အမဲသားမျှင်
Vol. 10 Ch. 181
“ကျွန်မ ချင်မင်ဟုန်နဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ချင်တယ်” ကျီကျောက်က ရှန်းယောင်ကို ကြည့်ပြီး “ရှင် ကျွန်မနဲ့ အတူလိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား” ဟု ပြုံးပြုံးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့” ရှန်းယောင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
“ရှင် သဝန်မတိုတော့ဘူးလား” ကျီကျောက်သည် ရုတ်တရက် သူ့ကို ချဉ်းကပ်ပြီး တမင်ဟာသလုပ်လိုက်သည်။
“ကိုယ်က ဘာဖြစ်လို့ မနာလိုရမှာလဲ” ရှန်းယောင်က သဘောထားကြီးစွာ ပြုံးပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ အနမ်းပေးလိုက်သည်၊ “မင်းက ကိုယ့်အပိုင်ပဲလေ။”
သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အချင်းချင်း ချစ်မြတ်နိုးနေကြတဲ့အတွက် သူ့မှာ မနာလိုဖြစ်စရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူးလို့ ခံစားရသည်။
သို့ရာတွင် သူ့စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသလို ခံစားနေရသေးတာကို သူသိပေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မက ရှင့်အပိုင်ပဲ” ကျီကျောက်က ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြီး သူ့လက်မောင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်၊ “ရှန်းယောင် ကျွန်မတို့ အမြဲတမ်း အတူရှိကြမယ်နော်။”
“ဒါပေါ့” ရှန်းယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့ညာလက်က သူမ၏ ပခုံးကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ “အာ့ထောင် မင်း ဘာပဲလုပ်လုပ် ကိုယ် မင်းဘေးနား အမြဲရှိနေပေးမယ်။”
“ကျွန်မရောပဲ။”
နောက်တစ်နေ့နံနက်ခင်း ကျီကျောက်ဟာ မနက်စောစော မီးဖိုချောင်ထဲ အစောကြီး ဝင်သွားခဲ့သည်။
“အာ့ထောင် နင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် အစောကြီး နိုးနေရတာလဲ” မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ကျောက်လန်ဟွာက ခြေသံကိုကြားတော့ မသိစိတ်က လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“အမေ သမီးပဲ လုပ်လိုက်မယ်” ကျီကျောက်သည် မီးဖိုချောင်သုံးခါးစည်းကို အမြန်ဝတ်ဆင်ပြီး သူမအနား အပြုံးဖြင့် ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်၊ “ဒီအမဲသားက တကယ်ကောင်းတာပဲ။ အရမ်းလတ်ဆတ်မယ့်ပုံပေါ်တယ်။”
“ဒါပေါ့၊ ဒါကို ဘယ်သူဝယ်ထားမလို့လဲ” ကျောက်လန်ဟွာက ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က နင်ငါ့ကို အမဲသားဝယ်ခိုင်းတုန်းက ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်လေ။ နင့်အဒေါ်ကွေ့ဟွားရဲ့ ဒုတိယမရီးရဲ့ အကြီးဆုံးဦးလေးက သားသတ်သမားလေ။”
“အမဲသားက ဝက်သားထက် ဈေးပိုကြီးတယ်။ အချိန်ကောင်းနဲ့မကြုံကြိုက်ရင် ဒီအမဲသားကို ငါတို့ ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ကျောက်လန်ဟွာက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါနဲ့ စကားမစပ် အာ့ထောင် နင်ငါ့ကို မပြောရသေးဘူး။ နင် ဘာဖြစ်လို့ အမဲသားကို ဒီလောက် အများကြီး လိုချင်ရတာလဲ။”
“အင်း၊ သမီး အမဲသားမျှင်နဲ့ အမဲသားအစပ်ခြောက်လုပ်ချင်လို့လေ” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ရှင်းပြသည်၊ “အမေ သမီးလုပ်ပြီးတဲ့အခါကျရင် အမေ သိလိမ့်မယ်။”
“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို နင်လုပ်လိုက်။ အမေက နင့်ကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့”
တကယ်လို့ သူမသည် အရသာရှိသော အမဲသားမျှင်ကို ပြုလုပ်လိုပါက နွားရဲ့ အနောက်ဖက်ခြေထောက်မှ အရွတ်အသားကို ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအသားသည် အခိုင်မာဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ရွေးချယ်ရခြင်းဖြစ်သည်။
“အမဲသားမျှင်ကို ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်နည်းက နည်းနည်းတော့ အလုပ်ရှုပ်တယ်။ အရင်ဆုံး အမဲသားအရွတ်တစ်ပိုင်းလုံးကို အိုးတစ်လုံးထဲမှာ ထည့်ပြုတ်ပြီး သူ့အပေါ်က မလိုအပ်တဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို ဖယ်ရှားပေးရမယ်” ကျီကျောက်က ချက်ပြုတ်နေရင်း ရှင်းပြပေးသည်။
