အခန်း (၁၄၃၅-၁၄၃၆)

အခန်း (၁၄၃၅) အရေးနိမ့် ဆုတ်ခွာခြင်း

ယန်ကျန့်၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ မည်းနက်နေသော အမျိုးသားသည် အနီရောင် လှံရှည်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် သံမှိုစွဲသကဲ့သို့ စိုက်နေသည်။ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

ထိုအမျိုးသားသည် စွမ်းအားကြီးမားနိုင်သော်လည်း၊ လင်းပေကို အသိစိတ် တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် သတ်ရန် နီးစပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အရာအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပြီ။

အလောင်းကောင်သံချောင်း သည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် အလောင်းကောင်သံချောင်း နဲ့ ထိရင် မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။

ဒါ့အပြင် ယန်ကျန့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက အလောင်းကောင်သံချောင်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ တခြား စွမ်းအားတွေလည်း ပါဝင်နေတာ။

"ဒီလူရဲ့ စွမ်းရည်က ခြံဝင်းပိုင်ရှင်လောက် မကောင်းဘူး။ 'ဘုရင်' တွေကြားထဲမှာလည်း အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက် ရှိတာပဲ"

ယန်ကျန့် တွေးတောနေစဉ် ရုတ်တရက် အန္တရာယ် အငွေ့အသက် တစ်ခု လွှမ်းခြုံလာသည်။

လက်မြှောက်ထားသော အဘိုးအိုက ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အန္တရာယ် အရှိဆုံး စွမ်းအားကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် သူ့လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အစက ဒီလုပ်ရပ်ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ပေမယ့် အခုတော့ သဘောပေါက်သွားပြီ။ အဘိုးအိုက လက်မြှောက်ချင်လို့ မြှောက်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့လက်မောင်းပေါ်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အမည်းရောင် ခေါင်းတလား တစ်လုံး ရှိနေလို့ပါ။

ခေါင်းတလားက သေးငယ်ပြီး ဝေဝါးနေပေမယ့် လက်ကို ချလိုက်တာနဲ့ ပိုပြီး ထင်ရှားလာတယ်။ အခြားကမ္ဘာကနေ လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲ ဝင်ရောက်လာသလိုပဲ။

"တစ္ဆေတမာန်တော်ရဲ့ ခေါင်းတလား နဲ့ တူလိုက်တာ" ယန်ကျန့် ခုခံဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်က သံမှိုစွဲထားသလို ဖြစ်နေပြီ။ မျက်ခွံတောင် လှုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ အသိစိတ်ကတော့ ကြည်လင်နေသေးတယ်။ တစ္ဆေမျက်လုံး ကလည်း လှုပ်ရှားလို့ ရသေးပေမယ့် နှေးကွေးနေတယ်။

၆ ထပ် တစ္ဆေနယ်မြေ နဲ့ အထိန်းချုပ်ခံထားရသလိုပဲ။

"မဟုတ်သေးဘူး ငါ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာ ကျန်တဲ့လူတွေ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး"

တစ္ဆေမျက်လုံး နဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ တခြားလူတွေ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ။ သူ တစ်ယောက်တည်း ထိန်းချုပ်ခံထားရတာ။

"ခေါင်းတလားကြောင့်လား"

ယန်ကျန့် ခေါင်းတလားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းတလား အက်ကွဲကြောင်းကြားထဲကနေ မျက်လုံးတွေ အများကြီး သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေကြတယ်။ မျက်လုံး အရေအတွက်က တဖြည်းဖြည်း များလာတယ်။

အဘိုးအိုက လက်ကို ဆက်ချနေတုန်းပဲ။ ခေါင်းတလား နိမ့်ဆင်းလာလေ အန္တရာယ် ပိုများလေပဲ။

ခေါင်းတလားက တုန်ခါနေပြီး အဖုံးပွင့်သွားသည်။ အညိုအမည်း စွဲနေတဲ့ လက်တစ်ဖက် ထွက်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေတစ်ကောင် လွတ်မြောက်လာတော့မယ့် ပုံစံပဲ။

