အာ့ထောင် မင်း မြည်းကြည့်ချင်လား
Vol. 10 Ch. 176
ကျီကျောက်တို့ ရှန်းဟယ်ရွာသို့ပြန်ရောက်သောအခါ ဩဂုတ်လကုန်ပိုင်းသို့ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
ဆောင်းဦးလေသည် နေ့ဘက်တွင် အနည်းငယ် ပူသော်လည်း ညအချိန်တွင်တော့ လူအများကို အရိုးထိတိုင် အေးခဲစေပါသည်။
နေ့နှင့် ညကြားက အပူချိန် ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းသည်။ ရှန်းယောင်သည် စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် ကိစ္စရပ်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသောကြောင့် သူသည် လေနှင့် အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ဖျားသွားခဲ့သည်။
ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝင်း။
မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကျီကျောက်သည် ဆေးကျိုနေသည်။ လေထုထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ခါးသက်သောအနံ့ကို ရှုရှိုက်ရင်း စိတ်မချမ်းမြေ့စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အာ့ထောင် အခု နင့်ရုပ်က ဘူးခါးသီးနဲ့ တူနေပြီဆိုတာကို သိလား” ဒုတိယမရီးက ပန်းသီးကိုကိုက်စားနေရင်း သူမကို စနောက်ကျီစယ်လိုက်သည်။
“ဒုတိယမရီး ညီမကို စနောက်နေတာ ရပ်ပါတော့” ကျီကျောက်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ရှန်းယောင် အအေးမိနေတာ လဝက်လောက်ရှိနေပြီ၊ သူ လုံးဝ မသက်သာသေးဘူး။ ညီမ တကယ် စိတ်ပူတယ်။”
တကယ်တော့ ကျီကျောက်သည် ရှန်းယောင်၏ အဖျားရောဂါက စိတ်နှလုံးကြောင့် ဆိုတာကို သိပေသည်။
ကံဆိုးချင်တော့ ရှန်းယောင်၏ အဖျားရောဂါက ကုသဖို့ ခက်ခဲသည်။
အဆုံး၌ သူ့စာမေးပွဲရလဒ်တွေကို ဖလှယ်ပြီး အစားထိုးခဲ့တဲ့သူက ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှုး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူတို့လို သာမန်လူတွေက အဲဒီဆိုးယုတ်တဲ့ အရာရှိတွေကို ဘယ်လိုအနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလဲ။
ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်တာကာလကပင် စွင်းမိသားစုသည် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ၏ အဖြေလွှာများကို အစားထိုးနိုင်လောက်သည့်အထိ အရမ်းအာဏာကြီးခဲ့သည်။ ယခုအခါ စွင်းမိသားစုသည် ပို၍ပင် အကြောက်အလန့် ကင်းမဲ့နေလောက်မှာ သေချာပေါက်ပင်။
“အာ့ထောင် နင် ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ” သူမ၏ အတွေးလွန်သောပုံရိပ်ကို မြင်တော့ ဒုတိယမရီးက စိုးရိမ်တကြီး လှုပ်ခါလိုက်သည်၊ “ဆေးက တူးတော့မယ်။”
ကျီကျောက်သည် ကျိုပြီးသည့် ဆေးရည်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို အခန်းထဲသို့ ယူသွားခဲ့သည်။
စာဖတ်နေတဲ့ ရှန်းယောင်က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ ခြေသံကိုကြားတော့ အသာလေး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ “မင်း ရောက်လာပြီလား”
“အင်း” ကျီကျောက်သည် သူ့လက်ထဲ ဆေးပန်းကန်ကို တိတ်တဆိတ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ရှန်းယောင်သည် သူမကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောပြီးနောက် ဆေးပန်းကန်ကို ယူပြီး တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်သည်။
သူက နည်းနည်းလေးတောင် မျက်မှောင်မကြုတ်သွားဘူး။
“ဒါက ခါးတယ်လို့ မထင်ဘူးလား” ကျီကျောက်သည် သူ့ကိုကြည့်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွေ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မဲ့သွားခဲ့သည်၊ “ဒါက အနံ့ရရုံနဲ့ အရမ်းခါးမယ့်ပုံကြီးနော်။”
“ဒါက အာ့ထောင်ကိုယ်တိုင် ကျိုပေးထားတာဆိုတော့ ခါးတယ်လို့ မခံစားရဘူး” ရှန်းယောင်က သူမကိုကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင့်ပါးစပ်ကို အစောပိုင်းက ပျားရည်တွေ လိမ်းကျံထားတာလား” ကျီကျောက်က သူ့ကို မကျီစယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
“မင်း မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လား။”
သူမ မငြင်းပယ်နိုင်ခင်မှာပင် ရှန်းယောင်၏ နှုတ်ခမ်းတွေက သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ် အခြေချခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
အဟွတ်… အဟွတ်…။
သူ့လှုပ်ရှားမှုက အလွန်မတည်ငြိမ်သောကြောင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ချောင်းဆိုးသွားခဲ့သည်။
