အသက်ရှင်ဖို့က မလွယ်ဘူး

နန်ရွေ့က ထွက်ခွာမသွားမီ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် သတိပေးသည်။

“တရားသူကြီးဖန့်၊ ဤမင်းသား၏ခရီးစဉ်သည် အပန်းဖြေရန်သာဖြစ်သည်။ ယနေ့ ကျွန်တော်ကို တွေ့ခဲ့သည်ကို မေ့လျှော့ပါ။”

ဖန့်တရားသူကြီးမင်းက ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “မင်းသား၊ စိတ်ချပါ။”

နန်ရွေ့သည် ဖန့်တရားသူကြီးမင်းကို သတိပေးသည့် အကြည့် တစ်ချက် ထပ်မံ ပေးခဲ့ကာ သူ၏ အဖွဲ့နှင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

ယွင်ချန်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ မြို့တံခါးကို မုန့်ဟွေ့နင်က ဖွင့်ရန် အမိန့်ပေးထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် နန်ရွေ့အား စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် နန်ရွေ့သည် ခရိုင်ရုံးသို့ တည့်တည့်သွားရောက်ခဲ့သည်။

ယွင်ချန်မြို့တွင် ဤမျှ ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် နားလည်မှုလွဲမှားမှုတစ်ခုသာဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်၏ မင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အခြေအနေကို ဂရုတစိုက် နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။

“အရင်ဆုံး ခရိုင်ရုံးကို သွားကြည့်ဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့” ဟု နန်ရွေ့က သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ညွှန်ကြားသည်။ “ဟုတ်ကဲ့” ဟု လက်အောက်ငယ်သားများက တုံ့ပြန်ပြီး နန်ရွေ့အား အကာအကွယ်ပေးရန် အနီးတစ်ဝိုက်သို့ လူစုခွဲသွားကြသည်။

နန်ရွေ့သည် လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားပြီး ခရိုင်ရုံးသို့ ရောက်ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် မော့ချူဟန်သည် အရာရှိတစ်စုနှင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ကျောက်ရောဂါ မရှိကြောင်း ပြည်သူများကို သွားရောက်အကြောင်းကြားရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် နန်ရွေ့နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသည်။ မော့ချူဟန်သည် နန်ရွေ့ကို ချက်ချင်း သတိထားမိသည်။

နဝမအစ်ကိုက သူသည် နန်ရွေ့က နဝမအစ်ကိုကို သတ်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သော လုပ်ကြံသူများထဲတွင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ နန်ရွေ့က သူ့အား ရုပ်သေးကူအဆိပ်မပေးခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းဖြစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မော့ချူဟန်သည် နန်ရွေ့ကို မြင်သောအခါ သတိထားမှု သာမက ဒေါသစိတ်ပါ မြင့်တက်လာသည်။

နန်ရွေ့သည် မော့ချူဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသည်။

ဤနေရာတွင် သူနှင့် မတော်တဆ တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် မော့ချူဟန်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို မသိသဖြင့် မဆင်မခြင် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။

ခဏတာမျှ ဝန်လေးပြီးနောက် မော့ချူဟန်သည် နန်ရွေ့အား အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မျက်နှာမလွှဲမီ၊ လက်ရှိမင်းသားနှင့် တွေ့ဆုံရာတွင် အပေါ်ယံ ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်သည်။

“မင်းသားရွေ့ ဒီနေရာကို ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ။” ဟု မော့ချူဟန်က မေးသည်။

နန်ရွေ့သည် အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ မိခင်ကူသည် သားကူနှင့်တွေ့ဆုံပါက တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုခု ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မော့ချူဟန်နှင့် ဤမျှ အနီးကပ် ထိတွေ့မှု ရှိသော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

နန်ရွေ့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရင်း မော့ချူဟန်ဆီသို့ လက်မြှောက်ပြီး ပြောသည်။ “မော့... အရိုအသေပေးစရာ မလိုပါဘူး။”

နန်ရွေ့သည် အစပိုင်းတွင် “စစ်သူကြီးမော့၊ အရိုအသေပေးစရာ မလိုဘူး” ဟု ပြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ မော့မိသားစု ကံဆိုးမှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ မော့ချူဟန်ကို မည်သို့ ခေါ်ဝေါ်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

