အခန်း (၁၄၃၁-၁၄၃၂)

အခန်း (၁၄၃၁) အသီးသီး ရှင်းလင်းခြင်း

လီကျွင်းတို့ဘက်မှ အခြေအနေကို အခြားသော ခေါင်းဆောင်များ မသိရှိကြပေ။ ယခုအချိန်၌ လူတိုင်းသည် မိမိတာဝန်နှင့်မိမိ မအားမလပ် ဖြစ်နေကြသဖြင့် အခြားသူများ၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် အချိန်မရှိကြချေ။

ထို့ပြင် လီကျွင်းသည်လည်း အချိန်မီ အကူအညီ တောင်းခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

တစ္ဆေလောက၏ တိုက်ပွဲများသည် အလွန်တရာ လျင်မြန်ဆန်လှသည်။ အသက်လု တိုက်ခိုက်ကြပြီ ဆိုပါက တစ်မိနစ် အတွင်း အနိုင်အရှုံး ပေါ်သွားတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်ကူ ရောက်ရှိလာလျှင်ပင် တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလောင်းကောက်ရန်လောက်သာ တတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယခင် ခြံဝင်းပိုင်ရှင် အသတ်ခံရစဉ်ကလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤအချက်၌ နှစ်ဖက်စလုံး အတူတူပင် ဖြစ်ကြ၏။

တချိန်တည်းမှာပင်...

ယန်ကျန့်သည် မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိနေ၏။ သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံး အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြု၍ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ချွေးပြန်နေသည့် အမျိုးသား တစ်ဦးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ယန်... ယန်ကျန့်... ငါ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင် မင်း ယုံမှာလား"

ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ မြို့ငယ်လေးတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အမည်မသိ တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦးသည် နာမည်ကျော် တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။

"ဌာနချုပ်နဲ့ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း စစ်တိုက်နေတာကို ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းထဲ မဝင်ထားပါဘူး။ အသက်ပိုရှည်ချင်လို့ ဒီနေရာမှာ ပုန်းနေတာပါ။ တစ္ဆေလောကရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေထဲ မဝင်ချင်ပါဘူး။ ငါ ပြောတာကို မင်း မယုံရင်လည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး"

သူ ရှင်းပြနေသော်လည်း ထွက်ပြေးရန် သို့မဟုတ် ခုခံရန် မကြိုးစားရဲပေ။ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်မည်ကို သိရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားမပြောပေ။ ခဏအကြာမှသာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားမှသာ ထိုအမျိုးသား သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်လေသည်။ သေမင်းနှင့် စစ်တုရင် ကစားပြီး အနိုင်ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဖူးမှသာ ထိုလူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပုံကို သိရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သဘာဝလွန် စွမ်းအားမှ လာသော ဖိအားများသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်အတွင်းမှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းကို နှိုးဆွပေးနိုင်ပြီး ဖြေရှင်း၍မရသော တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းကို ရှင်းလင်းနေသော်လည်း သာမန် တစ္ဆေဆရာများကိုမူ သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုဘဲ ခွဲခြား ဆက်ဆံသည်။ အကုန်လုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသူများသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ဌာနချုပ်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်သည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လူမရွေး လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေပါက သတင်းပျံ့နှံ့သွားပြီး ပြင်ပမှ တစ္ဆေဆရာများသည် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားပေလိမ့်မည်။

"ကြည့်ရတာ ငါ ကံမကောင်းဘူးပဲ ဖမ်းမိသမျှက ငါးသေး ငါးမွှားလေးတွေချည်း ဖြစ်နေတယ်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ 'ဘုရင်' အဆင့် တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရသေးဘူး မာကျွင်းကို သတ်တဲ့ လူသတ်သမားကတော့ 'ဘုရင်' တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ခြေရာခံမမိလိုက်ဘူး။ ဘယ်နေရာကို ရောက်သွားမှန်း မသိရတော့ဘူး"

ယန်ကျန့် တွေးတောလိုက်သည်။ ယနေ့ညတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။ သို့သော် အခြား ခေါင်းဆောင်များ 'ဘုရင်' နှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း မရှိပါက အထိအခိုက် အကျအဆုံးများ ရှိလာမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။

"ဂရုစိုက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ လုပ်စရာ တာဝန်တွေ ရှိကြတာပဲ။ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်ပြီးအောင် လုပ်ရမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အခုချိန်ထိ အကူအညီ တောင်းတဲ့သတင်း မကြားရသေးဘူး"

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အတွေးများကို ဖျောက်ဖျက်ကာ နောက်တစ်မြို့သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အမှန်စင်စစ် ယခုညတွင် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းသည် လူအများအပြား စေလွှတ်ပြီး မြို့အသီးသီးမှ တာဝန်ခံများကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခိုင်းနေသည်။ ဘုရင် အချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။ တစ္ဆေသင်္ဘော ကမ်းမကပ်မီ ဌာနချုပ်၏ တာဝန်ခံ အများစုကို ရှင်းလင်းပစ်လိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အောင်မြင်ခဲ့ပါက ယခင်က ဆုံးရှုံးမှုများကို ပြန်လည် ကုစားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ယန်ကျန့်က ခြံဝင်းပိုင်ရှင်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းအတွက် တန်ပြန် လက်စားချေမှုလည်း ဖြစ်သည်။

အစီအစဉ် ကောင်းမွန်သော်လည်း ခေါင်းဆောင်များသည် နေ့လယ်ကတည်းက တာတုန်းမြို့တွင် စုစည်းထားပြီး ယခုအခါ အဖွဲ့လိုက် ခွဲကာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူတို့ မသိရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းမှ လူများနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံနိုင်ခြေ အလွန်များပြားနေသည်။

တချိန်တည်းမှာပင်...