ယန်ကျန့် မလှုပ်ရှားနိုင်သေးဘူး။ အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးလာတယ်။ လင်းပေ၊ လီလဲ့ဖိန် နဲ့ ချောင်ယန် တို့ကို မမြင်ရတော့ဘူး။ ခေါင်းတလား တစ်လုံးတည်းကိုပဲ မြင်ရတော့တယ်။

"ဒါ ဘယ်လို တစ္ဆေမျိုးလဲ ပေါ်လာတာနဲ့ ငါ့ကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် လုပ်နိုင်တယ် လက်တစ်ဖက် ထွက်လာတာနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဒါ အဘိုးအိုရဲ့ ဝှက်ဖဲ ဆိုပေမယ့် အရမ်း အန္တရာယ် များလွန်းတယ်။

ပြီးတော့ ဒီအဘိုးအိုက ခေါင်းတလားကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထမ်းထားရတာ။ သူ့လက်မောင်းတွေ ခြောက်သွေ့နေတာကို ကြည့်ရင် သိသာတယ်။

ခေါင်းတလားထဲကနေ ဆံပင်မည်းတွေ ထွက်ကျလာတယ်။ ဟွာဇီရာ ရဲ့ တစ္ဆေဆံပင်တွေနဲ့ တူပေမယ့် ပိုများတယ်။ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။

ဆံပင်တွေအောက်မှာ မျက်လုံးတွေ၊ လူခေါင်းတွေ ပေါ်လာတယ်။

"ငါ့ဆီ လာနေပြီ"

ယန်ကျန့် စိုးရိမ်သွားသည်။

ခေါင်းတလားထဲက တစ္ဆေတစ်ကောင် ထွက်လာပြီး အညိုအမည်း စွဲနေတဲ့ လက်ကြီးက သူ့ဆီ ဆန့်ထွက်လာတယ်။ လက်ကြီးက ကြီးထွားလာပြီး ယန်ကျန့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်လောက်တဲ့အထိ ကြီးမားလာတယ်။

"မလှုပ်နိုင်သေးဘူးလား"

ယန်ကျန့် ၇ ထပ် တစ္ဆေနယ်မြေ သုံးပြီး ပြန်လည်စတင်ခြင်း လုပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မရဘူး။

ဒါ ပုံမှန် တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်ဘူး။ ယန်ကျန့်က ရုပ်ရှင်ကြည့်နေတဲ့ ပရိသတ် တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာ။ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။ ရလဒ်က ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။

ဒီတိုက်ခိုက်မှုက တော်တော် ဆိုးရွားတယ်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ စွမ်းအားကို လစ်လျူရှုပြီး သီးသန့် နယ်မြေတစ်ခုထဲ ဆွဲခေါ်ကာ သတ်ဖြတ်တာ။

အသက်ရှင်မရှင်က ယန်ကျန့်ရဲ့ ကံတရားနဲ့ ခံနိုင်ရည်အပေါ်ပဲ မူတည်တော့တယ်။

"ယန်ကျန့်"

လင်းပေ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အဘွားအိုကို ဖိထားရင်း ယန်ကျန့် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဘိုးအိုကလည်း လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချနေတာ တွေ့ရတယ်။

ဒါ တစ်ဖက်လူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ဆိုတာ သူ နားလည်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မလုပ်ဘဲနဲ့ ယန်ကျန့် ဘာလို့ မလှုပ်နိုင်တော့တာလဲ သူ နားမလည်နိုင်ဘူး။

ထိုအချိန်တွင်...မမျှော်လင့်ထားတာ ဖြစ်လာသည်။

အဘိုးအို ယိုင်နဲ့သွားပြီး ရင်ဘတ်ကွဲထွက်သွားသည်။ အမည်းရောင် သွေးတွေ ပန်းထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကျိုးပဲ့သွားကာ လဲကျသွားသည်။

အဘိုးအို လဲကျသွားတာနဲ့ ယန်ကျန့် ပြန်လှုပ်ရှားလို့ ရသွားသည်။

သူ တုန်လှုပ်သွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ နဖူးမှာ ချွေးတွေ စို့နေသည်။ သေမင်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသလိုပဲ။

