ဒီလို စကားမျိုးကို ဘယ်လို ပြောထွက်ရဲတာလဲ

ဟဲကျစ်ယန်သည် ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ နန်ရွေ့ရဲ့ အမေဆီကနေ ရုပ်သေးကူအဆိပ်ဖယ်ရှားဖို့ ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိရင်တောင်၊ ကျွန်မရဲ့ မူရင်းအထောက်အထားကို ဖော်ပြလို့ မရဘူး။”

မော့ကျိုးယွီက သဘောတူလိုက်သည်။ “အမှန်ပဲ။”

ဟဲကျစ်ယန်အတွက် သူမ၏ မူရင်းအထောက်အထားကို ဖော်ပြမထားရန်မှာ ရိုးရှင်းသည်။

သူမသည် အချို့သော အရာများကို ဝယ်ယူပြီး မိတ်ကပ်လိမ်းရုံဖြင့် မည်သူမျှ သူမကို မမှတ်မိနိုင်ပါ။

“ကျွန်မ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ စကားနည်းနည်းပဲ ပြောမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။” ဟဲကျစ်ယန်က မေးလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်။ သုံးရက်အတွင်း နန်ရွေ့ကို အကြောင်းကြားပြီး ရုပ်သေးကူအဆိပ်ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူကို ရှာတွေ့ပြီလို့ ပြောလိုက်မယ်။”

ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်၊ လင်မယားနှစ်ဦး အတူတကွ အနားယူနေရင်း အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

မနက်ခင်းတွင် အရာရှိအချို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ယမန်နေ့က ဟိုင်ချန်မြို့တွင် ကျောက်ရောဂါ ကူးစက်မှုကြောင့် အရာရှိများအား မြေရိုင်းနှင့် တောင်စောင်းများကို စစ်ဆေးရန် မူလစီစဉ်ထားသည့်အစီအစဉ်များ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပါ။

ယနေ့တွင် မုန့်ဟွေ့နင်သည် ဤကိစ္စကို အလွန်ဂရုစိုက်ပြီး အရာရှိများကို စောစီးစွာ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီက အရာရှိများကို မြေစစ်ဆေးရန် ဦးဆောင်သွားသည်။ မြေရိုင်းသည် သူတို့ ခန့်မှန်းထားသည့် ပမာဏနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားမှု မရှိဘဲ စုစုပေါင်း ( ၅၁ ) မူကို ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် တောင်စောင်းအတွက် ခန့်မှန်းချက်မှာ များစွာ လွဲချော်ခဲ့သည်။ အရာရှိများသည် တောင်ခြေရင်းတစ်ဝိုက်ကိုသာ စစ်ဆေးပြီး၊ တောင်စောင်း တစ်ခုလုံးကို ကျိုးမိသားစုသို့ ရောင်းချရန် အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဧရိယာကို အလွန် အကြမ်းဖျင်းနိုင်စွာ သတ်မှတ်ပြီး မူ ( ၁၀၀ ) သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဤမျှကြီးမားသော တောင်စောင်းအတွက် မူ ( ၁၀၀ ) ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ မော့ကျိုးယွီက ၎င်းကို အနည်းဆုံး မူ ( ၃၀၀ ) ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။ မုန့်ဟွေ့နင်က အရာရှိများကို ဤနေရာသို့ မလာခင် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ကျိုးမိသားစုနှင့် မုန့်ဟွေ့နင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ဤသို့ဖြင့် အဆုံးမသတ်ပါ။ အနာဂတ်တွင် ဤကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ရန် အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီက အရာရှိများကို မြေယာအား စစ်ဆေးရန် ဦးဆောင်နေစဉ်၊ ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း အားလပ်မနေခဲ့ပါ။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးက အထူးတလည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ပြီး သူမအား ချွေ့မိသားစုသည် ထပ်မံ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ ပြုပြင်ထားသော လယ်ကွင်းများသာမက သူတို့ နေထိုင်သော အိမ်များကိုပါ ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုး၏ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက်၊ ဟဲကျစ်ယန်သည် ချွေ့မိသားစု၏ အခြေအနေကို သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သခင်မကြီးမော့က ချွေ့မိသားစုက သူတို့အပေါ် အာဃာတထားနိုင်သည်ဟု စိုးရိမ်သဖြင့်၊ ကိုယ်ခံပညာမရှိသော အားနည်းသူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဟဲကျစ်ယန်ကို လုံခြုံစေရန် လျန့်ဟောက်ကိုပါ လိုက်ပါသွားစေခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်နှင့် လျန့်ဟောက်တို့ ချွေ့မိသားစု၏ မြေကွက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ ထိုနေရာသည် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ဝိုင်းထားသည်။

