ပြည်နယ်လေးသည် နတ်အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် နှင့် ယှဉ်နိုင်သော နတ်ဆိုးအိုကြီးတစ်ကောင်ကို အမှန်တကယ် ပြစ်မှားမိခဲ့လေပြီ။

ဤသည်မှာ သိုင်းဘုံကျောင်းအတွက် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရပေမည်။

ကျန်းယွမ်ဟွာ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူ ဘာမျှ ထပ်မပြောဘဲ ကျောက်စိမ်းဖြူတုံးကို ကောက်ယူလိုက်၏။

သူသည် အော်ရာကို အသက်သွင်းပြီး ကျောက်စိမ်းတုံးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

အာချမ်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

"ဒါက ရွှမ်ကွမ်းဂူ လား၊ ဝူထုံတောင် လား။"

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် ခေတ္တမျှ ခွဲခြားစိတ်ဖြာပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဝူထုံတောင်။"

အော်ရာသည် ကျောက်စိမ်းဖြူတုံးကို ပြည့်နှက်သွားသောအခါ...

အနည်းငယ် အေးစက်သော အသံတစ်ခု အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူ မအားဘူး။ ငါ အခု သူ့ကို ရိုက်နှက်နေတယ်။"

နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမှ ပြောရန် မလိုလားသကဲ့သို့ အသံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ကျန်းယွမ်ဟွာနှင့် အာချမ်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြာပြီးနောက် အာချမ်သည် ရုတ်တရက် ခုန်ထပြီး ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်လျက် ဗိုက်ကိုနှိပ်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"ပြီးသွားပြီ နောက်ဆုံးတော့ သောက်ကျိုးနည်း ပြီးသွားပြီဟေ့"

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် သူမ စားပွဲပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ သူမကို မတတ်သာစွာ ကြည့်နေမိသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ သွားပြီး အလုပ်လုပ်လိုက်ဦးမယ်"

အလုပ်လုပ်မယ် ဟုတ်လား။ ဝူဖုန်းနဲ့ သွားပြီး ကြည်နူးမလို့လား။

ကျောက်စိမ်းဖြူတုံးမှ အသံ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများသည် ထင်ရှားလွန်းလှသဖြင့် ကျန်းယွမ်ဟွာသည် စဉ်းစားစရာပင် မလိုဘဲ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်လေသည်။

တာအိုသန္ဓေသားဖြင့် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ရာထူးကို ရရှိခဲ့သော ဝူထုံတောင်၏ တပည့် ၁၂ ဦးထဲမှ တစ်ဦး။

စစ်မှန်သောပုဂ္ဂိုလ် ရွှမ်ကျန့် ၊ နီကျွင်း

မသေမျိုးဂိုဏ်းများ အတွင်း၌ပင် သူသည် အခြားကျင့်ကြံသူများ ရှောင်ရှားရသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

သိုင်းဘုံကျောင်း၏ ဘိုးဘေးပင်လျှင် သူ၏ အထွတ်အထိပ်အချိန်၌ ထိုသူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် အသာစီးရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"..."

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် ကျောက်စိမ်းဖြူတုံးကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

အစွန်းနှစ်ဖက် ဆုံတွေ့ခြင်းလော။

သူ၏နှစ်များစွာစီစဉ်မှု အားလုံးသည် အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံသည် နတ်ဆိုးဘုရင်လေးကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ချိုလန်နှင့် ရှန်းယီအား ချင်ပြည်နယ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေးကို ထူးခြားသော နောက်ခံတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး တိုက်ဆိုင်စွာပင် စစ်မှန်သောပုဂ္ဂိုလ် ရွှမ်ကျန့်ကို သူ့အား ထိန်းချုပ်ရန်စီစဉ်ပေးခဲ့လေသည်။

ဝူထုံတောင်မှ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရသော နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ကြီးမားသော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတစ်ခုအတွက် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ အလွယ်တကူ လာရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူနှင့် အခြားသူများ အပြင်မထွက်သရွေ့ ဤကိစ္စသည် အမှန်တကယ် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဤအရာကို တွေးမိရင်း ကျန်းယွမ်ဟွာသည် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ကျောက်စိမ်းဖြူတုံးကို ကိုင်ထားသည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ချင်ပြည်နယ်ကို ကိုင်ထားသကဲ့သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် စေ့စပ်သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။