မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် တိုက်ပွဲ

စီရင်စုမြို့၏ အထက်ကောင်းကင်တွင်

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် ရှန်းယီကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အချိန်ဆွဲမနေတော့ပေ။ တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ အရေးကြီးဆုံးသော အချိန်ကို ဝယ်ယူပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကြီးမားလှသော အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင်။

ကိစ္စများက မပြီးဆုံးသေးပေ၊ သူသည် ချင်ပြည်နယ်၏ စစ်သူကြီးချုပ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ လေးလံသော တာဝန်များကို စွန့်ပစ်ကာ လက်လျှော့ရမည့် အချိန်နှင့် ဝေးကွာနေပါသေးသည်။

တန်ဖိုးကြီးလှသော သူ၏ ဓားရှည်သည် ထိုးဖောက်သွားသော သက်တံတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံရှိ နီရဲသော မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းကာ ချင်ပြည်နယ် မြို့တော်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

"..."

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် လှံရှည်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။

သူ့ရှေ့မှ လူငယ်မှာ စိမ်းသက်သော မျက်နှာရှိပြီး သူ၏ အမည်ကိုပင် သူအမှတ်မရပေ။ သူ၏ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ချင်ပြည်နယ်၌ ဟွမ်ယွမ် အရှင်သခင်ကြီးတစ်ဦး တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝံပုလွေဘုရင်သည် သူ၏ လက်အောက်မှ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော နတ်ဆိုးအရှင် ငါးဦးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့၏။

ချင်ပြည်နယ်တွင် ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းများရှိသည့် အခြားသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေနိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုသူသည် ဟွမ်ယွမ်အဆင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထားခဲ့ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပေ၏။

အကယ်၍ ဟွမ်ယွမ် အရှင်သခင်တစ်ဦးသာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါက ကျန်းယွမ်ဟွာ၏ စရိုက်အရ သူသည် ထိုသူနှင့် ပူးပေါင်းကာ ချင်ပြည်နယ်မှ ထွက်လာပြီး သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားမှာ သေချာပေသည်။

ခုနကကဲ့သို့ ချင်ပြည်နယ် မြို့တော်ကို စွန့်ခွာပြီး အသက်နှင့်လဲမည့် ပုံစံမျိုးကို လုပ်ပြနေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် အရေးအကြီးဆုံး အကြောင်းပြချက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူကို ခုခံနေသော သုံးပွင့်ဆိုင် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အခြေအနေအရ အချိန်ဇယားအရဆိုလျှင် ယခုအချိန်သည် မဟာချန်မင်းဆက်၏ အဓိကအင်အား ထုတ်သုံးရမည့် အလှည့် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ပိုလျှံနေသော ဟွမ်ယွမ်အဆင့် ပညာရှင်များ ရှိနေပါက သူတို့ကို မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ အန္တရာယ်အရှိဆုံး ရှေ့တန်းမျက်နှာစာများသို့ သေချာပေါက် ပို့ဆောင်လိမ့်မည်။

"မဟာလက နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်"

ဝံပုလွေအိုကြီးသည် လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် လှံရှည်ကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ကာ လက်သီးဆုပ်လျက် ပြုံးပြုံးကလေး ပြောလိုက်၏။

"သိုင်းပညာရှင်ကြီးရဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကို သိရပါစေ"

သိုင်းဝိဇ္ဇာတစ်ဦးကို ပြစ်မှားမိခြင်းနှင့် ဟွမ်ယွမ် သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးကို ပြစ်မှားမိခြင်းမှာ လုံးဝ ကွဲပြားသော အရာပင်။

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် ချင်ပြည်နယ် မြို့တော်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး သူ့ကို ဆဲဆိုရုံသာ တတ်နိုင်သော်လည်း ဤလူငယ်ကမူ သူ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်လံနှောင့်ယှက်ကာ သူ့ကို အေးချမ်းစွာ နေခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ အဆင့်တူ ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ သူက အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် ဦးစွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူကို လုံလောက်သော လေးစားမှုပေးခြင်းပင်။

"..."

ရှန်းယီသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်အင်္ကျီစများမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေပေ၏။

မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်များကိုပင် မှောက်လှန်နိုင်လောက်သော သူ၏ အားပါလှသည့် လက်သီးချက်သည် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ထိုးထွက်သွားလေတော့သည်။

သူ၏ အရေပြားအောက်မှ နီရဲသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

တာအိုသန္ဓေသား သည် မိုးမြေ၏အဆီအနှစ်မှ ဆင်းသက်လာသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူသားတို့၏အသွေးအသား နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် မည်သည့် စွမ်းအားကိုမျှ စုစည်းရန် မလိုတော့ဘဲ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ပြည့်နှက်နေသော စွမ်းအားပါဝင်နေပေသည်။

ကောင်းကင်ဝါးမြို စွမ်းအင်စားသုံးခြင်းကျင့်စဉ်သည် အရင်းအနှီး များစွာ အသုံးပြုရသော်လည်း ၎င်း၏ အခြေခံမှာ အဆင့်တူ အခြားသူများထက် များစွာ သာလွန်ပေ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးကြီးများ၏ အသွေးအသားမှ ရရှိသောကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားနှင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအားများမှာ ယခုအခါ သူ၏ လက်မောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

