အခန်း (၁၅၉-၁၆၀)

အခန်း။ ၁၅၉

ကျန်းဟောက်သည် လမ်းတစ်လျှောက် သတိကြီးစွာဖြင့် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေစဉ် သူ၏စိတ်ထဲ၌ လင်းယန်နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝ နေ့ရက်များကို ရံဖန်ရံခါ ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။

မူလက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သာမန်တတိယနှစ် ကျောင်းသားများသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင်မူ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများအဖြစ် နိုးထလာခဲ့ကြပြီး ကျန်းဟိုင်မြို့ ရှင်သန်သူများ အခြေစိုက်စခန်းသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ဤကမ္ဘာပျက်ခေတ်ဆိုးကြီးထဲတွင် ကျန်းဟောက်၌ သူငယ်ချင်းအနည်းငယ်သာရှိပြီး လင်းယန်မှာ ထိုအထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ လင်းယန်သည် ကျန်းနန်ခရိုင်အတွင်း၌ ရက်စက်စွာ သေဆုံးခဲ့ရလေပြီ။ အကယ်၍ ဇွန်ဘီများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါက ကျန်းဟောက်အနေဖြင့် ဤမျှအထိ ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လင်းယန်သည် အခြားသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က ကျန်းဟောက်အတွက် လက်ခံနိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

"ဟက်... အခြေစိုက်စခန်းဆိုတာလည်း အလကားပါပဲ။ ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဆိုတာလည်း အပိုတွေပါ။ လင်းယန် ဒီမှာတင် သေသွားတာတောင် လူသတ်သမားကို ရှာပြီး ကလဲ့စားချေပေးဖို့ထက် တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ချက်ချင်း အစားထိုးဖို့ပဲ သူတို့ သိကြတယ်"

ကျန်းဟောက်သည် တွေးမိလေ ဒေါသထွက်လေဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့သည်။

လမ်းတွင်တွေ့သမျှသော လေလွင့်ဇွန်ဘီအနည်းငယ်ကိုလည်း သူသည် ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ ကျန်းဟောက်သည် အားဖြည့်စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သော်လည်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ မသေးလှပေ။

ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရင်း ကျန်းဟောက်သည် လမ်းပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေမိသည်။

ကားဘီးရာများကြားတွင် သူ ရင်းနှီးနေသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လင်းယန်၏ ဖိနပ်ရာပင်။ ၎င်းသည် အခြေစိုက်စခန်းမှ ထုတ်ပေးသော စစ်သုံးဖိနပ်၏ သီးသန့်ပုံစံဖြစ်သည်။

"တောက် လင်းယန် ဒီလမ်းအတိုင်း တကယ်သွားခဲ့တာပဲ"

မျက်စိရှေ့မှ ခြေရာများက ကျန်းဟောက်၏ ယုံကြည်ချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့ပြီး သူသည် ဝမ်လေ့တို့အဖွဲ့ထံ ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီး လင်းယန် သွားခဲ့တဲ့နေရာကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ပြီ။ အဲ့ဒီဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတွေ ပုန်းနေတဲ့နေရာကို ရှာတွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီကို အမြန်ဆုံး စစ်ကူလွှတ်ပေးပါ"

ကျန်းဟောက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်လေ့တို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ကျန်းဟောက်သည် အမိန့်ကိုဖီဆန်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ထပ်မံလှုပ်ရှားနေပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"တောက် ကျန်းဟောက်... မင်း ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ မင်းကို အခုချက်ချင်း ပြန်လာဖို့ ငါ အမိန့်ပေးတယ်"

"အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ အဲ့ဒီလူတွေက မင်းထင်တာထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်။ မင်း ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်မဟုတ်ဘူး။ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့"

