ဖုန်မှုန့်သည် ဖုန်မှုန့်ဆီသို့

လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လွီစီနှင့် အကြီးအကဲမိုတို့၏ အလောင်းများသည် သက်မဲ့အတိုင်း ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး၊ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲနှစ်ဦးမှာလည်း အသက်ပျောက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့သည် အထက်မှအောက် တစ်ဖွဲ့လုံး သုတ်သင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်မိသားစုမှ အကြီးအကဲမို အပါအဝင် ဤအကြိမ်တွင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးပင် ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ ဤသတင်းသာ အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက မည်မျှအထိ လှုပ်ခတ်သွားမည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဆိုလျှင် သာမန်နည်းလမ်းများဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာ ရုပ်ဒြပ်မရှိသဖြင့် ၎င်း၏ အားနည်းသော ရုပ်ခန္ဓာကို စွန့်ခွာပြီးသည်နှင့် တစ်ခဏချင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ထွက်ပြေးနိုင်ကာ ဖမ်းဆုပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

အကယ်၍ သင့်တော်သော ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုကို ရှာဖွေ၍ ကိုယ်စားဝင်စားနိုင်ခဲ့လျှင် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မူလအဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် မခက်ခဲလှပေ။ ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့်ကို အပြတ်မရှင်းနိုင်ပါက နောင်တွင် အဆုံးမရှိသော ဒုက္ခများနှင့် ရင်ဆိုင်ရတတ်သည်။

သို့သော် ထိုနည်းတူစွာပင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တစ်ခု ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီဆိုပါက အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်သုဉ်းသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာလောကမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လွီစီသည် စောစောက ထိုမျှအထိ ထိတ်လန့်တကြား အသနားခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တောက်... ဒီအဘိုးကြီးယုတ်။ မင်း ထိုက်တန်တဲ့ အပြစ်ကို ရသွားတာပဲ။"

ဟေးစန်းသည် လွီစီ၏ အလောင်းကို အထင်သေးစွာဖြင့် တံတွေးထွေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ ဝက်ဝံမျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ လက်နေသည်။

သူသည် စစ်ချန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး ဧရာမ ဝက်ဝံလက်ဝါးကြီးဖြင့် စစ်ချန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ညီလေး... မင်းကတော့ အံ့ဩဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီနေ့တော့ ငါ့ရဲ့ ဝက်ဝံမျက်လုံးတွေ တကယ်ပဲ ပွင့်သွားခဲ့ပြီ။ မင်း ဒီကောင်ကြီး မင်းစကား နားထောင်အောင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။"

သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ စောစောက စစ်ချန် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံဖြင့် အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီးက ဘက်ပြောင်းသွားခဲ့သည့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ယခုထိတိုင် အိမ်မက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ဟုန်ဖုန်း အပါအဝင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ အားလုံးသည် နားစွင့်ထားကြပြီး စစ်ချန်ကို စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

စစ်ချန်မှာ ဟေးစန်း၏ ပုတ်လိုက်သော အရှိန်ကြောင့် တုန်ခါသွားရပြီး၊ သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ပဲနီလေးမှာလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ "ကျိကျိ" ဟု အော်ရင်း ဟေးစန်းကို အပြင်းအထန် လှမ်းဆိတ်တော့သည်။

စစ်ချန် ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်အတွက် ယုတ္တိတန်သည်ဟု ထင်ရသော အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်ကြီးက အရင်က ငါ့ခေါင်းထဲမှာ ခဏနေခဲ့ဖူးတယ်လေ။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို မှတ်မိသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

သူ ဆိုလိုသည်မှာ ယခင်က သူ၏ အသိစိတ်ကို ဝါးမျိုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကြယ်တာရာအသိစိတ်ဖြင့် ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရသော မြေနဂါး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်"

ဟေးစန်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ဘာကို ဆိုလိုမှန်း လုံးဝ နားမလည်ပေ။

သူ့ခေါင်းထဲမှာ နေခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ အဲဒီအရာကြီးက ခေါင်းထဲမှာ ထည့်ထားလို့ ရလို့လား။

