အခန်း (၁၄၄၁-၁၄၄၂)

အခန်း (၁၄၄၁) မိတ်ကပ်နှင့် မျက်နှာများ

ရဲကျန့်ကို ဖိတ်ကြားပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် တာတုန်းမြို့သို့ ပြန်မသွားဘဲ သူ တာဝန်ယူထားသော တာချန်းမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ယနေ့ည တိုက်ပွဲများ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းရော ဌာနချုပ်ပါ ငြိမ်သက်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ရလာသည်။

မကြာမီ...ယန်ကျန့်သည် တာချန်းမြို့ရှိ ရှန်ထုန်း အဆောက်အအုံ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် လီယန်၊ ဟွာဇီရာ၊ ထုန်ချန်၊ ဝမ်ယုံနှင့် ရှောင်ဝမ်ဝမ် တို့ ၅ ဦးသည် မအိပ်ဘဲ စောင့်နေကြသည်။ တာချန်းမြို့ လုံခြုံရေးအတွက် စောင့်ကြပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ဖုန်ချွမ်သည် တစ္ဆေစာတိုက် အတွင်းရှိ သင်္ချိုင်းဟောင်းတွင် ပိတ်မိနေသဖြင့် အကူအညီ မရနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ ပြန်ရောက်လာမည် မဟုတ်ဟု ထင်ထားကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်"

လီယန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အစည်းအဝေး ရလဒ်က ဘာလဲ"

"မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမယ် ခေါင်းဆောင်တွေ အကုန် စုစည်းမိတယ် ဒီည ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း နဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်တယ် သူတို့က တာဝန်ခံတွေကို လိုက်သတ်နေတာ ငါတို့ တားဆီးနိုင်ခဲ့တယ် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း ဝင်တွေ အများကြီး သတ်နိုင်ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဘက်ကလည်း ပေးဆပ်ရတာတွေ ရှိတယ် တာဝန်ခံ တချို့ သေတယ် လီကျွင်း နဲ့ အာ့ဟုန် လည်း ကျဆုံးသွားတယ် ချောင်ယန် လည်း ကျိန်စာ မိသွားလို့ ထွက်ပြေး ပုန်းရှောင်နေရတယ်"

ယန်ကျန့် အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သည်။

အားလုံး မျက်နှာ ပျက်သွားကြသည်။

"အခြေအနေ တော်တော် ဆိုးတာပဲ ခေါင်းဆောင်တွေတောင် မခံနိုင်ဘူး ဆိုတော့ သာမန် တစ္ဆေဆရာတွေဆိုရင် ပြောမနေနဲ့တော့"

ဟွာဇီရာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

တနိုင်ငံလုံးမှာ ခေါင်းဆောင် ၁၂ ယောက်ပဲ ရှိတာ။ အခု တိုက်ပွဲ အစမှာတင် ၂ ယောက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ ဆိုတော့ ဘယ်လောက် အန္တရာယ် များလဲ ဆိုတာ သိသာနေသည်။

ယန်ကျန့် သူတို့ စိတ်ဓာတ်မကျစေရန် ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ဘက်ကလည်း 'ဘုရင်' ၃ ပါး ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ် လီကျွင်း က တစ်ပါး သတ်တယ် ငါ၊ လီလဲ့ဖိန်၊ ချောင်ယန် နဲ့ လင်းပေ ပေါင်းပြီး ၂ ပါး သတ်လိုက်တယ် အရင်က ခြံဝင်းပိုင်ရှင် ပါ ထည့်တွက်ရင် သူတို့ အများကြီး နစ်နာသွားတယ်"

"ငါ ဟဲယွဲ့လျန်ကို ခေါင်းဆောင် ခန့်လိုက်တာ အချိန်ကိုက် ဖြစ်သွားတယ် ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကို လုံးဝ ပြောင်းလဲဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး ငါတို့ လူအင်အား ထပ်လိုတယ်"

"ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပါ ကျွန်တော် ကူညီနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်"

လီယန် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ထုန်ချန် လည်း ရှေ့တိုးလာသည်။

"ကျွန်မလည်း တာချန်းမြို့မှာ ငြိမ်မနေချင်ဘူး လီယန် နဲ့အတူ လိုက်ပါရစေ"

"သာမန် တစ္ဆေဆရာတွေက ဘုရင်တွေနဲ့ တွေ့ရင် ချက်ချင်း သေသွားမှာ အကူအညီ မရတဲ့အပြင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားဦးမယ်"