တိုက်ခိုက်မှု ပြီးသွားပြီလား။

ယန်ကျန့် လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲ ပြန်ရောက်လာသည်။ အဘိုးအိုရဲ့ အခြေအနေကို မြင်တော့ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး မင်းက ငါ့ဓားချက် မိထားတာလေ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ကောင်းသွားပေမယ့် စွမ်းအားက ထိခိုက်သွားတာ ခုနက အတင်းအကြပ် တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ကိုယ့်ဘာသာ မနိုင်တော့ဘဲ လဲသွားတာကိုး"

"စွမ်းအား သုံးတိုင်း ပေးဆပ်ရတာပဲ မင်း ငါ့ကို သတ်ဖို့အတွက် မပေးဆပ်နိုင်တော့ဘူး"

အဘိုးအိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကျိုးပဲ့နေပေမယ့် လက်ကတော့ မြှောက်ထားဆဲပဲ။ နာကျင်စွာ ညည်းညူနေတယ်။ စွမ်းအား ပြန်ကန်မှုကို ခံစားနေရပုံ ရတယ်။

"တောက်"

သာသနာပြု ဆရာ ဒါကို မြင်တော့ စိတ်ပျက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်ကို သတ်နိုင်မယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ထိန်းထားနိုင်မယ် ထင်ခဲ့တာ။ အရေးကြီးတဲ့အချိန်ကျမှ ဒီလို ဖြစ်ရတယ်လို့။

"ဆုတ်ခွာမယ်"

သာသနာပြု ဆရာ ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

အနိုင်ရဖို့ လမ်းမမြင်တော့ဘူး။ မပြေးရင် 'ဘုရင်' ၃ ပါးလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်။

သူပြောလိုက်တာနဲ့ ကောင်းကင် အရောင် ပြောင်းသွားသည်။ ညဘက်ကနေ နေ့ဘက် ဖြစ်သွားသည်။ ပင်လယ်ပြင်ကနေ မြို့ပြမြင်ကွင်း ဖြစ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သေချာ ကြည့်ရင် အတုမှန်း သိသာတယ်။ ဆီဆေးပန်းချီကား တစ်ချပ်လိုပဲ။

ယန်ကျန့် မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ အနီရောင် လှံရှည်ကို ပြန်ယူပြီး မည်းနက်နေသော အမျိုးသားကို လှံနဲ့ ထိုးကာ မလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အဘိုးအိုကို ခြေထောက်နဲ့ နင်းထားပြီး တစ္ဆေမီး နဲ့ လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။ သူတို့ကို ကယ်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးလိုက်တာ။

"မင်းတို့ သွားလို့ မရဘူး"

လင်းပေလည်း ရိပ်မိပြီး အဘွားအိုရဲ့ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားလိုက်သည်။

သာသနာပြု ဆရာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြို့ပြမြင်ကွင်းထဲ ရောက်သွားသည်။ လီလဲ့ဖိန် ကတော့ ဆိပ်ကမ်းမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မီတာ အနည်းငယ်ပဲ ကွာပေမယ့် ကမ္ဘာချင်း ခြားသွားသလို ဖြစ်နေသည်။

ဒီအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။

ဒါ သူတို့ရဲ့ ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်းပဲ။

"ယန်ကျန့် ချောင်ယန် သူတို့လက်ထဲမှာ ရှိသေးတယ်" လီလဲ့ဖိန် သတိပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ကြည့်လိုက်တော့ အဖြူအမည်း ရုပ်ရှင်ကားထဲမှာ ချောင်ယန်ကို နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက်က ဆွဲထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ချောင်ယန်က တစ်ကိုယ်လုံး သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေပြီ။

"ချောင်ယန်ကို လွှတ်ပေးလိုက် ငါ 'ဘုရင်' တစ်ပါးကို ပြန်ပေးမယ်"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ကို တားလို့ မရတော့ဘူး။ 'ဘုရင်' ၂ ပါးကို ဖမ်းထားဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။