တာအိုမြို့ ကောင်းကင်ယံတွင် မည်သည့်အချိန်က စတင်လိုက်သည် မသိရသော စက္ကူပြာများ လွင့်ပျံလာသည်။ ထိုစက္ကူပြာများသည် နှင်းများသဖွယ် မကုန်ခမ်းနိုင်အောင် ကျဆင်းနေပြီး မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

လူအချို့ အံ့သြနေကြသည်။ အချို့မှာမူ စူးစမ်းနေကြသည်။

သို့သော် ဤအချိန်၌ သာမန်လူများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အရေးမပါလှပေ။

"တာအိုမြို့မှာ ပြဿနာ ရှိနေပြီ။ လုံခြုံရေး အခန်းထဲ သွားကြစို့"

အဆောက်အအုံ တစ်ခုထဲမှ ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်ထားသော အသက် ၃၀ ကျော် အမျိုးသား တစ်ဦးသည် လက်ထောက်၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားပြီးနောက် မျက်နှာပျက်သွားကာ ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ့အမည်မှာ ဟဲလုံ ဖြစ်သည်။

တာအိုမြို့တွင် ဖျော်ဖြေရေး လုပ်ငန်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထိပ်တန်း သူဌေးကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သာမန်လူ ဖြစ်သော်လည်း ဟဲလုံသည် သဘာဝလွန် ကိစ္စများနှင့် ထိတွေ့ဖူးသည်။ မြို့ထဲတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာပါက လုံခြုံရေး အခန်းထဲ ဝင်ပုန်းရန်မှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။

သက်တော်စောင့်များ ခြံရံလျက် သူ ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဟဲလုံ ရုံးခန်း အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ လျှောက်လမ်းမီးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာပြီး ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှောင်ကျသွားသည်။

ဟဲလုံ ရင်တုန်သွားသည်။ အသက်အောင့်ထားပြီး မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် အနီးအနားတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင် လှည့်လည်သွားလာနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်လူများ အသက်ရှင်လိုလျှင် နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဆုတောင်းနေရုံသာ ရှိသည်။ တစ္ဆေက လမ်းကြုံဖြတ်သန်းသွားခြင်း ဖြစ်ပါစေ၊ မိမိကို ပစ်မှတ်မထားပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဤနည်းလမ်းကို တစ္ဆေလောကမှ လူများက ဟဲလုံအား ပြောပြထားဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး ဟဲလုံကလည်း အမြဲ မှတ်သားထားခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ ဟဲလုံနှင့် သက်တော်စောင့်များ ထိတ်လန့်သွားစေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေသော မီးရောင်အောက်တွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းဆောင်း ခြုံထားသည်။ သတို့သမီးလောင်း ပုံစံပေါက်နေသည်။ ထူးခြားသည်မှာ သူမသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး အနီရောင် ဝတ်စုံမှ ဖျော့တော့သော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ မည်သို့မျှ ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေလော။

ဟဲလုံ တံတွေး မျိုချလိုက်မိသည်။ အသက်ရှူ ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် အာရုံခံစားမှု ကင်းမဲ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ခြေထောက်များ တုန်ရီနေပြီး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။ ထွက်ပြေးရန် ဝေးစွ၊ လက်ဖျားလေး တစ်ချက် လှုပ်ရန်ပင် ခဲယဉ်းနေသည်။

ဘေးနားရှိ သက်တော်စောင့်များလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။ အချို့ဆိုလျှင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု မရှိသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ကျသွားကြလေသည်။

"မင်းသတ္တိက ငါ ထင်ထားတာထက် ငယ်တာပဲ"

ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံ၏ ဇာစ်မြစ်မှာ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ထူးဆန်းသည့် အမျိုးသမီးထံမှ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဟဲ... ဟဲယွဲ့လျန်လား ညီ... ညီမလေးလား"

ဟဲလုံ ထိုအသံကို ကြားသောအခါ အလိပ်လိုက် ထွက်နေသော လိပ်ပြာ ပြန်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ စကားထစ်နေသော်လည်း မယုံကြည်နိုင်မှုက ပိုမို များပြားနေသည်။

ဟဲယွဲ့လျန်သည် တာချန်းမြို့သို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ထို ယန်ကျန့် ဆိုသူနှင့် သွားရောက် ပူးပေါင်းနေသည်ဟု သူ မှတ်မိသည်။ ကြားထဲတွင် တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ် အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့သော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိလျှင် ဟဲယွဲ့လျန်သည် တာအိုမြို့သို့ ပြန်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါပါ"

ဟဲယွဲ့လျန် ဖုံးကွယ်ခြင်း မရှိဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ညီမလေးလား ဘာလို့ ဒီပုံစံ ဖြစ်နေတာလဲ"

ဟဲလုံ အံ့သြနေသလို စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ ဟဲယွဲ့လျန်သည် အတိတ်က ကိစ္စများကို လက်စားချေရန် ပြန်လာခြင်း ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူတို့ ဆက်ဆံရေး သိပ်မကောင်းခဲ့ပေ။