ချွေ့မိသားစုက သူတို့၏ လယ်ကွင်းများနှင့် အိမ်များကို ရောင်းချမည်ဟု သတင်းစောစီးစွာ ဖြန့်ခဲ့သည့်အတွက် ဖြစ်နိုင်သည်။

ကြည့်ရှုသူများထဲတွင် မရင်းနှီးသော မျက်နှာများစွာ ရှိနေသည်။

သူတို့သည် ဤနေရာတွင် အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ယူလိုသည့် အပြင်လူများ ဖြစ်နိုင်သည်။

ရှဲ့မိသားစုနှင့် ဖန့်မိသားစုမှ လူများလည်း ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့သည် ဟဲကျစ်ယန်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အနားပတ်လည်တွင် စုဝေးလာကြသည်။

သူမက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ ကြည့်ရှုသူအဖြစ်သာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ချွေ့မိသားစုက ဤအချိန်တွင် မည်သည့် လှည့်ကွက်များကို ဆက်လက် ကစားနိုင်မလဲ ဆိုတာကို သိလိုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချွေ့မိသားစု၏ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံက မတရားဘူး။ ငါတို့ ချွေ့မိသားစုကို ရှင်သန်ခွင့်မပေးဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့လက်ထဲက အိမ်တွေနဲ့ မြေတွေကို ရောင်းချရတော့မယ်။”

ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုက လူငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်ပြီး၊ အပြင်လူများကို ချွေ့မိသားစု၏ ရောင်းချမည့် လယ်ကွင်းများကို ခေါ်ဆောင်သွားစေသည်။

ချွေ့မိသားစုမှ လူငယ်က အပြင်လူများကို လယ်ကွင်းများဆီ ခေါ်သွားစဉ်၊ ဟဲကျစ်ယန်နှင့် ရှဲ့မိသားစု၊ ဖန့်မိသားစုတို့လည်း လိုက်ပါသွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ချွေ့မိသားစု၏ လယ်ကွင်းများကို ဝယ်ယူရန် မစီစဉ်ထားပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ဝယ်ယူထားသော မြေရိုင်းများသည် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ စိတ်ဝင်စားသည်မှာ ချွေ့မိသားစု၏ တောင်စောင်းခြေရင်းရှိ စွန့်ပစ်ထားသော လယ်ကွင်းများနှင့် အိမ်ဟောင်းများသာဖြစ်သည်။

သူမသည် သိချင်စိတ်ဖြင့်သာ လိုက်ပါသွားခြင်းဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင်၊ ဟဲကျစ်ယန် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ချွေ့မိသားစုသည် ဒဏ်ငွေအတွက် ငွေစုဆောင်းရန် အလျင်စလို ဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူတို့သည် လူများကို လိမ်လည်ရောင်းချရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချွေ့မိသားစုမှ လူငယ်က သူတို့မျိုးနွယ်စု၏ လယ်ကွင်းများကို ညွှန်ပြပြီး ကြေညာလိုက်သည်။ “ကြည့်ပါ၊ ဒါတွေပဲ။ ဒါတွေက ငါတို့ ချွေ့မိသားစုရဲ့ ပြုပြင်ထားတဲ့ လယ်ကွင်းတွေပဲ။ ဒီလယ်ကွင်းတွေကို ငါတို့ ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာမို့ သာမန်လယ်ကွင်းတွေထက် အထွက်နှုန်း များစွာ ပိုတယ်။”

