အခန်း (၇၀)

စစ်ချန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲမိုသည် တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် အစောင့်အရှောက်တစ်ဦး၏ နောက်ဆုံးတာဝန်ကို အမှန်တကယ် ကျေပွန်ခဲ့သည်။ သူ၏ အသက်ကို အသုံးချ၍ ဖန်ဟန်အတွက် အဖိုးတန်သော အချိန်များကို ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။ စစ်ချန်သည် အကြီးအကဲမို ဖောက်ခွဲခဲ့သော၊ နက်ရှိုင်းသော လမ်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသည့် ဂူပေါက်ဝကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ဂျီတောင်တန်းက တော်တော်ကျယ်ပြီး လမ်းပျောက်ဖို့ လွယ်တယ်။ သူ အလွယ်တကူ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

မိစ္ဆာများ "...?"

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ချက်ချင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ပြင်နေသော ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြောင်သွားကြသည်။

မိစ္ဆာနှစ်ကောင်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ သားရဲမျက်နှာများပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာကာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေကြသည်။

ဟေးစန်းသည် သူ၏ ဝက်ဝံလက်ဝါးဖြင့် မျက်နှာကြီးကို အားရပါးရ ပွတ်လိုက်သည်။ အတန်ကြာမှ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ ယဉ်ကျေးအောင် ကြိုးစားပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ဟို... ညီလေး... လူတိုင်းက မင်းလိုမျိုး တောင်ထဲမှာ နှစ်နှစ်လောက် လမ်းလျှောက်နေတတ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်မလား။"

စစ်ချန်၏ သိက္ခာကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်သဖြင့် သူ အမြန် ဖြည့်ပြောလိုက်သည်

"ငါ ဆိုလိုတာက အဲဒီကောင်လေးက ဒဏ်ရာရထားတယ် ဆိုပေမဲ့ လမ်းရှာတဲ့နေရာမှာတော့... ဖြစ်နိုင်တာက... ကံကောင်းရင်... မင်းထက်တော့ နည်းနည်းလေး ပိုတော်လိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်။"

သူသည် တုတ်ခိုင်သော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် အလွန်သေးငယ်သော အကွာအဝေးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။

အခြားမိစ္ဆာများသည် ရယ်ချင်သော်လည်း မရဲကြသဖြင့် ပုခုံးများ တုန်ခါနေအောင် အောင့်ထားကြရသည်။

သူတို့၏ ဤညီလေးမှာ နက်နဲသော နည်းလမ်းများ ရှိသော်လည်း လမ်းရှာသည့် နေရာတွင်မူ... လောကတွင် ယှဉ်နိုင်သူ မရှိလောက်အောင်ပင်။

ဟုန်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားကို လွှဲလိုက်သည်။ "စစ်ချန်... လိုက်ဖမ်းတဲ့ အလုပ်ကို ငါတို့ဆီပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ။ ငါ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းမှာရှိတဲ့ လှုပ်ရှားနိုင်သမျှ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ အကုန်လုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။ ဒီတောင်တစ်ခုလုံးကို မှောက်လှန်ပြီး ရှာရရင်တောင် ဖန်ဟန်ကို ငါတို့ ရှာတွေ့အောင် လုပ်မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤနည်းလမ်းက ပို၍ စိတ်ချရပေသည်။

သူသည်လည်း နဂါးပုလဲထဲမှ ယန်မိုးကြိုးကို အသုံးပြု၍ ကိုးသွယ်မိုးကြိုးရုပ်ခန္ဓာ၏ ဒုတိယဘေးဒုက္ခကို ကျင့်ကြံရန် ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသည်။

"ကောင်းပြီလေ" ဟု သူ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပိုင်ရှင်မဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါတွေကို မင်းတို့ပဲ ခွဲဝေယူလိုက်ကြပါ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဟေးစန်း၏ အသက်ရှူသံပင် ပြင်းထန်သွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် နှစ်ဦးနှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် နှစ်ဦးတို့၏ တစ်သက်တာ စုဆောင်းထားသမျှ ပစ္စည်းများ မဟုတ်ပါလား။

"ဟားဟား... ညီလေး... မင်းက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ။"

စကားအပို မပြောတော့ဘဲ ဟေးစန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ဧရာမ ဝက်ဝံခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျုံ့သွားကာ ပုံစံပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထူထဲသော အမွေးအမှင်များနှင့် ခန့်ညားကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာရှိသည့် အလွန်ဗလကောင်းသော အမျိုးသားကြီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူ၏ ရပ်နေသော ပုံစံမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေပြီး လည်ပင်းနှင့် ပုခုံးများကို ဆက်တိုက် လှုပ်ယမ်းကာ ညည်းညူနေသည် "တောက်... ဒါက တော်တော် နေလို့ မကောင်းတာပဲ။ ခြေလေးချောင်းနဲ့က ပိုပြီး စိတ်ချရသေးတယ်။"