ကျီကျောက်သည် ရေတစ်ခွက် အမြန်လောင်းထည့်ပေးပြီး သူ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ “ရေမြန်မြန်သောက်လိုက်။”
ခဏအကြာတွင် ရှန်းယောင်က သူမလက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ နူးညံ့သောအသံက အပြစ်ရှိစိတ် အနည်းငယ် စွက်ဖက်နေသည်၊ “ဒီရက်ပိုင်း ကိုယ့်အဖျားရောဂါက မသက်သာသေးဘူး။ အာ့ထောင် မင်းကို ပင်ပန်းစေမိပြီ။”
“ရှင် မြန်မြန်နေပြန်ကောင်းနိုင်သရွေ့ ကျွန်မ ပင်ပန်းတယ်လို့ မခံစားရပါဘူး” ကျီကျောက်က နာခံမှုရှိစွာ ပြောသည်၊ “ရှန်းယောင် တကယ်တော့ ရှင့်ရဲ့ အဖျားဝေဒနာ ကြာရှည်နေရတဲ့အကြောင်းရင်းက ဆရာကြီးဖန်ရဲ့ မတော်တဆကြောင့်မလား။”
“စိတ်ကြောင့် ဖျားတဲ့ ဝေဒနာတွေက ကိုယ်တိုင် ကုစားဖို့ပဲ တတ်နိုင်တယ်” ကျီကျောက်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ “တကယ်လို့ ရှင့်အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှင်ကိုယ်တိုင် ရှာချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းက သေချာပေါက် လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မပြောချင်တာကတော့ ရှင် ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ရွေးချယ်မယ်၊ ရှင့်ကို လေးစားပေးမယ်၊ ရှင်နဲ့ အတူရင်ဆိုင်ပေးမယ်။”
ကျီကျောက်၏ အသံက အလွန်နူးညံ့သော်လည်း ရှန်းယောင်သည် သူမ၏ လေသံထဲမှ လေးနက်မှုကို ကြားနိုင်ပေသည်။
“အာ့ထောင် မင်းပြောတာမှန်တယ်” ရှန်းယောင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “ကိုယ် ဒါကို တကယ်မလိုလားပေမယ့် ကိုယ် ဘယ်က စရမှန်း မသိဘူး။”
“လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က ဆရာရဲ့ အကူအညီနဲ့ စွင်းဟယ်က ကိုယ့်အဖြေလွှာကို လဲလှယ်ရယူခဲ့ပြီး ကိုယ့်အောင်မြင်မှုကို ခိုးယူခဲ့တယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ဆန္ဒ ပျက်သုဉ်းသွားပြီး နှစ်အတော်ကြာ စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့တယ်” ရှန်းယောင်က သက်ပြင်းတိုးတိုးလေး ချလိုက်သည်၊ “ဒါပေမယ့် အရာအားလုံးအတွက် သက်သေ လိုအပ်တယ်။ အခု ဆရာကြီးက ကွယ်လွန်သွားပြီးဆိုတော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ သက်သေမပြနိုင်တော့ဘူး။”
“ရှန်းယောင် ရှင် ဒါကို ဆက်မတွေးနဲ့တော့” ကျီကျောက်က သူ့မျက်လုံးတွေကို သေချာကြည့်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးသည်၊ “ရှင် ဒါကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ရှင့်အဖျားဝေဒနာက အရမ်းကြာနေလိမ့်မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
ကျီကျောက်၏ အကြည့်တွေက အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး သူမ၏ လေသံကပါ အလွန်တည်ငြိမ်နေပါသည်။
“နောက်တစ်ခေါက် ပြန်စပြီး အရာအားလုံးကို အသစ်ကနေ ပြန်စပါ။ ရှင် သူ့ထက် မြင့်နေမှ တစ်ချိန်က သူကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို မညှာမတာ ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်” ကျီကျောက်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ဒါ့အပြင် ရှင့်စိတ်ထဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုကတည်းက ဘာဖြစ်လို့ တုံ့ဆိုင်းနေသေးတာလဲ။”
“မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ချင်မင်ဟုန်ကို သွားရှာဖို့ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်” ကျီကျောက်သည် တခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်ကို ရှာတွေ့ပြီး ရှင့်ခြေထောက်ကို အမြန်ဆုံး ကုသနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါက ရှင့်အတွက် အကျိုးရှိစေလိမ့်မယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
ကျီကျောက်၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်တွင် ရှန်းယောင်က သဘောတူလိုက်သည်။
တင်းယွမ်ခရိုင်တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ထူးခြားသော ရာသီဥတုရှိပြီး စက်တင်ဘာလ အစောပိုင်းတွင် လမ်းမပေါ်ရှိ လူအများစုသည် အပေါ်ထပ်အင်္ကျီများ ထပ်ဝတ်ထားကြသည်။
ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်။