သူ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဟဲကျစ်ယန်သည် ရယ်မောလုမိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ဤသို့သော စကားများကို သူ ဘယ်လိုပြောနိုင်သလဲဟု တွေးမိသည်။ လယ်ကွင်းများကို လာကြည့်သူများသည် အခြေခံအားဖြင့် လယ်သမားများ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လယ်ကွင်းများ၏ အရည်အသွေးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

အထွက်နှုန်း ပိုများတယ်တဲ့၊ ဒါဟာ သက်သက် ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်…

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ၏ လွန်ကျူးသော ပြောဆိုမှုများကို စိတ်မရှည်တော့ဘဲ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်မမှန်တဲ့ စကားတွေ ရပ်လိုက်ပါ။ တစ်မူအတွက် ကျသင့်ဈေးနှုန်းကိုပဲ တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်။”

ချွေ့မိသားစုမှ လူငယ်သည် သူတို့မျိုးနွယ်စုဝင်များထံမှ သင်ကြားပြသခံထားရသဖြင့် ဈေးနှုန်းများကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို သဘာဝကျစွာ သိထားသည်။

“ဟိုင်ချန်မြို့မှာ ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို မင်းတို့ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ချွေ့မိသားစုက ငွေကြေးအရ အလျင်စလို လိုအပ်နေလို့ ဒါတွေကို ထုတ်ရောင်းတာ၊ တစ်မူကို ငွေ ( ၁၂ ) တေးနဲ့ ဈေးချိုချို ရောင်းချပေးတယ်။” ချွေ့မိသားစုမှ လူငယ်က ပြောလိုက်သည်။

သူ့စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူအုပ်ထဲမှ မကျေနပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းတို့ ချွေ့မိသားစုက ငွေကြေးအရ အလျင်စလို လိုအပ်နေတာ မဟုတ်ပဲ အမြတ်ကြီးရဖို့ အခွင့်ကောင်းယူချင်နေတာပဲ။”

“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့အားလုံးကို လူအတွေလို့ ထင်နေတာလား။ တစ်မူကို ( ၁၂ ) တေး၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ဈေးပဲ။”

“မေ့လိုက်ပါ။ ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို ငါ မဝယ်နိုင်ဘူး။ ငါ သွားပြီ…”

အဆိုပါ ညည်းညူသံများကြားတွင် ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ဝယ်သူများသည် တဖြည်းဖြည်း ကွဲကွာသွားကြပြီး၊ ဟဲကျစ်ယန်နှင့် ဖန့်မိသားစု၊ ရှဲ့မိသားစုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့သည် စကားမပြောဘဲ၊ ချွေ့မိသားစုသည် ဒဏ်ငွေ ပေးဆောင်ရန် အလွန် လိုအပ်နေချိန်တွင် သူတို့ တောင်းဆိုထားသော ဈေးနှုန်းကို မည်သူမျှ မပေးလိုသည့်အတွက် ဤအခက်အခဲကို မည်သို့ဖြေရှင်းမည်ကို ကြည့်ရှုလိုရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဝယ်သူများ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချွေ့မိသားစုမှ လူငယ်သည် စိတ်တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ပါ။

သူသည် ဤမြေအတွက် တစ်မူကို ( ၈ ) တေးပင် တရားမျှတသည်ဟု ကောင်းစွာ သိထားသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဈေးနှုန်းကို ဖောင်းပွစွာ တောင်းဆိုထားသည်။

လူများထွက်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

ဒါပေမယ့် မျိုးနွယ်စုဝင်များစွာက သူတို့၏ လယ်ကွင်းများသည် ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရပြီး၊ ရောင်းချရန် မလိုလားဘဲ ထားရှိချင်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဈေးမြင့်ဖြင့် ရောင်းချလိုကြသည်။