ဝမ်လေ့မှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေတော့သည်။

လင်းယန်၏ ရုပ်အလောင်းမှာ စခန်းအတွင်း၌ပင် ရှိနေသေးပြီး ထိုဒဏ်ရာများက ရန်သူ၏အစွမ်းကို သက်သေပြနေသည်။ ကျန်းနန်ခရိုင်သို့ ရောက်နေသော သူတို့၏ လက်ရှိအင်အားဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ကမ္ဘာပျက်ခေတ်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု မှားယွင်းရုံဖြင့် အဖွဲ့တစ်ခုလုံး သေတွင်းသို့ သက်

ဆင်းသွားနိုင်သည်။

ရေဒီယိုမှ ရရှိသော သတင်းများအရ အခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသော အဖွဲ့တိုင်းနီးပါးမှာ အသေအပျောက်များရှိနေပြီး အချို့အဖွဲ့များမှာ အစပျောက်အောင်ပင် ချေမှုန်းခံထားရသည်။ သို့သော် ကျန်းဟောက်ကတော့ ဤအချက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေဒီယိုကို ပိတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"သွေးအေးတဲ့ သတ္တဝါတွေ"

အတူတကွ သေအတူရှင်မဆိုသော စကားများမှာ အပိုများသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် လင်းယန်ကို အလကား အသေမခံနိုင်ပေ။

သို့သော် ကျန်းဟောက် ရှေ့သို့ အနည်းငယ်မျှ ဆက်လျှောက်လိုက်ချိန်တွင် ရှေ့၌ လူရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူ ပေါ်လာခြင်းက ကျန်းဟောက်ကို လန့်သွားစေသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။

"မနေ့က ငါ့ရဲဘော်ကို သတ်ခဲ့တာ မင်းလား"

သို့သော် ထိုသူမှာ ကျန်းဟောက်၏ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ သူ၏ထံသို့ တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ထိုသူသည် သူ့အား လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဟောက်၏ ဒေါသမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာတော့သည်။

"ခွေးသူတောင်းစား မင်း ဘာလို့ ငါ့သူငယ်ချင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲ။ ငါတို့က ဒီကို ရှင်သန်သူတွေကို ကယ်ဖို့ပဲ လာတာကွ"

"ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းကလူကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို အသေသတ်ပြီး ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်"

ကျန်းဟောက်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည့်အပြင် လမ်းလျှောက်နှုန်းမှာလည်း လုံးဝပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"သေချင်းဆိုးကောင်"

ထိုသို့ ရေရွတ်ရင်း ကျန်းဟောက်သည် သူ၏လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ မြင့်တက်လာပြီး ခွန်အား၊ အရှိန်နှင့် တုံ့ပြန်မှုနှုန်းတို့မှာ ဘက်ပေါင်းစုံမှ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျန်းဟောက်၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပင်။

သူသည် အခြားအဖွဲ့ဝင်များကို စွမ်းအားမြှင့်တင်ပေးနိုင်ရုံသာမက သူ့ကိုယ်သူလည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ထို့ပြင် သူ့ကိုယ်သူ မြှင့်တင်ရာတွင် အစွမ်းမှာ နှစ်ဆအထိ တိုးပွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းယန်မှလွဲ၍ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြခဲ့ပေ။

တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွင် သူသည် အဖွဲ့ထဲရှိ မည်သူ့ကိုမျှ ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဒီနေ့တော့ မင်းကို ငါ ကိုယ်တိုင် အဆုံးစီရင်ပေးမယ်"

ဝုန်း...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျန်းဟောက်သည် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားပြီး ထိုသူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရှေ့မှ ဆိုင်ကယ်စီးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းဟောက်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ ညာလက်သီးသည် ဦးထုပ်ကို အင်အားပြင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဦးထုပ်၏ အကာမှန်မှာ ကြေမွသွားတော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျန်းဟောက်၏ လှောင်ပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်၌ပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး မင်းက... မင်းက လူမဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းဟောက်သည် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်အား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ညွှန်ပြနေမိပြီး နဖူးမှ ချွေးစေးများမှာလည်း စီးကျလာတော့သည်။

