အခန်း (၂၄၅-၂၄၆)
Vol. 16 Ch. 245-246
အခန်း ၂၄၅ ။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ပြောတယ်... အရှင်မင်းကြီးအတွက်ပါတဲ့
"မယ်တော်ကြီးကို ဘာလို့ သတ်ရမှာလဲ။ သူက ငါ့အမေအရင်းလေ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းက သမားတော်ကောကို ပြောလိုက်သည်။
သမားတော်ကော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးက အမေအရင်းမှန်း သိနေသေးတာပဲ။
"ဒါပေမဲ့ မယ်တော်ကြီးက ငါ့ကို သားသမီးအရင်းလို့ မသတ်မှတ်ဘူးလေ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
သမားတော်ကော တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒါလည်း အမှန်တရားပါပဲ။
ယင်းယွီ ပြန်ရောက်လာပြီး သကြားလုံးနှစ်ထုပ်ကို နဉ်ရှောင်ယောင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ နှစ်ထုပ် လောက်ရဲ့လား။"
"လောက်တယ်။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း သကြားလုံးတစ်ဆုပ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ အကုန်ထည့်လိုက်သည်။
"သကြားလုံးတွေ အများကြီးစားရင် သွားပိုးစားတတ်တယ်။"
"အရှင်မင်းကြီး မှန်ပါတယ်။ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပါတယ်။"
ယင်းယွီ ထောက်ခံလိုက်သည်။
သမားတော်ကော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်နေသည်။ ပါးစပ်ပြည့်နေတာတောင် စကားပြောနိုင်သေးတာလား။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို သွားလို့ရမလား။"
ယင်းယွီ မေးလိုက်သည်။
"အင်း... သွားလေ။ မင်းအစ်ကိုကြီးတို့ကို ပြောပြလိုက်။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်မပူကြနဲ့လို့။"
ယင်းယွီ ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ဘာလုပ်ရမလဲ။"
သမားတော်ကော မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သမားတော်ကောကို ကြည့်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"
"ကျွန်တော်မျိုး မသိပါဘူး။"
"ဟူး... ငါလည်း မသိဘူး။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သမားတော်ကော ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။
"ဟုတ်သားပဲ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်က ငါ့ကို ရေခပ်ပေးမယ်လို့ ပြောသွားတာ။"
"အရှင်မင်းကြီး၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို သွားနေပါပြီ။"
သမားတော်ကော အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သမားတော်ကောကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆို ကျွန်တော်မျိုး သွားခပ်ပေးရမလား။"
သမားတော်ကော မေးလိုက်ရသည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုတောင် အားကိုးလို့မရတာ မင်းကို အားကိုးလို့ ရပါ့မလား။"
သမားတော်ကော ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပိုတိုးလာသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ကုတင်ပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းလိုက်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့။ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"
"အရှင်မင်းကြီး၊ အခု နတ်ရွာစံသလိုဟန်ဆောင်နေတာလေ။"
သမားတော်ကော သတိပေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်သည်။
"သေချင်ယောင်ဆောင်တာနဲ့ အခန်းပြင် မထွက်ရတော့ဘူးလား။"
"သူလျှိုတွေ မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
"စောစောက ငါပြောတုန်းက မင်းပဲ ငါ့ကို စကားပြန်ပိတ်လိုက်တာလေ။ အခုမှ လာပြောနေတယ်။"
သမားတော်ကော... စောစောက အရှင်မင်းကြီးပြောခဲ့တာ မေ့သွားလို့ပါ။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောစရာရှိသေးသော်လည်း ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ကုတင်ပေါ် ပြန်တက်ကာ လှဲချလိုက်သည်။
"မြန်မြန်... တစ်ယောက်ယောက် လာနေပြီ။ ရှောင်ကော၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးတဲ့ပုံ လုပ်ပြလိုက်။"
သမားတော်ကော အခန်းထဲ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။
"မြန်မြန်လုပ်လေ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုး ဘာလုပ်ရမလဲ။"
သမားတော်ကော ပြာယာခတ်သွားသည်။
"ငါ့ကို မင်းအဖေလို့ သဘောထားလိုက်။ ငါ သေတော့မယ်။"
သမားတော်ကော "..."
