လှည့်စားခံရတဲ့ ခံစားချက်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြပါစေ
Vol. 20 Ch. 230
ဟဲကျစ်ယန်သည် မရေရာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်။”
ချွေ့မျိုးနွယ်စု သက်ကြီးရွယ်အိုသည် သူနှင့် စကားပြောနေသူမှာ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ ရုတ်တရက် သူ့ကို ကျီစယ်နေသလို ခံစားရသည်။
“မင်းက မော့မိသားစုကလူဖြစ်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် မြေဝယ်ယူတဲ့ ဒီလို ကိစ္စကြီးမှာ မင်းဆုံးဖြတ်နိုင်လို့လား။”
သူမကို သံသယရှိသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ရယ်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤနေရာတွင် ချွေ့မိသားစုနှင့် ဈေးညှိရန် စိတ်မရှည်ခဲ့ပါ။
“ငါ မင်းတို့မိသားစုရဲ့ ပြုပြင်မွမ်းမံထားတဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။”
ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော်လည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချွေမျိုးနွယ်စုသက်ကြီးရွယ်အို၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဟမ့်... မင်းကလည်း ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် သိပ်မရှိတဲ့သူလို့ ထင်ရတယ်။ မင်းနဲ့ ဒီကိစ္စကို ငါ မဆွေးနွေးချင်ဘူး။”
ထို့နောက် သူသည် ရှဲ့ထျန်ဟိုင်နှင့် ဖန့်ချွမ်ကျိုးတို့ဆီ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းတို့မိသားစု နှစ်စုက လယ်ကွင်းတွေနဲ့ အိမ်တွေ ဝယ်ယူချင်လား။”
ရှဲ့ထျန်ဟိုင်က ပြောသည်။ “ဒါက မင်းတို့ရဲ့ လယ်ကွင်းဈေးနှုန်းပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ တစ်မူကို ငွေ ( ၁၂ ) တေးဆိုရင် ငါတို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။”
သူသည် အစောပိုင်းကတည်းက စုံစမ်းထားပြီးဖြစ်ပြီး၊ ရှီလင်ကျေးရွာရှိ အကောင်းဆုံး မွန်းမံထားသော လယ်ကွင်းများသည် တစ်မူကို ငွေ ( ၈ ) တေးသာဖြစ်သည်။
အိမ်များနှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူတို့ မလိုအပ်ပါ။ သူတို့သည် ရက်အနည်းငယ်ခန့်က ငှားရမ်းထားသော အိမ်ခြံဝင်းများကို ဝယ်ယူပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူတို့သည် လယ်ကွင်း အနည်းငယ်ကိုသာ ထပ်မံ ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်။ လူများသည် ရာသီပိတ်ချိန်တွင် အားလပ်နေချိန်တွင် အပိုအလုပ်များကို ရှာဖွေထွက်သွားနိုင်ပြီး၊ သူတို့၏ မိသားစု၏ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် နေထိုင်ရေးသည် ပြဿနာ မဖြစ်သင့်ပါ။
တစ်ဖက်လူသည် လယ်ကွင်း ဝယ်ယူရန် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချွေ့မျိုးနွယ်စု သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ငွေ ( ၁၂ ) တေးဈေးနှုန်းကြောင့် သူတို့လည်း ထိတ်လန့်၍ ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဈေးနှုန်းက ညှိနှိုင်းလို့ ရတယ်။”
အပြင်လူများသည် တစ်မူကို ( ၁၂ ) တေးဈေးနှုန်းကြောင့် ထိတ်လန့်၍ ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် နောက်ဆုံးတွင် မြေဝယ်ယူလိုသူ နှစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရပြီး၊ သတိမမူမိဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါ။
“ညှိနှိုင်းလို့ရတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ တစ်မူကို ငွေ ဘယ်နှတေးလဲ။” ရှဲ့ထျန်ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ၎င်း၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ ပြောသည်။ “တစ်မူကို ငွေ ( ၉ ) တေး၊ ဒါက အတော်လေး ဈေးချိုနေပြီ။”
