အခန်း (၅၂၄-၅၂၅)

အခန်း ၅၂၄ ငါ သဘောပေါက်သွားပြီ

သတ္တမမြောက် အလှည့် ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်နှင့် လီဖူချန်တို့၏ ကစားကွက် ဗျူဟာများမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားလာလေသည်။

ကျန်းပေရန်က လွင့်မျောနေသော နတ်ဘုရား လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ထားသည်။

ဤလမ်းကြောင်းသည် အကန့်အသတ် ရှိသော်လည်း အဆင့်တက်ရောက်မှု လျင်မြန်ပေသည်။

လီဖူချန်ကမူ ရွှေရောင်ဗဟိုချက် ဖွဲ့စည်းပြီး နတ်ဘုရားအဖြစ် တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။

ဤလမ်းကြောင်းသည် အကန့်အသတ် မြင့်မားသော်လည်း အချိန်များစွာ ပေးရပြီး လိုအပ်ချက် များပြားလှသည်။

လီဖူချန်အနေဖြင့် ကျန်းပေရန်၏ တိုးတက်မှုကို အနည်းငယ် နှောင့်နှေးအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပါက အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ရှိပေမည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်က လီဖူချန်၏ အကြံအစည်ကို ကြိုသိနေသဖြင့် အားလုံးကို ဖြေရှင်းပစ်လိုက်သည်။

ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သော်လည်း ကြာပန်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပြီး လွင့်မျောနေသော နတ်ဘုရား အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လွင့်မျောနေသော နတ်ဘုရားသည် အကန့်အသတ် ရှိသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်း ရှိလေသည်။

လီဖူချန်ကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူများ အနေဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ကျန်းပေရန်နှင့် မတွေ့ဆုံမိအောင် ရှောင်တိမ်းနေရုံသာ ရှိတော့သည်။

တွေ့ဆုံမိပါက သေဆုံးရန်သာ ရှိပေမည်။

"ဟူး"

လီဖူချန် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

သူ၏ မိုးကြိုးနတ်သားသည် ကျန်းပေရန်၏ ကျန်းကျစ်ယာ လက်ချက်ဖြင့် ပြာကျသွားခဲ့ရသည်။

ရွှေရောင်ဗဟိုချက် ဖွဲ့စည်းရန် တစ်ဆင့်သာ လိုတော့သော်လည်း ကျန်းပေရန်က အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။

လီဖူချန် ထွက်ခွာသွားသောအခါ ရှီဖုန်းလန် ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။

"ငါတို့ နှစ်ယောက် အရမ်းတော်တာပဲ"

ကျန်ရှိနေသော ရှဲ့လင်းတန်းနှင့် ချူယန်ဇယ်တို့လည်း မကြာမီ ထွက်ခွာသွားရလေသည်။

ကျန်းပေရန်သည် ဤကစားနည်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် အလေးအနက်ထား ကစားကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကစားရင်းဖြင့် သိရှိလိုက်ရသည်မှာ ဤကစားနည်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကစားရမည့်အစား အလေးအနက်ထားလွန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကစားနည်း တစ်ခုလောက် ထပ်လုပ်ဦးမှ"

"အကိုဝမ် နောက်တစ်ပွဲ ကစားလို့ ရမလား"

လီဖူချန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

"စိတ်အေးအေးထား ဒါက ကစားပွဲ တစ်ခုပဲ ငါ ထမင်းသွားချက်လိုက်ဦးမယ် ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့မယ်"

ဆက်ကစားနေပါက ကျန်လူများ စိတ်ပျက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီဖူချန်ကဲ့သို့သော လူတော်များ ဝင်ရောက်ကစားသောအခါ သာမန် ကစားသမားများအတွက် ပျော်စရာ မကောင်းတော့ပေ။

တစ်ပွဲတည်းဖြင့် အနိုင်အရှုံး ပေါ်သွားတတ်သည်။

ကျန်းပေရန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လီဖူချန် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေသည်။

"ဒါက ကစားပွဲ တစ်ခုပဲ"