နဉ်ရှောင်ယောင်း ညာဘက်ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှအသံကို နားစွင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ သေချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။
သမားတော်ကော သကြားလုံးထုပ်ကို ကုတင်အတွင်းဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူ့အဖေ သေသွားပြီလို့ စိတ်ကူးယဉ်လိုက်သည်။
အရပ်ပုပု မိန်းမစိုးတစ်ဦး ညာဘက်ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ လက်ထဲတွင် တံမြက်စည်းတစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
သမားတော်ကော ပြတင်းပေါက်ပွင့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်ခေါင်းငုံ့ပြီး ငိုချလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး!"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြက်သီးထသွားသည်။ သမားတော်ကောက ငါ့ကို သူ့အဖေလို့ တကယ် သဘောထားနေတာလား။
"ဘယ်သူလဲ။"
နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် ရောက်လာပြီး မိန်းမစိုးကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။
သမားတော်ကော အငိုရပ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီ ပြေးသွားသည်။
မိန်းမစိုး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။
"ဘယ်သူက မင်းကို ဒီနေရာ လာခိုင်းတာလဲ။"
နဂါးအစောင့်တပ်သား မိန်းမစိုး၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းပြီး မေးလိုက်သည်။
သမားတော်ကော ပြတင်းပေါက်ကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူလဲ။"
မိန်းမစိုး ကြောက်လန့်တကြား တံမြက်စည်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"သန့်ရှင်းရေး လာလုပ်တာပါ။"
နဂါးအစောင့်တပ်သား ပြန်အော်လိုက်သည်။
"မောင်းထုတ်လိုက်!"
သမားတော်ကော၏ အသံက ငိုထားသဖြင့် အက်ကွဲနေသည်။
"ထွက်သွား!"
နဂါးအစောင့်တပ်သား မိန်းမစိုးကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
မိန်းမစိုး လှိမ့်ထွက်သွားပြီး ထကာ တံမြက်စည်းကိုယူပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။
"သွားပြီ။"
နဂါးအစောင့်တပ်သား လှမ်းအော်လိုက်သည်။
သမားတော်ကော ကုတင်ဘေးပြန်လာထိုင်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သကြားလုံးတစ်လုံး ကောက်စားလိုက်သည်။
"တွေ့လား။ ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်ထဲမှာ သူလျှိုတွေရှိတယ်လို့ ငါ ပြောသားပဲ။"
သမားတော်ကော ခုံတန်းရှည်ပေါ် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သမားတော်ကောကို သကြားလုံးအချို့ ပေးလိုက်သည်။
"စားလိုက်။ ဒီကမ္ဘာကြီးက ရက်စက်တယ်မလား။"
သမားတော်ကော သကြားလုံးကို တိတ်တဆိတ် စားလိုက်သည်။ ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ် ရက်စက်ပါတယ်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရေမချိုးရမှတော့ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး အဝတ်အစား လဲရန် ပြင်လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ကူညီပေးရမလား။"
သမားတော်ကော မေးလိုက်သည်။
"ဒါက မိဖုရားတွေ၊ အစေခံတွေ လုပ်ရမယ့်အလုပ်လေ။ ရှောင်ကော လုပ်ချင်လို့လား။"
သမားတော်ကော ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း အဝတ်အစားတစ်စုံကိုပွေ့ဖက်ပြီး လိုက်ကာအနောက် ဝင်သွားသည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်တို့ဘက်က အခြေအနေဘယ်လိုရှိမလဲ။"
"စစ်သေနာပတိချုပ် အဆင်ပြေမှာပါ။"
သမားတော်ကော ဖြေလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း အဝတ်အစားချွတ်နေရင်း တောင့်ခဲသွားသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ မယ်တော်ကြီး ရန်ဖြစ်နေကြတာလား။ မြင်ကွင်းက ကြည့်ကောင်းပါ့မလား။
မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်တွင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အိပ်ဆောင်ထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ဘေးနားတွင် အထိန်းတော်တစ်ဦးက နဉ်ရှင်းကို ပွေ့ချီထားသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး မျက်နှာဖြူဖျော့နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
"မိဖုရားခေါင်ကြီးက အရှင်မင်းကြီး နတ်ရွာစံပြီလို့ အော်နေတယ် ဟုတ်လား။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မေးလိုက်သည်။
အထိန်းတော် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ကျိုးမျိုးရိုး မိန်းမယုတ်က ဒီလောက်ထိ သတ္တိရှိတာလား။ အရှင်မင်းကြီးကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့။"
အရှင်မင်းကြီးကို သတ်ရဲအောင်လုပ်ပေးတာ မယ်တော်ကြီး မဟုတ်ဘူးလား။ အထိန်းတော် စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သော်လည်း ထုတ်မပြောရဲပေ။
နန်းတော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ အိပ်ဆောင်ကို ဝိုင်းထားသည်။ အစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများ၏ငိုသံများ၊ တပ်သားများ၏အော်ဟစ်သံများ ကြားနေရသည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ကြောက်လန့်တကြား ထရပ်လိုက်သည်။
"မိဖုရားခေါင်ကြီးက ဒီနေ့မှ ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်ကို သွားတာလေ။ အရှင်မင်းကြီး အဆိပ်မိရင်တောင် ဒီလောက်မြန်မြန် အဆိပ်တက်ပါ့မလား။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
အထိန်းတော် ကြောက်လန့်ပြီး နဉ်ရှင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
"မိဖုရားခေါင်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို အဆိပ်မခတ်ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ငါ့ကို လုပ်ကြံသူလို့ စွပ်စွဲချင်နေတာ။ နဉ်ယွီက ငါ့ကို သေစေချင်နေတာလား။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
အထိန်းတော် ပိုကြောက်လန့်သွားပြီး နဉ်ရှင်းကို ပိုတင်းတင်း ဖက်ထားလိုက်သည်။
နဉ်ရှင်း နာကျင်ပြီး အော်ငိုလိုက်သည်။
"အူဝဲ... အူဝဲ..."
အထိန်းတော် လန့်သွားပြီး နဉ်ရှင်းကို လွှတ်ချလိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
နဉ်ရှင်းငိုသံကြားတော့မှ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည်။
"မင်းသားလေးကို ချော့လိုက်စမ်း။"
အထိန်းတော် နဉ်ရှင်းကို ကုတင်ပေါ်တင်ပြီး ချော့မြှူလိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ သူ့သားကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်ရမယ်။
......
အိပ်ဆောင်အပြင်ဘက်တွင် လိုကျစ်ကွေ့ ဝင်လာသည်နှင့် ယင်းဖုန်းက ကြိုဆိုပြီး လျှောက်တင်လိုက်သည်။
"မယ်တော်ကြီး အထဲမှာရှိပါတယ်။ ဘာမှမပြောပါဘူး။"
လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ဒူးထောက်နေသော အစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"အကုန်လုံး အိပ်ဆောင်ထဲက လူတွေပါ။"
ယင်းဖုန်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဖမ်းသွား။"
လိုကျစ်ကွေ့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"အပြစ်ပေးဌာနကို ပို့လိုက်။"
ယင်းဖုန်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများ ငိုယိုအော်ဟစ်ကြသည်။
မိန်းမစိုးတစ်ဦးက ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း တပ်သားတစ်ဦးက ကန်ချလိုက်သည်။
"မယ်တော်ကြီး!"