သာသနာပြု ဆရာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလက်ထဲက ၂ ယောက်နဲ့ လဲမယ်"

"ငါတို့လက်ထဲမှာ ၃ ယောက် ရှိတယ် မင်း တစ်ယောက်ပဲ ရွေးခွင့်ရှိတယ် မဟုတ်ရင် အပေးအယူ မလုပ်ဘူး"

ယန်ကျန့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ချောင်ယန်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ပြင်ထားလိုက်သည်။

သာသနာပြု ဆရာ ရုပ်ရှင်ကားထဲက နိုင်ငံခြားသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

နိုင်ငံခြားသားက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ချောင်ယန်ကို ပြန်ပေးမယ် မင်းခြေထောက်အောက်က လူကို လိုချင်တယ်"

သာသနာပြု ဆရာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ရုပ်ရှင်ကားထဲက ချောင်ယန်ရဲ့ သွေးသံရဲရဲ ခန္ဓာကိုယ် ထွက်ကျလာသည်။

ယန်ကျန့် 'ဘုရင်' တစ်ပါးကို လွှတ်ပေးရမှာ နှမြောပေမယ့် ချောင်ယန်ကို ကယ်ရမယ်။ တစ္ဆေမီး တွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

အဘိုးအို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့် တစ္ဆေမီး နဲ့ ချောင်ယန်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

အပေးအယူ ပြီးဆုံးသွားပြီ။

တစ်ဖက်လူက အဘိုးအိုကို ခေါ်သွားပြီး ယန်ကျန့်က ချောင်ယန်ကို ပြန်ရလိုက်သည်။

ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း ဝင်တွေ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်သွားတာနဲ့ ဆိပ်ကမ်းလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်တို့ လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ယန်ကျန့် တစ္ဆေမီး ကို ငြှိမ်းလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် မင်း လက်မခံသင့်ဘူး ငါက ဒီည ကူးပါ့မလား မသေချာဘူး ငါ့အသက်နဲ့ 'ဘုရင်' တစ်ပါးရဲ့ အသက် လဲလိုက်တာ တန်ပါတယ် ပြီးတော့ အဲဒီ အဘိုးအိုက ကြောက်စရာ ကောင်းတယ် သူတို့ ဒီလောက် လိုချင်နေတာ အကြောင်းရှိတယ်"

ချောင်ယန် နာကျင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ ဟုတ်တယ် ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ နိုင်ပြီးသားပါ နည်းနည်း လျှော့ယူလိုက်တာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ကိုတော့ အဆုံးရှုံး မခံနိုင်ဘူး မင်းအခြေအနေ ဆိုးပေမယ့် မသေသေးသရွေ့ ပြန်ကောင်းလာနိုင်ပါတယ်"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါတို့ 'ဘုရင်' ၂ ပါးကို ဖမ်းမိထားတယ်လေ တစ်ပါး လွှတ်ပေးလိုက်တာ ကိစ္စ မရှိပါဘူး မင်း သေမယ့်အစား ရန်သူ တစ်ယောက် ပိုရှင်နေတာက တော်ပါသေးတယ်"

လင်းပေ ထောက်ခံလိုက်သည်။

တစ်ယောက်ချင်း လဲလိုက်တာ ရှုံးတယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ ကိုယ့်လူ တစ်ယောက် အသက်ရှင်တာက ပိုအရေးကြီးတယ်။

အခန်း (၁၄၃၆) ချောင်ယန် ထွက်ခွာသွားခြင်း

ဟောင်ကောင် ဆိပ်ကမ်းတွင် ဖြစ်ပွားသော တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း ဝင်များသည် ချောင်ယန်၊ လင်းပေနှင့် လီလဲ့ဖိန်တို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့သည့်အပြင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကိုပါ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ 'ဘုရင်' ၂ ပါး အဖမ်းခံလိုက်ရပြီး အဖွဲ့ ၃ ဖွဲ့လုံး ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့ပြင် တာဝန်ခံများကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်သည့် စီမံကိန်းလည်း မအောင်မြင်ဘဲ အဖွဲ့ဝင် အများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။