ထိုစကားလုံးသည် အဓိပ္ပာယ် များစွာ ရှိနေသည်။

ခဏအကြာတွင် လီဖူချန် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ငါ နားလည်သွားပြီ အကိုဝမ်က ငါ့ကို နိုင်ချင်စိတ် ပြင်းပြလွန်းနေတယ်လို့ သတိပေးနေတာပဲ"

ကျန်လူများသည် အကိုဝမ်၏ လူယုံများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကစားနည်းကို မည်သို့ ကစားရမည်ကို သိကြသည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် သူတို့သည် အနိုင်ရရန် မကြိုးစားဘဲ ပျော်ရွှင်ရန်သာ ကစားကြသည်။

ဒါက စိတ်ထား မြင့်မြတ်မှု ပေတည်း။

အကိုဝမ်က သူ့ကို သတိပေးလိုသဖြင့် ဝင်ရောက်ကစားပြပြီး သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မပြိုင်ဆိုင်ဘူး အေးအေးဆေးဆေး နေတယ် ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းတယ် ဒါက အကိုဝမ် သင်ပေးချင်တဲ့ အရာပဲ"

လီဖူချန် သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်အေးချမ်းသွားလေသည်။

နောက်တစ်ပွဲတွင်မူ ရှီဖုန်းလန်တို့နှင့်အတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဝင်ရောက် ကစားနိုင်ခဲ့သည်။

ညစာ စားပြီးနောက် ပြန်လာသောအခါ ရှီဖုန်းလန်က နိုင်ပွဲရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

လီဖူချန်က ကျန်းပေရန်ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အကိုဝမ် ထမင်းစားရအောင် ဗိုက်ဆာနေပြီ"

ရှီဖုန်းလန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အင်း လာကြ"

ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာစဉ် လီဖူချန်က ကျန်းပေရန်ရှေ့ ရပ်တန့်ပြီး ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုဝမ် ကျွန်တော့်ကို လမ်းမှန်ပြပေးလို့"

ကျန်းပေရန်က မည်သည်ကို လမ်းမှန်ပြပေးလိုက်မှန်း မသိသော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

လီဖူချန်က ထပ်မံ ဂါရဝပြုပြီး ခြံဝင်းထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ဒီကောင်လေးက တော်တော့ တော်ပါရဲ့ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု လိုနေသလိုပဲ"

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်တွင် ထန်တိုင်းပြည်ရှိ ထန်ကျင့်ရန်၏ တဲအိမ်လေးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

အရင်ကတည်းက လာမည်ဟု စာရေး အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ ဒီမှာ နေခဲ့ ငါ အောက်ဆင်းပြီး ကိစ္စလေး သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်"

ကျန်းပေရန်က ပြောပြီး ဆင်းသွားလေသည်။

"ဟေ ဒီနေရာက အရင်လို မဟုတ်တော့ပါလား"

အရင်တုန်းကဆိုလျှင် သရဲခြောက်သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ယခုအခါ သာမန် နေရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ယင်စွမ်းအင် စုစည်းရေး အစီအရင်သာ မရှိပါက နေရာမှားပြီဟု ထင်မှတ်မိမည်မှာ သေချာသည်။

တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် နောက်ကျောဘက်မှ အသံကြားလိုက်ရလေသည်။

"အကိုကြီး"

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မော့ရှား ဖြစ်နေသည်။

ခွဲခွာနေသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း အရပ်ရှည်လာသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

မော့ရှားက အပြေးရောက်လာပြီး ဂါရဝပြုလေသည်။

"အကိုကြီး ရောက်လာတာလား"

ကျန်းပေရန်က မော့ရှားကို အကဲခတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ပြေပါတယ် ဆရာထန်က အများကြီး သင်ပေးပါတယ်"

"ကောင်းတာပေါ့"

မော့ရှား၏ နောက်တွင် ကလေးတစ်ယောက် ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ်ခန့် ရှိပြီး ချစ်စရာ ကောင်းလေသည်။

သို့သော် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မော့ရှားက တံခါးခေါက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ အကိုကြီး ရောက်နေပါတယ်"

အိမ်ထဲမှ အေးစက်စက် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့ခိုင်းလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