ချွေ့မျိုးနွယ်စုသက်ကြီးရွယ်အိုသည် ဤနေရာတွင် ဈေးညှိနှိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဖန့်ချွမ်ကျိုးသည် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“တစ်မူကို ငွေ ( ၆ ) တေးဆိုရင် ငါဝယ်မယ်။ မဟုတ်ရင် သဘောမတူဘူး။”
သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ဖန့်ချွမ်ကျိုးကို နားမလည်သလို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း လာနောက်နေတာလား၊ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ လယ်ကွင်းကို ငွေ ( ၆ ) တေးပဲလား။”
ဖန့်ချွမ်ကျိုးက အရေးမပါသလို ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ရဲ့ လယ်ကွင်းက အဲဒီလောက်ပဲ တန်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။”
ချွေ့မျိုးနွယ်စုသက်ကြီးရွယ်အိုသည် ၎င်း၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ငွေကြေးအရ အလျင်စလို လိုအပ်နေသည်ကို သိထားသော်လည်း၊ တစ်မူကို ငွေ ( ၆ ) တေးဖြင့် လယ်ကွင်းရောင်းချခြင်းသည် သူတို့အတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို ဖြစ်စေမည်။
သူ၏ သဘောထားသည် ဤမျှ ပြတ်သားနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ခဏတာမျှ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။
“ခဏစောင့်ဦး၊ ဒီကိစ္စကို ငါဆွေးနွေးလိုက်ဦးမယ်။”
ဖန့်ချွမ်ကျိုးက ပြန်မဖြေဘဲ၊ ၎င်း၏ လုပ်ရပ်ကို သဘောတူလိုက်သည်။
မကြာမီ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ချွေ့မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ပြန်လာသည်။
ချွေ့မိသားစုဝင်များသည် ဖန့်ချွမ်ကျိုးအား ငွေအနည်းငယ် ထပ်မံ ထည့်ပေးရန် ဖျောင်းဖျကြသော်လည်း၊ ဖန့်ချွမ်ကျိုးက လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင်၊ ချွေ့မိသားစုသည် အံကြိတ်ရင်း လယ်ကွင်းများကို တစ်မူကို ငွေ ( ၆ ) တေးဖြင့် ရောင်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ယခုအခါ ဖန့်ချွမ်ကျိုးနှင့် ရှဲ့ထျန်ဟိုင်တို့သည် အတော်လေး စိတ်ကျေနပ်နေကြသည်။ တစ်မူကို ( ၈ ) တေးတန်ဖိုးရှိသော လယ်ကွင်းများကို ၆ တေးဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့သည် အနည်းငယ် အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့သည်။
လယ်ကွင်းများကို စိတ်မဝင်စားသူ ဟဲကျစ်ယန်ပင်လျှင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာသော်လည်း၊ သူမသည် ဝယ်ယူလိုစိတ်ကို မပြသခဲ့ပါ။
ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုတို့သည် ဆွေးနွေးပြီး တစ်ဦးလျှင် ( ၁၀ ) မူစီ ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ချွေ့မိသားစုသည် မူလက လယ်ကွင်း မူ ( ၁၀၀ ) ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားပြီး၊ သူတို့၏ အိမ်များကို ရောင်းချရန် မစဉ်းစားထားပေ။
သို့သော် ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုတို့သည် စုစုပေါင်း လယ် မူ ( ၂၀ ) သာ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ချွေ့မိသားစုအနေဖြင့် ပေးဆောင်ရမည့် ဒဏ်ငွေအတွက် မလုံလောက်ခဲ့ပါ။
ရုတ်တရက် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားသောအခါ၊ ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် စိတ်ပူပန်မှုဖြင့် မျက်နှာများ တွန့်လျက် ရှိသည်။
အချိန်ကိုက်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသောအခါ၊ ဟဲကျစ်ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။ “မော့မိသားစုက မင်းတို့ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို ဝယ်ယူနိုင်တယ်။”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ၊ ချွေ့မိသားစုဝင်များသည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်ဆီ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ချွေ့မျိုးနွယ်စုသက်ကြီးရွယ်အိုသည် ဤအမျိုးသမီးငယ်သည် မော့မိသားစုကို ကိုယ်စားပြုနိုင်သလား မပြုနိုင်သလားဟု ထပ်မံ စဉ်းစားမနေတော့ပါ။