ဌာနချုပ်ဘက်မှ အနည်းငယ် ထိခိုက်မှု ရှိသော်လည်း ခြုံငုံကြည့်လျှင် အကြီးအကျယ် အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့သည်။

"ယန်ကျန့် မင်း ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ နောက်ကျသွားရင် ငါနဲ့ ချောင်ယန် သေလောက်ပြီ လီလဲ့ဖိန် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရင်လည်း အန္တရာယ် ရှိတယ်"

လင်းပေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူက အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘွားအို အပေါ် ထိုင်နေသည်။ မှန်ကမ္ဘာ ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဖိထားတာ ဖြစ်လို့ အဘွားအို မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး။

"သူတို့က ငါတို့ အစည်းအဝေး လုပ်နေတာကို မသိလို့ ဒီနေ့ လှုပ်ရှားလိုက်တာ။ ငါတို့ကို အလစ်ဝင်တိုက်ချင်တာပေါ့။ ပြီးတော့ သူတို့ တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ အပေးအယူ လုပ်မယ် ဆိုပြီး ငါတို့ကို မျှားခေါ်လိုက်တာ မင်းတို့ ၃ ယောက်တည်း ရှိတာ မြင်တော့ အခွင့်ကောင်းယူပြီး ရှင်းပစ်ချင်တာ ဖြစ်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းသွားတယ် မင်းတို့ကို ချက်ချင်း မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး ဒါ့ကြောင့် ငါ ရောက်လာဖို့ အချိန်ရသွားတာ"

ယန်ကျန့် ဖြစ်ရပ်မှန်ကို သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။

လင်းပေ ပြောသလိုပဲ သူ နောက်ကျသွားရင် အခြေအနေ ပြောင်းသွားနိုင်တယ်။

"အခု သူတို့ အထိနာသွားပြီ။ 'ဘုရင်' ၂ ပါး ဆုံးရှုံးလိုက်ရတော့ အရင်လို အသာစီး မရတော့ဘူး။ လူအင်အားချင်းလည်း သိပ်မကွာတော့ဘူး"

လင်းပေ ပြုံးလိုက်သည်။

လီလဲ့ဖိန် ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစည်းအဝေးမှာ ပြောခဲ့သလိုပဲ သူတို့ မလှုပ်ရှားရင် ငါတို့ ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး သူတို့ လှုပ်ရှားမှ ဟာကွက် ပေါ်လာမှာ ဟာကွက်ကို မိအောင် ဖမ်းနိုင်ရင် ငါတို့ နိုင်ပြီ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် တော်တော် အန္တရာယ် များပါတယ်။ သူတို့သာ နိုင်သွားရင် သင်္ဘောစီမံကိန်း ကို တားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"သူတို့က လောဘကြီးလွန်းတယ်။ အသာစီး ရနေတာတောင် နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲကို မစောင့်နိုင်ဘဲ ငါတို့ အင်အားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချချင်နေတာ။ ထားပါတော့... အောင်ပွဲခံရမယ့် အချိန် မဟုတ်သေးဘူး။ ချောင်ယန် အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ တစ်ခုခု မလုပ်ရင် ဒီည ကူးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့် ချောင်ယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချောင်ယန် ခန္ဓာကိုယ်က စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီ။

"ငါ့အခြေအနေ ငါ သိပါတယ် ဒဏ်ရာကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး သူတို့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံဖို့အတွက် ငါ ကျိန်စာ တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်လို့ ၁၂ နာရီ ထိုးတာနဲ့ အဲဒီ တစ္ဆေ ရောက်လာပြီး ငါ့အသက်ကို ယူသွားလိမ့်မယ်"