မော့ရှားက တံခါးဖွင့်ပေးလေသည်။

"ဝင်ပါ အကိုကြီး"

အိမ်ထဲရောက်သောအခါ အိမ်တွင်းအခြေအနေကလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

မှောင်မိုက်နေသော်လည်း အရင်ကကဲ့သို့ အေးစက်စက် မဖြစ်တော့ပေ။

ထို့အပြင် ထန်ကျင့်ရန်၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားတတ်သော သရဲကလေး မရှိတော့ပေ။

"နေဦး သရဲကလေး"

မော့ရှားနောက်မှ ကလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒီကလေးက"

အရင်တုန်းက သရဲတောအုပ်ထဲတွင်လည်း မော့ရှားက သရဲများကို သာမန် လူပုံစံ ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ပါးစပ်ပြဲ သရဲမလေးက အိမ်နီးချင်း ညီမလေးကဲ့သို့ ချစ်စရာ ကောင်းသွားသည်ကို မှတ်မိနေသည်။

မော့ရှားတွင် သရဲများ၏ အငြိုးအာဃာတများကို ချေဖျက်နိုင်သော စွမ်းရည် ရှိပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ သရဲထိန်းချုပ်သူတွေက အငြိုးအာဃာတတွေကို အသုံးချတာ မဟုတ်ဘူးလား"

သရဲများက ယဉ်ကျေးသွားပါက မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရတော့မည်နည်း။

ကျန်းပေရန်က ထန်ကျင့်ရန်ကို မေးလိုက်သည်။

"မော့ရှားနောက်က ကလေးက မင်းကို သတ်ချင်နေတဲ့ သရဲကလေး မလား"

"ဟုတ်တယ်"

ထန်ကျင့်ရန်က တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေလေသည်။

"တကယ်ပါလား"

ကျန်းပေရန်က ကလေးနား သွားရောက်ပြီး လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကလေးက ကြောက်လန့်ပြီး မော့ရှားနောက် ဝင်ပုန်းလိုက်လေသည်။

မျက်လုံးလေး တစ်ဖက်သာ ဖော်ပြီး ချောင်းကြည့်နေသည်။

အရင်တုန်းက မျက်လုံးများ နီရဲပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းသော သရဲကလေးနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။

"မိတ်ကပ် လိမ်းပေးလိုက်တာလား"

ကျန်းပေရန်က ထိုင်ခုံ ယူထိုင်ပြီး ထန်ကျင့်ရန်ကို မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့က အငြိုးအာဃာတတွေကို အားကိုးရတာ မဟုတ်ဘူးလား ဒီလို ချစ်စရာ ကောင်းသွားရင် ဘာလုပ်လို့ ရတော့မှာလဲ"

"ပိုကောင်းတာပေါ့"

"ဘယ်လို ပိုကောင်းတာလဲ"

ထန်ကျင့်ရန်က မော့ရှားကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ရှင်းပြလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ"

မော့ရှားက ကျန်းပေရန်ကို ဂါရဝပြုပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အကိုကြီး အပြင်ထွက်ပြီး ရှင်းပြပါရစေ"

ကျန်းပေရန် လိုက်ပါသွားလေသည်။

ကွင်းပြင် ရောက်သောအခါ မော့ရှားက ကလေးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဖုန်ဖုန် သွားလိုက်"

ဖုန်ဖုန်က တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ကျန်းပေရန်ရှေ့ လျှောက်လာလေသည်။

ကျန်းပေရန် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မော့ရှား၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အနီရောင် အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာသည်။

မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်လာပြီးနောက် မော့ရှားက လက်ဟန်ပြပြီး အော်လိုက်သည်။

"ပူဇော်စေ"

အနီရောင် အငွေ့အသက်များက ဖုန်ဖုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"ဝေါင်း"

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ချစ်စရာ ကောင်းသော ကလေးလေးက သရဲဆိုးကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မျက်လုံးများသည် နီရဲနေပြီး မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အရေပြားများ ကွဲအက်ပြီး မဲနက်နေသော အငွေ့များ ထွက်နေသည်။

