အခြေခံအားဖြင့် အသက်အန္တရာယ်မရှိပါ

၂၂၃

ဟဲကျစ်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှ မော့ကျိုးယွီနှင့် ထန်မင်လွေ့တို့သည် သတင်းကောင်းကို ခန့်မှန်းမိသည်။

ထန်မင်လွေ့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ “နဝမမရီးမော့၊ ကျွန်တော့်ညီမလေးမှာ ကျောက်ရောဂါမရှိဘူးမဟုတ်လား။”

ဟဲကျစ်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “ဟုတ်တယ်၊ သူ့မှာ ကျောက်ရောဂါ မရှိဘူး” ဟု ဖြေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမယ့် ဒီရောဂါဟာလည်း ကူးစက်တတ်တယ်။ သင့်လျော်တဲ့ ကုသမှုနဲ့ဆိုရင် အသက်အန္တရာယ်မရှိသလောက်ပဲ။”

သူမ၏ စကားကြောင့် ထန်မင်လွေ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမထံမှ ကုသမှုနည်းလမ်းကို မေးမြန်းမည်ပြုစဉ် ဆေးခန်းဝင်ပေါက်သို့ သမားတော်အဘိုးကြီးတစ်ဦး ရောက်လာသည်။

သမားတော်အဘိုးကြီးသည် အသိပညာပြည့်ဝသည့်ပုံစံဖြစ်ပြီး မျက်နှာဖုံးတပ်ထားကာ သူတို့ထံမှ ( ၅ ) မီတာ၊ ( ၆ ) မီတာခန့်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ “မိန်းကလေး၊ မင်း အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား။ ငါ အကြံပေးမယ်၊ သူတို့နဲ့ ဝေးဝေးနေတော့၊ မဟုတ်ရင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်က သူ၏ စကားများသည် သူမ၏ ကောင်းကျိုးအတွက်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

“သမားတော်ကြီးလား။”

ဟဲကျစ်ယန်က ထရပ်ပြီး တည့်တည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သမားတော်အဘိုးကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “ငါက ဒီဆေးခန်းရဲ့သမားတော်ပဲ။ သမီးလေး၊ ငါ့အကြံကို နားထောင်ပြီး မြန်မြန်ထွက်သွားလိုက်” ဟု ပြောသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က မိန်းကလေး၏ ရောဂါသည် ကျောက်ရောဂါမဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးဖြစ်သောကြောင့် မြို့တွင်းမှ ထိတ်လန့်မှု မဖြစ်စေရန် ရှင်းလင်းရမည်။

“သမားတော်ကြီး၊ သူ့မှာ ကျောက်ရောဂါ ရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်ပါဦး၊ သူ့မျက်နှာပေါ်က အဖုတွေက မျက်နှာပြင်မှာပဲရှိပြီး ကျောက်ရောဂါနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားပါတယ်။” သမားတော်အဘိုးကြီးက ဟဲကျစ်ယန်၏ စကားကို လုံးဝ မယုံပေ။

တစ်သက်လုံး ဆေးပညာအကြောင်းကို လေ့လာခဲ့သူဖြစ်ပြီး ကျောက်ရောဂါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မမှတ်မိဘဲ နေပါ့မည်နည်း။ ဤမိန်းမငယ်သည် သူ့ရှေ့တွင် ဤသည်ကို ကျောက်ရောဂါမဟုတ်ဘူးဟု ပြောရဲသည်မှာ အံ့သြဖွယ်ရာပင်။ သမားတော်အဘိုးကြီးက များများစားစား ရှင်းပြရန် မရည်ရွယ်ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် မိန်းကလေးကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ခဲ့ပြီး အနီးကပ် ထိတွေ့မှု မရှိခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူ့တပည့်ကို နောက်ဖက်တံခါးမှတစ်ဆင့် မြို့တွင်း ကျောက်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုကို ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းထံ သတင်းပို့ရန် စေလွှတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခု သူလုပ်ရမည်မှာ ဆိုင်ပိတ်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ပြုတ်သောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဤကျောက်ရောဂါကပ်ဘေးကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ သမားတော်အဘိုးကြီးက ဆေးခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ စကားကို မယုံကြည်ပုံရသည်။ အခြားသူများက ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် မိန်းကလေးထန်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရမည်။ “သခင်လေးထန်၊ ညီမလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပါဦး။ သူ့ရောဂါကို ကျွန်မ ကုသပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ အာမခံပါတယ်။”

ဤစကားကြောင့် ထန်မင်လွေ့သည် မျက်ရည်ပင်ထွက်လာမတတ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထွက်ပြေးလာခဲ့သော သူ့မိသားစုဝင်များသည် အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး၊ အကယ်၍ သူ့ညီမသာ သေဆုံးသွားပါက နောက်ထပ် ချစ်ရသူတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်သည်။

