အခန်း (၂၅၁)

အခန်း။ ၂၅၁

"ကျွန်မ ရေခဲမှော်ပညာရဲ့ တံခါးခုံကို ထိတွေ့မိသလို ခံစားနေရတယ်"

ယွင်ရှန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ စောစောက ယီပိုင်မင်း ဘာကြောင့် ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကိုပင် သူမ မမေးမြန်းနိုင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်က သူမ၏ အခြေအနေမှာ မည်မျှအထိ အန္တရာယ်ရှိခဲ့သည်ကိုလည်း သူမ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ယီပိုင်မင်းကမူ သူမကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ တရားထိုင်နေစဉ်အတွင်း ယွင်ရှန်းသည် ရေခဲမှော်ပညာကို အသုံးပြုနိုင်မည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို အမှန်တကယ်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဆက်မနေတော့ဘဲ လေလံရုံးမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းချွမ်းကိုပင် နှုတ်ဆက်ရန် အချိန်မရဘဲ သူမ၏ တည်းခိုရာသို့ အပြေးအလွှား ပြန်ခဲ့တော့သည်။

သူမသည် အခုချက်ချင်း တရားထိုင်ရန် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ အောင်မြင်ခဲ့ပါက ဤတရားထိုင်မှုအပြီးတွင် ရေခဲမှော်ပညာကို သူမ နားလည်သဘောပေါက်သွားပေလိမ့်မည်။ ဒုတိယအဆင့်မှော်ပညာဆိုသည်မှာ သာမန်သဘာဝမှော်ပညာများနှင့် မတူပေ။

၎င်းမှာ မွေးရာပါ မှော်စွမ်းအား ပြောင်းလဲမှုမှသော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် မွေးဖွားပြီးနောက်ပိုင်း ကိုယ်တိုင်နားလည်သဘောပေါက်မှုမှသော်လည်းကောင်း ရရှိရခြင်းဖြစ်သည်။ရေခဲတိမ်အိမ်မက်အိပ်စက်ခြင်းအခြေအနေတွင် ယွင်ရှန်းသည် လန်၏ ရေခဲမှော်စွမ်းအားများဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရကာ အသိဉာဏ်ပွင့်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ကျိုးချင်းချွမ်းမှာမူ ယွင်ရှန်းက သူ့ကို နှုတ်ပင်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ မူလက စစ်အန်းခန်းမငယ်၏ ဆေးရည်များကို သူ၏ လေလံရုံးတွင်သာ အမြဲတမ်း လေလံတင်ခွင့်ရရှိရန် ယွင်ရှန်းနှင့် ဆွေးနွေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ယီပိုင်မင်းကမူ ယွင်ရှန်းက ကျိုးချင်းချွမ်းကို လျစ်လျူရှုသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျေနပ်သွားတော့သည်။ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသိစိတ်အရ ဤကျိုးချင်းချွမ်းဆိုသူမှာ ယွင်

ရှင်အပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှုရှိနေသည်ကို သူ သိရှိထားသည်။

ထိုခံစားချက်များ မကြီးထွားလာမီမှာပင် သူက ယွင်ရှန်းကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ပြသကာ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မဆိုင်းတော့ဘဲ တရားထိုင်ခြင်း အခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

နေ့ရက်များမှာ တိတ်တဆိတ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်း တရားထိုင်ရာမှ ပြန်လည်နိုးထလာချိန်တွင် နှစ်ရက်နှင့် နှစ်ည ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ရက်အတွင်း လော့ရှမြို့၏ အခြေအနေမှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရင့်မှည့်ရန် နီးကပ်လာသော ရွက်ခုနစ်လွှာ ခရမ်းရောင်ဂျင်ဆင်း၏ ရနံ့ကြောင့် မိစ္ဆာသားရဲများမှာ ပိုမို၍ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။ ကျိုးချွမ်တို့၏ သတင်းအရဆိုလျှင် နောက်ဆုံးထား၍ နောက်ထပ် တစ်ရက်နှင့် တစ်ညအတွင်း ဂျင်ဆင်းမှာ အပြည့်အဝ ရင့်မှည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လော့ရှမြို့တွင် အမဲလိုက်စစ်သည်အမြောက်အမြား စုရုံးလာကြပြီဖြစ်သည်။

လော့ရှမြို့၏ ဒေသခံအင်အားစုများနှင့် အရပ်ရပ်မှ ရောက်ရှိလာသော အမဲလိုက်စစ်သည်များအပြင် အသိသာဆုံးသော အင်အားစု အချို့လည်း ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့အနက် အထူးလေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှ ကျောင်းသားသုံးဦးလည်း ပါဝင်သည်။ သူတို့အထဲတွင် လန်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်ပြီး မြင့်မြတ်မှော်လမ်းညွှန်အဆင့်ရှိကာ ကျန်နှစ်ဦးမှာလည်း မှော်ဆရာအဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် တရားထိုင်ခြင်းမှ နိုးထလာချိန်တွင် လေကို ဝဝရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မှော်လှံတံကို ထုတ်ကာ ဂါထာရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် နှင်းပွင့်လေးများ တဖွဲဖွဲ လွင့်ပျံကျဆင်းလာတော့သည်။