မေးရိုး ပြုတ်ကျပြီး လျှာကြီး ထွက်ကျလာလေသည်။

"ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ"

ကျန်းပေရန် သတိထားမိသည်မှာ ရုပ်ဆိုးသွားသော်လည်း အရင်တုန်းကလောက် ရန်လိုမှု မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဖုန်ဖုန် ပြန်လာခဲ့"

မော့ရှား ခေါ်လိုက်သည်နှင့် ဖုန်ဖုန်က ပခုံးပေါ် ခုန်တက်ပြီး လျှာဖြင့် လျက်ပေးလေသည်။

"တော်ပြီ မလျက်နဲ့တော့"

မော့ရှားက ရယ်မောပြီး ရှင်းပြလေသည်။

"သရဲတွေက အငြိုးအာဃာတတွေ များလာရင် စိတ်လွတ်သွားတတ်တယ် ကြာလာရင် သခင်ကိုတောင် ပြန်သတ်တတ်တယ် ဒါပေမဲ့ အခုလို လုပ်လိုက်ရင် သူတို့က အသိစိတ် ရှိနေသေးတယ် ထိန်းချုပ်ရ လွယ်ကူတယ်"

ကျန်းပေရန် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ဒါတွေကို မင်း လုပ်ပေးလိုက်တာပေါ့"

"ဟုတ်တယ် ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲတော့ မသိဘူး"

"ဆရာထန်ကရော မရှင်းပြဘူးလား"

"ဆရာလည်း မသိဘူး ပိုကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောတယ်"

ကောင်းသည်မှာတော့ သေချာသည်။

ကိုယ့်ကို ပြန်သတ်မည့် သရဲကို မည်သူက မွေးမြူချင်မည်နည်း။

"တခြား အကျိုးကျေးဇူးတွေရော ရှိသေးလား"

"ရှိမယ် ထင်တာပဲ"

"ထင်တာပဲ ဟုတ်လား"

"ကျွန်တော်လည်း သေချာ မသိလို့ပါ ဒါပေမဲ့ ဖုန်ဖုန်က အရင်ကထက် ပိုလိမ္မာလာတယ် ကိုက်ဖို့ပဲ မကြိုးစားတော့ဘူး"

ကျန်းပေရန် ဆက်မမေးတော့ပေ။

မော့ရှား ကိုယ်တိုင်လည်း မသိသေးသလို ထန်ကျင့်ရန်လည်း မသိသေးပေ။

နောင်မှ လေ့လာရမည်။

"ကောင်းပြီ ပြန်ရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့"

မော့ရှားက လက်ဟန်ပြပြီး အော်လိုက်သည်။

"ပြန်ထွက်စေ"

အနီရောင် အငွေ့အသက်များက ဖုန်ဖုန်ထံမှ မော့ရှား၏ လက်မောင်းပေါ် ပြန်ရောက်လာလေသည်။

"ဒီကလေးရဲ့ စွမ်းရည်က မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ပေါ် မူတည်တာပေါ့"

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော် အဆင့်မြင့်ရင် သူလည်း ပိုစွမ်းလာမှာပါ"

ကျန်းပေရန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲသွားတာလည်း မင်းကြောင့်ပဲလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"မင်းက ယင်စွမ်းအင်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လို ကျင့်ကြံမလဲ"

"ဖယ်ရှားတာ မဟုတ်ပါဘူး စုပ်ယူလိုက်တာပါ"

"စုပ်ယူလိုက်တယ်"

ကျန်းပေရန် အံ့သြသွားလေသည်။

"ဒီလိုလည်း ရတာလား"

ထိုသို့ဆိုလျှင် ထန်ကျင့်ရန်အတွက် ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံစရာ နေရာ မရှိတော့ပေ။

အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ပြီး ထန်ကျင့်ရန်ကို မေးလိုက်သည်။

"ငါ့တပည့်က မင်းကို ဒုက္ခပေးနေပြီ မဟုတ်လား"

"မပေးပါဘူး"

"ယင်စွမ်းအင်တွေ မရှိတော့ရင် မင်း ဘယ်လို ကျင့်ကြံမလဲ"