ချောင်ယန် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီ တစ္ဆေကို မြင်ဖူးပါတယ်။ တော်တော် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ မင်းတောင် တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းမှာ နည်းလမ်း ရှိလား"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ပုန်းနေရင် ရလောက်မယ် ထင်တယ်။ လုံခြုံရေး အခန်းထဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သဘာဝလွန် နေရာတစ်ခုခုမှာ ဖြစ်ဖြစ် ပုန်းနေရင် သူ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ အန္တရာယ် အကင်းဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ နောက်ပိုင်း ထွက်လာလို့ ရတော့မယ် မထင်ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ငါ ပုန်းနေရင် အထင်မလွဲကြနဲ့ဦး"

"ရပါတယ် အသက်ရှင်ဖို့က အဓိကပဲ မင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင် ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးမယ်"

ယန်ကျန့် တစ္ဆေဆွဲကြိုးကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ချောင်ယန် ဒဏ်ရာ မရခဲ့ပါဘူး" ဟု ပြောပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ပြုပြင်လိုက်သည်။

ချောင်ယန် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ကောင်းသွားသည်။ သွေးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ အပေါ်ယံပဲ ကောင်းသွားတာ။ အတွင်းထဲမှာတော့ အခြေအနေ ဆိုးနေတုန်းပဲ။

"ဒီအဘွားကြီးကို ဘယ်လို လုပ်မလဲ"

လင်းပေ မေးလိုက်သည်။

"သတ်ပြီး သေတ္တာထဲ ထည့်၊ ဌာနချုပ် ဂိုဒေါင်ထဲ သွားသိမ်းထားလိုက်။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မထွက်လာစေနဲ့"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မသတ်နိုင်ဘူး။ ဒီအဘွားကြီးက ထူးခြားတဲ့ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လောက်တယ် သတ်ရ ခက်တယ် အသိစိတ်ကို တိုက်ခိုက်မှ ရမယ် ထင်တယ်"

"မလိုပါဘူး။ ငါ မီးရှို့လိုက်မယ်"

ယန်ကျန့် အဘွားအိုနား သွားပြီး မီးလောင်နေတဲ့ လက်နဲ့ ထိလိုက်သည်။

တစ္ဆေမီး တွေ အဘွားအို တစ်ကိုယ်လုံးကို ကူးစက်သွားသည်။

"အား..."

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းပေ ဖယ်ပေးလိုက်တာနဲ့ ယန်ကျန့် ဓားနဲ့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ခေါင်းပြတ်ထွက်သွားသည်။

ခေါင်းပြတ်နေပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ။

"တကယ် သတ်ရ ခက်တာပဲ မင်း တားထားလို့ တော်သေးတယ် ငါ့ကို လာတိုက်ရင် ဒုက္ခရောက်မှာ"

ယန်ကျန့် စိတ်မချလို့ ထပ်ပြီး အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ သေတ္တာတွေထဲ ခွဲထည့်လိုက်သည်။

အလောင်းကောင်သံချောင်း နဲ့ စိုက်ထားတဲ့ အမျိုးသားကိုလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်လိုက်သည်။ မီးရှို့၊ ခုတ်ထစ်၊ သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်သည်။

နောက်ပိုင်း တစ်ယောက်ယောက်က သေတ္တာကို ဖွင့်ရင်တောင် ပြန်ရှင်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

"ဒီလောက် လုပ်ထားတာတောင် ပြန်ရှင်လာရင်တော့ ဆရာ ခေါ်ရမယ်"

လင်းပေ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဒီနေ့ 'ဘုရင်' တစ်ပါးကို ကိုယ်တိုင် ဖမ်းမိထားလို့ ပျော်နေသည်။

"ငါ သွားတော့မယ်။ ခဏလောက် ပျောက်နေမယ်။ နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

ချောင်ယန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ အကူအညီ လိုရင် ပြော"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"လိုရင် ပြောဟ"

လင်းပေလည်း ပြောလိုက်သည်။

လီလဲ့ဖိန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ချောင်ယန် အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသည်။ စကားအများကြီး မပြောတော့ဘူး။ ဟောင်ကောင်ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ စကားမပြောချင်လို့ မဟုတ်ပဲ ဈေးသည်တစ္ဆေ လာနေပြီ ဆိုတာ ခံစားမိလို့ ဖြစ်သည်။