"အခြေခံအကျဆုံး ရေခဲမှော်ပညာပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုပေမဲ့... ဒါက အောင်မြင်မှုတစ်ခုပါပဲ"

ထိုသို့ပြောကာ ယွင်ရှန်းသည် ထိုင်ရာမှထ၍ အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ အပြင်ရောက်သည်နှင့် ကျိုးချွမ်က အဆင်သင့် စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သခင်မလေး... နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လော့ရှစိုစွတ်မြေကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်ရပါတော့မယ်"

ကျိုးချွမ်က ပြောလိုက်သည်။ ယွင်ရှန်းသည် မှော်ပညာအသစ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မြို့ထဲက အခြေအနေတွေကို စုံစမ်းကြည့်ရင်းနဲ့မှ ရွက်ခုနစ်လွှာ ခရမ်းရောင်ဂျင်ဆင်း က ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ ကျိုးချွမ် နားလည်သွားခဲ့ရသည်။ မြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေကြတဲ့ အမဲလိုက်စစ်သည် အမြောက်အမြားဟာလည်း လော့ရှစိုစွတ်မြေထဲကို အသီးသီး စတင်ဝင်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရွက်ခုနစ်လွှာ ခရမ်းရောင်ဂျင်ဆင်းဆိုတာ တစ်ပင်တည်းသာ ရှိတာကြောင့် အမဲလိုက်

စစ်သည်တွေနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေကြားမှာ ပြိုင်ဆိုင်မှုက အလွန်ပြင်းထန်နေတော့မည်ပင်။

"ကောင်းပြီ အခုချက်ချင်း ထွက်ကြတာပေါ့"

ယွင်ရှန်းက ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ လော့ရှစိုစွတ်မြေထဲမှာ နယ်ပယ်အဆင့်နီးပါးရှိတဲ့ နဝမအဆင့် အထွတ်အထိပ် လင်းယုန်ခြေသည်း လင်းနို့ဘုရင်ရှိနေတာကိုသာ ကျိုးချွမ် သိသွားရင်တော့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် စိုစွတ်မြေထဲကို ခြေလှမ်းရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ရေခဲမှော်ပညာကို တံခါးပိတ်

ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းအရင်းရှိသည်။ ထို နဝမအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲကြီး ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ ဂျင်ဆင်းရှိတဲ့နေရာကို အလွယ်တကူ ချဉ်းကပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမ ကြိုသိနေလို့ပင်။

ယွင်ရှန်းသည် ကျိုးချွမ်နှင့်အတူ တည်းခိုခန်း၏ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ချန်လျန်လျန် အိမ်ရှေ့မင်းသား ယီပိုင်လျန်၊ ယီပိုင်မင်းနှင့် ချီယီတို့က အဆင်သင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"တချို့လူတွေကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာကောင်မှန်းလည်း မသိဘူး အခြေအနေလည်း မကြည့်ဘူး။ လူအများကြီးကို တစ်ယောက်တည်းအတွက်နဲ့ စောင့်ခိုင်းထားတယ်"

ချန်လျန်လျန်က ရွဲ့စောင်းပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကံဆိုးမှုပေါင်းစုံနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်ပျက်စီးသွားရုံသာမက အထူးလေ့ကျင့်ရေးစခန်းက လူတွေနဲ့ ပြဿနာတက်ခဲ့တာကြောင့် အိမ်ရှေ့မင်းသား ယီပိုင်လျန်ကပါ သူမအပေါ် အငြိုးအတေး ထားလာခဲ့သည်။ သို့သော် ချန်လျန်လျန်သည် သူမကိုယ်သူမ အပြစ်မမြင်ဘဲ အရာအားလုံးကို ယွင်ရှန်းကြောင့်ဟုသာ ပုံချနေတော့သည်။

ယခုအခါ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ စိုစွတ်မြေထဲ အမြန်ဝင်ပြီး ဂျင်ဆင်းကို ရှာဖွေကာ သူမ၏ မျက်နှာကို နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်ကုသရန်သာ။

"လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျား... အခု လော့ရှစိုစွတ်မြေရဲ့ အခြေအနေကို အားလုံးသိကြပြီးသားပါ။ လောလောဆယ်မှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေအပြင် အလယ်ဗဟိုပိုင်းမှာ ဘာတွေရှိနေလဲဆိုတာကိုလည်း ဘယ်သူမှ တိတိကျကျ မသိရသေးပါဘူး။ အားလုံးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး အစွန်အဖျားက သားရဲတွေကို အမဲလိုက်ရင်း ရှေ့တိုးသွားပါမယ်။ ဘယ်သူမှ ဇွတ်အတင်း ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် မလှုပ်ရှားကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်"

ကျိုးချွမ်က သူ၏ အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြသည်။

ချန်လျန်လျန်ကတော့ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး "ကျွန်မအမြင်အရဆိုရင်တော့ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို အမြန်သတ်ပြီး အလယ်ဗဟိုကိုပဲ တန်းသွားသင့်တယ်။ အပြင်ဘက်မှာ အချိန်ဖြုန်းနေရင် ဂျင်ဆင်းကို တခြားလူတွေ ခူးသွားကုန်လိမ့်မယ်" ဟု ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် မျက်နှာကြီးနှင့် ပြန်သွားရမည့်အစား သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

