အခန်း (၁၁)

ချန်းကျိုးက ကုလားထိုင်ကို နောက်သို့မှီလိုက်ပြီး သူ့လက် ချောင်းတွေကို လှည့်ပတ်နေသည်။ ဒီလောကမှာ အလကားရတဲ့ နေ့လည်စာဆိုတာ မရှိဘူးဆိုတာ ပြသနေခြင်းပင်။

ကျန်းယိုယိုက သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ချန်းကျိုးက တစ်စက်မှ မပြောဘဲ အကုန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူ့လက်တွေကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး စတိုးဆိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သတ္တုတွင်းရေဘူး တစ်ဘူး ဝယ်လိုက်သည်။

အရူးအမူး လှုပ်ခါနေသည်။

ခုန်ရင်းလှုပ်ခါနေသည်။

ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ လှုပ်ခါနေသည်။

ညာဘက်လက်နဲ့ လှုပ်ခါနေသည်။

[ဒီစနစ်က ပုံမှန်စနစ်တစ်ခုပါ၊ အဲဒီ လှည့်စားတဲ့ စနစ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ Hostအနေနဲ့ သတိထားပါ]

[စနစ်က ရေအရည်အသွေးကို မြှင့်တင်နေသည်- လိပ်သွေး]

ချန်းကျိုး လှုပ်ခါနေသည်နှင့်အမျှ ပုလင်းထဲရှိ ရေသည် နေရောင်အောက်မှာ နည်းနည်းလေးနီရဲလာသည်။

ကျန်းယိုယိုက သူ့မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ရေပုလင်းက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ကြည်လင်သွားသည်။

"ရပြီ၊ အဲဒါကို တစ်ငုံတည်း ကုန်အောင်သောက်လိုက်၊ မင်းရဲ့ရောဂါတစ်ဝက် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

ချန်းကျိုးက သတ္တုတွင်းရေဘူးကို ကျန်းယိုယိုရဲ့လက်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ငွေရေတွက်ဖို့ လှည့်လိုက်သည်။

ကျန်းယိုယိုက သတ္တုတွင်းရေဘူးကို ကောက်ယူပြီး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဟာ သာမန် သတ္တုတွင်းရေသက်သက်ပဲ။ အကယ်၍ တစ်ခုခု ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ပူဖောင်းအနည်းငယ် ပိုများနေတာပဲ ရှိသည်။

သူမ မျက်စိမှောက်သွားတာများလား။

သူမက အဖုံးကိုဖွင့်ပြီး အရင်ဆုံး သောက်ကြည့်သည်။

ချန်းကျိုးက အဝေးကနေ အော်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ အလုပ်ဖြစ်ဖို့ဆိုရင် တစ်ငုံတည်း ကုန်အောင် သောက်ရမယ်နော်"

ကျန်းယိုယိုက သွားတွေကို ကြိတ်လိုက်ပြီး တစ်ငုံတည်း အကုန်သောက်လိုက်သည်။

ရေတစ်ပုလင်း ကုန်သွားပြီးနောက် ကျန်းယိုယိုက သူ့ဗိုက်ထဲက သတ္တုတွင်းရေကို အရသာခံကြည့်သည်။ ဒါပေမယ့် ဘာထူးခြားမှုမှ မခံစားရပေ။

သူမက လက်ထဲက ဗလာပုလင်းကို ကိုင်ထားရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ စိတ်မမှန်တဲ့သူတစ်ယောက်က သူ့ရောဂါကို ကုသနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ ဘယ်လို ယုံနိုင်မှာလဲ။

ချန်းကျိုးက ပိုက်ဆံတွေကို ရေတွက်ပြီး ကျေနပ်စွာနဲ့ သူ့အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"တစ်ပတ်နေရင် ပြန်လာခဲ့၊ မင်း အာမခံချက်နဲ့ သက်သာသွားစေရမယ်"

ကျန်းယိုယိုက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနဲ့ သူ့မိဘတွေဆီ ပြန်သွားပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ကျန်းယိုယိုရဲ့အမေက မျက်ရည်သုတ်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်စကားအချို့ ပြောသည်။ ထို့နောက် သုံးယောက်သား ဆေးရုံက ထွက်သွားကြသည်။

ချန်းကျိုးက အဝေးကနေ ကြည့်နေပြီး အံ့ဩနေသည်။ ရောဂါက ပျောက်ခါနီးပြီကို ဘာလို့ ငိုနေသေးတာလဲ။