မိန်းမစိုး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ တပ်သားအချို့ ဝိုင်းရိုက်လိုက်သဖြင့် သတိလစ်သွားသည်။
"ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ!"
စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဟောက်လိုက်သည်။
ငိုသံများ တိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဆူညံလာသည်။
"ပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းလိုက်။"
ယင်းဖုန်း အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
တပ်သားတစ်ဦးက အော်ဟစ်နေသော အထိန်းတော်တစ်ဦး၏မျက်နှာကို ဓားအိမ်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ အထိန်းတော် မျက်နှာသွေးချင်းချင်းနီသွားပြီး လဲကျသွားသည်။
ကျန်လူများ ကြောက်လန့်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
အိပ်ဆောင်တံခါး ပွင့်သွားသည်။
လိုကျစ်ကွေ့ တံခါးပေါက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
လိုကျစ်ကွေ့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ တံခါးစောင့်တပ်သားနှစ်ဦး လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ထွက်လာသည်။ ခြေထောက်ဒဏ်ရာ မပျောက်သေးသဖြင့် ခြေတစ်ဖက် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်နေသည်။
တပ်သားများက လိုကျစ်ကွေ့ ဂါရဝမပြုသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း မတ်တတ်ရပ်နေလိုက်ကြသည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးရော။"
"အရှင်မင်းကြီး လုပ်ကြံခံရပြီး ဒဏ်ရာရသွားပါတယ်။ လုပ်ကြံသူကို ဖမ်းဆီးနေပါတယ်။ မယ်တော်ကြီး... လုပ်ကြံသူက မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။
"သက်သေရှိလား။"
"လုပ်ကြံသူကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေပါတယ်။ အဖြေရရင် မယ်တော်ကြီးကို လျှောက်တင်ပါ့မယ်။"
"ဒါ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်လေ။ လိုကျစ်ကွေ့၊ မင်းက ပြင်ပအမတ်ဖြစ်ပြီးတော့ ဘယ်သူ့အမိန့်နဲ့ ဝင်လာတာလဲ။"
လိုကျစ်ကွေ့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ဘေးကင်းရေးက အရေးကြီးဆုံးမို့လို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"
"ဒါ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်!"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့၏အသံက အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။
"အရှင်မင်းကြီးအတွက်ဆိုရင် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မကလို့ နတ်ပြည်ကိုတောင် ကျွန်တော်မျိုး တက်ပြီး စီးနင်းပါ့မယ်။"
***
ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)
အခန်း ၂၄၆ ။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ပြောတယ်... မယ်တော်ကြီးနဲ့ ပူးပေါင်းမလို့ပါတဲ့
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ သိလိုက်ပါပြီ။ သူ နောက်ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူးဆိုတာကို။ မိဖုရားခေါင်ကြီးကျိုးရဲ့ အကွက်ထဲ ဝင်မိသွားတာကို သိလိုက်ရပေမယ့် သားလေးအတွက်ဆိုရင် ရှေ့ဆက်တိုးရမှာပဲ။
"အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ချင်တယ်။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့က လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုး လျှောက်တင်ပေးပါ့မယ်။"
"ငါက ကိုယ့်သားအရင်းကို တွေ့ချင်တာကို နင့်လို ပြင်ပအမတ်ဆီက ခွင့်ပြုချက်တောင်းရမှာလား။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့က မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏စိတ်ကို နားလည်သည်။ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သားအတွက်ဆိုရင် ဘာမဆိုလုပ်ရဲမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ့သဘောတူမှရမယ်။
"အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ချင်တယ်!"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့က နဂါးအစောင့်တပ်သားများကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မယ်တော်လေ။ နင်တို့က ငါ့ကို တားရဲတယ်ပေါ့။ ပုန်ကန်ချင်နေကြတာလား။"
"သတ်လိုက်။"
လိုကျစ်ကွေ့ အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာ..."