"ဒါ ငါ့ကိစ္စပါ မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး မင်းက တစ္ဆေလောကထဲက လူ မဟုတ်ဘူး ပိုသိလေ မင်းအတွက် အကျိုးမရှိလေ အန္တရာယ် များလေပါပဲ။ ငါ ဒီကို လာတာ လူတချို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ပါ။ မင်းကိုတော့ လမ်းကြုံ နှုတ်ဆက်တာပါ ငါ သွားတော့မယ်"

ဟဲယွဲ့လျန် ဟဲလုံကို ပြန်တွေ့သောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော အငြိုးအတေးများ မရှိတော့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ သူမသည် ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟဲလုံမှာမူ သာမန်လူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်က ဟဲယွဲ့လျန်အား အတိတ်က မကျေနပ်မှုများကို လျစ်လျူရှုနိုင်စေခဲ့သည်။

မီးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး သူမ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဟဲယွဲ့လျန် ထွက်ခွာသွားမှ ဟဲလုံ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟဲယွဲ့လျန်သာ သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိုပါက သူ ဘာမှ ပြန်လည် လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခင်က ကိစ္စများကို အစွန်းရောက်အောင် မလုပ်ဆောင်ခဲ့မိခြင်းမှာ ဟဲလုံအတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယနေ့တွင် သူ၏ ညီမ ဖြစ်သူက သူ့ကို သတ်ဖြတ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

"နေဦး... လူတချို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ လာတယ် ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ တာအိုမြို့မှာ အခြား တစ္ဆေဆရာတွေ ရှိနေတာလား"

ထို့နောက် ဟဲလုံ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

"မဖြစ်ဘူး မြန်မြန် သွားကြမယ် လုံခြုံရေး အခန်းထဲ သွားမယ်။ ဒီနေရာ မလုံခြုံဘူး။ ခုနက ငါ့ညီမ ဟဲယွဲ့လျန် လာသတိပေးသွားတာ။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားကြ ဘယ်သူမှ လျှောက်မပြောနဲ့။ ပြောရင် ငါ့အကြောင်း သိမယ်။ ဟဲလုံက သံယောဇဉ် မထားတတ်ဘူးလို့ မပြောနဲ့"

ဟဲလုံ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသည်။ တာအိုမြို့လယ်ခေါင်မှ ဝေးရာ၊ လူသူကင်းဝေးသော နေရာသို့ သွားရောက် ပုန်းအောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပျောက်ကွယ်သွားသော ဟဲယွဲ့လျန်သည် တာအိုမြို့မှ ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိဘဲ မြို့၏ အခြားနေရာ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် အငွေ့အသက် မူမမှန်သော လူအချို့သည် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဟဲယွဲ့လျန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းမှ တစ္ဆေဆရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ် တာအိုမြို့သို့ လာရောက်ခြင်းမှာ တာဝန်ခံ အသစ် ရှိမရှိ စုံစမ်းရန် ဖြစ်သည်။ ရှိပါက လက်စတုံး သတ်ဖြတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

မရှိကြောင်း စုံစမ်းသိရှိရသဖြင့် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ"

အမျိုးသား တစ်ဦးက အသံနိမ့်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဟဲယွဲ့လျန်ကို သူ မမြင်ဖူးပေ။ သူမအကြောင်း ဘာမှ မသိသော်လည်း သူ အသေအချာ သိရှိသည်မှာ ရှေ့မှ အမျိုးသမီးသည် တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည် ဆိုသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါက တာအိုမြို့ တာဝန်ခံပဲ"

ဟဲယွဲ့လျန် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ လိမ်ညာပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယန်ကျန့်က ကတိပေးထားခဲ့သည်။ သူမ ဌာနချုပ်သို့ ဝင်ရောက်ပါက တာဝန်ခံ ရာထူး ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။

ယခုအချိန်သည် ဟဲယွဲ့လျန် တာဝန်စတင် ထမ်းဆောင်သည့် ပထမဆုံးနေ့ပင် ဖြစ်သည်။

အခြားလူများ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ အချက်တစ်ချက်ကို လွဲမှားစွာ တွက်ချက်မိသွားခဲ့သည်။ ဟဲယွဲ့လျန်သည် တာဝန်ခံ သက်သက် မဟုတ်ပေ။ ဌာနချုပ်၏ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော တစ္ဆေပန်းချီကားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

၁၀ စက္ကန့် အကြာတွင်...

လမ်းမပေါ်၌ ထူးခြားသော ဆီဆေးပန်းချီကား တစ်ချပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ပန်းချီကားထဲတွင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော လူများ၏ မျက်နှာပုံရိပ်များ ပါဝင်နေပြီး နောက်ခံမှာမူ ခုနက လမ်းမမြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေဆရာတွေကို သတ်ရတာ မခက်ပါလား"

ဟဲယွဲ့လျန် လှည့်ထွက်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်မှ ပန်းချီကားလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သာမန်လူများ ကြောက်ရွံ့ရသော တစ္ဆေဆရာများသည် သူမအတွက်မူ ထိရုံမျှဖြင့် ပျက်စီးသွားသော ပုရွက်ဆိတ်လေးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဟဲယွဲ့လျန်သည် မိမိ ပိုင်ဆိုင်ထားသော သဘာဝလွန် စွမ်းအား မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးပေ။

