ကြောက်မက်ဖွယ်

အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီး မျက်လုံးပွင့်လာသည့်အချိန်တွင် ရက်စက်သောသားရဲတစ်ကောင်၏ ရှေးဦးကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"ပြေး... ပြေးကြဟေ့"

ဘယ်သူက စအော်လိုက်သည် မသိသော်လည်း လိုဏ်ဂူပေါက်ဝတွင် စုရုံးကြည့်ရှုနေကြသော လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အလုအယက် ပြေးထွက်ကြတော့သည်။

တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ မြင်ရခဲသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် တိုက်ပွဲတို့၊ အခွင့်အလမ်းတို့ ဆိုသည်မှာ ကိုယ့်အသက်လောက် အရေးမကြီးတော့ပေ။

"ခုမှ ထွက်သွားချင်တာလား။ နောက်ကျသွားပြီ"

အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မီးခိုးရောင်ဝတ် အကြီးအကဲမိုသည် ထွက်ပေါက်ဝတွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြောက်သွေ့သော လက်ဝါးတွင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ စီးဆင်းနေပြီး အပိုအလိုမရှိ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဘုန်း

ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် သွေးစများ လွင့်စင်သွားသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ရောက်နေသော လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများသည် အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ခြေဖြင့်အနင်းခံလိုက်ရသော ပိုးမွှားများကဲ့သို့ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် သွေးကွက်များအဖြစ် ဖတ်ခနဲ ကပ်သွားကြတော့သည်။

နောက်မှလူများသည် ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ရပ်ထားသော အကြီးအကဲမိုကို မျက်လုံးပြုး ကြည့်နေကြသည်။ အကြီးအကဲမို၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။

"ဘ... ဘာလို့လဲ" လူငယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး အသံများ တုန်ရီနေသည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့ အပြင်မှာ ဘာစကားမှ မပြောပါဘူးလို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာပေးပါ"

အကြီးအကဲမို၏ မှုန်ဝါးသော မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပေ။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး

"သေလူတွေကပဲ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်တာ။ ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူကြပါတော့"

သူ့စကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ မျက်မြင်သက်သေ အားလုံးကို နှုတ်ပိတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာရှိ လူတိုင်း သေဆုံးသွားမှသာ ဖန်မိသားစု သခင်လေးတစ်ယောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ သိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သိုသိုသိပ်သိပ်ဖြင့် ပြန်လည်ကုသပြီးသည့်နောက် သူသည် ဖန်မိသားစု၏ ဂုဏ်ယူရသော ကောင်းကင်ဘုံအချစ်တော် သားလေးအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်၏ အသက်က ဘာအရေးပါလို့လဲ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဝေး၌ ရှိနေသောကြောင့် ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရက်သား ဖြစ်နေပြီး အကြီးအကဲမိုကို လက်ညှိုးထိုးကာ

"ခင်... ခင်ဗျားတို့ ဖန်မိသားစုက... တကယ်ကို... တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ"

ဖန်ဟန်သည် သတ်ဖြတ်မှုနှင့် စွပ်စွဲမှုများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ အာရုံအားလုံးသည် 'ယင်အလောင်းကောင် အလံတံခွန်' ကို ထိန်းချုပ်ရာတွင်သာ ရှိနေသည်။ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ ရူးသွပ်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော လွီစီသည် ကျောချမ်းသွားသည်။

ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တော်တော်ရက်စက်တာပဲ။

ရာစုနှစ်ချီအောင် ကြံစည်မှုများ ပြုလုပ်လာခဲ့သော လွီစီသည် လူသတ်ခြင်းနှင့် လုပ်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံများ ရှိခဲ့ဖူးရာ အကြီးအကဲမို၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

စစ်ချန်နှင့် ဒီမိစ္ဆာတွေကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ နောက်ထပ် နှုတ်ပိတ်ခံရမယ့်သူတွေက သူ့ရဲ့ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းက တပည့်တွေများ ဖြစ်နေမလား။

အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူသည် မသိမသာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဝက်ခန့် ဆုတ်လိုက်ပြီး အခြားရွေးချယ်စရာများကို ချိန်ဆနေသည်။

"တောက်... ဒီအဘိုးကြီးယုတ်က တံခါးပေါက် ပိတ်ထားတယ်"

ဟေးစန်း ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သော်လည်း သူရော ဟုန်ဖုန်းနှင့် အခြားမိစ္ဆာများပါ ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့တက်လာသော အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီးဆီသို့ အာရုံပြန်ရောက်သွားကြသည်။

ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။

"ဘုရားရေ..." ဟေးစန်း တံတွေး မြိုချလိုက်သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး လုပ်တာ လွန်သွားပြီ။ သူက နှစ်ပေါင်းများစွာ သေနေတဲ့ နဂါးကိုတောင် ပြန်နိုးထလာအောင် လုပ်နိုင်တယ်လား။ ငါတို့ ဘယ်လို တိုက်ကြမလဲ"

သူ့အရေခွံက ထူထဲသော်လည်း ပြန်လည်နိုးထလာသော မြေနဂါးအလောင်း၏ အရှိန်အဝါသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့်ကို ကျော်လွန်နေကြောင်း ခံစားမိသည်။ အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်နေလျှင်ပင် လွယ်ကူသော ရန်သူမဟုတ်ပေ။

ဟုန်ဖုန်း၏ ကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

အခြားမိစ္ဆာများသည် ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း နောက်မဆုတ်ကြပေ။ စစ်ချန်ကို အလယ်တွင် ထားကာ ဝိုင်းရံကာကွယ်လိုက်ကြသည်။

ပဲနီလေးသာလျှင် စစ်ချန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ပြန်လည် ပျံဆင်းလာပြီး ဧရာမ အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီးကို ခေါင်းလေးစောင်းကာ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးလေးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ အထင်သေးမှုများသာ ရှိနေသည်။ သူမသည် စစ်ချန်၏ နားဘေးရှိ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ နှုတ်သီးဖြင့် ပြုပြင်ပေးနေသည်။

သို့သော် စစ်ချန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြေနဂါးအလောင်းကြီးကို လုံးဝ ကြည့်မနေပေ။

သူ၏ အကြည့်သည် ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ကျော်လွန်ကာ ၎င်း၏ အောက်ဘက်ရှိ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းများ ကခုန်နေသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ထိုနေရာတွင် လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားရှိ လုံးဝန်းသော ပုလဲတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် အဆုံးစွန်သော ယန်စွမ်းအားများဖြင့် တုန်ခါနေပြီး ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသည်။

စစ်ချန် ထိုပုလဲကို တွေ့လိုက်သည့်အချိန်မှာပင် ဖန်ဟန်၊ အကြီးအကဲမို၊ လွီစီနှင့် မျက်စိလျင်သော ဟေးစန်း၊ ဟုန်ဖုန်းတို့လည်း သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

"နဂါးပုလဲလား" ဟေးစန်း အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဒီကောက်ကျစ်တဲ့ အဘိုးကြီး... သူက ဒီအဆင့်ထိတောင် ရောက်ခဲ့တာလား"

စစ်ချန် သူ့ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "နဂါးပုလဲ ဟုတ်လား"

သူ့ဘေးရှိ ဟုန်ဖုန်းသည် ထိုပုလဲကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒဏ္ဍာရီတွေအရ မြေနဂါးတစ်ကောင်က နဂါးစစ် ဖြစ်ချင်ရင် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ခံယူပြီး လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကို အသုံးပြုကာ နဂါးပုလဲ ဖွဲ့စည်းရတယ်။ အဲဒါ အောင်မြင်ပြီး ပုလဲကို မျိုချနိုင်ရင် နဂါးစစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်တဲ့"

သူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ဆက်ပြောသည် "ကြည့်ရတာ သူ ကျရှုံးသွားပုံပဲ..."