ယန်ကျန့် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်လောင်း စာရင်းဝင်တွေကို ခေါ်ယူပြီး အဖွဲ့ငယ်တွေ ဖွဲ့စည်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

"ဖုန်ချွမ် နဲ့ လီယန် က စာရင်းထဲပါတယ် ဖုန်ချွမ်မရှိတော့ လီယန် မင်း လိုက်သွားရမယ်"

လီယန် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဝမ်းသာတယ်ဗျာ ဒီစစ်ပွဲကို နိုင်ရင် ကျွန်တော်လည်း ဘိုးဘွားတွေကို မျက်နှာရပြီ"

တစ္ဆေဆရာ ဆိုတာ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲ။ အဓိပ္ပါယ် ရှိရှိ သေရတာက ပိုကောင်းတယ်။

"ငါကော ဖုန်ချွမ် မရှိရင် သူ့နေရာ ဝင်လို့ရမလား ငါ့တစ္ဆေက မနိုးထတော့ပဲ ရပ်နေပြီဆိုတော့ အကြာကြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်လေ"

ထုန်ချန် မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အလားအလာကို ငါ သံသယ မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က ထုတ်သုံးဖို့ အချိန်လိုတယ် ဒါ့ကြောင့် မင်း ခေါင်းဆောင်လောင်း စာရင်း မဝင်ခဲ့တာ"

"ငါ့ နောက်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် လိုက်နေတယ် အဲဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင်..."

လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က ကိုင်ဆာ ဟိုတယ်မှာ ကျိန်စာ မိခဲ့ပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း မမြင်ရတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ပါလာတတ်တယ်။ အစက ကြောက်ပေမယ့် နောက်ပိုင်း ကျင့်သားရသွားတယ်။

"မလုံလောက်သေးဘူး ခေါင်းဆောင်လောင်း ဆိုတာ စွမ်းအားကြီးတဲ့ တစ္ဆေစွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်ထားမှ ဖြစ်မှာ ဖုန်ချွမ်က အသက်ပြင်းတယ် တစ္ဆေ ၃ ကောင် ထိန်းချုပ်ထားတယ် တာဝန်မျိုးစုံ ထမ်းဆောင်နိုင်တယ်"

"ထုန်ချန်... မင်း မလိုက်ပါနဲ့တော့ တာချန်းမြို့မှာပဲ နေပါလား"

ဟွာဇီရာ ဝင်ပြောသည်။

"ခေါင်းဆောင် မရှိရင် တာချန်းမြို့ လုံခြုံရေးက ငါတို့ တာဝန်ပဲ ငါတို့လည်း အားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဟုတ်တယ် ကိုယ့်စွမ်းရည်ထက် ပိုတာတွေ လုပ်ရင် သူများကို ဝန်ပိစေလိမ့်မယ်"

ဝမ်ယုံ ထောက်ခံလိုက်သည်။

"မရဘူး လီကျွင်း တောင် အသက်ပေး တိုက်ခိုက်သွားတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်မှာလဲ"

ထုန်ချန် ခေါင်းမာနေသည်။

"နားလည်တယ် မင်းက အရင်တုန်းက ရဲဝန်ထမ်း ဖြစ်ခဲ့တာကိုး"

ယန်ကျန့် လက်ကာပြလိုက်သည်။ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"ထုန်ချန်... မင်း ခံစားချက်ကို ငါ နားလည်တယ် ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေနဲ့ ဆိုရင် သွားသေတာနဲ့ အတူတူပဲ ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး မင်း စွမ်းအားသစ် တစ်ခု ထပ်မရမချင်းပေါ့"

"ဘယ်တစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်ရမလဲ ပြောပါ ငါ လုပ်မယ်"

"ခေါင်းဆောင်... ဘာအကြံ ရှိလို့လဲ"