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ကြောင်သွားသည်။
ယင်းဖုန်းက ဓားထုတ်ပြီး ဘေးနားရှိ မိန်းမစိုးနှစ်ယောက်ကို ခုတ်သတ်လိုက်သည်။
အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏအကြာတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး သွေးချင်းချင်းနီသွားသည်။ ပန်းပွင့်ရောင်စုံများ၏အလှကို သွေးနီရောင်များက ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
သွေးနံ့ကြောင့် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ပျို့အန်ချင်လာသည်။
လိုကျစ်ကွေ့ကတော့ သွေးအိုင်ထဲတွင် မတုန်မလှုပ်ရပ်နေသည်။
"ဒီလူတွေက လုပ်ကြံသူရဲ့အပေါင်းအပါတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သံသယရှိပါတယ်။ မယ်တော်ကြီးနဲ့ မင်းသားလေး ဘေးကင်းဖို့အတွက်၊ အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချလက်ချအနားယူနိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်မျိုး ရှင်းလင်းပေးလိုက်တာပါ။"
"နင်..."
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နောက်ဆုတ်သွားသည်။
"ဒီလူတွေ ကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်ကြံသူတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး မလွှဲသာလို့ လုပ်လိုက်ရတာပါ။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ တံခါးဘောင်ကို ကိုင်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နေလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်၊ အလောင်းတွေကို ကြည့်လိုက်၊ တပ်သားတွေကို ကြည့်လိုက်နှင့် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသည်။ အခုက သူ နောက်ဆုတ်မလား၊ မဆုတ်ဘူးလားဆိုတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ လိုကျစ်ကွေ့က သူ့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံမလဲဆိုတာပဲ အရေးကြီးတော့တယ်။
"အလောင်းတွေ ရှင်းလိုက်။"
လိုကျစ်ကွေ့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
တပ်သားများ အလောင်းများကို ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။
"အားလုံး ထွက်သွားကြ။"
ယင်းဖုန်းနှင့် တပ်သားများ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
"အရှင်မင်းကြီး..."
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ အားယူပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ချင်တယ်။"
လိုကျစ်ကွေ့ ရှေ့တိုးလာသည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နောက်ဆုတ်သွားသည်။
"နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ အိပ်ဆောင်ထဲ ဝင်ပြေးပြီး ပြန်ထွက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"လိုကျစ်ကွေ့... နင် ငါ့ကို သတ်ရဲလား။"
လိုကျစ်ကွေ့ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"နဉ်ယွီရော။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မေးလိုက်သည်။
"သူက အမေအရင်းကို သတ်ချင်နေတာလား။"
လိုကျစ်ကွေ့ ဘာမှမပြောပေ။
"သူ ငါ့ကို သေစေချင်နေတာမလား။ ဒါဆို သူလည်း အသက်ရှင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ သူက..."
"အူဝဲ... အူဝဲ..."
'မိန်းကလေး' ဆိုတဲ့ စကားလုံး မထွက်ခင် နဉ်ရှင်း၏ငိုသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ငိုသံကြားတော့ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ နဉ်ယွီနဲ့အတူသေလိုက်ရင် နဉ်ရှင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
လိုကျစ်ကွေ့ကတော့ ဓားရိုးကို ကိုင်ထားပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ စကားမပြောတော့တာ မြင်မှ လက်လျှော့လိုက်သည်။
"မယ်တော်ကြီး တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။"
"အရှင်မင်းကြီး ဒဏ်ရာတော်တော်ပြင်းတယ်။"
လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။
"မိဖုရားခေါင်ကြီးက အဆိပ်မသုံးဘဲ ဓားမြှောင်နဲ့ ထိုးလိုက်တာ။ လည်ပင်းကို ထိုးလိုက်တာ။"
"ဘာ..."