မော့ချူဟန်သည် ချက်ချင်း ပြန်မတ်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ နန်ရွေ့အား စကားစပြောရန် ဦးဆောင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့နောက်ရှိ အရာရှိများသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မော့ချူဟန်က သူတို့ရှေ့ရှိလူကို မင်းသားရွေ့ဟု ခေါ်လိုက်သည့်အခါ သူတို့သည် မည်သို့ပြုမူရမည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ဒူးထောက်အရိုအသေပြုရမည့် အခြေခံယဉ်ကျေးမှုကိုပင် မေ့လျော့သွားခဲ့ကြသည်။

နန်ရွေ့သည် မော့ချူဟန်ကို ထပ်မံစေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ပြီး သူသည် ရုံးတော်အရာရှိခေါင်းဆောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်သည်။

သိချင်စိတ်ဖြင့် နန်ရွေ့က မေးသည်။ “မင်း အခု ရုံးတော်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလား။” မော့ချူဟန်သည် မုန့်ဟွေ့နင်အား ထိခိုက်စေမည်စိုးသောကြောင့် အမှန်တရားကို မပြောရဲခဲ့ပေ။

“ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းက ကျွန်တော့်အထောက်အထားကို မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်က မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ အလုပ်တစ်ခု ရှာချင်ရုံပါပဲ” ဟု မော့ချူဟန်က ဖြေသည်။

နန်ရွေ့က သူ့ကို ယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ မယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ ထိုကိစ္စကို လိုက်လံ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူ စိတ်အပူဆုံးမှာ မိခင်ကူဖြင့် မော့ချူဟန်ကို ထိန်းချုပ်၍ မရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု မကြာသေးမီက မော့ချူဟန်နှင့် စကားပြောနေစဉ် နန်ရွေ့သည် မိခင်ကူကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ မော့ချူဟန်က လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မပြသခဲ့ပေ။

သူသည် ဘာများ မမှန်ကန်ဖြစ်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုမရှိခဲ့လျှင် မော့ချူဟန်၏ ရုပ်သေးကူအဆိပ်ကို ဖယ်ရှားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ “မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က...” နန်ရွေ့သည် မော့ချူဟန်အား တစ်စုံတစ်ရာ မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မော့ချူဟန်သည် သူခံစားနေရသော ရုပ်သေးကူအဆိပ်ကျိန်စာနှင့် နန်ရွေ့အကြား တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်မှုရှိကြောင်း သေချာသွားသည်။

ဤအရာကို စဉ်းစားမိသဖြင့် မော့ချူဟန်သည် နန်ရွေ့နှင့် ထပ်မံ စကားပြောဆိုရန် မလိုလားတော့ပေ။

အရာအားလုံးကို စွန့်စားပြီး အကုန်လုံးထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန်ပင်ဖြစ်စေ၊ နန်ရွေ့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အစောင့်တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် မယူဆပေ။

ဤသို့စဉ်းစားပြီး မော့ချူဟန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းသားရွေ့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေရတာ တကယ် မလွယ်ကူဘူး။”

သူ့စကားကြောင့် နန်ရွေ့၏ မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ “မင်း ဘာသိထားလဲ” မော့ချူဟန်သည် သူ့နောက်ကွယ်ရှိ အစိုးရအရာရှိများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

နန်ရွေ့ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ သူ့ကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။ မော့မိသားစုသည် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံထားရပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကိစ္စများကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မသင့်လျော်ပေ။

သို့သော် နန်ရွေ့က မဆီမဆိုင် မေးမြန်းလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ အစိုးရအရာရှိများရှေ့တွင် ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်ပါက၊ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုသည် ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်။

“အရှင်မင်းသားက ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ ဆွေးနွေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား။”

ဤသို့ သတိပေးခံရသောအခါ နန်ရွေ့သည် သူခေါ်ဆောင်လာသော အစောင့်များသာမက အစိုးရအရာရှိများပါ ရှိနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ ဒါကို တကယ်ပင် ဂရုမစိုက်မိခဲ့ပေ။

နန်ရွေ့သည် ချက်ချင်းလှည့်လိုက်သည်။ “ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။”

မော့ချူဟန်သည် ထိတ်လန့်နေသော အစိုးရအရာရှိများကို ဖယ်ထုတ်ပြီး နန်ရွေ့နောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အနီးအနားရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ တည့်တည့်သွားကာ သီးသန့်အခန်းတစ်ခု ငှားရမ်းခဲ့သည်။

နန်ရွေ့ရှေ့တွင် မော့ချူဟန်သည် ယဉ်ကျေးမှုမပြဘဲ တိုက်ရိုက်ထိုင်လိုက်သည်။

နန်ရွေ့လည်း စိတ်မဆိုးဘဲ သူ့ရှေ့တွင်ထိုင်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီးမှ စကားစပြောသည်။ “ဒီတစ်ကြိမ် အနောက်မြောက်ဘက်ဒေသကို လာတာက မင်းကို ရှာဖို့ပဲ။”