လီယန် မေးလိုက်သည်။

"အာ့ဟုန် မသေခင် မိတ်ကပ်ဘူး ချန်ထားခဲ့တယ် သူ့နေရာ ဆက်ခံမယ့်သူ ရှာနေတာ ဟွာဇီရာ ကို ပေးမလို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် အခု ကြည့်ရတာ ထုန်ချန် နဲ့ ပိုသင့်တော်မယ် ထင်တယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ထုန်ချန် နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းမှာ မျက်နှာ ၃ ခု ရှိတယ်လေ ၂ ခုက တစ္ဆေမျက်နှာတွေ ဆိုတော့ မိတ်ကပ်လိမ်းရင် မျက်နှာ ၃ ခုလုံး ပေါ်လာနိုင်တယ် ဆိုလိုတာက မင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ ၃ ယောက်ရဲ့ စွမ်းအား ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ရနိုင်တယ် ခေါင်းဆောင်တွေထဲမှာ ထိပ်တန်း အဆင့် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"တကယ်လား"

အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။

ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ ၃ ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သုံးနိုင်ရင် တော်တော် ကြောက်စရာ ကောင်းမှာပဲ။

"ယန်ကျန့်... မင်း မျက်နှာလိုက်တာပဲ ထုန်ချန်ကို ပိုဦးစားပေးနေတာ"

ရှောင်ဝမ်ဝမ် မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဆက်ရှင်းပြသည်။

"တစ္ဆေမိတ်ကပ် က အားနည်းချက် ရှိတယ် မိတ်ကပ်လိမ်းရင် ကိုယ့်မျက်နှာ အစစ်က ပုပ်ပွသွားတတ်တယ် ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ တစ္ဆေမျက်နှာ ၂ ခုကတော့ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး မိတ်ကပ်ကြောင့် ပျက်စီးမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုလိုတာက မင်းက ပုံမှန် အချိန်မှာ တစ္ဆေမျက်နှာ ၂ ခုရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးနိုင်ပြီး အသေအလဲ တိုက်မှ မျက်နှာ ၃ ခုလုံး သုံးလို့ ရတယ် ဒါ မင်းရဲ့ အားသာချက်ပဲ ဘယ်သူမှ လိုက်မမီနိုင်ဘူး"

"တစ္ဆေမိတ်ကပ် နဲ့ တစ္ဆေမျက်နှာ... တကယ့် အတွဲအဖက်ပဲ"

လီယန် သဘောကျသွားသည်။

"ထုန်ချန်... မင်း တကယ် ယူမယ် ဆိုရင် အသက်ပေး တိုက်ဖို့ ပြင်ထားရမယ် မင်း ရင်ဆိုင်ရမှာက သာမန် တစ္ဆေဆရာတွေ မဟုတ်ဘူး ကမ္ဘာပေါ်က အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး လူတွေပဲ အခုချိန်မှာ စိတ်ပြောင်းချင်ရင် ပြောင်းလို့ ရသေးတယ် လက်ခံပြီးရင်တော့ နောက်ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူး ငါက ထွက်ပြေးတဲ့သူကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး"

ယန်ကျန့် မိတ်ကပ်ဘူးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ သေသွားရင်တောင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ပါဘူး ဒါ ကျွန်တော့် ရွေးချယ်မှုပါ"

ထုန်ချန် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ မိတ်ကပ်ဘူးကို ယူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ အချိန်မရှိတော့ဘူး အမြန်ဆုံး လေ့ကျင့်ရမယ် ဝေ့ကျင်း မျက်နှာကို အရင် လေ့ကျင့်ပါ သူ့စွမ်းအားက ဖိနှိပ်မှုဆိုတော့ လူသစ်တွေနဲ့ သင့်တော်တယ် နောက်ထပ် မျက်နှာ တစ်ခုကိုတော့ မင်း ကြိုက်တာ ရွေး"

"အချိန်တိုအတွင်း မျက်နှာ ၂ ခု ရအောင် ဆွဲရမှာလား ဟုတ်ကဲ့ အခုပဲ သွားလေ့ကျင့်ပါ့မယ်"

"မင်း တစ်ယောက်တည်း ဆိုရင် ကြာနေလိမ့်မယ် ဆရာ တစ်ယောက် ရှာပေးမယ်"

ယန်ကျန့် ပြောပြီး ရုံးခန်း လွတ်နေတဲ့ နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လှည့်စားခြင်း တစ္ဆေ ဖန်တီးပေးလိုက်သော လူသား ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သည်။

အသိစိတ် မရှိရင် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး။

ယန်ကျန့် သူ့အရိပ်ကို ထည့်လိုက်ပြီး မှတ်ဉာဏ် အသစ်တွေ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ လူသား ခန္ဓာကိုယ် မျက်လုံး ပွင့်လာသည်။