ကျိုးချွမ်သည် မျက်မှောင်ကို မသိမသာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤခရီးစဉ်အတွင်း သူ သတိထားမိသည်မှာ ချန်လျန်လျန်သည် ရုပ်ရည်လှပသော်လည်း အလွန်ပင် မာန်မာနကြီးပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းလှသည်။

သူမနှင့် သူတို့၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်မှာ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ပင် ကွာခြားလှသည်။ အကယ်၍ ဤသည်မှာ သူတို့အဖွဲ့၏ ပထမဆုံး တာဝန်သာ မဟုတ်ပါက ချန်လျန်လျန်ကို ဤနေရာတွင်ပင် ပစ်ထားခဲ့ချင်မိတော့သည်။

"နားထောင်စမ်း... ငါ့ရဲ့ ပန်းတိုင်က ခရမ်းရောင်ဂျင်ဆင်းပဲ။ မင်းတို့က အစွန်အဖျားမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို တိုက်ခိုက်ပေးရမယ်။ ငါကတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မှော်ဆရာနဲ့ ဆင့်ခေါ်ပညာရှင်ကို ခေါ်ပြီး အလယ်ဗဟိုကို တန်းဝင်မယ်"

အိမ်ရှေ့မင်းသား ယီပိုင်လျန်က အမိန့်ပေးသလို ပြောလိုက်သည်။ ခရမ်းရောင်ဂျင်ဆင်း တစ်ပင်သည် သူ၏ ပျက်စီးနေသော မှော်ဝိညာဉ်ကို ကုသပေးနိုင်ရုံသာမက ကျန်ရှိသော အပိုင်းများကိုလည်း ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ကာ သူ၏ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်နှင့် မယ်တော်တို့ကို ဆက်သပါက သူတို့မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားကြပေလိမ့်မည်။

မကြာသေးမီက ယီပိုင်မင်းသည် သွေးတိမ်တိုက်သားရဲကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဧကရာဇ်၏ အမြင်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယီပိုင်လျန်မှာ အားကျမခံ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် အဆင့်မြင့်သားရဲများကို ခွဲခြားနိုင်သည့် ဝူရှုံရှိနေသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသော သားရဲများကို ရှောင်ကွင်းကာ အချိန်တိုအတွင်း ဂျင်ဆင်းကို ရယူနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်

နေသည်။

ဤနိမ့်ကျသော အမဲလိုက်စစ်သည်များ သေဆုံးသွားလျှင်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့အတွက် နစ်နာကြေး အနည်းငယ်ပေးလိုက်လျှင်ပင် လုံလောက်ပြီဟု သူ တွေးနေသည်။

ယီပိုင်လျန်၏ အတွေးများကို သူ၏ မျက်နှာတွင် အထင်းသား မြင်နေရသဖြင့် ယွင်ရှန်းက စိတ်ထဲမှ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ကျိုးချွမ်မှာမူ ရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ယီပိုင်လျန်၏ အစီအစဉ်ကို သဘောတူလိုက်ရသည်။ သူတို့ ကောင်းကင်အမဲလိုက်အဖွဲ့က သားရဲများကို တားဆီးပေးထားပြီး ယီပိုင်လျန်တို့အဖွဲ့ အထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အဖွဲ့ကြီးသည် လော့ရှမြို့မှ ထွက်ခွာကာ စိုစွတ်မြေဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ လော့ရှစိုစွတ်မြေ၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ချီယီက လူတိုင်းကို ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စိမ်းဖန့်ဖန့် မြွေတစ်ကောင် ထွက်လာပြီး ရှေ့သို့ကြည့်ကာ လျှာကို တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် အသံပြုလိုက်သည်။

"ရှေ့မှာ သာမန်မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေရှိနေတယ်လို့ ရှောင်ချင်းက ပြောနေတယ်။ အထဲမဝင်ခင် အားလုံး အဆိပ်ဖြေဆေး သောက်ထားဖို့ လိုမယ်"

ချီယီက ပြောလိုက်သည်။ ချီယီကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်းမှာ တကယ်ပင် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။

လော့ရှစိုစွတ်မြေရှိ အဆိပ်ငွေ့များသည် အခြားနေရာများနှင့် မတူပေ။ ဤနေရာတွင် အဆိပ်ငွေ့များသည် အရောင်မရှိ အနံ့မရှိပေ။ ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော အရက်နှင့်တူသည်။ အစပိုင်းတွင် သတိမထားမိသော်လည်း အထဲသို့ ပိုဝင်လေ အဆိပ်ငွေ့မှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာလေ ဖြစ်သည်။ အဆိပ်များ စုပုံလာချိန်တွင် သတိမထားမိဘဲ အဆိပ်သင့်ကာ အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည်။ သို့သော် အဆိပ်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသော ချီယီနှင့် ရှောင်ချင်းတို့ကြောင့် ထိုအန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံး အဆိပ်ဖြေဆေး သောက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။