ထန်ကျင့်ရန်က မော့ရှားကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ ရှိရင် ပိုကောင်းတယ်"

ကျန်းပေရန် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"မော့ရှားက ယင်စွမ်းအင် ထုတ်ပေးတဲ့ စက် ဖြစ်သွားပြီပေါ့"

အခန်း ၅၂၅ လူမဟုတ်သော အဖွဲ့

မော့ရှား၏ ပါရမီကို လုံးဝ ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ကျန်းပေရန် အံ့သြနေရပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါက သရဲထိန်းချုပ်သူတွေရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီ ဖြစ်လောက်တယ်"

ကျန်းပေရန်က မော့ရှား၏ စိတ်စွမ်းအင် ကောင်းမွန်သဖြင့် လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပါရမီရှင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

ရှားပါးသော သရဲထိန်းချုပ်သူ အဖြစ်နှင့် ဖြစ်သည်။

ပိုမို၍ လူနှင့်မတူတော့သော ချူယန်ဇယ်ပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်း၍ ရနေပြီ။

အဖွဲ့နာမည်က လူမဟုတ်သော အဖွဲ့ ဖြစ်သည်။

"ဆိုတော့ မင်းက သူ့ဆီက ယင်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး ကျင့်ကြံနေတာပေါ့"

ကျန်းပေရန်က ထန်ကျင့်ရန်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

"ဒါဆို ပြဿနာ ရှိပြီ ငါက သူ့ကို ခရီးဝေး ခေါ်သွားမလို့ မင်းအတွက် အဆင်ပြေပါ့မလား"

ထန်ကျင့်ရန် ခဏ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေလိုက်သည်။

"ငါလည်း လိုက်မယ်"

"အတော်ပဲ"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို ခေါ်သွားချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သရဲ ကိစ္စများတွင် မော့ရှားထက် ပိုနားလည်သောသူ လိုအပ်သည်။

စနစ်က ရွေးချယ်မှု မပြသဖြင့် ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ပြင်ဆင်စရာ ရှိတာ ပြင်ဆင်ပြီးရင် ထွက်ကြမယ်"

ထန်ကျင့်ရန်က အိမ်နောက်ဖေးကို ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

"ခဏလေး"

ကျန်းပေရန် လှမ်းတားလိုက်သည်။

သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံး ထုတ်ပြီး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကတိပေးထားတဲ့ အဖိုးအခပဲ ဇီချောင် ဆေးလုံး အရင် စားဖူးတာတွေထက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

"ကောင်းပြီ"

ထန်ကျင့်ရန်က သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး နမ်းကြည့်လေသည်။

"ကောင်းတယ်"

ထို့နောက် အိမ်နောက်ဖေးကို ထွက်သွားလေသည်။

မော့ရှားကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလည်း သွားပြင်ဆင်လိုက်ဦး ပြီးတော့ မင်းနောက်က စီနီယာသရဲကြီး ရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

"စီနီယာကြီးက တောင်ကုန်းပေါ်မှာ စစ်တုရင် ကစားနည်း လေ့လာနေတယ် အကိုကြီး ရောက်လာကြောင်း သွားပြောလိုက်ဦးမယ်"

မော့ရှားက တောင်ကုန်းပေါ် ပျံတက်သွားလေသည်။

မကြာမီ ပြန်ရောက်လာပြီး စီနီယာသရဲကြီး ပါလာလေသည်။

ကျန်းပေရန်ကို မြင်သောအခါ စီနီယာသရဲကြီး၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

စစ်တုရင် ကစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်က ငြင်းချင်သော်လည်း ထန်ကျင့်ရန်နှင့် မော့ရှားတို့ ပစ္စည်း ပြင်ဆင်နေကြမည် ဖြစ်သဖြင့် အချိန်ဖြုန်းသည့် အနေဖြင့် ကစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စစ်တုရင်ခုံကို ထုတ်ပြီး ထိုင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန်နှင့် စီနီယာသရဲကြီး ကစားမည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ မော့ရှားက ပစ္စည်း မပြင်တော့ဘဲ ကြည့်ချင်နေသည်။