"သူ့ကို ဆရာတိုနီ လို့ ခေါ်လို့ရတယ် မိတ်ကပ် ပညာရှင်ပဲ မင်းကို သင်ပေးလိမ့်မယ်"

ဆရာတိုနီ က လူအစစ် မဟုတ်ပါဘူး။ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အရုပ် တစ်ရုပ်ပါ။

"ဟယ်လို... မင်္ဂလာပါ သူဌေးယန်၊ မင်္ဂလာပါ ထုန်ချန်... ကျွန်တော့် နာမည် တိုနီ ပါ ဆရာတိုနီ လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ် သေချာ သင်ပေးပါ့မယ် နောက် ၂၄ နာရီ အတွင်း ကြိုးစားကြတာပေါ့ ဖိုက်တင်း"

ဆရာတိုနီ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အသံက မိန်းမလျာ အသံလို ဖြစ်နေသည်။

ထုန်ချန်နားကို လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမလေး... ဆံပင်တွေကလည်း ကြမ်းလိုက်တာ ပျက်စီးနေပြီ နောက်မှ ဆံပင် ပေါင်းတင်နည်း သင်ပေးမယ် ဒါနဲ့ မင်း တင်ပါးက ကျစ်လစ်ပြီး လှလိုက်တာ ကိုင်ကြည့်ရင် စိတ်မဆိုးဘူး မဟုတ်လား"

အသံနဲ့ အမူအရာကြောင့် အားလုံး ကြက်သီးထသွားကြသည်။

"..."

အားလုံး ယန်ကျန့်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထုန်ချန် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

"ငါ့ကို အဲဒီလို မကြည့်ကြနဲ့ စိတ်ကြိုက် ရွေးဖို့ အချိန်မရှိဘူး အဆင်ပြေသလို သုံးလိုက်ကြ သူက ကျွမ်းကျင်တယ် နောက်ပိုင်း အလှပြင်ချင်ရင် သူ့ဆီ သွား အခမဲ့ လုပ်ပေးလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မှတ်ဉာဏ်တွေ ပေါင်းစပ်ပြီး ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး တစ်ခု ဖန်တီးရတာ လက်ဝင်တယ်လေ။ အဓိကက သစ္စာရှိဖို့၊ အလုပ်ကြိုးစားဖို့နဲ့ စိတ်ကောင်းရှိဖို့ပဲ ထည့်ပေးလိုက်တာ။

နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတာလောက်က ပြဿနာ မရှိပါဘူး။

အခန်း (၁၄၄၂) ငွေပေး၍ လူငှားခြင်း

ထုန်ချန် သည် ဆရာတိုနီကို သိပ်မကြိုက်သော်လည်း မိတ်ကပ်လိမ်းနည်း လေ့ကျင့်ရန် မတတ်သာဘဲ လက်ခံလိုက်ရသည်။ အချိန်သိပ်မရှိတော့သဖြင့် ဆရာတိုနီ နှင့်အတူ အခန်းလွတ် တစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ အရေးပေါ် လေ့ကျင့်မှု စတင်လိုက်သည်။

ထုန်ချန် သည် ခေါင်းဆောင်များ၏ ဓာတ်ပုံများနှင့် အချက်အလက်များကိုလည်း ယူဆောင်သွားသည်။

ထိုဓာတ်ပုံများထဲမှ အနည်းဆုံး ၂ ပုံ ရွေးချယ်ပြီး သူ၏ တစ္ဆေမျက်နှာ ၂ ခုကို ထိုပုံစံအတိုင်း ဖြစ်အောင် မိတ်ကပ်လိမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

လေ့ကျင့်စဉ်တွင် သာမန် မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများကိုသာ သုံးပြီး ကျွမ်းကျင်မှ တစ္ဆေမိတ်ကပ်ဘူး ကို သုံးမည် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ကတော့ ထုန်ချန် ဘယ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျက်နှာကို ရွေးချယ်မလဲ ဆိုတာ မသိပေမယ့် အချက်အလက်တွေ အကုန် ပေးထားပြီးသားမို့ စိတ်မပူပါဘူး။

"ထုန်ချန် ရဲ့ စရိုက်အရ ဆိုရင် တစ်ရက် အတွင်း မျက်နှာ ၃ ခုလုံး ရအောင် လေ့ကျင့်မှာ သေချာတယ် မျက်နှာ ၃ ခုက သူ့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး စွမ်းရည်ပဲလေ 'ဘုရင်' တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ဆိုရင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှ ရမှာ မျက်နှာ ၂ ခုက လုံခြုံပေမယ့် စွမ်းအား ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရမှာမို့ 'ဘုရင်' တစ်ပါးကို သတ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး မျက်နှာ ၃ ခု ဆိုရင်တော့ မတူတော့ဘူး"