သို့သော် တစ္ဆေဆရာများနှင့် တိုက်ခိုက်ရင်း သူမသည် မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို မကြာမီ ရှာတွေ့လာပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ရောက်မှသာ သူမသည် တစ္ဆေလောက၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နေပြီး သူမ ဂရုစိုက်ရမည့် တစ္ဆေဆရာဟူ၍ ကမ္ဘာပေါ်တွင် လက်ချိုးရေတွက်ရုံသာ ရှိတော့ကြောင်း သိရှိလာပေလိမ့်မည်။

ဟဲယွဲ့လျန် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ရှင်းလင်းလိုက်သကဲ့သို့ အခြား ခေါင်းဆောင်များလည်း ငြိမ်သက်မနေကြပေ။

ဝမ်ချာလင်းနှင့် လုကျီဝမ် အတွဲသည် တောက်လျှောက် ရှာဖွေခဲ့ရာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းဝင် ၁၀ ဦးကျော်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အချို့မှာ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး စွမ်းရည် မနိမ့်ကျကြပေ။

သို့သော် ခေါင်းဆောင် နှစ်ဦး ပူးပေါင်းထားသော အဖွဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက 'ဘုရင်' ဦးဆောင်ခြင်း မရှိလျှင် မည်သူမျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်ရဲ့ တန်ပြန် တိုက်စစ်က အချိန်ကိုက်ပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီမြို့တွေက တာဝန်ခံတွေ တစ်ညတည်းနဲ့ အကုန် အသတ်ခံရပြီး ပြဿနာ တက်ကုန်လိမ့်မယ်"

ဝမ်ချာလင်း အဆောက်အအုံ တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်ပြီး လုကျီဝမ်နှင့် စကားပြောနေသည်။

ထို အဆောက်အအုံထဲမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် အဘိုးအို၊ အဘွားအို နှစ်ဦးသည် အဆောက်အအုံထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာပြီး တစ္ဆေဆရာများကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဝမ်ချာလင်း ကိုယ်တိုင် လက်လှုပ်ရှားစရာ မလိုပေ။ အမိန့်ပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူ့အဘိုးအဘွားများက အရာအားလုံး လုပ်ဆောင်ပေးလိမ့်မည်။

"သူတို့ လှုပ်ရှားမှုက ကြီးမားတယ်ဆိုတော့ 'ဘုရင်' တချို့ ပါလာမှာ သေချာတယ်။ 'ဘုရင်' ကို ရှာပြီး သတ်နိုင်မှ ဒီည အောင်ပွဲခံနိုင်မှာ"

လုကျီဝမ် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချာလင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က ငါတို့နဲ့ အသေအလဲ တိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တွေ့ရင် ထွက်ပြေးကြလိမ့်မယ်။ အခုအချိန်က ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ 'ဘုရင်' တွေ ထိပ်တိုက်တွေ့ရမယ့် အချိန် မဟုတ်သေးဘူး။ သူတို့က အသာစီး ရနေတာလေ၊ ငါတို့နဲ့ အသက်ချင်း လဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါ့ကြောင့် ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်ဖို့ လိုတာပေါ့" လုကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့"

အဆောက်အအုံထဲမှ အော်ဟစ်သံများ တိတ်ဆိတ်သွားလေပြီ။ ရှင်းလင်းရေး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ချာလင်း နောက်တစ်နေရာသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

အခန်း (၁၄၃၂) အန္တရာယ်ရှိသော ဆိပ်ကမ်း

ဟောင်ကောင်

ချောင်ယန်၊ လင်းပေနှင့် လီလဲ့ဖိန်တို့ သုံးဦးသည် ခြံဝင်းပိုင်ရှင်၏ ဦးခေါင်းကို သယ်ဆောင်လျက် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။ ယနေ့ညတွင် သူတို့ လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်သည် လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပေ။ ထိုဦးခေါင်းကို အသုံးပြု၍ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းမှ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးဖြစ်သူ ကျန်းကျွင်း၏ အလောင်းနှင့် လဲလှယ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင် အစည်းအဝေးတွင် ယန်ကျန့် ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ အပေးအယူ ပျက်သွားလျှင်ပင်၊ ကျန်းကျွင်း၏ အလောင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရလျှင်ပင် ခြံဝင်းပိုင်ရှင်၏ ဦးခေါင်းကိုမူ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း လက်ထဲသို့ လုံးဝ ပြန်မပေးရဟု မှာကြားထားခဲ့သည်။

တနည်းအားဖြင့် သူတို့ သုံးဦးသည် အပေးအယူ လုပ်ရန် လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျန်းကျွင်း၏ အလောင်းကို ပြန်လုရန် လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရောက်ပြီ ဒါ အပေးအယူ လုပ်မယ့် နေရာပဲ"

အေးစက်သော လေပြည်များ တိုက်ခတ်လာပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦး ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဆိပ်ကမ်းသည် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ကမ်းကပ်ထားသော သင်္ဘောတစ်စင်းမျှပင် မရှိပေ။

သူတို့ မရောက်လာမီကပင် အမိန့်ရထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဆိပ်ကမ်း တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး အနီးနားရှိ လူများကို ဖယ်ရှားထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟောင်ကောင် တာဝန်ခံက လာမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး ကြောက်လို့ မလာတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ လာနေတုန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား"