"စီနီယာကြီး ကိုယ်စား ကျွန်တော် ရွှေ့ပေးပါရစေ"

"မင်း သွားပြင်ဆင်လေ"

"ပြင်ဆင်စရာ မရှိဘူး"

"တကယ်လား"

"တကယ်ပါ"

မော့ရှားက မျက်လုံးလေးများ တောက်ပပြီး ကြည့်နေလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ မင်း ရွှေ့ပေးပေါ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

ကစားပွဲ စလိုက်သည်နှင့် စီနီယာသရဲကြီး၏ ကစားကွက်များ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကျန်းပေရန် သတိထားမိလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် တခေါက်က ရှုံးနိမ့်ထားသဖြင့် ပြင်ဆင်လာပုံရသည်။

ခံစစ်ကစားခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ တိုက်စစ် ဆင်လာလေသည်။

မော့ရှားက အရွှေ့တိုင်းတွင် ရင်တုန်နေရသည်။

စီနီယာကြီး၏ ကစားကွက်များသည် ရဲရင့်လွန်းပြီး ထိရောက်မှု ရှိသည်။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ ကစားပွဲ"

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"

အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မော့ရှားက ကိုယ်သာ ဆိုလျှင် မည်သို့ ရွှေ့မည်နည်းဟု တွေးနေမိသည်။

သို့သော် သူတွေးထားသည်နှင့် လုံးဝ မတူသော နေရာများကို ရွှေ့နေကြသည်။

အကိုကြီး၏ အကွက်များကို စီနီယာကြီးက ပြန်လည်ဖြေရှင်းပုံများမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။

"နတ်ဘုရားတွေ ကစားနေကြတာ လူသားတွေ နားမလည်နိုင်ပါလား"

နေ့လယ်မှ ညရောက်သည်အထိ ကစားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းပေရန်က ကပ်ပြီး နိုင်သွားလေသည်။

"ဟူး"

ကျန်းပေရန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ အစွမ်းကုန် ကစားလိုက်ရသည်။

စီနီယာသရဲကြီးက မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ရလာသလား သို့မဟုတ် တိုးတက်လာသလား မသိရသော်လည်း ပိုတော်လာလေသည်။

နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ကစားလျှင် နိုင်မည် မထင်တော့ပေ။

ဒီတစ်ခါတော့ စီနီယာသရဲကြီးက ထပ်မကစားတော့ဘဲ ငြိမ်သက်နေလေသည်။

စစ်တုရင်ခုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

မော့ရှားလည်း ငြိမ်နေပြီး မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာအုပ်ကို ပြန်စစ်နေသည်။

"ပြီးပြီလား"

ထန်ကျင့်ရန် ရောက်လာလေသည်။

ကျန်းပေရန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ်လို ပြောရမလဲ

"သေလူမှန်း ပိုသိသာလာသည်"

သေလူမျက်လုံးများ မြင်ဖူးသော်လည်း ထန်ကျင့်ရန်၏ မျက်လုံးများက ပိုဆိုးသည်။

မျက်ဆံများသည် မဲနက်ပြီး မျက်တောင် မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။

မျက်လုံးမှလွဲ၍ ကျန်သည်များမှာတော့ သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက်လိုပင် ဖြစ်သည်။

လူစုံပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းပေရန်က စစ်တုရင်ခုံကို သိမ်းလိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ကို ခေါ်တင်လိုက်တော့"

လူသစ်များ ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှီဖုန်းလန် ပျော်သွားလေသည်။

ကောင်းကင် မျက်လုံး အစီအရင် ကနေ ကြည့်လိုက်ရာ မော့ရှားကို အရင် တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ခေါင်းငုံ့ထားသော မိန်းကလေး ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက် မိန်းကလေးက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခံစားချက် မရှိသော မျက်လုံးများနှင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အမေရေ"

ရှီဖုန်းလန် လန့်ပြီး ဖင်ထိုင်ရက် လဲကျသွားသည်။

"ကြောက်စရာကြီး လူမျက်လုံးနဲ့ မတူဘူး"