ကျီကျောက်သည် ပြုတ်ထားသော အမဲသား၏ ထောင့်များကို လှီးဖြတ်ပြီး ပါးလွှာသည့် အတုံးသေးသေးလေးများဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်တော့ အိုးထဲ ဆီပူလာချိန်တွင် ပါးပါးလှီးထားသည့် ငရုတ်သီးများကို ထည့်ပြီး အနံ့မွှေးလာသည်အထိ မွှေကြော်လိုက်ပြီးနောက် အမဲသားများကို လောင်းထည့်ပြီး ဟင်းချက်ဝိုင် အနည်းငယ် လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ငရုတ်သီးမှုန့်၊ ငရုတ်ကောင်းမှုန့်၊ သကြားဖြူနှင့် အရသာငါးမျိုးစပ်ဟင်းခတ်မှုန့်တို့ကို ထည့်ပြီး နှံ့စပ်အောင် မွှေပေးလိုက်သည်။
မီးဖိုပေါ်မှ အိုးချပြီးနောက် အအေးခံပြီး နောက်ဆုံးတွင် နှမ်းဆီဖြင့် အနည်းငယ် သုတ်ပေးလိုက်သည်။
နှစ်နာရီလောက် ကင်ထားပြီးနောက် အမဲသားမျှင်တွေကို မုန့်ဖုတ်ဖိုမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“အရမ်းမွှေးတာပဲ” ကျောက်လန်ဟွာက တစ်ကိုက်မြည်းကြည့်ပြီး ချီးမွှမ်းလိုက်သည်။
မနက် ၇ နာရီ မတိုင်မီ ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝင်းမှ ထွက်လာသော မွှေးရနံ့သည် ဆယ်မိုင်သော အကွာအဝေးအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
စွဲမက်ကောင်းသော မွှေးရနံ့ကြောင့် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးများသည် ငိုကြွေးပြီး နိုးလာကြသည်။
နံနက် ၇ နာရီတွင် ရှန်းယောင်သည် ကျီကျောက်နှင့်အတူ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းသို့ အတူလိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“ဗျောက်အိုးဖောက်တာကို ကြောက်လား” ရှန်းယောင်က သူ့ဘေးနာကလူကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ။ မီးရှုးမီးပန်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား” ကျီကျောက်က မထူးခြားသလို ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း အားတင်းပြီး ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။
ကျီကျောက်သည် မီးကို ကိုင်ထားသည့် သူမ၏ လက်ဟာ တုန်ယင်စပြုလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဆုံး၌ သူမသည် မျက်လုံးတွေကို ရိုးရှင်းစွာ မှိတ်ထားလိုက်သည်…။
“မကြောက်ပါနဲ့။ ကိုယ် ဒီမှာ ရှိတယ်” ရှန်းယောင်၏ နူးညံ့သော အသံက သူမ၏ နားထဲ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာကာ ကျီကျောက်၏ နှလုံးသားသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
ရွှီး…
မီးရှုးမီးပန်းများကို မီးညှိလိုက်သည်နှင့် နားကွဲမတတ် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျီကျောက်သည် ရှန်းယောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရကာ သူ့လက်တွေက သူမ၏ နားရွက်တွေကို အသေအချာ ဖုံးအုပ်ပေးထားသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျီကျောက်သည် ဆူညံနေသောအသံများကို သတိမထားမိပုံရသည်။
သူမသည် အရမ်းသက်တောင့်သက်သာရှိသလို ခံစားရသည်။
“မင်္ဂလာရှိတဲ့အချိန်အခါကို ရောက်ပြီ။ စလှုပ်ရှားကြတော့။”
ရွာလူကြီး ရှန်းမုန့်ဟူ၏ အော်သံနှင့်အတူ ကျီကျောက်သည် သူ့လက်ထဲမှ သံဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းကို ယူကာ မြေကြီး တစ်ပုံအား တူးထုတ်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို ပြုပြင်ခြင်းအား တရားဝင် စတင်နေပြီဖြစ်သည်။
ကျီကျောက်နှင့် ရှန်းယောင်တို့သည် မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းတွင် နေရစ်ပြီး တစ်နေကုန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
နေဝင်ရီတရောအချိန်နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး အလွန်ပင် ပင်ပန်းလာကြသည်။
“ငါနင့်ကို မပြောခဲ့ဘူးလား။ မြေတူးပြီးအုတ်မြစ်ချတဲ့အခမ်းအနားကိုပဲ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်လို့လေ” ကျောက်လန်ဟွာသည် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် သူမ၏ နှလုံးသား နာကျင်သွားခဲ့သည်။