“မိန်းကလေး၊ မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလိုပြောတာလား။”
ဟဲကျစ်ယန်သည် ချွေ့မိသားစုနှင့် စကားများများ မဖြုန်းတီးလိုပါ။
“ငါ လယ်ကွင်းတွေကို ဝယ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ အခြေအနေ တစ်ခု ရှိတယ်။”
“ဘယ်လို အခြေအနေလဲ။” ချွေ့မျိုးနွယ်စုသက်ကြီးရွယ်အိုက မေးလိုက်သည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် တောင်ခြေရင်းရှိ ဦးတည်ရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ “အဲဒီမှာရှိတဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အိမ်ခြံတွေနဲ့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို တစ်ခါတည်း သဘောတူညီချက်နဲ့ ငါ့ကို ရောင်းပေးပါ။”
သဘောတူညီချက်နဲ့ ရောင်းပေးရမယ်တဲ့။
ဒါက သေချာပေါက် ကောင်းတာပေါ့။
ထိုလယ်ကွင်းများနှင့် အိမ်ခြံများသည် သူတို့ မလိုချင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။ ယခု တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ဝယ်ယူရန် ကမ်းလှမ်းနေသည်၊ ဒါဟာ အလွန် ကောင်းမွန်သည်။
ဒါက ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးလဲ။ ဒါဟာ ချွေ့သားစုကို ကူညီပေးနေတာပဲ။
သို့သော် ဟဲကျစ်ယန်၏ နောက်ထပ် စကားများသည် သူတို့၏ ဝမ်းမြောက်မှုကို ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။
“မင်းတို့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မလိုချင်တဲ့ အဲဒီစွန့်ပစ်ထားတဲ့ လယ်ကွင်းနဲ့ အိမ်ခြံတွေအတွကေ ငါ ငွေ ( ၂၀ ) တေး ကမ်းလှမ်းမယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ။” ဟဲကျစ်ယန်က ပြောသည်။
“ဘာပြောလိုက်တယ်၊ ဒီလောက်များတဲ့ လယ်ကွင်းနဲ့ အိမ်ခြံတွေကို ငွေတေး ( ၂၀ )ပဲ ပေးမယ်တဲ့လား။ ဒါက နည်းလွန်းတယ်။” ချွေ့မိသားစုဝင်အချို့က ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လိုက်ကြသည်။
ဟဲကျစ်ယန်က ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “မင်းတို့က ငါ့အခြေအနေကို လက်မခံဘူးဆိုရင်၊ ငါလည်း လယ်ကွင်းတွေကိုလည်း မဝယ်တော့ဘူး။”
ချွေ့မိသားစုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လူများစွာကို လှည့်စားခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ဟဲကျစ်ယန်က သူတို့အား လှည့်စားခံရခြင်း၏ အရသာကို မြည်းစမ်းစေရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။
ချွေ့မိသားစုဝင်များသည် ယခုအခါ လုံးဝ အဆင်မပြေ ဖြစ်နေကြသည်။
တောင်ခြေရင်းရှိ လယ်ကွင်းနှင့် အိမ်ခြံများသည် သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် သူတို့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ပါ။
သို့သော် လယ်ကွင်းအားလုံးကို ရောင်းချရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိထားပြီဖြစ်သဖြင့်၊ သူတို့သည် ဤသို့ လွှတ်ထားလိုမှု မရှိပါ။
ချွေ့မိသားစုဝင်များသည် အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြီး၊ ထိုမျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် တိုင်ပင်ရန် ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း အလျင်မလိုပါ၊ ထိုနေရာတွင်သာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဤတစ်ကြိမ် ချွေ့မိသားစုဝင်များ၏ ဆွေးနွေးမှုသည် အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီး၊ နာရီဝက်နီးပါးကြာမှ ပြန်လာကြသည်။
