အကန့်အသတ်မရှိ ဝယ်ယူမှု

ထို့အပြင် စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်ကြီးများနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့တွင် မိသားစုဝင် ကိုးဦး နေထိုင်နေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ပေမည်။ လူဦးရေ မည်မျှပင်ရှိစေကာမူ အနာဂတ်တွင် မိသားစုခွဲထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လျှင် အိမ်များပိုမိုရှိထားခြင်းသည် အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မော့ကျိုးယွီက ထိုမျှလောက်သော မြေကွက်များနှင့် အိမ်ကြီးများကို ဝယ်ယူရသည့် အကြောင်းအရင်းကို နားလည်သွားသည့်အချိန်တွင် မော့ကျိုးယွီက နောက်ထပ် အံ့အားသင့်ဖွယ် သတင်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

“ညီလေး၊ အဲဒီမြေရိုင်းတောင်ကို ဝယ်ယူပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ။ အဲဒီနေရာက သီးနှံစိုက်ပျိုးဖို့ မသင့်တော်ဘူး။”

မော့ကျိုးယွီက တောင်ဝယ်ယူရန် ပြောကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်လူက ဤသို့သော အတွေးမျိုး ရှိလာမည်ကို သိထားသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနာဂတ်တွင် သူတို့လုပ်ဆောင်မည့် အရာများသည် ထင်ရှားလာရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို လျှို့ဝှက်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။

“ကျွန်တော့်ဇနီးက အဲဒီနိုင်ငံခြားသားနဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ထားတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် သူ လာတဲ့အခါ သူ့မွေးရပ်မြေကနေ ထူးခြားတဲ့ သစ်သီးပင်များကို ယူဆောင်လာပေးမယ်တဲ့။

အဲဒီသစ်သီးပင်တွေက တောင်စောင်းပေါ်တွင် စိုက်ပျိုးလို့ရတယ်လို့ဆိုတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ တောင်တစ်ခုကို ဝယ်ယူပြီး အဲဒီသစ်သီးပင်တွေကို စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးလိုတဲ့အတွက်ကြောင့်ပါ။”

သူ ရှင်းပြပြီးနောက် မုန့်ဟွေ့နင်သာမက မော့ချူဟန်ပင်လျှင် နားမလည်ခဲ့ဘဲ သဘောမတူခဲ့ပေ။

“ညီလေးမော့၊ နဝမခယ်မလေးက ပြည်နှင်ဒဏ်မခံရခင် သူ့မိခင်ဘက်မိသားစုထံကနေ ငွေအမြောက်အမြား ရရှိခဲ့တယ်လို့‌ ကျွန်တော် သိထားတယ်။ အဲဒီငွေတွေကို အနာဂတ်အတွက် တချို့တစ်ဝက် သိမ်းဆည်းထားသင့်တယ်။ အဲဒါအပြင် နိုင်ငံခြားသားတွေရဲ့ သစ်သီးပင်ပေါက်တွေ ရောက်လာတယ်ပဲဆိုပါဦးစို့၊ အဲဒီသစ်သီးပင်တွေက အနောက်မြောက်ဒေသ ရာသီဥတုမှာ အောင်မြင်စွာ စိုက်ပျိုးနိုင်ပါ့မလားဆိုတာက မသေချာဘူး။”

မော့ကျိုးယွီက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်အမင်း ရှင်းပြလို့ မရဘူး။ သူ့ဇနီး၏ နေရာလပ်ထဲတွင် ရှိသော သစ်သီးပင်မျိုးစေ့များသည် ရာသီဥတုနှင့် မြေအရည်အသွေးကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း သူတစ်ဦးတည်းသာ သိသည်။

“ပဉ္စမအစ်ကို၊ ယန်ယန်က သူတို့ကို သဘောကျနေတာမို့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူမလုပ်ချင်သလို လုပ်ခွင့်ပေးပါ။”

ဤသို့ ညီငယ်က သူ့ဇနီးကို အလိုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်ကို အစ်ကိုဖြစ်သူအနေဖြင့် ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။

မော့ချူဟန်က ပညာရှိစွာ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီက ဤမျှလောက် ပြောပြီးနောက် မုန့်ဟွေ့နင်က အပြင်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် နောက်ထပ် အကြံပေးရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားရသည်။