၎င်းသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် လှံရှည်ကို မြှင့်ကာ ခုတ်ပိုင်းခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပေ၏။

လက်သီးနှင့် တန်ဖိုးကြီး လက်နက်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်းပင်။

ခရက်

မရေမတွက်နိုင်သော ဦးခေါင်းများကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ဖူးသည့် စွမ်းအားကြီးလှသော လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန်လှံရှည်ကြီးမှာ ထိုနီရဲနေသော လက်သီးချက်အောက်တွင် တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားလေတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများသည် မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝေ့ဝဲနေပေ၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်သီးချက်ကို တားဆီးရန် သူ၏ လက်မောင်းများကို ကြက်ခြေခတ်ပုံစံဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရ၏။

သူ၏ သံချပ်ကာတစ်ခုလုံးသည် နတ်ဆိုးစွမ်းအားကြောင့် ကြေမွသွားခဲ့ပြီး ပိန်လှီသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ကျန်းသုံးဆယ်ခန့် ဆုတ်ခွာသွားပြီးမှသာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပေသည်။

ဝံပုလွေအိုကြီး၏ မီးခိုးရောင် အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထလာပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ သူ၏ လက်ဖျံဆီသို့ မသိမသာ ရောက်သွားပေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ကြံ့ခိုင်လှသော ခန္ဓာကိုယ်သည် သိုင်းပညာရှင်များကိုပင် ရှက်ရွံ့စေတတ်ပေသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူသည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ လက်မောင်းအရိုးများကို အက်ကွဲတော့မည့် ပုံရိပ်များဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ၏။

ဤသည်မှာ ယခုလေးတင် အဆင့်တက်လာသော ဟွမ်ယွမ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် မတူပေ။

"သိုင်းပညာရှင်ကြီးက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်း များမသွားဘူးလား။ ကျုပ်က ဒီအတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပါ"

အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် မဟာလသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပေသည်။ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို အောင့်ခံလျက် သူသည် သူ၏ပျက်စီးသွားသော သံချပ်ကာ အစအနများကို အေးဆေးစွာ ခါချလိုက်၏။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်မျှပင် ထိတ်လန့်နေပါစေ ၎င်းကို အပြင်ပန်းတွင် လုံးဝ ထုတ်မပြရဲပေ။

အကယ်၍ ထိုလူငယ်ကို သူ အထိနာနေပြီဟု သိသွားစေပါက ယနေ့တွင် အနာအဆာမရှိဘဲ လွတ်မြောက်ရန် အလွန် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

"ချင်ပြည်နယ်ကို တကယ် ဖျက်ဆီးချင်တာ ကျုပ်မဟုတ်ပါဘူး။ ဟိုအမျိုးသမီးက နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူက လာတာ၊ ကျန်းယွမ်ဟွာ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သူမကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူသည် လူငယ်အတွက် အကျိုးအမြတ်နှင့် အရှုံးကို သေသေချာချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြနေပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မည်သည့် ရန်ငြိုးမျှ မရှိခဲ့ပေ... ရှိခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းမှာ သူက အရင်စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေ၏။

အနည်းဆုံး ချင်ပြည်နယ်မြို့တော်၏ ရလဒ် ထွက်မလာမချင်း သူသည် အတိတ်က ကိစ္စများကို မေ့ပျောက်ထားရန် ဆန္ဒရှိပေသည်။

ဤလောကတွင် ဆွေးနွေးလို့မရသော အရာ ဘာရှိသနည်း။ အရာအားလုံးမှာ ညှိနှိုင်း၍ ရပေ၏။

"အရေးကြီးတဲ့ အရာတွေက..."

ဝံပုလွေအိုကြီး စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှန်းယီသည် သူ၏ ယခင်လက်သီးချက်မှတစ်ဆင့် ဤနယ်ပယ်သစ်ကို အတော်အတန် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အသားကျသွားသည်နှင့် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လေထဲမှ နောက်တစ်ကြိမ် ဖိနှိပ်ဆင်းသက်လာပြန်၏။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ နီရဲသော မြူခိုးများသည် ဒြပ်စင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

သူသည် ဟန်ပြသိုင်းကွက်များကို မသုံးတော့ပေ။

အရှင်သခင်ကြီးများသည် ရိုးရှင်းခြင်းသို့ ပြန်သွား၏ ဆိုသည့်အတိုင်းပင်။

ရိုးရှင်းလှသော လက်သီးချက်တစ်ခုက တောင်နှင့် မြစ်များကို ဖြိုခွဲနိုင်သောအခါ ကျန်ရှိသော အရာများမှာ ဟန်ပြသက်သက်သာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ၏လက်သီးချက်သည် မဟာလ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိမှန်သွားပြီး ဝံပုလွေအိုကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြန်၏။