ယန်ကျန့် တွေးတောနေမိသည်။

ဟွာဇီရာ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ထုန်ချန် ရဲ့ တစ္ဆေမျက်နှာတွေက သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေတာ ကြာပြီ အခုမှ အသုံးဝင်လာတော့တယ် တစ္ဆေမျက်နှာ နဲ့ တစ္ဆေမိတ်ကပ် က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်လွန်းတယ် ဒါ သူ့ရဲ့ ကံတရားပဲ နေမှာ"

"သူ ငါတို့ကို အံ့အားသင့်စေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ဓာတ်ပုံတင် မကဘူး တခြား အန္တရာယ်များတဲ့ လူတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကိုလည်း ငါ ပေးထားတယ် သူ ရွေးမလား မသိဘူး"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန် က မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်ကော ဘာတွေ ထပ်ဖြည့်စွက်ဖို့ လိုသေးလဲ ယာယီ စွမ်းအား တစ်ခုခု ရရင်လည်း ကောင်းတာပဲ ကျွန်တော် သူများကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး"

"မင်းမှာ တံခါးခေါက်ပြီး သတ်တာ၊ တံခါးပိတ်တာ၊ တံခါးထဲ ဆွဲထည့်တာ ဆိုတဲ့ စွမ်းရည် ၃ မျိုး ရှိနေပြီ ဟန်ချက်ညီနေပြီ စွမ်းအားသစ် ထပ်ထည့်ရင် ဟန်ချက်ပျက်သွားလိမ့်မယ် သံချိတ်ကောက် နဲ့ တစ္ဆေတံခါးလက်ကိုင်ကို ပေါင်းစပ်သုံးရင် အခွင့်အရေး ရှိပါတယ် 'ဘုရင်' တစ်ပါးကို သတ်ဖို့ ခက်ခဲပေမယ့် မင်းက တစ်ယောက်တည်း သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ တခြား ခေါင်းဆောင်လောင်းတွေနဲ့ အတူတူ သွားရမှာ ဆိုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ရဖို့ ခက်ခဲတယ် ထုန်ချန် က ထူးခြားတယ် တစ္ဆေ ၂ ကောင် ထိန်းချုပ်ထားပြီး တစ္ဆေရပ်သွားတာမျိုး ဘယ်သူမှ မရှိဘူး ဒါ့ကြောင့် သူ့မှာ အလားအလာ ရှိတယ် မင်းမှာလည်း အလားအလာ ရှိပါတယ် တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ပိုကောင်းမယ် ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ် များလွန်းတယ် မင်း အသက်ပါသွားနိုင်တယ် ဒါ့ကြောင့် ရှိပြီးသား စွမ်းရည်ကိုပဲ ကောင်းကောင်း အသုံးချပါ"

လီယန် အတွက် အကြံပေးစရာ သိပ်မရှိဘူး။

ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းထားတာ လီလဲ့ဖိန်က အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ လီလဲ့ဖိန် တောင် ညဘက်ဆို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်တတ်သေးတာပဲ။

"ခေါင်းဆောင် ပြောသလိုပဲ လုပ်ပါ့မယ် လက်ရှိ စွမ်းရည်ကိုပဲ အကောင်းဆုံး အသုံးချပါ့မယ်"

လီယန် လက်ခံလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မနက်ဖြန် ည ၁၂ နာရီ နောက်ဆုံးထားပြီး မင်းနဲ့ ထုန်ချန် တာတုန်းမြို့ကို ရောက်နေရမယ် နေရာ အတိအကျကို ဌာနချုပ်က ပို့ပေးလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်"

ယန်ကျန့် တခြားလူတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ယုံ၊ ဟွာဇီရာ... မင်းတို့ ၂ ယောက် တာချန်းမြို့ကို တာဝန်ယူထား ရှောင်ဝမ်ဝမ် ကတော့..."