ဟုန်ဖုန်းနှင့် အခြားမိစ္ဆာများသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မမေးရန် လိမ္မာပါးနပ်ကြသည်။ ဤညီလေးစစ်ချန်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေပြီး သူတို့ မေးလျှင်ပင် နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်မှန်း သိနေကြသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဟုန်ဖုန်းက အမြီးကို ခါရမ်းလိုက်ရင်း "ညီလေး... ဒီကောင်ကြီးကို ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။"

ထိုအခါမှ စစ်ချန်သည် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော မြေနဂါးအလောင်းကြီးဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ နောက်ထပ် အမိန့်ကို စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။

ဤအရာကို အသုံးချရန် အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်။ ၎င်းကို ရှေ့တန်းတင်ထားလျှင် ဤဝမ်ဂျီတောင်တန်းနှင့် အခြားနေရာများတွင်ပင် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်စရာမလိုဘဲ သွားလာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သေပြီးသား အရာများကို ခိုင်းစေခြင်းနှင့် အလောင်းများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းကို သူ မနှစ်သက်ပေ။

သူ၏ ကြယ်တာရာဆန္ဒ၊ သူကျင့်ကြံနေသော နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားပညာရပ်၏ အသက်ဓာတ်နှင့် ကိုးသွယ်မိုးကြိုးရုပ်ခန္ဓာ၏ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအားများ အားလုံးသည် ဤကဲ့သို့သော ဆိုးယုတ်သည့် စွမ်းအားများနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။

ဖန်ဟန်နှင့် လွီစီတို့ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့ စိုက်ခဲ့သော အကျိုးကို သူတို့ ပြန်လည် ခံစားစေရန်သာ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်သည် တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် "ဖုန်မှုန့်သည် ဖုန်မှုန့်ဆီသို့၊ မြေကြီးသည် မြေကြီးဆီသို့။ မင်း သွားနိုင်ပါပြီ။"

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီး၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ ၎င်း ရရှိလိုက်သည်မှာ အမိန့်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ... ခွင့်ပြုချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အတင်းအကြပ် နိုးထခိုင်းခြင်း ခံရပြီး အေးချမ်းမှုကို ဆုံးရှုံးနေရသော ရုပ်ခန္ဓာ အခွံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် အနားယူခွင့် ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ တောင့်တင်းသော ခေါင်းကြီးမှာ စစ်ချန်ထံသို့ အလွန်ဖြည်းညှင်းစွာ ငိုက်ကျသွားသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဂါရဝပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ မည်းနက်သော အခိုးအငွေ့များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပြယ်သွားပြီး ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အမြီးမှ စတင်ကာ တစ်လက်မချင်းစီ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် လိုဏ်ဂူအတွင်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ပြာများသည် ထောင့်တစ်နေရာရှိ ကျောက်ကြားမှ ပေါက်နေသော သတိမမူမိသည့် မြက်ရိုင်းလေးများပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျဆင်းသွားသည်။

တစ်သက်လုံး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး နဂါးစစ် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော မြေနဂါးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် အနိမ့်ကျဆုံးသော အပင်များဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်စဉ်က မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ခဲ့ပါစေ၊ ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ဘေးဒုက္ခများကို မည်မျှပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါစေ... သူ၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် ဂုဏ်ဒြပ် အားလုံးသည် ယခုအခါ ဖုန်မှုန့်တစ်ဆုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးသော ဤကမ္ဘာလောက၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန်မှုန့်သည် ဖုန်မှုန့်ဆီသို့၊ မြေကြီးသည် မြေကြီးဆီသို့။

ဟေးစန်းသည် လွင့်ပြယ်သွားသော ပြာများကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော လက်ရုံးတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို သူ နှမြောသော်လည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်

"သွားတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ကြည့်ရတာ သူလည်း တော်တော် ကံဆိုးရှာတာပဲ။"

ဟုန်ဖုန်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည် "အသုံးမကျတဲ့ စကားတွေ ပြောမနေနဲ့တော့။ ဖန်ဟန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေး ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ငါတို့ သူ့နောက်ကို အမြန် လိုက်ရမယ်။"

အကြီးမားဆုံးသော ပြဿနာ လွတ်သွားသည်ကို သူ မေ့မထားပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟေးစန်းသည် သူ၏ ဝက်ဝံလက်ဝါးဖြင့် ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ။ ငါ ဒီကောင်စုတ်လေး လွတ်သွားတာကို မေ့နေတာ။ ညီလေး... ငါတို့ လိုက်ကြစို့။"