ချောင်ယန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟောင်ကောင် တာဝန်ခံ လုပ်ရတာ မလွယ်ပါဘူးဗျာ အရင်က မှတ်တမ်းတွေကို ဖတ်ဖူးတယ် ဒီနေရာက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး တာဝန်ခံတွေအတွက် အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် ၃ လ တစ်ကြိမ်လောက် လူလဲနေရတာ နောက်ဆုံးကျမှ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ စုဖန် ကို ပို့လိုက်မှ အခြေအနေ နည်းနည်း ကောင်းသွားတာ ပြီးခဲ့တဲ့ အစည်းအဝေးတုန်းက သူ့ကို တွေ့ဖူးလိုက်သေးတယ် ဒါပေမဲ့ စကားတော့ မပြောဖြစ်ဘူး"

လင်းပေက ထိပ်ပြောင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ချောင်ယန် ခေါင်းငြိမ့်ထောက်ခံလိုက်သည်။

"စုဖန်က ဟောင်ကောင်ကို နောက်ဆုံး ရောက်လာတဲ့ တာဝန်ခံပဲ သူ့အရင် လူတွေ အကုန် သေကုန်ကြပြီ သူပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တာ တကယ်တော့ ဌာနချုပ်က ဖုန်းချွမ်းကို ပို့မလို့ပဲ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် သဘောထားကြောင့် မပို့ဖြစ်တော့တာ"

"စုဖန် မလာလည်း နေပါစေတော့ သူက အန္တရာယ်ကို ကြိုသိပြီး ပုန်းနေတာ နေမှာပါ သူ့စွမ်းရည်က သေခြင်းတရားကို ကြိုတင် အာရုံခံနိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ် ဒါ့ကြောင့် သူက အမြဲတမ်း အသက်ရှင် လွတ်မြောက်နိုင်တာပေါ့ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကလေး နဲ့ ဆင်တူတယ်"

လင်းပေ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် ဒီခရီးက ငါတို့အတွက် သိပ်မကောင်းလှဘူးပေါ့"

"နောက် ၅ မိနစ်နေရင် အပေးအယူ စတော့မယ် ပြင်ဆင်ထားကြပါ" အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသော လီလဲ့ဖိန်က ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ယန်နှင့် လင်းပေတို့ နှစ်ဦး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူတို့ဘေးနားတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ယခုမှ သတိရသွားကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ လီလဲ့ဖိန်တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

လင်းပေ မေးလိုက်သည်။

လီလဲ့ဖိန် "……."

"တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ ခင်ဗျား ရုပ်ကို မမှတ်မိလို့ပါ ခင်ဗျားကို မြင်လိုက်တိုင်း လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို မြင်နေရသလိုပဲ မသိရင် တစ္ဆေတစ်ကောင် ရောက်လာတယ် ထင်ပြီး လန့်လန့်သွားတာ ယန်ကျန့်က ခင်ဗျားရဲ့ ဒီစွမ်းရည်ကို သုံးပြီး တစ်ခုခု လုပ်စေချင်လို့ ခေါ်လာမှန်း သိပေမယ့် တခါတလေကျရင် ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်နေတတ်တယ်"

လင်းပေက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရန်သူက ငါတို့ရှေ့မှာ ငါက လီလဲ့ဖိန် ပါ လို့ အော်ပြောရင်တောင် ငါတို့က ဟုတ်မဟုတ် ခွဲခြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး တိုက်ရမလား ရပ်ရမလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမှာ တိုက်ပွဲထဲမှာ ခဏလေး တွန့်ဆုတ်လိုက်တာနဲ့ အသက်ပါသွားနိုင်တယ်လေ အထင်မလွဲပါနဲ့ဗျာ ခင်ဗျားကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး ဖြစ်နိုင်ချေကို ပြောပြတာပါ"

"ခင်ဗျား ပြောသလို ကြုံလာရင် တန်းတိုက်လိုက်ပါ တကယ်လို့ သေသွားရင် အဲဒါ အတုပဲ"

လီလဲ့ဖိန် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ယုံကြည်မှု ရှိလိုက်တာ ဒါမှ ဝါရင့် ခေါင်းဆောင် ပီသတာပေါ့"

လင်းပေ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"ကဲ စကားမများကြနဲ့တော့ အချိန်ကျတော့မယ် သူတို့ လာလောက်ပြီ"

ချောင်ယန် သတိပေးလိုက်သည်။

လင်းပေနှင့် လီလဲ့ဖိန်တို့လည်း အပေးအယူ ကိစ္စ အရေးကြီးမှန်း သိသဖြင့် ဆက်စကားမပြောကြတော့ဘဲ သတိထား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

မကြာမီ အချိန်ကျရောက်လာသည်။

ဆိပ်ကမ်းနှင့် မနီးမဝေး ပင်လယ်ပြင်တွင် မီးရောင်တစ်ချက် လက်လာသည်။ ငါးဖမ်းလှေငယ်လေး တစ်စင်း ယိမ်းထိုးလျက် မောင်းနှင်လာသည်။

လှေကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သုံးဦးစလုံး စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မကြာမီ...