"အရှင်မင်းကြီးက သမားတော်ကြီးကို ကုသခွင့်မပေးဘူး။ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပိတ်နေတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး သွေးနံ့အပြင်းအထန်ရနေတယ်။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ခြေမခိုင်တော့ဘဲ နံရံကို မှီချလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်သူ အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရမလဲဆိုတာ မယ်တော်ကြီး သိမှာပါ။"
အခန်းထဲတွင် နဉ်ရှင်း ဆက်လက်ငိုကြွေးနေသည်။
နဉ်ယွီသေရင် ဘယ်သူအကျိုးရှိမလဲ။ နဉ်ရှင်းကို နန်းတင်မယ်။ မယ်တော်ကိုသတ်ပြီး သားကို ချန်ထားမယ်။ ဧကရာဇ်မင်းက ငယ်နေသေးတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးက ရင်ခွင်ပိုက်အုပ်ချုပ်မယ်။ ဘယ်သူအကျိုးရှိမလဲ။ သူ့အဖေပေါ့။
"နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုရှိသေးတယ်။"
လိုကျစ်ကွေ့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီးက တင်းမားမားရဲ့အလောင်းကို သံဘုရားကျောင်း ပို့လိုက်တယ်။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ သဘောပေါက်သွားသည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက သူ့အဖေနဲ့ ပူးပေါင်းသွားတာပဲ။
"ကျိုးမောင်နှမကို လွတ်လမ်းပေးမယ်လို့ အမတ်ချုပ်ကြီး ကတိပေးလိုက်ပုံရတယ်။"
"မိန်းမယုတ်!"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဆဲလိုက်သည်။
"မယ်တော်ကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး ဘေးကင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်တာကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် မယ်တော်ကြီးကို ဘယ်သူမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အရှင်မင်းကြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် နင်ကော ဘယ်လိုဇာတ်သိမ်းမလဲ။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုးက ထွက်သွားလိုက်ရုံပဲ။"
လိုကျစ်ကွေ့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဧကရာဇ်မင်းသစ် နန်းမတက်ခင် အန်းယွမ်ကို ပြန်သွားလိုက်မယ်။ အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းတပ်နဲ့ အန်းယွမ်ပြည်နယ် ၆ ခု ရှိနေသရွေ့ အမတ်ချုပ်ကြီး ဘယ်လောက်အာဏာကြီးကြီး ကျွန်တော်မျိုးကို ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး။"
"ဒါ နင့်ရဲ့ သစ္စာတရားလား။"
"အရှင်မင်းကြီး အသက်ရှင်နေသရွေ့ ကျွန်တော်မျိုးအသက်က အရှင်မင်းကြီးပိုင်ပါတယ်။ သေခိုင်းရင်တောင် သေပေးပါ့မယ်။"
"အရှင်မင်းကြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ထွက်ပြေးမယ်ပေါ့။"
"လက်စားချေရဦးမယ်လေ။"
လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သေသွားရင် ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူး မဟုတ်လား။"
နဉ်ရှင်း၏ငိုသံ တိုးသွားသော်လည်း ရှိုက်သံ ကျန်နေသေးသည်။
"ငါ နင့်ကို ဘာလို့ ယုံရမှာလဲ။ အရှင်မင်းကြီး လုပ်ကြံခံရတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လို့လား။"
အခုလေးတင် လူ ၂၀ ကျော်ကို သတ်ပစ်လိုက်တဲ့လူရဲ့ စကားကို ယုံလို့ရပါ့မလား။
"ယုံတာ၊ မယုံတာ မယ်တော်ကြီးအပိုင်းပါ။ ကျွန်တော်မျိုး ဂရုမစိုက်ပါဘူး။"
"အမတ်ချုပ်ကြီး နန်းတော်ထဲ ဝင်လာတော့မယ်။ ကျွန်တော်မျိုး တားထားပေးပါ့မယ်။ အရှင်မင်းကြီးအတွက် လုပ်ပေးနိုင်တာ ဒါပဲရှိတယ်။"
အမတ်ချုပ်ကြီး အာဏာသိမ်းမှာကို တားပေးမလို့လား။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းရှုပ်နေသည်။ ဘယ်သူ့ကိုယုံရမလဲ မသိတော့ဘူး။