သူမ ပျော်လို့ မျက်ရည်ကျနေတာပဲ ဖြစ်ရမည်။

ချန်းကျိုးက ပူပြင်းတဲ့နေရောင်အောက်မှာ ရပ်နေရာ အလင်းတန်းတစ်ခုက တခြားသူတွေကို နွေးထွေးစေပြီး သူ့ကိုယ်သူလည်း လင်းလက်စေသည်။

သူ တကယ်ကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချန်းကျိုးရဲ့ ကြိုးစာ းအားထုတ်မှုတွေက သူ့ရဲ့စွမ်းအင်တိုးတက်မှုကို ပြသခဲ့ရာ နတ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စိုက်ပျိုးခြင်း လမ်းစဉ်ကိုလိုက်နာဖို့ သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုပြီးခိုင်မာစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒါရိုက်တာ ကျိုးအိုက်ကော်ကမူ သူ ကြိုးစားသော်လည်း အကြီးအကဲကို မစည်းရုံးနိုင်သေးပေ။ သေခြင်းတရားနှင့် ကြုံနေရသည့်အတွက် အကြီးအကဲမှ အလျှော့ပေးဖို့ ငြင်းဆိုလိုက်ရာ သူ ချင်းရှန်စိတ်ရောဂါကု ဆေးရုံ၏ ယုံကြည်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့ စည်းရုံးမှုတွေ အရာမဝင်ဘူးဆိုတာ မြင်တော့ ကျိုးအိုက်ကော်က ချန်းကျိုးအားအမှုမှာ ပါဝင်စေဖို့ စိတ်ကူးကို ခေတ္တစွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဒါဟာ ခဏတာ ဆုံးဖြတ်ချက်သာ။ ချန်းကျိုး အရည်အ ချင်းများအား စိတ်ရောဂါဆေးရုံမှာ မြှုပ်နှံထားဖို့ ဘယ်တော့မှခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ချန်းကျိုးမပါဘဲ ရဲဌာနက အဆိုပါအမှုများအား မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။

ကျရှုံးသွားသော်လည်း ကျိုးအိုက်ကော်က ဆေးရုံကနေမထွက်သွားဘဲ ချင်းရှန် စိတ်ရောဂါကု ဆေးရုံမှာနေ့လည်စာကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ဝင်စားလိုက်သည်။

ချန်းကျိုး တစ်ဖက်မှာထိုင်ရင်း ကျိုးအိုက်ကော် သူ့အိတ်ထဲကနေ လေးထောင့်ဘူးတစ်ဘူးကိုထုတ်ပြီး ချန်းကျိုးရှေ့မှာ ချလိုက်သည်။

"သုန်းသုန်းယောင်၊ ဒါ မင်းအတွက် လက်ဆောင်ပဲ"

ချန်းကျိုးက ဘူးကိုယူပြီး အဖုံးကိုဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းမှာတော့ လက်ကိုင်ဖုန်းတစ်လုံး ရှိနေသည်။ အဲဒါက သူ အကြီးအကဲနဲ့ ညှိနှိုင်းပြီး ရခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဒီဖုန်းက ကျွန်တော့်အတွက်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါမှ ငါတို့ အဆက်အသွယ်လုပ်လို့ရမှာ၊ ငါ မင်းအတွက် ဆင်းမ်ကတ်ထည့်ထားပေးပြီး ငါ့ဖုန်းနံပါတ်လည်း သိမ်းထားပေးမယ်၊ မင်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမယ်ဆိုတာနဲ့ WeChat ဘယ်လိုဖွင့်ရမယ်ဆိုတာ ငါ သင်ပေးမယ်"

ဒီတစ်ခါ ချန်းကျိုးလမ်းပျောက်ရတဲ့ အဓိကအကြောင်း အရင်းက သူ့မှာ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာတွေ မရှိသဖြင့် သူတို့ ချက်ချင်းဆက်သွယ်လို့ မရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာတွေ ရှိနေရင်တော့ အချက်ပြ မရှိရင်တောင် ချန်းကျိုးက ဖုန်းမဖြေရင်လည်း သူ့တည် နေရာကို ချက်ချင်း သိရှိနိုင်မည်ဖြစ်ရာ နောက်တစ်ခါ လမ်းပျောက်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဒါဟာ ကျိုးအိုက်ကော်ရဲ့ အဆိုးဆုံးအမှား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