“အမေ သမီးတို့ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးချင်လို့ပါ” ကျီကျောက်က အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည်၊ “ဒါက အရမ်းပင်ပန်းမယ်လို့မထင်ထားမိဘူး။”
“ကောင်မစုတ်လေး၊ နင် အရမ်းကြိုးစားလွန်းတယ်” ကျောက်လန်ဟွာက အရိုးစွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန် အမြန်ချပေးလိုက်သည်၊ “ဒါကို ပူနေတုန်းလေး သောက်လိုက်ပါဦး။”
“ကျေးဇူးပါ အမေ” ကျီကျောက်က ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြီး အရိုးစွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်သည်။
သူမ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ပြည့်နှက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းအတွက် စိတ်မပူနဲ့” ရှန်းတာ့ရှန်က ပန်းကန်လုံးကြီးကို အောက်ချပြီးနောက် အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီကိစ္စတွေအားလုံး ငါ့လက်ထဲသာ အပ်ထားလိုက်။”
“ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးပါ အဖေ” ကျီကျောက်က နာခံမှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ။ ကျေးဇူးတင်ဖို့မလိုပါဘူး” ရှန်းတာ့ရှန်သည် ထပ်အော်လိုက်သည်၊ “လန်ဟွာ ငါ့ကို တစ်ပန်းကန်လောက် ထပ်ပေးဦး။ ဒီစွပ်ပြုတ်က တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ဒါကို သောက်ရတာ အရမ်းကြိုက်တယ်။”
“ကောင်းရမှာပေါ့ရှင်။ ကျွန်မ ဒါကို တစ်နေ့ခင်းလုံး တည်ထားတာလေ” ကျောက်လန်ဟွာက အလျင်စလို ထပ်ပေါင်းပြောပြီးနောက် သူ့အတွက် နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ကျီကျောက်ကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင် နင်ရော ထပ်လိုချင်သေးလား။”
“အမေ သမီး ဝပြီ” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ကျီကျောက်သည် အခန်းထဲပြန်ရောက်ပြီးနောက် စားပွဲခုံဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ စာရေးစက္ကူနှင့် မှင်တို့ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ရှန်းယောင်ဝင်လာတော့ သူမ အလေးအနက် စာရေးသားနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ့ရှေ့ကမြင်ကွင်းက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပနေတာကိုမြင်တော့ မနှောင့်ယှက်ချင်ခဲ့ဘူး။
ကျီကျောက်သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအစီအစဉ်ကို အမြန်ရေးဆွဲခဲ့သည်။
...
ချင်မင်ဟုန်က ဤအဆိုပြုချက်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ကြီးမားသည့် အလားအလာကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ထားသည်။
မြေပဲဆီကို အရောင်းမြှင့်တင်နိုင်လျှင် ငွေအမြောက်အများရရှိစေရုံသာမက ပြည်သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကိုပါ အကျိုးပြုနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
“အာ့ထောင် မင်းရဲ့ လက်ရေးက သိမ်မွေ့ပြီး သပ်ရပ်တယ်၊ စုတ်ချက်တွေက ရဲရင့်ပြီး အားကောင်းတယ်” သူမ စာရေးပြီးသွားတာကိုမြင်တော့ ရှန်းယောင်က သူမအနားသို့ အပြုံးဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် သူ့အကြည့်တွေက သူမ၏ လက်ရေးကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်ဝန်းထဲ အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
“ဟုတ်လား” ကျီကျောက်က သူမ၏ ခေါင်းအနောက်ဖက်ကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ကုတ်လိုက်သည်။
“ဒါက တကယ်ကောင်းတယ်” ရှန်းယောင်က ရိုးရိုးသားသား ချီးကျူးလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင် မင်း ဘယ်သူ့ဆီကနေ ဒီလိုကောင်းတဲ့ လက်ရေးလှရေးသားနည်းကို သင်ယူခဲ့တာလဲဆိုတာ ကိုယ်သိချင်မိတယ်။”
ကျီကျောက်သည် သူ့အကြည့်တွေကို မသိစိတ်မှ ရှောင်ဖယ်လိုက်ကာ ပင်ပန်းဟန်ဆောင်ပြီး သန်းဝေလိုက်သည်၊ “ရှန်းယောင် ရှင် မပင်ပန်းဘူးလား။ ကျွန်မတော့ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ ကျွန်မတို့ စောစော အနားယူကြမယ်လေ။”
“အာ့ထောင်” ရှန်းယောင်က ရုတ်တရက် အော်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ “မင်း ကိုယ့်ကို မယုံသေးဘူးလား” ဟု ရိုးရိုးသားသား မေးလိုက်သည်။