"အရှင်မင်းကြီး အသက်ရှင်နေရင် မယ်တော်ကြီးလည်း ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့်ရဦးမှာပါ။"
လိုကျစ်ကွေ့ ပြောပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
"နေဦး။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ တားလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ချင်တယ်။"
"အခြေအနေမှန်ရင် ငါ နင့်ကို ကူညီပေးမယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးကို တားပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို အရင်တွေ့ရမယ်။"
"အမတ်ချုပ်ကြီး စစ်တပ်ခေါ်လာမှာ မကြောက်ဘူးလား။"
"အရှင်မင်းကြီး စကားမပြောနိုင်ရင် ငါ ပြောမယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ငါနဲ့ အတူသေချင်သလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"
နဉ်ယွီ အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူမအဖေက သူ့ကို သတ်လို့မရဘူး။
"ကောင်းပါပြီ။ ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်ကို ကြွပါ။"
လိုကျစ်ကွေ့ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလာသည်။
"နန်းတော်စောင့်တပ်တွေ စောင့်နေပါတယ်။ မင်းသားလေး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်က မယ်တော်ကြီးနဲ့ ပူးပေါင်းတော့မလို့လား။"
ပန်းခင်းထဲမှ ယိုကွမ့်က အဘိုးဟွေ့ကို မေးလိုက်သည်။
"မုန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"ဒါက နိုင်ငံရေးလေ။ ရည်ရွယ်ချက်အောင်မြင်ဖို့အတွက် ရန်သူက မိတ်ဆွေဖြစ်နိုင်သလို၊ မိတ်ဆွေက ရန်သူဖြစ်သွားနိုင်တယ်။"
ယိုကွမ့် ခေါင်းမူးသွားသည်။
"ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်က လူဆိုးဖြစ်သွားပြီလား။"
"လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး။ လူကောင်းလည်း မဟုတ်ဘူး။"
"လူဆိုတာ ရှုပ်ထွေးလိုက်တာ။"
ယိုကွမ့် ညည်းတွားလိုက်သည်။
ယင်းဖုန်းတို့အဖွဲ့ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားကြသည်။
"မယ်တော်ကြီးကို ထိုက်ဟွာနန်းဆောင် လိုက်ပို့ပေးလိုက်။"
လိုကျစ်ကွေ့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
နဂါးအစောင့်တပ်မှူး လေးယောက်စလုံး လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်ကြသည်။ အစီအစဉ်က ဒီလိုမှမဟုတ်တာ။
"ငါ့သားကို သွားတွေ့တာ မင်းတို့ခွင့်ပြုချက် လိုသေးလို့လား။"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။
တပ်မှူးလေးယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့နောက် လိုက်သွားကြသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အဝတ်အစားလဲပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် သကြားလုံးစားနေသည်။ သမားတော်ကောကို အတင်းစကားပြောခိုင်းနေသည်။
သမားတော်ကော စိတ်ညစ်နေသည်။ အရှင်မင်းကြီးကိုသတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ သတ်သေလိုက်ချင်သည်။
ထိုစဉ် ယင်းယွီ ပြေးဝင်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က မယ်တော်ကြီးနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးကို တိုက်ခိုက်တော့မလို့တဲ့။ မယ်တော်ကြီးကို ခေါ်လာနေပြီ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သမားတော်ကောကို မေးလိုက်သည်။
"ငါ နားကြားမှားတာလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်က မယ်တော်ကြီးနဲ့ ပူးပေါင်းမယ်တဲ့လား။"
သမားတော်ကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး နားကြားမမှားပါဘူး။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလဲ။ ဇာတ်လမ်းက ပြောင်းသွားပြန်ပြီလား။"
***