နေ့လယ်ပိုင်းမှာတော့ ကျိုးအိုက်ကော်က စိတ်ရောဂါဆေးရုံကနေ ကားမောင်းထွက်ဖို့ ပြင်နေသည်။

ကားမထွက်ခင်မှာ သူ့ဖုန်းက မြည်လာသည်။ ဖုန်းခေါ်ဆို သူမှာ ချန်းကျိုး ဖြစ်နေသည်။

"သုန်းသုန်းယောင်က သုန်းသုန်းချီနဲ့ ချိတ်ဆက်ဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်၊ သုန်းသုန်းယောင်က သုန်းသုန်းချီနဲ့ ချိတ်ဆက်ဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်၊ သုန်းသုန်းချီ ဒါကို လက်ခံပြီ၊ ဖြေပါဦး၊ အိုး... အိုး..."

"သုန်းသုန်းချီ အခု မစ်ရှင်တစ်ခုလုပ်နေလို့ ခေတ္တ အဆက်အသွယ် မလုပ်နိုင်သေးပါဘူး"

သူ ဖုန်းချလိုက်သည်။

ငါးမိနစ်ကြာတော့ ချန်းကျိုး ထပ်ခေါ်ပြန်သည်။

"သုန်းသုန်းချီက မစ်ရှင်ပြီးသွားပါပြီ၊ သုန်းသုန်းယောင်ကို ချက်ချင်းဆက်သွယ်ပေးပါ၊ အိုး... အိုး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သုန်းသုန်းယောင်"

နောက်ထပ် ငါးမိနစ်ကြာပြန်သည်။

ချန်းကျိုးရဲ့ဖုန်းက ထပ်မြည်လာရာ ကျိုးအိုက်ကော် တစ်ယောက် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ဖုန်းကို အသံ ပိတ်လိုက်ရသည်။

WeChat မှာတော့ ချန်းကျိုးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်ပုံက သူ့ရဲ့ကြီးမားတဲ့ သွားဖြူကြီးတွေကို ဖြီးပြနေပြီး သူ့ကို အသံမက်ဆေ့ခ်ျတွေနဲ့ ဗုံးကြဲနေသည်။

ချန်းကျိုး ဒီနေ့နေ့လယ်မှာ ဘာမှမလုပ်ဘူးလား ?

မဟုတ်ဘူး၊ သူ လုပ်ခဲ့သည်။

သူက စိတ်ရောဂါဆေးရုံက ဆေးဝန်ထမ်းတွေ အားလုံး ကို မိတ်ဆွေအဖြစ်ပေါင်းထည့်ခဲ့ရာ ကျိုးအိုက်ကော် တစ်ယောက်တည်း ဗုံးမကြဲခံရပေ။

နေ့လယ်ခင်းမှာ စိတ်ရောဂါဆေးရုံ၏ ပုံမှန်လေထုသည် ယခုလိုမျိုး မုန်တိုင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ချန်းကျိုး၊ မင်း WeChat မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့တာ ရပ်လို့ရ မလား၊ မင်း နတ်ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ မစိုက်ပျိုးတော့ဘူးလား"

"ချန်းကျိုး၊ မင်း အခု နတ်ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ စိုက်ပျိုးသင့်ပြီ၊ မင်း စမ်းသပ်မှုမခံယူတော့ဘူးလား"

"ကျွန်မ WeChat ကို ဖွင့်ရမှာတောင် မရဲတော့ဘူး၊ ဒါတွေအားလုံးက ချန်းကျိုးရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေချည်းပဲ၊ ငါးမိနစ်အတွင်း မဖတ်ရင် သူတို့ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

......

နေ့လယ်ခင်းတစ်လျှောက်မှာ ချန်းကျိုးက သူ နိုင်သ လောက် လူတွေနှင့်ရန်ဖြစ်ထားသည်။ သူ့မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အားလုံးက ကျိုးအိုက်ကော်ဆီက ရံဖန်ရံခါ အရေးမပါတဲ့ အဖြေတွေကလွဲရင် အဖြေမရခဲ့ပေ။

စိတ်ရောဂါဆေးရုံကနေ ဘယ်တော့မှ မထွက်ခဲ့ဖူးတဲ့ အတွက် အပြင်ကမ္ဘာက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပေ။ ဒီလိုနဲ့ စိတ်ရောဂါဆေးရုံက သူ့ရဲ့တစ်ကမ္ဘာ လုံးဟု စတင်တွေးတောခဲ့သည်။