“အစိုးရမှာ တောင်တွေနဲ့ မြေရိုင်းတွေရဲ့ ရောင်းချမှုစျေးနှုန်းကို တစ်ဧကလျှင် ငွေ တစ်တေးလ် သို့မဟုတ် နှစ်တေးလ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ အမြဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီလေးမော့ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော့်လူတွေ စစ်တမ်းကောက်ယူဖို့ လာတဲ့အခါ အနည်းငယ် လျှော့ပေးပါလိမ့်မယ်။”

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် သူ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်သည်။ မော့မိသားစုက သစ်သီးတွေကို အောင်မြင်စွာ စိုက်ပျိုးနိုင်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်မိသည်။

“ဒါ့အပြင် အစ်ကိုမုန့် မြောက်ဘက်ရှိ မြေရိုင်းများကို စစ်တမ်းကောက်ယူဖို့ လူပို့တဲ့အခါမှာ ဒါကိုပါ ထည့်ပြီးတိုင်းတာပေးပါ။” မော့ကျိုးယွီက ဆက်လက်ပြောသည်။

“ဒါက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ မနက်ဖြန်တွင် ကျွန်တော့်လူတွေကို စစ်တမ်းကောက်ယူဖို့ စေလွှတ်လိုက်ပါမယ်။”

ခဏရပ်နားပြီးနောက် မုန့်ဟွေ့နင်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ညီလေးမော့၊ ဒီလို အထွက်နှုန်း မကောင်းမွန်တဲ့ မြေရိုင်းတွေကို ဝယ်ယူတာက နှစ်ပေါင်းများစွာ အထွက်မပေးနိုင်တာကို ဘာလို့ ချွေ့မိသားစုက သူတို့၏ မြေသြဇာကောင်းသော မြေများကို ရောင်းချမှသာ လှုပ်ရှားမှုလုပ်ရန် မစောင့်တာလဲ။”

မော့ကျိုးယွီက မုန့်ဟွေ့နင်၏ စကားများသည် သူ့အတွက် ကောင်းကျိုးအတွက်သာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်။

အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးက ထိုမျှလောက်သော အထွက်နှုန်းမရှိသော မြေရိုင်းများကို ဝယ်ယူမည်ဆိုလျှင် သူလည်း ထိုကဲ့သို့သော သံသယမျိုး ရှိပေလိမ့်မည်။

ယနေ့စကားဝိုင်းသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် မော့ကျိုးယွီက မည်သည့်အရာကိုမှ ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်မထားပေ။

“ကျွန်တော့်ဇနီးက ထိုနိုင်ငံခြားသားထံမှ အထွက်နှုန်းမြင့်တဲ့ သီးနှံမျိုးစေ့များကို ဝယ်ယူထားတယ်။ ထိုမျိုးစေ့တွေက မြေအရည်အသွေးကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ပြောတယ်။ ဒါ့ကြောင့် သူမက သူတို့ကို စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးလိုပြီး ကျွန်တော်ကလည်း သူ့လုပ်ရပ်ကို ထောက်ခံတယ်လေ။”

ထပ်မံ၍ နဝမအစ်ကိုပင်…

မုန့်ဟွေ့နင်သည် သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။ မော့ကျိုးယွီက သူ့ဇနီးကို အလိုလိုက်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုအရာသည် အလိုလိုက်ရုံသာမဟုတ်တော့ပေ။

အတိုင်းအဆမရှိ အလိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီ၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကို ကြည့်ပြီး မုန့်ဟွေ့နင်သည် အကြံပေးလိုသည့် စကားများကို ချက်ချင်း မျိုသိပ်လိုက်သည်။

“ညီလေးမော့က သင့်လျော်တယ် ထင်ရင် စိုက်ပျိုးလိုက်ပါ…”

မော့ကျိုးယွီသည် မုန့်ဟွေ့နင်က ဤသို့ပြောသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် သဘောမတူကြောင်း သိထားသည်။

အခြားသူများ မည်သို့ထင်သည်ဖြစ်စေ ဟဲကျစ်ယန်သည် အမြဲတမ်း အချက်အလက်များဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။

တောင်ခြေရှိ ချွေ့မိသားစု၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်များနှင့် ပတ်သက်၍ မကြာမီတွင် သူတို့၏ ဆွေမျိုးများက တံခါးလာခေါက်ကာ သူတို့ကို ဝယ်ယူရန် တောင်းဆိုလာကြလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အိမ်များကို ဝယ်ယူခဲ့သည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်များကို ငွေကုန်ကာ ဝယ်ယူမည့်သူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာဖြစ်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