လှေကမ်းကပ်လာသည်။ လှေထဲမှ အသက် ၄၀၊ ၅၀ အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူသည် တစ္ဆေဆရာ မဟုတ်ဘဲ သာမန်လူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

"ဟေ့ကောင်တွေ ဘာရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ လာကူကြလေ"

ထိုအမျိုးသားက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ချောင်ယန် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ အော်ဟစ် ခိုင်းစေခံရလို့ မဟုတ်ဘဲ လှေပေါ်တွင် သာမန်လူ တစ်ယောက်တည်းသာ ပါလာပြီး ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းမှ လူများ ပါမလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ အလိမ်ခံလိုက်ရပြီလား။

"သွားကြည့်ရအောင်" လင်းပေ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးဦး လှေနားသို့ သွားပြီး လှေငြိမ်အောင် ဝိုင်းကူပေးလိုက်ကြသည်။

"နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက်က ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးလိုက်တယ် ဒီဆိပ်ကမ်းကို လာပြီး မင်းတို့နဲ့ အပေးအယူ လုပ်ခိုင်းလိုက်တာ ပစ္စည်းက လှေပေါ်မှာ ရှိတယ် လေးတယ် ငါ မနိုင်ဘူး မင်းတို့ ဝိုင်းကူသယ်ပေးမယ်လို့ သူက ပြောတယ်"

လှေသမားက ပြောပြသည်။

"ငါ သွားကြည့်မယ်"

လင်းပေ လှေပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ လှေဝမ်းထဲတွင် သေတ္တာတစ်လုံး တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သေတ္တာဖြစ်ပြီး အလွန် လေးလံသည်။ သာမန်လူ မနိုင်နိုင်ပေ။

သို့သော် လင်းပေအတွက်မူ ပြဿနာ မရှိပေ။ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မပြီး ကုန်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

"ဟာ ဒီလောက်လေးတဲ့ သေတ္တာကို တစ်ယောက်တည်း မနိုင်တယ်လား အားသန်လိုက်တာ"

လှေသမား အံ့သြသွားသည်။ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ဟု ထင်နေသည်။

လင်းပေကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ သေတ္တာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ကျန်းကျွင်း ရဲ့ အလောင်းက ဒီထဲမှာ ရှိနေမလား တကယ် ရှိနေရင်တော့ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း က သိပ်ရိုးသားလွန်းနေပြီ အလောင်းကို အလကား လာပေးတယ်ပေါ့"

"ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့" လီလဲ့ဖိန် ရောက်လာပြီး သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်...

အပုပ်နံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။

သေတ္တာထဲတွင် အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေသည်။ သို့သော် အလောင်းမှာ ပုပ်ပွနေပြီး ခြောက်သွေ့နေသည်။ ကလီစာတွေ အရိုးတွေ မရှိတော့ဘဲ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အရေပြား တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။ သို့သော် ရုပ်ရည် အသွင်အပြင်အရ ကျန်းကျွင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။

"ယုတ်မာလိုက်တာ"

ချောင်ယန် ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း က ကျန်းကျွင်း ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ အကုန်လုံးကို ထုတ်ယူသွားပြီး အသုံးမဝင်တဲ့ အပိုင်းအစတွေကိုပဲ ပြန်ပေးလိုက်တာ။

"သိမ်းထားလိုက်ပါ ပြန်ရောက်ရင် မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မြှုပ်နှံပေးလိုက်ကြတာပေါ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းကျွင်း က ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ပဲလေ သူ့အလောင်း ပြန်ရတာ ကောင်းပါတယ်"

လင်းပေ ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ယန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လှေသမားက ထပ်ပြောသည်။

"ဟေ့ ပစ္စည်း စစ်ပြီးပြီဆိုရင် မင်းတို့ ပစ္စည်း ပေးလေ ငါ ပြန်သယ်သွားရဦးမယ် ဟိုဘက်က စောင့်နေတယ်"

"ဘယ်သူက ဘယ်နားမှာ စောင့်နေတာလဲ"

ချောင်ယန် မေးလိုက်သည်။

လှေသမားက ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပင်လယ်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟိုဘက် ပင်လယ်ထဲမှာ ကုန်တင်သင်္ဘော တစ်စီး ရှိတယ် အဲဒီပေါ်က နိုင်ငံခြားသားက ငါ့ကို စောင့်နေတာ"

"လိုက်သွားကြမလား"

"ထောင်ချောက် ဖြစ်လောက်တယ်ဗျ ဆိပ်ကမ်းကနေ ထွက်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ နယ်မြေထဲ ရောက်သွားမှာ အဲဒီကျရင် ငါတို့ ခံရလိမ့်မယ် သူတို့ ဒီကို မလာရဲတာကလည်း ငါတို့ဘက်က ထောင်ချောက်ဆင်ထားမှာ ကြောက်လို့လေ မလိုက်သွားတာ ကောင်းမယ် ထင်တယ်"

လင်းပေ သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူတို့က ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ ကျန်းကျွင်း ရဲ့ အလောင်းကို အလကား လာပေးတာလား ခြံဝင်းပိုင်ရှင်ရဲ့ ခေါင်းကို ငါတို့ လွယ်လွယ်နဲ့ ပြန်မပေးဘူး ဆိုတာ သူတို့ သိရက်နဲ့လေ"

"ငါတို့ကို လှည့်စားချင်လို့ နေမှာပေါ့ ဒီအပေးအယူ ကိစ္စမှာ ငါတို့ အာရုံစိုက်နေအောင် လုပ်ပြီး တခြားနေရာမှာ လှုပ်ရှားချင်လို့ ဖြစ်မယ် လုကျီဝမ် နဲ့ ယန်ကျန့် တွက်ချက်တာ မှန်တယ်ကွ ဒါ့ကြောင့် ငါတို့ ၃ ယောက်တည်းကို လွှတ်လိုက်တာ အခုချိန်လောက်ဆို တာတုန်းမြို့ဘက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလောက်ပြီ"