ယခုမူ သူ အပြင်ကိုထွက်သွားပြီး ရောင်စုံလောကကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် စိတ်ရောဂါဆေးရုံသည် သူ့ မငြိမ်သက်နိုင်သည့်နှလုံးသားအား မည်သို့ ထိန်းထားနိုင်မည်နည်း။

ညရောက်သည်နှင့် ချန်းကျိုး အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေ သောကြောင့် မအိပ်နိုင်ပေ။ ကျိုးအိုက်ကော် လာခေါ်ပြီး ဆော့ဖို့ကို သူ မျှော်လင့်နေသည်။

လုံးဝကို မှောင်သွားပြီး အသံလုံတဲ့ အခန်းထဲက ဟောက်သံတွေက နားပူနေသည်။ သူ စောင့်ပြီး စောင့်နေသည်။

ချန်းကျိုးက စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်နေခဲ့သော် လည်း ကျိုးအိုက်ကော်က သူ့ကို ဆော့ဖို့ လာမခေါ်ခဲ့ပေ။ ဒီလိုနဲ့ သူ အပြင်ထွက်ဆော့ချင်စိတ်ပေါ်လာရသည်။

စောင်အောက်မှာ ချန်းကျိုး၏မှောင်မိုက်ပြီး စူးရှသည့် မျက်လုံးတစ်စုံပေါ်လာသည်။

"ကလေးမလေးရေ" လို့ ချန်းကျိုးက ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် မီးခိုးတစ်စက ကလေးမလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ဆော့ချင်တယ်"

ကလေးမလေးက ချက်ချင်းပဲ သဘောပေါက်သွားပြီး အခန်းကို ဖောက်ထွင်းကာ တာဝန်ကျ အခန်းဆီသို့ ရောက်လာသည်။ တစ္ဆေစွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက် လာတာနဲ့အမျှ တာဝန်ကျ သူနာပြုနှစ်ယောက်သည် စားပွဲပေါ်မှာ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

ကလေးမလေးက သော့ကို ခိုးယူပြီး ချန်းကျိုးရဲ့အခန်းနဲ့ အဆောက်အအုံရဲ့ အောက်ဆုံးထပ်က တံခါးကိုဖွင့် ပေးလာသည်။

ချန်းကျိုးက အဆောက်အအုံအပြင်ကို ထွက်သွားပြီး ညက ကြောင်ကြီးကို ချည်ထားတဲ့ နေရာကနေ ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ကြောင်ကြီးရေ၊ ကြောင်ကြီး"

နှစ်တစ်ထောင် ကျားဝိညာဉ်က အသံကြားသည်နင့် ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့ပါးစပ်ကို ဟဟပြီးအစွမ်းပြနေသည်။

"ရှူး၊ တိတ်တိတ်နေ"

ကျားအမွေးကိုဆွဲပြီး ချန်းကျိုးက သူ့ရဲ့ကျောပေါ် တက်လိုက်ကာ "သွား" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နှစ်တစ်ထောင် ကျားဝိညာဉ်က စိတ်ရောဂါဆေးရုံရဲ့ မြင့်မားတဲ့ အုတ်တံတိုင်းတွေကို အလွယ်တကူ ခုန်ကျော်သွားပြီး မြို့ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

ကျားရဲ့ကျောပေါ်တွင်...

"ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ"

"ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ"

"ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ"

"ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ"

သရဲတစ္ဆေတွေ ပြန်ရှင်သန်လာတဲ့ လောကမှာ မှောင်မိုက်မှုက အန္တရာယ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ မှောင်သည်နှင့် ပြည်သူများသည် ၎င်းတို့အိမ်များဆီ ပြန်ဝင်သွားကြပြီး သူတို့ မအိပ်နိုင်လျှင်ပင် မီးတွေကို ဖွင့်ထားကြသည်။

ဗလာဖြစ်နေတဲ့ လမ်းတွေပေါ်မှာ အကြာကြီးပြေးပြီးတဲ့နောက် ချန်းကျိုး စိတ်ဝင်စားမှု လျော့သွားပြီး ကျားဝိညာဉ်ရဲ့ကျောပေါ်မှာ စိတ်ပျက်စွာ လှဲနေသည်။