မော့ချူဟန်သည် ၎င်းကိုကြားသောအခါ မအံ့သြခဲ့ပေ။ “မင်သားရွေ့က ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စရှာတာလဲ။”

နန်ရွေ့သည် ကွေ့ပတ်ပြီး ပြောရန် မရည်ရွယ်ဘဲ သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ကြွေဘူးငယ်တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

“ဒီဘူးထဲမှာ ရုပ်သေးကူရဲ့ မိခင်ကူ ပါတယ်။”

မော့ချူဟန်သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ဘွင်းဘွင်းရှင်းရှင်း မေးလိုက်သည်။ “အဲဒါက ကျွန်တော့်နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။”

နန်ရွေ့သည် မတတ်နိုင်စွာ ခေါင်းခါပြီး ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ မင်းအားလုံး သိထားပြီးသားပဲ၊ ဒီမင်းသားက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒါကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေရဦးမှာလဲ။”

မော့ချူဟန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ဆက်လက် ဟန်ဆောင်ရန် မရည်ရွယ်တော့ပေ။ “မော့မိသားစုဝင် သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်နယ်နမိတ်ကို ကာကွယ်ဖို့ စစ်မြေပြင်မှာ သွေးတွေ ချွေးတွေ ရင်းနှီးခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ မော့မိသားစုက ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရပြီး ရာထူးလျှော့ချခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ဦးမှာတဲ့လဲ။”

နန်ရွေ့သည် ၎င်းကိုကြားသောအခါ အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ “မင်း နားလည်မှုလွဲနေပြီ။ ငါ ဒီကို လာတာက မော့မိသားစုကို ရန်လိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မဟုတ်ဘူး။”

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အခု ထွက်သွားပါတော့မယ်။” မော့ချူဟန်သည် ထရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

မော့မိသားစုကို မထိခိုက်စေရင် ရွေ့ဝမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ မင်းသားရွေ့ကို ဧည့်ခံဖျော်ဖြေရန် မလိုလားပေ။

သူ၏ နဝမခယ်မလေးက ကုသပေးခဲ့သည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နန်ရွေ့ထံ ရှင်းပြရန် သူ မရည်ရွယ်ထားပေ။

နန်ရွေ့သည် မော့ချူဟန်က တကယ်ပဲ ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်သည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး တားမြစ်လိုက်သည်။

“ငါလည်း အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေခံရတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် ထိုင်ပြီး ငါ့စကားကို ဆုံးအောင် နားထောင်ပေးပါဦး။”

မော့ချူဟန်သည် နန်ရွေ့ကို စောင်းကြည့်ကာ မလိုလားစွာဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

နန်ရွေ့သည် သူ့အတွေးများကို စုစည်းပြီး စတင်ပြောကြားသည်။ “မိခင်ကူဟာ အခု ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိပေမယ့် မင်းခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ရုပ်သေးကူကို ငါကိုယ်တိုင် ထည့်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မိခင်ဖြစ်သူ ကြင်ယာတော်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို မရတာ မင်း သိပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါ ငယ်စဉ်ကတည်းက နန်းတွင်းမှာ အရေးမပါသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ငါ့မှာ ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါကြောင့် နန်းတွင်းအာဏာလုပွဲတွေထဲ ပါဝင်ဖို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှောင်တိမ်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တယ်။”

နန်ရွေ့သည် သူ ပြောရင်း သူ့လက်ထဲရှိ ကြွေဘူးကို မြှောက်ပြပြီး မော့ချူဟန်အား ပြသသည်။

“ဒါက ဒီကူအဆိပ်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်ပဲ။ သူက ငါ့မိခင်ကို လွှမ်းမိုးမှုအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ငါ့ကို သူ့အလိုကျ စေခိုင်းခဲ့တယ်။ မင်းမြင်ခဲ့တာ၊ ကြားခဲ့တာတွေဟာ ငါ့ဆန္ဒအလျောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။”

နန်ရွေ့စကားဆုံးသွားသည်နှင့် တံခါးခေါက်သံထွက်ပေါ်လာပြီး အစောင့်တစ်ဦး ဝင်လာကာ သတင်းပို့သည်။ “အရှင်မင်းသား၊ မော့ကျိုးယွီတို့လင်မယား ရောက်လာပါတယ်။”

နန်ရွေ့သည် မော့ကျိုးယွီက ဤအချိန်တွင် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

***