သူ၏ မာန်တက်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ လူသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ သွေးရောင်လွှမ်းနေသောလွှမ်းသော သူငယ်အိမ်များရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ကျန်းနန်ခရိုင်ထဲက ထူးဆန်းတဲ့ ဇွန်ဘီတွေအကြောင်း ပြောစကားတွေက တကယ်ပဲလား။

လူသားနဲ့ လုံးဝတူတဲ့ ဇွန်ဘီတွေ တကယ်ရှိနေတာလား။

ရှင်သန်သူများ၏ စကားကို ပြန်လည်သတိရမိချိန်တွင် ကျန်းဟောက်၏ သူငယ်အိမ်များမှာ သိသိသာသာ ကျုံ့သွားတော့သည်။

ဘုန်း...

ကျန်းဟောက် အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ရပ်နေသော ဇွန်ဘီသည် ရုတ်တရက် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့ကို လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးလိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော ခွန်အားကြောင့် ကျန်းဟောက်၏ နံရိုးအချို့ ကျိုးသွားကာ နာကျင်မှုကြောင့် သူ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူသည် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ မြို့ထဲသို့သာ ပြန်လည်ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ ကျန်းဟောက်သည် ခေါင်းမပါတော့သော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အနက်ရောင် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ပင်။

ဇွန်ဘီသည် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတော့သည်...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ယန်ရှို့သည် ဇွန်ဘီများ၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ထပ်မံနိုးလာခဲ့ပြန်သည်။ တစ်ညလုံး ကျန်းဟောက် ပြန်မလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရာ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြတင်းပေါက်အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားမိသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျန်းဟောက်၏ ရုပ်အလောင်းမှာ အပြင်ဘက်၌ ချိတ်ဆွဲခံထားရပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသော အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်လေ့နှင့် အဖွဲ့သားများမှာ အသံကြား၍ ရောက်ရှိလာကြရာ ကျန်းဟောက်၏ ကြောက်လန့်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားကြတော့သည်။

"သွားစို့ အခုချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြမယ်။ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

ရဲဘော်နှစ်ဦး ဆက်တိုက် သေဆုံးသွားခြင်းက ဝမ်လေ့၏ နှလုံးသားထဲသို့ ကြောက်ရွံ့မှုကို သွတ်သွင်းလိုက်ပြီး သူ ဤနေရာတွင် ဆက်မနေလိုတော့ပေ။

အခြေစိုက်စခန်း၏ သတ်မှတ်ချက်မှာ ရှင်သန်သူ ၅၀ ကို ကယ်ဆယ်ရန်ဖြစ်ပြီး လုချွမ်းက ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများကို ဖယ်ရှားပေးထားသဖြင့် သူတို့ ထိုပမာဏကို ပြည့်မီပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း မိမိအသက်သာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ရာ သေဆုံးသွားသူများအတွက် အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာဖြင့် အသက်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်တော့ချေ။

အကယ်၍ ယခုချက်ချင်း မဆုတ်ခွာပါက သူတို့အားလုံး ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ဝမ်လေ့ စတင်အာရုံခံမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း။ ၁၆၀

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ထကြ အကုန်လုံး အခုချက်ချင်း ထကြတော့။ ဆက်မအိပ်ကြနဲ့တော့"

လျိုယန်သည် ဆိုင်အတွင်း ခိုလှုံနေသော ရှင်သန်သူအားလုံးကို နှိုးရန် အောက်ထပ်သို့ အလောတကြီး ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏အော်ဟစ်သံကြောင့် ဇွန်ဘီများ ရောက်လာမည်ကိုပင် လျိုယန် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားရန်သာ စိတ်စောနေတော့သည်။

ကျန်းဟောက်၏ သေဆုံးမှုမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှပြီး ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များမှာ ကျန်းနန်ခရိုင်ထဲတွင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်မနေရဲကြတော့ပေ။

"ဆရာ... ဒီလောက်စောစောကြီး အစားအစာ ဝေတော့မလို့လားခင်ဗျာ"

အိပ်ချင်မပြေဖြစ်နေသော ရှင်သန်သူများမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည့် လျိုယန်ကို ကြည့်ရင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။