ရှန်းတာ့လန်သည် ကျီကျောက်၏ ဆိုင်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန် ဝီရိယရှိရှိ ကူညီပေးခဲ့သည်။ အခုဆို ဆိုင်က တစ်ဝက်ကျော်ကျော် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ကာ ကိစ္စ အထွေအထူးမရှိရင် နောက်လကုန်လောက်ဆို ဆိုင်ဖွင့်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။
ကျီကျောက်သည် မူလက ဆိုင်ဖွင့်ရန် နိုဝင်ဘာလအထိ စောင့်ဆိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဒုတိယမရီးသည် ထိုအချိန်တွင် ကလေးမီးဖွားပြီးနောက် မီးတွင်းကာလအတွင်း ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေနဲ့ သူမ ရောင်းချချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေက ရာသီဥတုအေးတဲ့အခါမှသာ လူကြိုက်များမှာပါ။
ကျီကျောက်က သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်လို့ကြားတာနဲ့ ကျီကျောက်ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အနေနဲ့ ချင်မင်ဟုန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ကျီကျောက်နှင့် ရှန်းယောင်တို့သည် အကြင်လင်မယားတွေဖြစ်ကြသော်လည်း ချင်မင်ဟုန်သည် သူ့တွင် အခွင့်အရေးရှိနေသေးကြောင်း ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“သခင်လေးချင် နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာတွေ့ပြီလား” သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ ကျီကျောက်က လိုရင်းကို တန်းမေးလိုက်သည်။
“မတွေ့သေးဘူး” ချင်မင်ဟုန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “ဒီနတ်ဆေးသမားတော်က ရှာဖွေရခက်ခဲတယ်လို့ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တင်းယွမ်ခရိုင် အနီးတစ်ဝိုက်မှာ သူပေါ်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော် ရခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အားစိုက်ထုတ်ပြီး စုံစမ်းကြည့်တာနဲ့ သူ့တည်နေရာကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်လို့ထင်ပါတယ်။”
“ကျေးဇူးပါ” ကျီကျောက်က ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ လှည့်ထွက်တော့မယ့်အချိန်မှာ ချင်မင်ဟုန်က “ခဏလေး” ဟု တားမြစ်လိုက်သည်။
“သခင်လေးချင် ဘာကိစ္စ ရှိသေးလို့လဲ” ကျီကျောက်သည် မသိစိတ်က လှည့်ကြည့်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“အာ့ထောင် ငါ ဒီနေ့ ဘာထူးခြားနေတယ်မှန်း သတိမပြုမိဘူးလား” ချင်မင်ဟုန်က ကမန်းကတန်း မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူမအနား လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကျီကျောက်သည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ကို အပြန်ပြန် အလှန်လှန် ကြည့်လိုက်မိသည်။ အဆုံး၌ သူမသည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါကာ “ဟင့်အင်း” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အဝတ်တွေ” ချင်မင်ဟုန်က အလျင်စလို အရိပ်အမြွတ်ပေးလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံက ရှင်နဲ့ အတော်လေး လိုက်ဖက်တယ်” ကျီကျောက်သည် လက်ပိုက်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်က မေးစေ့ကို တိတ်တဆိတ် ပွတ်သပ်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။
ချင်မင်ဟုန်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်လွှာချလိုက်သည်။ အာ့ထောင်သည် ဒီနေ့ သူ ဝတ်ထားတဲ့ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံ၏ အနားကွပ်မှာ မက်မွန်ပွင့်များဖြင့် ချည်ထိုးထားတာကို သတိမပြုမိဘူး။ ဒီနေ့ သူ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်မှာပါ မက်မွန်ပွင့်ပုံစံ ချည်ထိုးထားတာကိုလည်း သတိမထားမိပါဘူး။
ချင်မင်ဟုန်သည် ဂရုတစိုက် ဝတ်စားဆင်ယင်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့သော်လည်း အာ့ထောင်ကတော့ သူ့အတွေးတွေကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ ချင်မင်ဟုန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်နေမိသည်။
ကျီကျောက်သည်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ စိတ်ပျက်နေမိပါသည်။
...
ချင်မင်ဟုန်၏ အကူအညီဖြင့် နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်ကို အမြန်ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် တွေ့ရခဲသော နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်၏ တည်နေရာမှာ ပျောက်ဆုံးနေဆဲဖြစ်သည်။
သူမကို ကူညီဖို့ အခြားကျွမ်းကျင်သူကို ရှာရပေမည်။