လင်းပေ သုံးသပ်ပြသည်။

ချောင်ယန် သဘောတူလိုက်သည်။ ခြံဝင်းပိုင်ရှင်ကို သူတို့ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်လောက်သည်။

"ငါတို့ အလကား ရောက်လာတာပေါ့"

လီလဲ့ဖိန် ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ယန် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော သေတ္တာတစ်လုံးကို လှေပေါ် ပစ်တင်လိုက်သည်။

"ဒါ အပေးအယူ ပစ္စည်းပဲ အဲဒီလူဆီ ပြန်ယူသွားပေးလိုက်"

လှေသမားက သေတ္တာထဲ ဘာပါလဲ စိတ်မဝင်စားဘဲ လှေကို မောင်းထွက်သွားသည်။

"အဲဒီထဲမှာ ဘာထည့်ပေးလိုက်တာလဲ"

လင်းပေ စပ်စုလိုက်သည်။

"ခြံဝင်းပိုင်ရှင်ရဲ့ ခေါင်းတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်"

ချောင်ယန် အသေးစိတ် မပြောပြပေ။

လင်းပေလည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။

"ပြန်ကြစို့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး"

လီလဲ့ဖိန် ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ယန်နှင့် လင်းပေတို့ သဘောတူပြီး ဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

အလိမ်ခံလိုက်ရသော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။ မလာ၍လည်း မဖြစ်သော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ လှည့်ထွက်လိုက်ချိန်တွင် ချောင်ယန်၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။

မက်ဆေ့ခ်ျ တစ်စောင် ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"သတိထားကြ မင်းတို့ အန္တရာယ် ရှိနေတယ်"

ပေးပို့သူမှာ စုဖန် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ ဟောင်ကောင် တာဝန်ခံ ဖြစ်သည်။

"ဟင်"

ချောင်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အခုမှ လာသတိပေးနေတာ နည်းနည်း နောက်ကျမနေဘူးလား။ အပေးအယူက အတုမှန်း သိသာနေတာပဲ။ ဆိပ်ကမ်းမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ သူတို့ အလကား ရောက်လာတာ။

"စုဖန် က သတိထားဖို့ စာပို့လာတယ် ထူးဆန်းတယ်"

သူ ဖုန်းကို ချပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတာတော့ အမှန်ပဲ လောလောဆယ် ဘာအန္တရာယ်မှ မတွေ့ရသေးဘူး ဒါပေမဲ့ သူ သတိပေးတယ် ဆိုကတည်းက အကြောင်းရှိလို့ နေမှာပေါ့ သူက ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးမယ့်သူမှ မဟုတ်တာ"

လင်းပေ စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အခုပဲ သွားကြမယ်"

ချောင်ယန် မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ တစ္ဆေနယ်မြေ ကို အသုံးပြုပြီး ၃ ယောက်လုံးကို တာတုန်းမြို့သို့ ပြန်ခေါ်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

အေးစက်သော လေပြည်များ တိုက်ခတ်သွားပြီး ၃ ယောက်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

မကြာမီ...

သူတို့ ၃ ယောက် ဆိပ်ကမ်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

"ပြဿနာ တက်ပြီ ငါတို့ ပိတ်မိနေတယ် တစ်စုံတစ်ရာက ဒီနေရာကို လွှမ်းမိုးထားတယ် ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး"

ချောင်ယန် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ အခုမှ သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟိုဘက်က မီးရောင်တွေ မလှုပ်ရှားဘူး ကောင်းကင်က တိမ်တွေလည်း မရွေ့ဘူး ခုနက လှေသမားကလွဲရင် ဒီနားမှာ သက်ရှိလူသား တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"

လင်းပေ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"ငါ သေချာ ပြောရဲတယ် အစက ဒီလို မဟုတ်ဘူး ခုနလေးတင်မှ ပြောင်းလဲသွားတာ ငါတို့ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာကနေ သဘာဝလွန် နေရာတစ်ခုဆီ တိတ်တဆိတ် ဆွဲခေါ်သွားတာ ဖြစ်မယ် ငါ့ရဲ့ မှန်ကမ္ဘာ နဲ့ ဆင်တူတယ်"

"မပူပါနဲ့ သူတို့ ဆွဲခေါ်နိုင်ရင် ငါလည်း ပြန်ထွက်လို့ ရတယ် မှန်ကမ္ဘာ ထဲကနေတဆင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ပြန်သွားကြမယ် ဒါပေမဲ့ အချိန်နည်းနည်း လိုမယ်"

"သူတို့က အချိန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" လီလဲ့ဖိန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်...