"အစားအစာ ဟုတ်လား ငါ့မှာတောင် စားဖို့မရှိဘူး။ မင်းတို့ကို ဝေဖို့နေနေသာသာ"

ဒေါသထွက်နေသော လျိုယန်သည် အိပ်မုဆိုးမပြေသေးသော ရှင်သန်သူတစ်ဦးကို ဘေးသို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းနန်ခရိုင်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဆိုင်တိုင်းတွင် ရိက္ခာများ ပြောင်သလင်းခါနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် လျိုယန်ကိုယ်တိုင်ပင် ဝအောင် မစားခဲ့ရပေ။

"မြန်မြန် ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်ကြစို့။ ဇွန်ဘီစာ အဖြစ်ခံပြီး ဒီမှာ ကျန်ခဲ့ချင်ရင်တော့ ဆက်အိပ်နေကြ"

လျိုယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှင်သန်သူများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သူတို့သည် ဤမြို့ပျက်ကြီးအတွင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် နေထိုင်ရသည်ကို အလွန်ပင် ငြီးငွေ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လှည့်အထွက်တွင် လျိုယန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်ကျသွားတော့သည်။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးအပြည့်နှင့် ကြမ်းတမ်းသော နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

တောက် ဒီအမင်္ဂလာရှိတဲ့ ကျန်းနန်ခရိုင်ကို ငါ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဘူး။

လျိုယန် ဒုတိယထပ်သို့ ပြန်တက်လာချိန်တွင် ဝမ်လေ့နှင့် အခြားသူများမှာ အသင့်ပြင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ညှိုးငယ်နေကြသည်။

"ကျန်းဟောက်နဲ့ လင်းယန်တို့ရဲ့ အလောင်းတွေကိုတော့... ထားခဲ့လိုက်ကြတော့"

ဝမ်လေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုကြပေ။

ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်ခေတ်တွင် အသက်ရှင်နေသူများပင် ရုန်းကန်နေရချိန်၌ သေဆုံးသူများအတွက် မည်သူမျှ အင်အားမစိုက်ထုတ်နိုင်ကြတော့ချေ။

"မူလစီမံကိန်းအတိုင်းပဲ။ ဒီရှင်သန်သူတွေကို ရဟတ်ယာဉ်ကွင်းဆီ ရောက်အောင် စောင့်ရှောက်သွားမယ်။ အဖွဲ့အစည်းပုံစံကို မပြောင်းနဲ့။ ရှင်သန်သူတွေထဲက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတွေနဲ့ လစ်လပ်နေတဲ့နေရာတွေကို အစားထိုးမယ်"

"ညီအစ်ကိုတို့... ရှေ့ဆက်မယ့်လမ်းက မလွယ်ဘူး။ ဆုံရပ်အထိ ကီလိုမီတာ အတော်ဝေးသေးတယ်။ အခုကစပြီး မင်းတို့အားလုံးအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်..."

အခြေစိုက်စခန်းသည် ရှင်သန်သူများကို လွှဲပြောင်းရန်အတွက် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အကွာတွင် ရှေ့တန်းစခန်းငယ်တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် အပြန်အလှန် ကူညီပေးမည့် အခြားသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် စုရပ်အတွင်းရှိ လူအားလုံး စုဝေးမိကြရာ ရှင်သန်သူများမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားရတော့မယ်"

"ဒီသောက်ဇွန်ဘီတွေကို တစ်နေ့ကျရင် အကုန်သတ်ပစ်မယ်"

"အခြေစိုက်စခန်းမှာ အစားအစာတွေ အများကြီးရှိမလား။ ဝအောင် စားရပါ့မလား"

သုန်မှုန်နေသော ဝမ်လေ့တို့နှင့်မတူဘဲ ဤရှင်သန်သူများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ တတွတ်တွတ် စကားပြောနေကြသည်။

"အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ"