စစ်ချန်၏ မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ဟုန်ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည် "ငါတို့ တတိယအဆင့်ကို ရောက်ပြီဆိုရင် မင်းတို့ လူသားတွေရဲ့ ပုံစံကို ပြောင်းလဲနိုင်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီငတုံးရော ငါရောက အဲဒီပုံစံကို မကြိုက်ကြဘူး။ ဒါက ချုပ်တည်းထားသလို ဖြစ်နေပြီး ငါတို့ရဲ့ မူလပုံစံလောက် နေလို့ မကောင်းဘူး။"

သူကိုယ်တိုင်မူ မျက်လုံးနီကျားကြီးအဖြစ်ပင် ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်။

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤအရာမှာ သူ့အတွက် မျက်စိပွင့်စရာ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဟေးစန်းသည် လူသားပုံစံသို့ ပြောင်းလဲပြီးနောက် လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမို သွက်လက်လာသည်။ သူသည် ကုန်းလိုက်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကောက်ယူကာ ရေရွတ်နေသည် "အဘိုးကြီးယုတ်... သေတာတောင် တင်းတင်းကြီး ဆုပ်ထားသေးတယ်..."

မကြာခင်မှာပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်များ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဟေးစန်းက ရုပ်ကြမ်းသော်လည်း ပစ္စည်းခွဲဝေသည့် နေရာတွင်မူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် စနစ်ကျလှသည်။

သူသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို စုပုံလိုက်ပြီးနောက် ရောက်ရှိနေသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အလိုက် မျှတစွာ ခွဲဝေပေးသည်။ ယခင်က ဒဏ်ရာရခဲ့သော သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားခဲ့သော မိစ္ဆာများအတွက်ပါ သူတို့၏ ဆွေမျိုးများထံ ပေးအပ်ရန် သီးသန့် ဖယ်ထားပေးသည်။

"မင်း... မင်းက စောစောက အဘိုးကြီးကို တားတဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ ဒီမှော်ရတနာက မင်းအတွက်ပဲ။"

"မင်းကတော့ စောစောက နားရွက် ရှပ်ထိသွားတယ် မဟုတ်လား၊ ဒီဆေးပုလင်းကို ပိုယူသွားလိုက်။"

"မလောကြနဲ့... လူတိုင်း ဝေစုရမယ်။ ငါ ဝက်ဝံသခင်ကြီးကတော့ ဘယ်တော့မှ ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဖြတ်စားဘူး။"

သူ အော်ဟစ်နေသော်လည်း ဝေခွဲပုံမှာ စနစ်တကျ ရှိလှသည်။ မိစ္ဆာများ အားလုံးမှာလည်း ကျေနပ်ကြပြီး စစ်ချန်ကို ပို၍ ကျေးဇူးတင်ကာ ရင်းနှီးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဤပစ္စည်းများသည် အမှန်တကယ်တွင် စစ်ချန်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သော်လည်း သူက ညီတူညီမျှ ခွဲဝေပေးသည်မှာ သူတို့ကို မိသားစုကဲ့သို့ သဘောထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စစ်ချန်သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များနှင့် ဆက်ဆံရခြင်းက ပို၍ စိတ်အေးချမ်းရကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

ပစ္စည်းများ ခွဲဝေပြီးနောက် ဟုန်ဖုန်းက တုန့်ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ တိုးညင်းသော ဟိန်းဟောက်သံ ပြုလိုက်ရာ အမြန်နှုန်းတွင် ကျော်ကြားသော မိစ္ဆာအချို့သည် အမိန့်ကို နာခံလျက် လေကဲ့သို့ ဂူအတွင်းမှ ထွက်သွားကြပြီး ဝမ်ဂျီတောင်တန်း တစ်ခုလုံးတွင် ဖန်ဟန်ကို ရှာဖွေရန် အမိန့်ကို ဖြန့်ဝေလိုက်ကြတော့သည်။

ဟေးစန်းသည် ဧရာမ ဝက်ဝံကြီးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးများကို အားရပါးရ ခါလိုက်သည် "ဒီလိုမှ နေလို့ ကောင်းတာ။"

သူသည် စစ်ချန်ကို ကြည့်ကာ "ညီလေး... နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ။ အသိုက်ကို ပြန်မလား။"

စစ်ချန်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းရှိ နဂါးပုလဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော ယန်မိုးကြိုး၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားနေရသည်။ ၎င်းက သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို ဆူပွက်လာစေသဖြင့် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ အချိန်အနည်းငယ်လောက် သီးသန့် ကျင့်ကြံဖို့ လိုတယ်။"

နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ကြိုဆိုရန် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။