ကလေးမလေးကတော့ ချန်းကျိုးကို အားပေးချင်တာ ကြောင့် ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း လုပ်စရာအသစ်တစ်ခုကို ရှာနေသည်။ သူက လမ်းပေါ် လျှောက်နေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်သည်။

"ချန်းကျိုး၊ ဟိုဘက်ကို ကြည့်ပါဦး"

"မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး"

ချန်းကျိုးက ကလေးမလေးရဲ့လက်ညှိုးအတိုင်း ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီပြီး သူ့ဆီ လမ်းလျှောက်လာနေသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်သည်။

ချန်းကျိုးက ကျားဝိညာဉ်ကိုပုတ်လိုက်ပြီး "ပုန်း" လို့ ပြောသည်။

ကျားဝိညာဉ်က စိမ်းလန်းတဲ့ နေရာထဲကို ဆုတ်သွား သည်။ သို့သော်လည်း ချန်းကျိုးက သူ့ကျောပေါ်မှာ သိသိသာသာ ထိုင်နေတာကိုတော့ သူ သတိမမူမိပေ။

"မင်းက ကြောင်အရူးပဲ"

ချန်းကျိုးက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ချန်းကျိုး ပုန်းဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ၊ ထိုအမျိုးသားက ချဉ်းကပ်လာနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အနီးကပ်ရောက်လာသော်လည်း ထိုအမျိုးသားကမူ ချန်းကျိုး ရှိနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုအမျိုးသမီးကို ပွေ့ချီပြီး သူ့ကိုကျော်သွားသည်။

ကလေးမလေးက ချန်းကျိုးဘေးမှာ ပျံဝဲရင်း အံ့ဩနေ သည်။

"ဒီလူရဲ့ ယန်စွမ်းအင်တွေက အရမ်းကို အားနည်းနေ တာပဲ၊ သေခါနီးလူတစ်ယောက်တောင် ဒီလောက် အားနည်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ယန်စွမ်းအင်ဆိုတာ ဘာလဲ" လို့ ချန်းကျိုးက မေးလိုက်သည်။

"သူတို့က ပခုံးနဲ့ နဖူးပေါ်က မီးလျှံလေးတွေပဲ၊ အသက်ရှင်နေတဲ့လူတွေမှာ ရှိတယ်"

"မင်းမှာရော ရှိလား"

ကလေးမလေးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျွန်မမှာ မရှိဘူး၊ ကျွန်မက တစ္ဆေလေ၊ ရှင့်မှာတော့ ရှိတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ငါ့မှာ ရှိတယ်"

ချန်းကျိုးက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မီးလျှံလေးတွေ မတွေ့ပေ။

[Hostရဲ့တတိယမျက်လုံးကို ဖွင့်ပါ။]

ချန်းကျိုးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သေးငယ်တဲ့ နီရဲတဲ့ မီးလျှံလေးတစ်ခု လင်းလာသည်။

"ငါ့မှာ ရှိတယ်၊ ငါ့မှာ ရှိတယ်" လို့ ချန်းကျိုးက ပျော်ရွှင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ လက်လှမ်းပြီး သူ့ပခုံးပေါ်က မီးလျှံများအား ပုတ်လိုက်သည်။

[Host၊ မင်း လူမိုက်ပဲ၊ အဲဒါကို သတ်ရင် မင်း သေသွားလိမ့်မယ်။]

"ဘယ်သူ ငါ့ကို ဆူနေတာလဲ"

ကလေးမလေးက ချန်းကျိုးလက်မောင်းကိုဆွဲပြီး "ချန်းကျိုး၊ ရှင် အခု သူ့နောက်မလိုက်ရင် လမ်း ပျောက်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

အလျင်စလိုသွားနေတဲ့ အမျိုးသားသည် လမ်းကြာ းတစ်ခုထဲသို့ ချိုးဝင်သွားပြီးဖြစ်သည်။

"လိုက်၊ လိုက်၊ လိုက်၊ မင်း ကြောင်ရူးကြီး၊ သူ့နောက်ကို လိုက်"

ကျားဝိညာဉ်သည် ချန်းကျိုးအား ပြန်သယ်လိုက်ပြီး သူ့ကျောပေါ်မှာအမျိုးသားနှင့် တစ္ဆေအားသယ် ဆောင်ကာ ထိုအမျိုးသားပျောက်သွားသည့် လမ်းကြားထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားကြသည်။