ဝမ်လေ့၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ဆူညံနေသော အခန်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"ခဏနေရင် ငါတို့ မင်းတို့ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့နေရာအထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အတွင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က စကားတစ်ခွန်း ပြောရဲရင် ငါ့အကြောင်း သိစေရမယ်"

ဝမ်လေ့သည် အလွန်ပင် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှင်သန်သူများကို စိုက်ကြည့်လိုက်

သည်။

သူတို့ နားလည်ထားရမည်မှာ သူတို့အဖွဲ့ ဆုတ်ခွာခြင်းနှင့် လူအုပ်ကြီးကို ကာကွယ်ပေးရင်း ဆုတ်ခွာခြင်းမှာ လုံးဝ မတူညီသောအရာ ဖြစ်သည်။

အမှားအယွင်း အနည်းငယ်သည်ပင်လျှင် တစ်ဖွဲ့လုံး ပျက်စီးသွားသည်အထိ အကျိုးဆက် ကြီးမားနိုင်ပေသည်။

ယန်ရှို့နှင့် လျိုယန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် စခန်းအတွင်းမှ ဦးစွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ရှိဒေါသများကို ဓားချက်များအတွင်းသို့ သွတ်သွင်းကာ အပေါက်ဝတွင် စုရုံးနေသော ဇွန်ဘီတစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူပင် ရှင်းလင်းလိုက်ကြသည်။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်သွားကြ နောက်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေကို ငါတို့ တာဝန်မယူဘူးနော်"

ဝမ်လေ့က အသံကိုနှိမ့်ကာ ရှင်သန်သူများကို အလောတိုက် နှိုးဆော်လိုက်သည်။

သူတို့၏ မစ်ရှင်ပန်းတိုင်မှာ ရှင်သန်သူ ၅၀ ဦးသာဖြစ်ပြီး ယခုလက်ရှိတွင် လူ ၇၀ ကျော် ပါဝင်နေသဖြင့် လမ်းခရီးတွင် အချို့အဝက် သေဆုံးသွားလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိပေ။

လမ်းအနည်းငယ် ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဝမ်လေ့သည် ကျန်းနန်ခရိုင်ဘက်သို့ နောက်ကြောင်းပြန်ကာ အလိုမကျစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

တောက်…

ဒီကျန်းနန်ခရိုင်က ဘာလဲကွာ။

ရောက်ကတည်းက ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတစ်ကောင်မှ မတွေ့ခဲ့ရဘဲ ငါ့လူ ၄ ယောက် ခေါ်လာတာမှာ ၂ ယောက်ပဲ ပြန်ပါတော့တယ်။ တစ်နေ့နေ့တော့ ငါ ဒီကို ပြန်လာဦးမယ်။ ဒီကျန်းနန်ခရိုင်မှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် ဖော်ထုတ်ပြရမယ်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စုံစမ်းမှုများအရ ဤနေရာတွင် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်မှာ သေချာသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိအင်အားမှာ ထိုအရာကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် မလုံလောက်သေးကြောင်း ဝမ်လေ့ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း အသက်ရှင်ရန်မှာ ပို၍အရေးကြီးသဖြင့် သူသည် ဆုတ်ခွာရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသော ယန်ရှို့နှင့် လျိုယန်တို့မှာလည်း ဤအရပ်မှ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်လိုစိတ်ဖြင့် တွေ့သမျှဇွန်ဘီများကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဆုတ်ခွာသွားသော လူအုပ်ကြီးနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်တွင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်နေပြီး ထိုအဖွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဟက်... မင်းတို့တွေ ကိုယ့်ဘောင်ကိုယ်သိပြီး ဆုတ်ခွာသွားတာ ကောင်းပါတယ်။"