ရှီဖုန်းလန် တံတွေး မျိုချလိုက်စဉ် ကျန်းပေရန်အသံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ဘာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

ရှီဖုန်းလန်က မတ်တတ်ပြန်ရပ်ပြီး လူများကို ခေါ်တင်လိုက်သည်။

"ပေရန်လေး ပေရန်လေး"

ကျန်းပေရန် နောက် ဝင်ပုန်းပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟိုမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ ကြောက်စရာကြီး"

"မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ပါ မရှိဘူးလို့သာ သဘောထားလိုက်"

ကျန်းပေရန်က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီး မော့ရှားဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စီနီယာသရဲကြီး ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အံ့သြသွားသော်လည်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ပျံသန်းသော စံအိမ်က လူသားများကို ကာကွယ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သရဲများကို ကာကွယ်ရန် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ခွင့်ပြုချက် မလိုဘဲ ဝင်လာ၍ ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း ဂူသင်္ချိုင်းနှင့် သရဲကြီးနှင့် လိုက်ဖက်မှု ရှိမည် ထင်သဖြင့် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

အားလုံး စုံပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထန်တိုင်းပြည်၏ လော်ယွင် ခရိုင်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်လေသည်။

"ဒီလူတွေက ကြောက်စရာကြီး"

မော့ရှားက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မရှိသော်လည်း ဖိအားများ ခံစားနေရသည်။

"ဂလု"

တံတွေး မျိုချပြီး လီဖူချန်နား သွားကာ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က မော့ရှားပါ ရှန့်တိုင်းပြည် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းကပါ အကိုကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား

လီဖူချန် အံ့သြသွားလေသည်။

အကိုဝမ်နှင့် တစ်ဂိုဏ်းတည်းသား ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်တော် လီဖူချန်ပါ အကိုကြီး မခေါ်ပါနဲ့ ဖူချန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ"

"မဖြစ်ပါဘူး ကျွန်တော်က လူသစ်ပါ သင်ပေးပါဦး"

"ရပါတယ် ကျွန်တော်လည်း ရောက်တာ မကြာသေးပါဘူး"

နှစ်ယောက်သား ယဉ်ကျေးနေစဉ် ရှီဖုန်းလန် ဝင်လာလေသည်။

"ကဲ တော်ကြပါတော့ ယဉ်ကျေးမနေကြနဲ့တော့ လာ ကျင့်ကြံခြင်း သရုပ်ပြ ကစားနည်း ကစားကြမယ်"

"ကျင့်ကြံခြင်း သရုပ်ပြ ကစားနည်း"

မော့ရှား နားမလည်သော်လည်း လှပသော အမျိုးသမီးက လက်ယပ်ခေါ်နေသဖြင့် လိုက်သွားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

မော့ရှားက လီဖူချန်ကို ဦးစားပေးလိုက်သည်။

"အကိုလီ အရင် ကြွပါ"

"အကိုမော့ အရင် ကြွပါ"

"မဟုတ်တာ"

"မြန်မြန် လုပ်ကြပါဟ"

ရှီဖုန်းလန် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့"

နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူ ဖြေပြီး လိုက်သွားကြလေသည်။

မော့ရှားက ထိုအမျိုးသမီးကြီးသည် ရာထူးကြီးမည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

ဆရာကတော် များလား။

ဆရာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း မသင့်တော်ဘူး ထင်သဖြင့် ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ဆရာ့ အကြောင်း တွေးမိတာ ရိုင်းရာ ကျတယ် မတွေးနဲ့ မတွေးနဲ့"

ရှီဖုန်းလန်ကတော့ ပျော်နေလေသည်။

ကစားဖော်သစ်များ ရသဖြင့် ဖြစ်သည်။

မော့ရှားကို ထိုင်ခိုင်းပြီးနောက် ထန်ကျင့်ရန်ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အမဲရောင် အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ရုတ်တရက် ထန်ကျင့်ရန်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားလေသည်။

ရှီဖုန်းလန် လန့်ပြီး ကျန်းပေရန်နောက် ပြေးပုန်းလိုက်သည်။

"သူ သူက လူစားတတ်လားဟင်"