သူ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော သားရဲမျက်နှာမှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး သူ၏ ထက်မြက်လှသော အစွယ်များမှာလည်း လုံးဝ ကြေမွသွားခဲ့ပေ၏။

ရှန်းယီ၏ ပုံရိပ်မှာ သူရှိနေသည့် နေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူသည် ကိုယ့် အစာနှင့် စကားပြောနေတတ်သော အလေ့အကျင့် မရှိပေ။

သူသည် လေထဲတွင် ဝံပုလွေအိုကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် အောက်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်လေ၏။

မဟာနတ်ဆိုးဘုရင်၏ လက်သည်းနှစ်ဖက်သည် လူငယ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသည်းအသန် ကုတ်ခြစ်နေပေသည်။ အမြုတေစွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးအရှင်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲနိုင်သော သူ၏ လက်သည်းများသည် ရှန်းယီ၏ အရေပြားထဲသို့ သူ၏ အားရှိသမျှဖြင့် နစ်ဝင်သွားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ထိုဖောက်ထွက်ရန် ခက်ခဲလှသော အရေပြားအောက်တွင် ရှိနေသည်မှာ အသွေးအသား မဟုတ်ဘဲ ခိုင်မာလှသော နီရဲသည့် နတ်ဆိုးစွမ်းအားများသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရုပ်ခန္ဓာမှာ အကာတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး တာအိုသန္ဓေသားမှာမူ အရိုးစုကဲ့သို့ပင်။

မဟာနတ်ဆိုးဘုရင်သည် အလွန်ရှေးကျသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကကဲ့သို့ မသန်မာတော့သော်လည်း ထိုလူငယ်၏ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် သူသည် ဤမျှ အားနည်းနေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

သို့သော် သူသည် နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဝံပုလွေအိုကြီး၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ သူ၏ မျက်တွင်းမှ ပြူးထွက်လာပြီး သူ၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအား အားလုံးကို သူ၏ လက်သည်းများပေါ်တွင် စုစည်းလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုနီရဲနေသော လက်ဖဝါး၏ချုပ်ကိုင်မှုမှ ခေတ္တမျှ လွတ်မြောက်ခွင့် ရသွားခဲ့ပေသည်။

"အူးးးး"

သူသည် သွေးများဖြင့် ပြည့်နေသော ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး စူးရှလှသော အသံဖြင့် အကြာကြီး ဟိန်းလိုက်လေ၏။ ၎င်းမှာ နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှပေသည်။

"..."

ရှန်းယီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤဝံပုလွေဟိန်းသံထဲတွင် သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အပြင်သို့ နှင်ထုတ်ခံရတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရပေသည်... ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ကို ပစ်မှတ်ထားသော ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ပင်။

၎င်းသည် ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာစေပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်ပေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် တာအိုသန္ဓေသား၏ အသိစိတ်နှင့် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်ခုနစ်ရာလုံးလုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အသိစိတ်မှာ အခြားသူများထက် များစွာ ပိုမို ခိုင်မာတောင့်တင်းပေသည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူသည် ပြင်းထန်လှသော မူးဝေမှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူသည် မဟာလနတ်ဆိုးအပေါ် သူ၏ ချုပ်ကိုင်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်လိုက်ရလေ၏။

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသောကြောင့် ဝံပုလွေအိုကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ကို ရပ်တန့်ရန် မရဲဘဲ သူ၏ ဟန်းသံကို ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စေခဲ့ပေသည်။

ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ဤအချက်မှာ လူငယ်၏ ဝိညာဉ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ချေမှုန်းနိုင်မည့် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရှန်းယီ၏ လက်သည် သူ၏ ခါးရှိ ဓားလက်ကိုင်ရိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားပေ၏။

သူသည် ချန်းယွမ်ဆေဘာဓားကို ထိလိုက်သည်နှင့် အေးမြသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဝင်သွားခဲ့၏။

အဆင့်မြင့် တန်ဖိုးကြီး လက်နက်တစ်ခုအနေဖြင့် ခန်းယွမ်ဆေဘာဏ္ဓားတွင် ထက်ရှမှုအပြင် အခြားသော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုသာ ရှိပေ၏။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းပင်။

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားကြီးလှသော ဝိညာဉ်အသိစိတ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ...

ဗြစ်

ရှန်းယီသည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပေ၏။ အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဓားသွားသည် အောက်ဘက်သို့ တည့်တည့် ဆင်းသွားပြီး အိုမင်းသောဝံပုလွေ၏ ဟနေသော သွေးပေပွနေသည့်ပါးစပ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားကာ လည်ပင်းမှတစ်ဆင့် ဖောက်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဓားလက်ကိုင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ပြင်းထန်လှသော လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထုတ်လိုက်ပေ၏။

ဘုန်း

ဝံပုလွေအိုကြီး၏ မျက်တွင်းများ ကြေမွသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပေသည်။ သူသည် လွတ်အောင် မရုန်းနိုင်တော့ဘဲ မသိစိတ်က သူ၏ လက်သည်းများဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေမိပေ၏။