ဆိပ်ကမ်းရှိ ကွန်တိန်နာများပေါ်တွင် အေးစက်သော အရိပ်မည်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ အခြား ကမ္ဘာတစ်ခုမှ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မဆိုးဘူး ငါးကြီး ၃ ကောင် မိသွားပြီ ကိုယ်တိုင် လာရကျိုး နပ်ပါတယ် ဒီနေရာမှာ မင်းတို့ကို သတ်လိုက်နိုင်ရင် ဌာနချုပ်က ပြန်မတိုက်နိုင်တော့ဘူး"

အသံနက်ကြီး တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဆိပ်ကမ်း အလယ်တွင် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။ စာအုပ်အဟောင်း တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး သာသနာပြု ဆရာ တစ်ယောက်လို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အသံက ထူးဆန်းပြီး အန္တရာယ် များမည့်ပုံ ပေါ်သည်။

ချောင်ယန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူကို မသိပေမယ့် သေချာတာကတော့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ ရန်သူ၊ 'ဘုရင်' တစ်ပါး ဖြစ်မယ် ဆိုတာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့လို လူမျိုးတွေက တစ်ယောက်တည်း လာလေ့ မရှိဘူး။

လင်းပေ တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ ၃ ယောက် အနောက်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေသည်။ အမှောင်ထဲတွင် အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် အဘွားအို တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် အသက်ရှူကျပ်သွားစေသော ခံစားမှုမျိုး ရစေသည်။

ဒါလည်း စွမ်းအားကြီးတဲ့ တစ္ဆေဆရာ 'ဘုရင်' တစ်ပါး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။

"သူတို့ တိုက်ခိုက်မယ် ဆိုရင် ၂ ယောက်တည်း မဟုတ်လောက်ဘူး"

ချောင်ယန် ခန္ဓာကိုယ် တင်းမာသွားသည်။ ကွန်တိန်နာ တစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကွန်တိန်နာပေါ်တွင် အလင်းတန်း တစ်ခု ကျရောက်နေပြီး ရုပ်ရှင်ပြနေသကဲ့သို့ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ အဖြူအမည်း ရုပ်ရှင်ကားဟောင်း တစ်ကားလို ဖြစ်နေသည်။

ရုပ်ရှင်ကားထဲမှ လူတစ်ယောက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုမို ထင်ရှားလာသည်။

"အဲဒီ ပရိုဂျက်တာ လူသားကလည်း 'ဘုရင်' တစ်ပါး ဖြစ်လောက်တယ်"

ချောင်ယန် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သာသနာပြု ဆရာက ဆက်ပြောသည်။

"တကယ်တော့ ဒီအပေးအယူပွဲမှာ ငါတို့ ဝင်မပါချင်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ခေါင်းဆောင်တွေက တခြားနေရာ ရောက်နေကြတယ် ဆိုတော့ လာကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါက ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ ဒီည မင်းတို့ရဲ့ တန်ပြန် တိုက်စစ်ကြောင့် ငါတို့ အဖွဲ့ဝင်တွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေမယ့် ခေါင်းဆောင် ၃ ယောက်ကို သတ်နိုင်ရင် တန်ပါတယ်"

"သြော် ဒါကြောင့်ကိုး နှစ်ဖက် ညှပ်တိုက်တာပေါ့"

ချောင်ယန် သဘောပေါက်သွားသည်။

သူတို့က တခြား စီမံကိန်း တစ်ခု လုပ်နေကြတာ။ အဲဒီ စီမံကိန်း အောင်မြင်ရင် ဌာနချုပ်က ဒီအပေးအယူကို အလေးထားပြီး ခေါင်းဆောင် အများစုကို ဒီဘက် ပို့လိုက်မယ်လို့ ယူဆထားတာ။ ဒါဆိုရင် သူတို့က ဒီဘက်မှာ မတိုက်ဘဲ တခြားဘက်မှာ အမြတ်ထုတ်လို့ ရမယ်။

ဒါပေမဲ့ အခု တခြားဘက်က စီမံကိန်း မအောင်မြင်ဘဲ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ နှောင့်ယှက်မှု ခံလိုက်ရတော့ ဒီဘက်မှာ အနိုင်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်။

ချောင်ယန်၊ လင်းပေ၊ လီလဲ့ဖိန် တို့ ၃ ယောက်ကို သတ်လိုက်ရင် တခြားဘက်က ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ကာမိသွားမယ်။

"တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ ဟိုဘက် ဒီဘက် မျှတိုက်တယ်ပေါ့ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အဲဒီလို လုပ်ရဲတယ် ဆိုကတည်းက လူခွဲထားရမယ် ဟိုဘက် စီမံကိန်းမှာလည်း 'ဘုရင်' တွေ ပါဝင်နေမှာပဲ မဟုတ်ရင် အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"လူခွဲထားတယ် ဆိုရင် ဒီဘက်ကို ရောက်လာတဲ့ 'ဘုရင်' အရေအတွက်က ၇ ယောက်ထက် မကျော်လောက်ဘူး အဲဒီလောက် လူအင်အားနဲ့ ငါတို့ ခေါင်းဆောင် ၃ ယောက်ကို နိုင်မယ် ထင်နေလား" လင်းပေ ပြုံးလိုက်သည်။

"စီမံကိန်းတိုင်းမှာ စွန့်စားရမှုတွေ ရှိတာပဲ မင်းတို့ အင်အားကို ငါတို့ တွက်ချက်ထားပြီးသားပါ ပြဿနာ မရှိပါဘူး ဟိုဘက်က လူတွေကိုလည်း ပြန်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်ပါပြီ မင်းတို့ ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ မငြိရင် ရပြီ"

သာသနာပြု ဆရာက လေးလေးနက်နက် ဖြေလိုက်သည်။ သူ့တရုတ်စကားက ပီသလွန်းသဖြင့် နိုင်ငံခြားသား ဟုတ်မဟုတ်ပင် သံသယ ဝင်စရာ ဖြစ်နေသည်။