"ယန်... ယန်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို မကြည့်နဲ့ဗျာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဘာမှ မလုပ်ထားဘူး"

ရှောင်ဝမ်ဝမ် ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားသည်။

သူ့ကို စစ်ပွဲထဲ ဆွဲထည့်မှာ ကြောက်နေတာ။

သူက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာလေ။ လူကြီးတွေ ကိစ္စ သူနဲ့ မဆိုင်ဘူး။

"ကြိုတင် အာရုံခံနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်က အရေးကြီးတယ် မင်း အခု ကိုယ်ခန္ဓာက လျိုစန်း ပေးထားတာ လျိုစန်း သေရင် မင်းလည်း သေမှာပဲ ဒါ့ကြောင့် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ တစ်နေရာရာမှာ အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မလိုက်ချင်ပါဘူး အိမ်ပြန်ပြီး စာကျက်ရဦးမယ်"

ရှောင်ဝမ်ဝမ် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ မင်းကို ရှေ့ထွက် တိုက်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး ဒီမှာ နေလည်း အလကားပဲ လိုက်ခဲ့ပါ ဒီကိစ္စကို ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"

"ကျွန်တော့် အမေက သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းအမေကို ငါ ပြောလိုက်မယ် သဘောတူသွားလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် ရှောင်ဝမ်ဝမ် ကို ခေါ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လိုအပ်ရင် သုံးမယ်။ မလိုအပ်ရင်လည်း လူဖြည့်ထားတာပေါ့။

ရှောင်ဝမ်ဝမ် ငြင်းနေပေမယ့် ယန်ကျန့် ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။

ကုမ္ပဏီ ကိစ္စ တချို့ မှာကြားပြီးနောက် ယန်ကျန့် ဆက်မနေတော့ဘူး။

မိုးလင်းတော့မယ်။ သူ သွားစရာ တစ်နေရာ ရှိသေးတယ်။

သာမန် မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့။

ဒီမြို့နားမှာ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေရေကန် ရဲ့ စွမ်းအားကို ချန်ထားခဲ့လို့ အလွယ်တကူ သွားလို့ ရတယ်။

မြို့ဟောင်းအပိုင်းမှာ လမ်းကြားလေး တစ်ခု ရှိတယ်။

ရှေးဟောင်း လမ်းကြားလေး ဖြစ်ပြီး ကျောက်ပြားခင်း လမ်းမနဲ့ သစ်သား အိမ်ဟောင်းလေးတွေ ရှိတယ်။

ယန်ကျန့် ရည်ရွယ်ချက်က လမ်းကြားထဲက နှစ် ၁၀၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးဆိုင်။

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်က နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်တဲ့ လူကြီး။

အခုအချိန်မှာ ဆေးဆိုင် ပိတ်ထားပြီ။ လမ်းကြားထဲမှာ လူမရှိဘူး။

ယန်ကျန့် တစ္ဆေမျက်လုံး နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေက အမြင်အာရုံကို နှောင့်ယှက်နေသည်။ ဆေးဆိုင်က ဝေဝါးနေပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သာမန်လူတွေကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း မြင်ရမှာ။

ယန်ကျန့် ရပ်ကြည့်နေစဉ် ဆေးဆိုင် ဘေးတံခါး ပွင့်လာသည်။

အသားဖြူဖြူ၊ ရင့်ကျက် တည်ငြိမ်ပြီး လှပတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမှောင်ထဲမှာ ထင်ရှားနေသည်။

"ယန်ကျန့်... ဆရာက မင်းကို မတွေ့ချင်ဘူး သူက တစ္ဆေလောက ပဋိပက္ခတွေထဲ မဝင်ချင်ဘူး ဆရာ့ ရည်ရွယ်ချက်က ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခု မွေးဖွားလာမှာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတာက သူ့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ ဒါ့ကြောင့် မင်း ပြန်လိုက်ပါတော့"

ရှောင်ရူ ပြောလိုက်သည်။

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က ယန်ကျန့် လာရင်းကိစ္စကို သိနေပုံ ရတယ်။

"ငါ ဒီကို လာတာက လူကြီးမင်းရဲ့ သဘောထားကို သိချင်လို့ အကူအညီ လာတောင်းတာ မဟုတ်ဘူး ဒီလို ရလဒ် ထွက်လာမယ် ဆိုတာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား"

ယန်ကျန့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်...နောက်ကျောဘက်မှ ရယ်သံလွင်လွင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူ စိတ်မဝင်စားပေမယ့် ငါ စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ မပြောဘူးလေ"