ကျန်းပေရန် ရယ်ချင်သွားလေသည်။

သူလည်း သေချာ မသိပေ။

သေလူ ဆိုတာလောက်သာ သိပြီး ကျန်တာ ဘာမှ မသိပေ။

"မင်းဘာသာ သွားမေးကြည့်ပါလား"

"မမေးရဲပါဘူး"

ရှီဖုန်းလန်က ကစားပွဲဝိုင်းဆီ ပြန်ပြေးသွားလေသည်။

ညရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ကြက်သား ဟင်းပွဲတော် တည်ခင်းလိုက်သည်။

ကြက်ကင်နံ့ ရသည်နှင့် ရှီဖုန်းလန် ရောက်လာလေသည်။

ကျန်သူများလည်း ရောက်လာကြသည်။

မော့ရှားက အကိုကြီး ဟင်းချက်တတ်မှန်း ယခုမှ သိလိုက်ရသည်။

အနံ့နှင့် အရောင်က ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

ဒါပေမဲ့ လူကြီးတွေ အရင် စားပါစေ ဆိုပြီး စောင့်နေလိုက်သည်။

"ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ လာစားလေ ရော့ ဒါယူသွား"

ရှီဖုန်းလန်က ကြက်သားကြော်နှင့် ကြက်ပေါင် တစ်ချောင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်"

"ယူသွားပါ ဆို"

အတင်း ထိုးပေးလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပါ အစ်မလန်"

"အင်း သွားစားတော့"

မော့ရှားကို နေရာချပေးပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်က အိမ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဗိုက်ဆာနေသော်လည်း အိမ်ရှင်မ ပီသစွာဖြင့် ဧည့်သည်များကို ဂရုစိုက်ရမည်။

"ဟူး"

သက်ပြင်းချပြီး ပန်းကန် တစ်ချပ် ယူကာ အိမ်ထဲ ဝင်သွားလေသည်။

ကျန်းပေရန်က ပြုံးပြီး ကြည့်နေလေသည်။

ထန်ကျင့်ရန်ရှေ့ ရောက်သောအခါ ပန်းကန် ချပေးပြီး မေးလိုက်သည်။

"နင် ဘာမှ မစားဘူးလား"

ထန်ကျင့်ရန်က ကြည့်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။

"မစားဘူး"

အသံက အေးစက်ပြီး ဝိညာဉ် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ငြင်းခံလိုက်ရသဖြင့် ရှီဖုန်းလန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားလေသည်။

"ငါ ဒီမှာ ထားခဲ့မယ်နော် စားချင်ရင် စားလိုက်"

"ငါ အဲဒါတွေ မစားဘူး"

"ဟင် ပေရန်လေး လက်ရာက အရမ်း ကောင်းတာနော် ဘာလို့ မစားတာလဲ"

"မလိုလို့"

ရှီဖုန်းလန် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

သူ့ကို မုန်း၍ မဟုတ်ဘဲ စကားပြောတာ တိုတောင်း၍ ဖြစ်မည်။

ကြက်သား တစ်ဖတ် ယူစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင် ဘာကြိုက်လဲ"

"ဘာမှ မကြိုက်ဘူး"

"နှမြောစရာပဲ ပေရန်လေး လက်ရာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးပဲဟာ"

ရှီဖုန်းလန်က ကြက်သားကို မျိုချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့နဲ့ အတူတူ ကစားမလား"

ထန်ကျင့်ရန် ခဏ ငြိမ်နေပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မကစားတတ်ဘူး"

စိတ်ဝင်စားပုံ ရသဖြင့် ရှီဖုန်းလန် တက်ကြွသွားလေသည်။

"ငါ သင်ပေးမယ် လွယ်လွယ်လေးပါ"

"ကောင်းပြီ"

"ဒါဆို စားပြီးရင် စကြမယ် နာမည် ဘယ်လို ခေါ်လဲ ငါ့နာမည် ရှီဖုန်းလန်ပါ လန်လန်လို့ ခေါ်လို့ ရတယ်"

"ထန်ကျင့်ရန်"