သူတို့အနည်းငယ်သည် အခန်းထဲတွင် ခဏစကားပြောပြီးနောက် အကြီးဆုံးမရီးနှင့် ဒုတိယမရီးတို့က ဟဲကျစ်ယန် ဖျော်စပ်ထားပေးသော လက်ဖက်ရည်အသစ်ကို ယူဆောင်လာကြသည်။

၎င်းသည် အိမ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ဖက်ရည်ဖျော်စပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ဖက်ရွက်များသည် ဟဲကျစ်ယန်၏ နေရာလပ်ထဲမှ လာသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ လယ်ယာမြေပေါ်ရှိ တောင်များတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ပီလော့ချွန်းလက်ဖက်ရည်ဖြစ်ပြီး လည်ပတ်မှုပလက်ဖောင်းကို အသုံးပြု၍ ပြုပြင်ထားသည်။ ၎င်း၏ အရသာသည် သာမန် ပီလော့ချွန်းလက်ဖက်ရည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်မရနိုင်ပေ။

အထူးသဖြင့် ဤခေတ်တွင် လက်ဖက်ရည်ပြုပြင်နည်းပညာများသည် ခေတ်မမီတော့သဖြင့် ပီလော့ချွန်းလက်ဖက်ရည်ကဲ့သို့သော လက်ဖက်ရည် မရှိခဲ့ပေ။

သူမ၏ ပီလော့ချွန်းလက်ဖက်ရည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် အကောင်းဆုံးထဲမှ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ပရိဘောဂများကို မဝယ်ယူရသေးသဖြင့် အားလုံးသည် ခန် (အပူပေးထားသော အုတ်ခုတင်) ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။

အကြီးဆုံးမရီးနှင့် ဒုတိယမရီးတို့က လက်ဖက်ရည်ကို ခန်၏ အစွန်းတွင် ထားပေးသည်။

လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် ခွက်အစုံသည် အတော်လေး အသစ်ဖြစ်ပြီး ဟဲကျစ်ယန်က တာ့ပေါင်မောလ်တွင် ဝယ်ယူထားသည့် စျေးသက်သာသော ရှေးဟောင်းပုံစံ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူပြီး လက်ဖက်ရည် ထည့်ပေးသည်။ လက်ဖက်ရည် ထည့်ပြီးသည်နှင့် အခန်းထဲတွင် သင်းရနံ့များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

မော့ချူဟန်နှင့် မုန့်ဟွေ့နင်တို့သည် မွန်မြတ်သော မိသားစုများမှ ဖြစ်သည့်အတွက် လက်ဖက်ရည်၏ အရည်အသွေးကို အကဲဖြတ်ရာတွင် သူစိမ်းများ မဟုတ်ပေ။

“လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ…” မုန့်ဟွေ့နင်သည် တစ်သက်လုံး လက်ဖက်ရည်မြည်းစမ်းခြင်းကို ဝါသနာပါသူဖြစ်ပြီး လက်ဖက်ရည်၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သောအခါ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ညီလေးမော့၊ ဒီလက်ဖက်ခြောက်က နိုင်ငံခြားသားတွေဆီကနေ ဝယ်ယူထားတဲ့ဟာလား။” သူ ဤသို့ပြောရခြင်းမှာ တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်အတွင်း ထိုမျှလောက် အရည်အသွေးကောင်းသော လက်ဖက်ရည်ကို မတွေ့ဖူးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရေထဲရှိ လက်ဖက်ရွက်များသည် နူးညံ့သော အစိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသော အထူး နူးညံ့သော အပိုင်းများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဤလက်ဖက်ရည်၏ တန်ဖိုးထားရမှုကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်နိုင်သည်။

မော့ချူဟန်က ပိုမို၍ တိုက်ရိုက်ဆန်ခဲ့သည်။ သူသည် အကောင်းဆုံး လက်ဖက်ရည်ကို ဦးစွာ မြည်းစမ်းကြည့်ရမည်ဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည်လည်း သူ့ဇနီး၏ နေရာလပ်ထဲမှ ထုတ်လုပ်ထားသော လက်ဖက်ရည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြည်းစမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ စိတ်မရှည်မှုကို မြင်သောအခါ မော့ကျိုးယွီသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာပြသလိုက်သည်။