“နဝမမရီးမော့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ယွင်ချန်မြို့မှာရှိတဲ့ အိမ်ကို အခုချက်ချင်း ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်။” မော့ကျိုးယွီသည် လှည်းကို ဆွဲလာသည်။ ထန်မင်လွေ့နှင့်အတူ ယွင်ချန်မြို့ရှိ သူ၏ မိသားစုအိမ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ ထန်မင်လွေ့သည် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်ခဲ့သည် အရုပ်စီးပွားရေးဖြင့် ငွေအနည်းငယ်ရရှိခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ငွေအနည်းငယ် ထပ်မံ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

ယွင်ချန်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ သူ့ထံတွင် ငွေထောင်ကျော်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ချန်မြို့တွင် အိမ်များမှာ ဈေးမကြီးပေ။ သူသည် ငွေတေးလ်‌ ( ၅၀၀ ) ဖြင့် မြို့လယ်တွင် မိသားစုနေထိုင်ရန် ကျယ်ဝန်းသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သူသည် မော့မိသားစု၏ စံအိမ်တည်နေရာကို ရုံးတော်တွင် စုံစမ်းထားပြီး၊ မိသားစုကို စီစဉ်ပြီးသည့်နောက် သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ၊ အားလုံးစီစဉ်ပြီးသည့်နောက် သူ့ညီမတွင် အဖုများ ထွက်လာခဲ့သည်။

ယနေ့ ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မတွေ့ခဲ့လျှင် သမားတော်အဘိုးကြီးက သူ့ညီမတွင် ဖြစ်ပွားနေသော ရောဂါကို ကျောက်ရောဂါဟု အမှန်တကယ် ရောဂါဖော်ထုတ်ခဲ့လျှင် ရုံးတော်သို့ သတင်းပို့လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ ရုံးတော်ကသာ သိသွားခဲ့ပါက သူ့ညီမနှင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သီးသန့်ခွဲထားရန် ခေါ်ဆောင်သွားလိမ့်မည်။ အကယ်၍ အရာရှိကောင်းများနှင့်တွေ့လျှင် အဆင်ပြေနိုင်သော်လည်း၊ သာမန်ပြည်သူများကို ဂရုမစိုက်သော အရာရှိများနှင့်တွေ့လျှင် သူတို့ကို တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

ဤအရာကို စဉ်းစားမိသောအခါ ထန်မင်လွေ့သည် နောက်ကျမှ ထိတ်လန့်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ( ၁၅ ) မိနစ်ခန့်အကြာတွင် လှည်းသည် ထန်မင်လွေ့၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် ထန်မိသားစုအိမ်ကြီးကို သဘောတကျ ကြည့်ရှုရန် စိတ်မရှိကြပေ။ သူတို့သည် ထန်မင်လွေ့နောက်သို့ မိန်းကလေး၏ နောက်ဖက်အခန်းသို့ တည့်တည့်လိုက်သွားသည်။ အမျိုးသမီးကြီးထန်သည် သားဖြစ်သူက သမီးဖြစ်သူကို ပြန်ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိသားစုတစ်ခုလုံးနှင့်အတူ ကြိုဆိုရန် ထွက်လာသည်။

“မင်ရွေ့၊ မင်ရှင်း ဘယ်လိုနေလဲ။” ယခုအချိန်တွင် ထန်မင်လွေ့သည် သူ့မိခင်အား များများစားစား ရှင်းပြရန် အာရုံမရှိပေ။ “အမေ၊ ညီမလေး ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ နဝမမရီးမော့က သူ့ကို ကုသပေးနိုင်တယ်။” ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် ထန်မင်လွေ့သည် ထန်မင်ရှင်းကို အခန်းထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးကြီးထန်သည်သည် အနောက်မြောက်သို့ လမ်းခရီးတွင် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူတို့သည် သူစိမ်းများ မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သမီးကို ကယ်တင်ရန်မှာ ဦးစားပေးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိပြီး သူတို့အား ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထန်မင်ရှင်း၏ ရေကျောက်ရောဂါကို ကုသရန် အကောင်းဆုံးနည်းမှာ အနောက်တိုင်းဆေးနှင့် သွေးပြန်ကြောထဲသို့ ဆေးသွင်းခြင်းဖြစ်သည်။

ဤခေတ်တွင် သွေးပြန်ကြောထဲသို့ ဆေးသွင်းခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် အနောက်တိုင်းဆေးကိုသာ ရွေးချယ်ရမည်။ သူမတွင် အနောက်တိုင်းဆေးများစွာ သိုလှောင်ထားပြီး၊ လိုအပ်ပါက တာ့ပေါင်မောလ်တွင် ထပ်မံ ဝယ်ယူနိုင်သောကြောင့် စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ထန်မင်ရှင်း၏ အခြေအနေကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးနောက် ထရပ်လိုက်သည်။

“လှည်းထဲမှာ ဆေးရှိတယ်။ အခု သွားယူပြီး မိန်းကလေးကို သောက်ခိုင်းလိုက်မယ်။” မြည်းလှည်းသည် ထန်မိသားစုအိမ်၏ ရှေ့ခြံဝင်းတွင် ရပ်ထားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် လှည်းထဲသို့ တည့်တည့်ဝင်သွားသည်။ သူမသည် စိတ်ဖြင့် သူမ၏ သိုလှောင်နေရာလပ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ထန်မင်ရှင်း၏ ရေကျောက်ရောဂါကို ကုသရန် ဆေးမျိုးစုံကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူမသည် ဆေးပြားများကို အထူးပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး၊ အပြင်ဘက်အလွှာကို ဖယ်ထုတ်ကာ သံသယမဖြစ်စေရန် ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ပြန်လည်ထုပ်ပိုးထားသည်။

ဆေးကို ပြင်ဆင်ပြီးသည့်နောက် ဟဲကျစ်ယန်သည် ထန်မင်ရှင်း၏ အခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

သူမသည် ထန်မင်လွေ့ထံသို့ စက္ကူထုပ်ငယ်များစွာကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဒီဆေးတွေက ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတာပါ၊ မိန်းကလေးရဲ့ ရောဂါကို ကုသဖို့ သင့်တော်ပါတယ်။”

ထန်မင်လွေ့သည် ဟဲကျစ်ယန်ပေးသော ဆေးများကို ကျေးဇူးတင်စွာ လက်ခံပြီး သူမ ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ညီမဖြစ်သူအား တိုက်ကျွေးခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ထန်မင်ရှင်းကို ခဏတာ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမ၏ ဖျားနာမှုက သက်သာသွားပြီဖြစ်သည်။

သူမက မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းကြည့်ရာ ထန်မင်ရှင်းက အားနည်းနေသည့်အပြင် အခြားအားဖြင့် အဆင်ပြေသည်ဟု ပြောသည်။

ဆေးကို အချိန်မှန်သောက်သရွေ့ ထန်မင်ရှင်း၏ အခြေအနေသည် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဤအချက်က ပြသပေသည်။ “လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မိန်းကလေးက အိပ်ရာထဲမှာပဲ အနားယူပြီး လှုပ်ရှားမှုကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချသင့်တယ်။ နောက်ဆယ်ရက်လောက်ဆို သက်သာလာလိမ့်မယ်။” သူမ၏ စကားကြောင့် ထန်မိသားစုတစ်ခုလုံး တညီတညွတ်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။

ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် ထန်မိသားစုအိမ်မှ ချက်ချင်း မထွက်ခွာဘဲ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ပြီးမှ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

အမျိုးသမီးကြီးထန်သည် နေ့လယ်စာပြင်ဆင်ရန် အလျင်အမြန် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဗိုက်ဆာနေသဖြင့် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို မငြင်းဆန်ခဲ့ကြပေ။ ညနေနီးကပ်အချိန်ထိ ထန်မင်ရှင်း၏ အခြေအနေသည် အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး

ဟဲကျစ်ယန်လည်း စိတ်အေးသွားသည်။ “အချိန်လည်း လင့်ပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ အခု ရှီလင်ကျေးရွာမှာ နေနေတယ်။ မိန်းကလေးထန် သက်သာလာရင် ကျွန်မတို့အိမ်ကို လာလည်နိုင်ပါတယ်။” အမျိုးသမီးကြီးထန်နှင့် ထန်မင်လွေ့တို့က သူတို့ကို တံခါးဝထိ လိုက်ပို့သည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်စဉ် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အဝတ်ဖုံးထားသော အရာရှိတစ်စုကို အိမ်တိုင်းသို့ တစ်အိမ်ပြီး တစ်အိမ် ဝင်ရောက်စစ်ဆေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးသည် ထန်မိသားစုအိမ်သို့ လျှောက်လာနေသည်။ အရာရှိတစ်ဦးမှာ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့အတွက် စိမ်းသက်နေသူ မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းမှာ မာကျွင်းရှန့်ဖြစ်သည်။

မာကျွင်းရှန့်သည် သူတို့ကို မြင်သောအခါ ပုံမှန်ထက် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံသည်။

“သခင်မော့၊ သခင်မမော့၊ မြို့ထဲမှာ ဘာလို့ ရှိနေသေးတာလဲ။”

မြို့တွင်းတွင် ဤမျှကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားနေချိန်တွင် အနီးဝန်းကျင်ရွာများမှ သာမန်ပြည်သူများသည် မြို့တံခါးများပိတ်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး အိမ်သို့ ခပ်သွက်သွက် ပြန်ပြေးသွားကြသည်။

အရာရှိများက အိမ်တိုင်းသို့ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ အစိုးရသည် တစ်ဦးဦးတွင် ကျောက်ရောဂါရှိကြောင်း သိရှိပြီး သူတို့ကို နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေသည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။ “ခင်ဗျားတို့က ကျောက်ရောဂါဖြစ်နေသူတွေကို ရှာနေတာလား။”

“ဟုတ်တယ်။” မာကျွင်းရှန့်သည် အလုပ်ကိစ္စပြီးဆုံးရင် အနားယူဖို့ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ဖြေဆိုကာ ထန်မိသားစုအိမ်ကို ဝင်ရှာရန် ပြင်လိုက်သည်။

***