အနီရောင် ချီဖောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပြစ်လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး အမှောင်ထဲကနေ ထွက်လာသည်။ အနီရောင် ဒေါက်ဖိနပ် စီးထားသည်။

"အစ်မဟုန်"

ယန်ကျန့် အံ့သြသွားသည်။

"ငါ့ကို တွေ့ရတာ အံ့သြသွားလား"

အစ်မဟုန် ပြုံးပြီး ရှောင်ရူ ရှေ့ကနေ လျှောက်ထွက်လာသည်။

"သိပ်တော့ မအံ့သြပါဘူး ခင်ဗျားတို့ ခေတ်က လူတွေက အချင်းချင်း သိကြတာပဲလေ ဒီမှာ ရှိနေတာ မဆန်းဘူး ဒါနဲ့ ခင်ဗျားက ဒီစစ်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားလို့လား"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သိပ်စိတ်မဝင်စားဘူး ငါတို့ ခေတ်တုန်းက အခုထက် ပိုရှုပ်ထွေးခဲ့တာ ငါတို့သာ ဝင်ပါခဲ့ရင် သမိုင်းကြောင်း ပြောင်းသွားလောက်ပြီ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဝင်မပါခဲ့ဘူး တစ္ဆေလောက စစ်ပွဲတွေက မင်းတို့ ထင်တာထက် ပိုကြမ်းတမ်းတယ်"

"ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာလို့ ထွက်လာတာလဲ ငါနဲ့ စကားပြောချင်လို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး ငါ စိတ်မဝင်စားပေမယ့် မင်း ပြင်ပ အကူအညီ လိုချင်ရင် ဈေးညှိလို့ ရတယ်လေ ဈေးတည့်ရင် ဒီည ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ် ဘယ်လိုလဲ"

အစ်မဟုန် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက် လိုချင်လဲ"

ယန်ကျန့် သိလိုက်သည်။ အစ်မဟုန်က သူ့ဆီက ငွေစက္ကူတွေကို လိုချင်နေတာ။

ဌာနချုပ်က သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ငွေစက္ကူတွေ အကုန်လုံး သူ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီလေ။

"မင်းစိတ်ထဲမှာ ငါ ဘယ်လောက်တန်လဲ ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တာပေါ့"

အစ်မဟုန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီမှာ ငွေစက္ကူ အများကြီး မရှိတော့ဘူး ၄၀ ပဲ ကျန်တော့တယ် 'ဘုရင်' တစ်ပါး သတ်ပေးရင် ၂၀ ပေးမယ်"

ယန်ကျန့် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"၂၀ တည်းနဲ့ ငါ့ကို ခေါ်ချင်တာလား ကပ်စေးနည်းလိုက်တာ ဒါပေမဲ့ အခုခေတ်က ပိုက်ဆံရှာရ ခက်တယ်လေ ၂၀ ဆိုလည်း ၂၀ ပေါ့ သဘောတူတယ် နောင်တ မရနဲ့နော်"

"ခင်ဗျား လုပ်နိုင်မှ ပြောပါ 'ဘုရင်' တွေကို အထင်မသေးနဲ့ ခင်ဗျား အခု အနေအထားနဲ့ ဆိုရင် ဝှက်ဖဲ မထုတ်ဘဲ နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

ယန်ကျန့် သတိပေးလိုက်သည်။

သူ အစ်မဟုန်ကို သိပ်မျှော်လင့်မထားဘူး။ ဒါ အစ်မဟုန်လေ။ ကျန်းယို့ဟုန် အစစ် မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ စမ်းကြည့်တာ မမှားပါဘူး။

"သူများကို အထင်မသေးပါနဲ့ အချိန်တန်ရင် ငါ လာခဲ့မယ်"

အစ်မဟုန် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ စောင့်နေမယ်"

ယန်ကျန့် ပြောပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ မြို့ငယ်လေးထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ ထွက်သွားတော့ ရှောင်ရူ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မဟုန်... ဈေးနည်းလွန်းတယ်"

"မနည်းပါဘူး ငါတို့လို ခေတ်မမီတော့တဲ့ လူဟောင်းတွေက တခါတလေ ထွက်ပြီး လှုပ်ရှားပေးသင့်တယ်လေ အသုံးမဝင်တဲ့လူတွေ မဖြစ်ချင်ဘူး မဟုတ်လား"

အစ်မဟုန် ရယ်မောလိုက်သည်။