သေချာသည်မှာ၊ ချွေ့မိသားစုတွင် ယခုအချိန်တွင် ငွေရရှိရန် အခြားနည်းလမ်း မရှိပါ။ ပြီးတော့ အစိုးရသို့ ဒဏ်ငွေပေးဆောင်ရမည့် နောက်ဆုံးရက်သည် နီးကပ်လာနေသည်။ သူတို့သည် ဆုံးရှုံးမှုကို လက်ခံရုံသာ ရှိတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် ငွေတေး ( ၅၀၀ ) ဖြင့် ချွေ့မိသားစု၏ ကောင်းမွန်သော လယ်ကွင်း မူ ( ၈၀ ) ၊ တောင်ခြေရင်းရှိ စွန့်ပစ်ထားသော လယ်ကွင်း မူ ( ၂၀ ) ကျော်နှင့် စွန့်ပစ်ထားသော အိမ် ( ၅ ) လုံးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် စကားပြန်မပြောင်းရန်အတွက် ချွေ့မိသားစုအား သူမနှင့်အတူ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးသို့ လူတစ်ဦး စေလွှတ်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများ လုပ်ဆောင်ရန် ချက်ချင်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။
မော့ကျိုးယွီကလည်း တောင်စောင်းဧရိယာကို စစ်ဆေးပြီးပြီဖြစ်ပြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
အုပ်ချုပ်ရေးရုံးတွင် စာရွက်စာတမ်းများ လုပ်ဆောင်ခြင်းကို သူ့အား လွှဲအပ်ထားသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီအား ငွေတေးရာပေါင်းများစွာတန်ဖိုးရှိသည့် ငွေစက္ကူများ ယူဆောင်လာစေခဲ့သည်။ မြေစာချုပ်များသည် ကျိုးမိသားစု၏ အမည်အောက်တွင် ရှိသည့်အခါ၊ ငွေများကို ချွေ့မိသားစုထံ ပေးအပ်မည်ဖြစ်သည်။
ချွေ့မိသားစုထံ ပေးအပ်သည်ထက်၊ ၎င်းကို ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးသို့ တိုက်ရိုက်လွှဲပေးသည်ဟု ပြောရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုငွေများသည် ချွေ့မိသားစုဝင်များ၏ ဒဏ်ငွေပေးဆောင်ရန် အနည်းငယ်သာ လုံလောက်ခဲ့သည်။
ဖန့်ချွမ်ကျိုးနှင့် ရှဲ့ထျန်ဟိုင်တို့သည်လည်း မော့ကျိုးယွီနှင့်အတူ မြို့သို့ အတူလိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးယူကာ သူတို့၏ မြေစာချုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် သွားခဲ့ကြသည်။
ညနေခင်းတွင် မော့ကျိုးယွီက ယနေ့ဝယ်ယူခဲ့သော မြေရိုင်းနှင့် တောင်စောင်းဧရိယာအတွက် မြေစာချုပ်များကို ယူဆောင်ပြန်လာခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် မော့မိသားစုဝင်များ၏ ရှီလင်ကျေးရွာရှိ မြေဝယ်ယူမှုသည် ယာယီအဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် အခြားကိစ္စများကို စဉ်းစားနေသည်။
ချွေ့မိသားစုထံမှ ဝယ်ယူထားသော ကောင်းမွန်သော လယ်ကွင်းများသည် ထည့်ပြောစရာ မလိုပါ။
နွေဦးရာသီရောက်လာသောအခါ၊ သူတို့ကို ရိုးရှင်းစွာ ထယ်ထိုးပြီး စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။
မျိုးနွယ်စုများစွာမှ စွန့်ပစ်ထားသော မြေများနှင့် ပတ်သက်၍၊ သူတို့တွင် ပေါင်းပင်များသာ ပေါက်ရောက်နေသည်။
ပေါင်းပင်များကို ဖယ်ရှားရုံသာ လိုအပ်သည်။
သို့သော် မပြုပြင်ထားသော မြေရိုင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ကွဲပြားသည်။ မြေရိုင်းများတွင် ပေါင်းပင်များ ပေါက်ရောက်နေရုံသာမက၊ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိ ကျောက်တုံးကြီးငယ်များလည်း ရှိနေသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် နွေဦးရာသီတွင် လယ်ယာလုပ်ငန်းရာသီအလုပ်များသည့်အခါ အလုပ်သမားများ ငှားရမ်းရန် မဖြစ်နိုင်သည့်အတွက်၊ မြေရိုင်းများကို စတင်ရှင်းလင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။
ထို့ကြောင့် ဒုတိယနေ့တွင် သူမသည် ကျိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် ကျောက်မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး၊ သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များအနက် မြေရိုင်းရှင်းလင်းရန် ဆန္ဒရှိသူများ ရှိ မရှိ စုံစမ်းရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
မြေရိုင်းရှင်းလင်းရန် ဈေးနှုန်းသည် ဒေသခံဈေးနှုန်းအပေါ် အခြေခံပြီး၊ တစ်မူလျှင် ငွေ ( ၁ ) တေး ဖြစ်သည်။
***