ဒီမှာ ဆက်နေရင် တခြားလူတွေပါ ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်။

သူ့ပြဿနာ သူပဲ ရှင်းရမယ်။

ချောင်ယန် ပင်လယ်ကမ်းစပ်က ကျောက်ဆောင် တစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။

"အဟွတ် အဟွတ်"

သွေးအန်လိုက်သည်။ သွေးတွေက ပုပ်နေပြီး အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားတွေ ဟန်ချက်ပျက်ကုန်ပြီ။ ပြန်ကောင်းဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ ကျိန်စာကလည်း ရှိသေးတယ်။ ဈေးသည်တစ္ဆေ က အသက်လာယူတော့မယ်။ ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။

"မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး ဒီလောက်ပဲ ငါလည်း ပင်ပန်းနေပြီ"

ချောင်ယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ပင်လယ်လေကို ရှူရှိုက်ရင်း သေဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လုံခြုံရေး အခန်းထဲ ပုန်းမယ် ဆိုတာ သူများကို စိတ်မပူစေချင်လို့ ပြောခဲ့တာ။

မကြာမီ...ကမ်းခြေပေါ်မှာ ကုန်းကုန်းကွကွ လူတစ်ယောက် လျှောက်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပစ္စည်း သေတ္တာ ၂ လုံးကို ထမ်းပြီး လျှောက်လာနေတာ။

"လာတာ မြန်သားပဲ"

ချောင်ယန် ပြုံးလိုက်သည်။ ဖုန်းထုတ်ပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟဲလို ဦးလေးလား"

"အလုပ်ချိန်အတွင်း ဆွေမျိုး မတော်ရဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ။ ဒါနဲ့ အပေးအယူ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ အဆင်ပြေလား"

ချောင်ယန်ဟွာ ရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အပေးအယူ ပျက်သွားတယ် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း နဲ့ တိုက်လိုက်ရတယ်။ ကံကောင်းလို့ ယန်ကျန့် ရောက်လာပြီး ငါတို့ နိုင်သွားတယ်။ 'ဘုရင်' ၂ ပါးနဲ့ အဖွဲ့ ၃ ဖွဲ့ကို သတ်နိုင်ခဲ့တယ်"

"တကယ်လား။ ဝမ်းသာစရာပဲ"

ချောင်ယန်ဟွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ချောင်ယန် အသံ တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ဦးလေး... ကျွန်တော် သေတော့မယ် ဒီတစ်ခါတော့ မရတော့ဘူး အဖေနဲ့ အမေကို တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောပေးပါ ပြီးတော့ ကျွန်တော် သေတာကို ဘယ်သူ့မှ မပြောပါနဲ့။ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ပဲ ပြောပါ ဒါမှ တိုင်းပြည် တည်ငြိမ်မှာ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် လျော့သွားတာကို နိုင်ငံခြားက လူတွေ မသိစေချင်ဘူး"

ချောင်ယန်ဟွာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ချောင်... ချောင်ယန် မင်း..."

အသံတွေ တုန်နေသည်။

"ဘာမှ မပြောပါနဲ့တော့။ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်ကတည်းက ဒီလို နေ့မျိုး ရောက်လာမယ် ဆိုတာ သိပြီးသားပါ နှုတ်ဆက်ချင်လို့ ဖုန်းဆက်တာ ဟိုကောင် ရောက်လာပြီ လိုင်းပြတ်တော့မယ်... တူ..."

ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။

ချောင်ယန်ဟွာ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး ငြိမ်သက်နေသည်။ မျက်ရည်တွေ ကျလာသည်။

ပင်လယ်ကမ်းစပ် ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှာ ချောင်ယန် မရှိတော့ဘူး။ ဈေးသည်တစ္ဆေ လည်း မရှိတော့ဘူး။

လိုင်းမမိတော့တဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

ခေါင်းဆောင် ချောင်ယန် တစ္ဆေလောကထဲကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါပြီ။