ဒါက နားလည်မှု လွဲသွားတာပါ
Vol. 20 Ch. 224
မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ကို တားလိုက်သည်။ “ဝင်စရာ မလိုဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ရှာနေတဲ့သူက ဒီအိမ်ထဲမှာပါ။”
မာကျွင်းရှန့်သည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး အနည်းငယ် နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။
“နဝမ... နဝမသခင်၊ အဲဒါ ကျောက်ရောဂါပဲ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ နေနိုင်ရတာလဲ။”
ဟဲကျစ်ယန်က ရှင်းပြသည်။ “မိန်းကလေးထန်ရဲ့ ရောဂါက ကျောက်ရောဂါ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ ဆေးခန်းက သမားတော်က ရောဂါကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တာ မမှန်ကန်တာပါ။”
မာကျွင်းရှန့်သည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်ကာ ဘာပြောရမည်မသိ ဖြစ်သွားသည်။
ခဏကြာပြီးမှ သူက မေးသည်။
“နဝမသခင်မ ပြောတာ အမှန်ပဲလား။”
ဟဲကျစ်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “မှန်ပါတယ်။”
မာကျွင်းရှန့်သည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ထခုန်လုမိနီးပါးဖြစ်သွားသည်။
“ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး ဒီသတင်းကောင်းကို သခင်ကြီးကို ပြောပြလိုက်မယ်။”
ထိုသို့ပြောပြီးသည့်နောက် မာကျွင်းရှန့်သည် နေရာတွင် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏ အဖော်ကို ဆွဲကာ မီးခိုးတန်းလို ပြေးထွက်သွားသည်။
မာကျွင်းရှန့်ကို မြင်ရသည့်အခါ မော့ချူဟန်လည်း ဤကိစ္စဖြင့် အလုပ်များနေမည်ဟု ထင်သည်။
မော့ကျိုးယွီက ဟဲကျစ်ယန်နှင့် ခဏဆွေးနွေးပြီး ရုံးတော်သို့ သွားကြည့်ကာ အဋ္ဌမအစ်ကိုနှင့် အိမ်သို့ အတူပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် လှည်းဖြင့် ရုံးတော်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူသူအနည်းငယ်သာ တွေ့ရပြီး အိမ်တိုင်းသည် တံခါးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားကာ ကမ္ဘာပျက်မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
လှည်းသည် လျင်မြန်စွာ သွားနိုင်သဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့ ရုံးတော်သို့ ရောက်သောအခါ မာကျွင်းရှန့်ပင် ပြန်မရောက်သေးပေ။
ထိုအချိန်တွင် မုန့်ဟွေ့နင်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသည်။
သူသည် အုပ်ချုပ်ရေးစွမ်းရည် မရှိခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဤကဲ့သို့ ကူးစက်ရောဂါများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ပြီးပြည့်စုံသော ဖြေရှင်းနည်းကို တကယ် မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောက်ရောဂါပျံ့နှံ့မှုကို တားဆီးရန်အတွက် မုန့်ဟွေ့နင်သည် မြို့ကို ပိတ်ဆို့ရန်သာ အမိန့်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ဤရောဂါသည် နေရာပိုမိုသို့ မပျံ့နှံ့စေရန် ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင်၊ သတင်းရရှိသည်နှင့် သူသည် ပြည်နယ်ရုံးတော်သို့ လူများကို စေလွှတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ဤမျှကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသည် အထက်သို့ သတင်းပို့ရမည်ဖြစ်သည်။
အရာရှိအားလုံးကို ကိစ္စများကိုင်တွယ်ရန် စေလွှတ်ခဲ့ပြီး၊ ရုံးတော်တွင် မုန့်ဟွေ့နင် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သတင်းပို့ရန်မလိုဘဲ တည့်တည့်ဝင်သွားသည်။
သူတို့ကို မြင်သောအခါ မုန့်ဟွေ့နင်သည် အလျင်အမြန် ကြိုဆိုရန် ထွက်လာသည်။
“ညီလေးမော့၊ ခယ်မလေးမော့၊ မြို့ထဲမှာ ဘာလို့ ရှိနေသေးတာလဲ။” သတင်းရရှိပြီးနောက် သူသည် မြို့ကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။
ထိုအရာသည် နံနက်ပိုင်းတွင်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ယွင်ချန်မြို့မှ မည်သူမျှ ဝင်ထွက်ခွင့် မရှိပေ။
ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးသည် နံနက်စောစောတွင် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ယခုထိ မထွက်ခွာသေးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မုန့်ဟွေ့နင်မှာ စိတ်ပူပန်နေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိကြောင်း သိထားသည်။
ဟဲကျစ်ယန်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ “အစ်ကိုမုန့်၊ မြို့ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ကျောက်ရောဂါဖြစ်တယ်ဆိုတာ လုံးဝ မှားယွင်းနေပါတယ်။”
“မှားယွင်းနေတာ၊ ခယ်မလေး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ မသိဘူး။” မုန့်ဟွေ့နင် ရရှိသော သတင်းမှာ ဆေးခန်းမှ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မမှားနိုင်ပေ။ ခယ်မလေးမော့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုပြောနိုင်ရတာလဲ။
“သမားတော်က ကျောက်ရောဂါဖြစ်နေတာလို့ ရောဂါဖော်ထုတ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးကို ကျွန်မ စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့တယ်။ သူမ ဖြစ်နေတာက ကျောက်ရောဂါ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ရေကျောက်ရောဂါလို့ ခေါ်တဲ့ တခြားရောဂါတစ်ခုပါ။ ရေကျောက်ရောဂါဟာ ကျောက်ရောဂါနဲ့ အလွန်ဆင်တူပါတယ်။ ဆေးခန်းသမားတော်က ရောဂါကို မှားယွင်းပြီး ဖော်ထုတ်ခဲ့တာက မဆန်းပါဘူး။”
ဤစကားကြောင့် မုန့်ဟွေ့နင်သည် ဟဲကျစ်ယန်က ဆေးပညာတတ်ကျွမ်းမှုရှိမရှိကို မေးရန်ပင် အာရုံမထားခဲ့ပေ။
သူမက ကပ်ရောဂါကို ကုသရန် ပေးခဲ့သော ဆေးဖြင့်ပင် သူမ၏ စွမ်းရည်ကို သက်သေပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ “ခယ်မလေး ပြောတာ အမှန်ပဲလား။” ဟဲကျစ်ယန်က တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ မိန်းကလေးထန်ကို ရောဂါကုသဖို့ ဆေးပေးပြီးပြီ။ မကြာခင် သူ သက်သာလာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။”
မော့ကျိုးယွီက သူ့ဇနီးစကားကို မုန့်ဟွေ့နင်က မယုံမည်စိုးသဖြင့် ထပ်မံ ပြောကြားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော့်ဇနီး ပြောတာတွေ အားလုံးမှန်ပါတယ်။ သူမက ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆေးပညာ သင်ယူခဲ့တာမို့ ဒီရောဂါကို ကောက်ချက်ချတာ လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး။”
တကယ်တော့ မုန့်ဟွေ့နင်က ဟဲကျစ်ယန်၏ စကားကို လုံးဝ သံသယမရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မော့မိသားစုအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုရှိထားသည်။
“ဒါဆိုရင် ယွင်ချန်မြို့ပိတ်ဆို့မှုကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်မယ်။”
သူတို့စကားပြောနေစဉ် မာကျွင်းရှန့်သည် အရာရှိတစ်ဦးနှင့်အတူ အမောတကော ပြန်ရောက်လာသည်။
မော့ကျိုးယွီတို့စုံတွဲ ထိုနေရာတွင်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ မာကျွင်းရှန့်က သူ ရှင်းပြဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူးဟု ထင်သည်။ တစ်ဦးဦးပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ဟွေ့နင်က အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
“မာကျွင်းရှန့်၊ အခုချက်ချင်း ပြည်နယ်ရုံးတော်ကို အမြန်သွားပြီး ယွင်ချန်မြို့မှာ ကျောက်ရောဂါဖြစ်တာဟာ ရောဂါကို မှားယွင်းပြီး ဖော်ထုတ်ခဲ့တာလို့ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမင်းကို ပြောလိုက်။”
ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမင်းက မှတ်တမ်းတင်စာတမ်းကို မတင်သွင်းရသေးမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။ မဟုတ်ပါက လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်လံရှာဖွေရန် လူများကို စေလွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။
မာကျွင်းရှန့်သည် အမိန့်ကို လက်ခံကာ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်တွင် အရာရှိတစ်ဦးသည် စိုးရိမ်တကြီးပုံစံရှိသော သမားတော်များကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။
“သခင်ကြီး၊ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမင်းက သမားတော်တချို့ကို စေလွှတ်လိုက်ပါတယ်” ဟု အရာရှိက သတင်းပို့သည်။
မုန့်ဟွေ့နင်က သမားတော်များကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့သည် အတင်းအကြပ် ခေါ်ဆောင်ခံရသူများဖြစ်မည်ဟု သိလိုက်သည်။
ကျောက်ရောဂါသည် ကူးစက်မှုမြင့်မားပြီး ကုသရန် ခက်ခဲသော ရောဂါဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာသို့ လာရခြင်းသည် သေလမ်း ဖြစ်သည်။
သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ကျောက်ရောဂါ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ခရိုင်တစ်ခုတွင် ရောဂါမဖြစ်သော သာမန်ပြည်သူများပင် အသက်ရှင်လျက် ပိတ်မိနေခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် ယွင်ချန်မြို့တွင် ကျောက်ရောဂါဖြစ်ပွားသည်ဟု ကြားရသောအခါ မုန့်ဟွေ့နင်သည် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ မှားယွင်းမှုတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
“သမားတော်တို့၊ ဒုက္ခပေးမိပါတယ်။ ဒီအရာရှိက မကြာခင် ခင်ဗျားတို့ကို ပြန်ပို့ပေးပါလိမ့်မယ်။”
သမားတော်များသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူတို့သည် ယွင်ချန်မြို့သို့မလာမီ သေဆုံးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး၊ ကိစ္စများကိုပင် စီစဉ်ပြီးခဲ့သည်။
သို့သော် ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းက ဘာပြောလိုက်သနည်း။
သူက သူတို့ကို ပြန်ပို့မည်ဟုပြောသည်လား။ “သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ကို တကယ်ပြန်ပို့မှာလား။”
အနည်းငယ် ငယ်ရွယ်သော သမားတော်တစ်ဦးက မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
မုန့်ဟွေ့နင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ယွင်ချန်မြို့မှာ ကျောက်ရောဂါဖြစ်ပွားမှု မရှိဘူးဆိုတာ အခုပဲ အတည်ပြုပြီးပါပြီ။”
ထိုသို့ပြောပြီးသည့်နောက် သူက အရာရှိများကို အမိန့်ပေးသည်။ “ဒီသမားတော်တွေကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါ။”
ထိုအချိန်တွင် သမားတော်များသည် အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားရသည်။ အချို့သည် နားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။
အရာရှိများသည်လည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း တရားသူကြီးမင်း၏ စကားကို အငြင်းပွားစရာ မရှိပေ။
သူတို့သည် သမားတော်များကို လှမ်းခေါ်ပြီး ထွက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ပြည်နယ်မြို့ရှိ ပြည်နယ်ရုံးတော်တွင် ပိုးသားဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ထားကာ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အဆက်မပြတ် လှမ်းလျှောက်နေသည်။
တရားသူကြီးမင်းဖန့်သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အကြံပေးသည်။
“အရှင်မင်းသား၊ ယွင်ချန်မြို့က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ဒီကိစ္စကို ပြန်လည်စဉ်းစားပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
နန်ရွေ့က လက်ပြလိုက်သည်။ “တရားသူကြီးဖန့် ထပ်ပြောစရာမလိုဘူး။ အဲဒီနယ်မြေက ကျွန်တော်တို့ တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ နယ်မြေပဲ။ အခု ကျွန်တော် မြို့တော်မှာ ရှိနေချိန် ဒီသတင်းကို ကြားရင်တောင် ကျွန်တော်က ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ဆောင်ဖို့ ခမည်းတော်ဆီကနေ ခွင့်ပြုချက်တောင်းခံမှာပဲ။ အခု ကျွန်တော်က ယွင်ချန်မြို့ကနေ သုံးပုံတစ်ပုံသာသာ အကွာအဝေးမှာ ရှိနေပြီဆိုမှတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။”
တရားသူကြီးမင်းဖန့်သည် ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် ဤရာထူးဖြင့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခါစဖြစ်ပြီး ဤမျှ ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ယခု မကြာသေးမီက ရောက်ရှိလာသော မင်းသားရွေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။
အကယ်၍ မင်းသားရွေ့အား တစ်စုံတစ်ရာ မတော်တဆမှု ဖြစ်သွားခဲ့ပါက၊ သူ၏ ရာထူးကို မပြောနှင့်၊ သူ၏ အသက်ကိုပင် ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။
သို့သော် မင်းသား၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ တရားသူကြီးမင်းဖန့်က သူ၏ စည်းရုံးပြောဆိုမှုသည် အကျိုးမရှိကြောင်း သိလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းသား၊ ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီလက်အောက်ငယ်သားက ယွင်ချန်မြို့ကို အရှင်နဲ့ အတူလိုက်ပါလိုပါတယ်။”
“မလိုဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ဦးတည်း သွားမယ်။”
သူ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လူသိရှင်ကြား ဖော်ပြလို့ မရပေ။ သူ့အနားတွင် လူနည်းလေ ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။ တရားသူကြီးမင်းဖန့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည်နည်း။
ဤစကားကြားသောအခါ တရားသူကြီးမင်းဖန့်သည် ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။
မင်းသားရွေ့နှင့် လိုက်ပါမည်ဟု ပြောရန် သူ့တွင် မည်မျှသတ္တိလိုအပ်သည်ကို သူသိသည်။ ယခု မင်းသားက သူ့ကို လိုက်ပါရန် မလိုအပ်ကြောင်း ပြောသဖြင့် သူ၏ အသက်သည် ယာယီအားဖြင့် လုံခြုံနေသေးသည်...
နန်ရွေ့သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီး အပြင်သို့ ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးသည်။
“မြင်းတစ်ကောင် ချက်ချင်းပြင်ဆင်ပါ။ ငါနဲ့ ယွင်ချန်မြို့ကို လိုက်ခဲ့။” ဤအနောက်မြောက်ခရီးစဉ်သည် လူသိရှင်ကြား လုပ်ဆောင်မှု မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ယွင်ချန်မြို့ ပိတ်ဆို့မှု မရှိခဲ့လျှင်၊ ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိခဲ့လျှင်၊ နန်ရွေ့သည် ပြည်နယ်ရုံးတော်သို့ လုံးဝ ရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။
***