လျှပ်စီး ၁ ၏ မြင်ကွင်းမှတစ်ဆင့် ဝမ်လေ့တို့အဖွဲ့ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်းသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ အလေးအပင်ကြီး တစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လူသားအခြေစိုက်စခန်းနှင့် အကြီးအကျယ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည့် ဘေးမှ လောလောဆယ် ကင်းဝေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤဒေသတစ်ခုလုံးအား လူသားများက ရှာဖွေစစ်ဆေးပြီးဖြစ်သလို ရှင်သန်သူအများစုကိုလည်း ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ ကျန်းနန်မြို့ပြခရိုင်သည် သူ၏ ပိုင်နက်နယ်မြေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချင်းရွှေလယ်ယာခြံအတွင်း၌ လုချွမ်းသည် ကိုယ်လက်အကြောဆန့်ရင်း ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်သည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် အိပ်ရေးပျက်ခံခဲ့ရသည်မှာ အလကားမဖြစ်ခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံသည် ယာယီအားဖြင့် လုံခြုံစိတ်ချရသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် စိတ်အာရုံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဇွန်ဘီရုပ်သေးအမြောက်အမြားသည် ကျန်းနန်ခရိုင်အတွင်းသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်သည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်

လိုက်ကြတော့သည်။

ချင်းရွှေလယ်ယာခြံကို ကာကွယ်ထားသည့် အင်အားစုများအပြင် အခြားသော ဆင့်ကဲဇွန်ဘီရုပ်သေး တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာလည်း မြို့ပြခရိုင်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုန်တင်ကားကြီးများသည် ချင်းရွှေလယ်ယာခြံနှင့် ကျန်းနန်ခရိုင်အကြား အပြန်အလှန် ကူးသန်းသွားလာလာကြပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ချင်းရွှေလယ်ယာခြံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်စည်ကားသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ကျယ်ပြောလှသော မြို့ပြမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေတော့သည်။

"လူသားအများစု ထွက်သွားပြီဆိုတော့ ဒီဒေသက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံ ဖြစ်လာပြီ"

သူ၏ လက်သီးကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံတွင် တောင့်တင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မည်သည့်ကမ္ဘာတွင်မဆို အင်အားသည်သာ အကြွင်းမဲ့ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခင်အကြိမ်က နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်မှ ဆုတ်ခွာခဲ့ရစဉ်က လုချွမ်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက အခြားသူများကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ့လက်အောက်ရှိ အင်အားစုများကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ရင်ထဲ၌ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များ နိုးထလာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်ပွားသည်မှာ သုံးလသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးတပ်ဖွဲ့မှာ ဤမျှအထိ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန် အချိန်ထပ်မံ ရရှိဦးမည်ဆိုပါက တစ်နေ့တွင် သူသည် မည်သူမျှ မယှဉ်

နိုင်သော ဇွန်ဘီရုပ်သေး စစ်တပ်ကြီးကို ကွပ်ကဲနိုင်လိမ့်မည်ပင်။

စိတ်ချပါ ချီချီလေး...

ဖေဖေက သမီးလေးကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ အင်အား လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေပြီ။ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်ထဲမှာတုန်းကလို ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ရင်း နေထိုင်စရာ မလိုတော့ဘူး။

"လူသားရှင်သန်သူတွေရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးမှုက အရမ်းမြန်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အင်အားကလည်း ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာဦးမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါကပဲ ဦးအောင် အရင်လက်ဦးမှု ယူရမယ်"

လုချွမ်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။

ဤမျှ အင်အားတောင့်တင်းသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးတပ်ဖွဲ့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက် သူ့ကိုယ်ပိုင် ဇွန်ဘီဘုရင်နိုင်ငံကို မတည်ထောင်ဘူးဆိုလျှင် နှမြောစရာပင်။

ဇွန်ဘီတွေက ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်ချုပ်လို့မရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။

လူသားဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတွေက ပိုမြန်မလား ငါ့ရဲ့ ဇွန်ဘီစစ်တပ်က ပိုမြန်မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။

ဒီနေ့ကစပြီး ကျန်းနန်မြို့ပြခရိုင်က လူသားတွေအတွက် တားမြစ်နယ်မြေပဲ။

ဒီနယ်မြေတစ်ခုလုံးက ငါ့ရဲ့ပိုင်နက်ပဲ…..