ယခု ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ဒဏ်ငွေ ပေးဆောင်ရမည့် နောက်ဆုံးရက်သည် မနက်ဖြန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမျှလောက် များပြားသော ငွေကြေးများကို သူတို့ ဘယ်လိုရှာဖွေမည်နည်း။

ချွေ့မိသားစုမှ လူငယ်သည် ဟဲကျစ်ယန်၏ အုပ်စုကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး၊ စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ၎င်း၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များထံ ပြန်သွားသည်။

ဝယ်သူများ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချွေ့မိသားစုဝင်များသည် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာကြသည်။

အထူးသဖြင့် ချွေ့မျိုးနွယ်စုမှ သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ပြန်လာသော လူငယ်အား အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ သူတို့အားလုံး ထွက်သွားကြတာလဲ။”

ချွေ့မိသားစုမှ လူငယ်က မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ပြောသည်။ “ငါ ဈေးနှုန်း ပြောလိုက်တာနဲ့ သူတို့ လှည့်ထွက်သွားကြတယ်။”

ချွေ့မျိုးနွယ်စုမှ သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ဒေါသထွက်စွာဖြင့် လူငယ်၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။

“မင်းက လူမိုက်ပဲ။ ငါမပြောပြထားဘူးလား၊ ( ၁၂ ) တေးက ကနဦး တောင်းဆိုထားတဲ့ ဈေးနှုန်းပဲ၊ ညှိနှိုင်းလို့ ရသေးတယ်။ ဘာလို့ အဲဒါကို သူတို့ကို မပြောခဲ့တာလဲ။”

အခြားသော ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်များကလည်း သူ့ကို ဆူပူကြသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ( ၁၂ ) တေးက တောင်းဆိုထားတဲ့ဈေးပဲ။ ဘာလို့ အဲဒါကို မပြောခဲ့တာလဲ။”

ချွေ့မျိုးနွယ်စုမှ လူငယ်သည် အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားသည်။ “ငါ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မေ့သွားတယ်…”

ချွေ့မျိုးနွယ်စုသည် သူ့ကို ရိုက်နှက်လိုသည်အထိ ဖြစ်လာသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ငွေစုဆောင်းရန်သည် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် အကြမ်းဖက်ရန် အချိန် မရှိပါ။

အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ ချွေ့မိသားစု၏ သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် သူတို့ မျှော်လင့်ချက်များကို ဟဲကျစ်ယန်၏ အုပ်စုအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။

မကြာသေးမီက သူတို့ အပြင်သို့ သိပ်မထွက်ခဲ့သော်လည်း၊ မော့မိသားစုသည် ကျိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် ကျောက်မျိုးနွယ်စုထံမှ တောင်ခြေရင်းရှိ စွန့်ပစ်ထားသော လယ်ကွင်းများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်ဟု ကြားသိထားသည်။

မော့မိသားစုသည် ထိုလယ်ကွင်းများကို ဝယ်ယူခဲ့ရခြင်းမှာ ရွာတွင် သင့်လျော်သော ပြုပြင်ထားသည့် မြေကွက်များကို ဝယ်ယူရန် ရှာမတွေ့ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်သည် ယခုအခါ မော့မိသားစုအပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။

သူတို့သည် ထိုအရည်အချင်း မရှိသော လူငယ်ကို ထပ်မံ ညှိနှိုင်းရန် မစေလွှတ်ရဲကြပါ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချွေ့မျိုးနွယ်စု၏ သက်ကြီးရွယ်အိုကိုယ်တိုင်က ဦးဆောင်ပြီး ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

သူတို့၏ မိသားစု၏ လယ်ကွင်းများကို အောင်မြင်စွာ ရောင်းချနိုင်ရန်အတွက်၊ ချွေ့မျိုးနွယ်စုသက်ကြီးရွယ်အိုသည် ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းကို တတ်နိုင်သမျှ နှိမ့်ချထားသည်။

“ခွင့်ပြုပါ၊ မော့မိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ ဒီမှာ ရှိလား။”

***