“ပဉ္စမအစ်ကို၊ အစ်ကိုမုန့်၊ ဒီလက်ဖက်ရည်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြမလား။”

သူ စကားပြီးဆုံးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ငုံသောက်လိုက်ကြသည်။

“ရနံ့မွှေးပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ အရသာ၊ ချောမွေ့ပြီး လန်းဆန်းစေသလို ပြည့်ဝတဲ့ အရသာက ကျန်ရှိနေပြီး ချိုမြိန်တဲ့ ရနံ့ကို နောက်ဆက်တွဲအနေနဲ့ ခံစားရတယ်။” မုန့်ဟွေ့နင်က အကဲဖြတ်မှုများစွာကို ပေးလိုက်သည်။

မော့ချူဟန်က ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်သည်။ “အမှန်ပဲ၊ လက်ဖက်ရည်က အလွန်ကောင်းတယ်၊ လန်းဆန်းပြီး နောက်ဆက်တွဲ အရသာပါ ရှိတယ်။”

အကြီးဆုံးမရီးနှင့် ဒုတိယမရီးတို့သည် ဟဲကျစ်ယန်က လက်ဖက်ရည်ဖျော်စဉ် အနည်းငယ် မြည်းစမ်းကြည့်ခဲ့ကြပြီး ထိုလက်ဖက်ရည်၏အရသာသည် သူတို့၏ ဘဝတွင် မြည်းစမ်းဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး လက်ဖက်ရည်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည့် လက်ဖက်ရည်ကို ယူဆောင်လာပေးပြီးနောက် ချက်ချင်းထွက်မသွားခဲ့ဘဲ အမျိုးသားများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရှုလိုခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယမရီးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “နဝမယောင်းမက ရက်ရောတယ်။ ဒီလို လက်ဖက်ရည်ကောင်းကို အခြားသူဆိုလျှင် မျှဝေပေးလိုမှာ မဟုတ်ဘူး။”

အကြီးဆုံးမရီးက ထပ်ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ နဝမယောင်းမ ပြောသလိုပဲ ဒီလက်ဖက်ရည်က နှစ်ထုပ်ပဲ ရှိပြီး ကုန်သွားရင် နောက်ထပ် မရှိတော့ဘူး။”

မုန့်ဟွေ့နင်သည် မထွက်ခွာမီ ဟဲကျစ်ယန်ထံမှ ဤလက်ဖက်ရည်ကောင်းကို အနည်းငယ် တောင်းသွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း အကြီးဆုံးမရီးနှင့် ဒုတိယမရီးတို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။

အခြားသူများတွင် နှစ်ထုပ်သာရှိသည်ဖြစ်ရာ သူသည် တကယ်ပင် မတောင်းရဲခဲ့ပေ။

အကြီးဆုံးမရီးနှင့် ဒုတိယမရီးတို့သည် မုန့်ဟွေ့နင် ဘာတွေးနေသည်ကို မသိခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ စကားစမြည်ပြောဆိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ နဝမယောင်းမအတွက် အကျိုးရလဒ်တစ်ခုကို ရရှိစေလိုရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်မီသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ပေ။

သူတို့က နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် လက်ဖက်ရည်အိုးတစ်အိုးလုံးကို သောက်ပြီးသော်လည်း မရောင့်ရဲသေးပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤအချိန်တွင် ထမင်းစားရန် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

အရင်ကကဲ့သို့ပင် ဟဲကျစ်ယန်သည် ချက်ပြုတ်မှုကို ဦးဆောင်ပြီး မရီးများက ကူညီပေးသည်။ ထူးခြားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများစွာ ထည့်သွင်းထားသဖြင့် ဟင်းလျာများသည် အရသာမရှိသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပဉ္စမအစ်ကိုနှင့် လျန့်ဟောက်တို့ ဦးဆောင်ပြီး ရွာသားများထံမှ စားပွဲများနှင့် ထိုင်ခုံများကို ထပ်မံ ချေးငှားရန် သွားခဲ့သည်။

ဟင်းလျာ ( ၈ ) မျိုးနှင့် ဟင်းချို ( ၁ ) မျိုးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အားလုံးကို ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

***