ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်သုဉ်းခြင်း

စစ်ချန်၏ အမိန့်သံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဧရာမ အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီးသည် ပုပ်စော်နံသော လေပြင်းများကို သယ်ဆောင်လျက် လွီစီ၊ အကြီးအကဲမိုနှင့် အခြားသူများဆီသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။

"တောက်... မဖြစ်ဘူး"

လွီစီ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ စစ်ချန်သည် ရန်စဲရန် စိတ်ကူးမရှိဘဲ သူတို့အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွေးပေါင်းများစွာသည် သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဖန်ဟန်ကို ကယ်တင်ရမလား။ အကြီးအကဲမိုနှင့် ပူးပေါင်းရမလား။ မဟုတ်သေးပေ။ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီပြဿနာထဲမှာ သူ ဆက်ပြီး မပါဝင်နိုင်တော့ပေ။

တန်ချိန်သောင်းချီသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသော အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီးကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ လက်သွားသည်။ ထို့နောက် အကြီးအကဲမိုကို ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားစေမည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုကို သူ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

သူသည် ခုခံခြင်း မပြုသည့်အပြင် သူ သယ်ဆောင်ထားသော ဖန်ဟန်ကို ရှေ့မှ တိုးဝင်လာသည့် အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီးထံသို့ ရက်ရက်စက်စက် တွန်းပို့လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုတွန်းအားကို အသုံးပြု၍ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်ရှိ ဂူပေါက်ဝဆီသို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးတော့သည်။

သေရေးရှင်ရေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဖန်မိသားစု၏ သခင်လေးဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ရော၊ နောင်တွင် ကြုံတွေ့ရမည့် ကလဲ့စားချေမှုများပါ သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။

ဖန်ဟန်လား။ မင်းဘာသာမင်းပဲ ကံကြမ္မာကို စောင့်ပေတော့။

"လွီစီ... မင်း..."

ဖန်ဟန်သည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုတွန်းအားကြောင့် သူသည် အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီး၏ သွေးပျက်ဖွယ် ပါးစပ်ကြီးဆီသို့ ယိုင်လဲဝင်ရောက်သွားရပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သော လွီစီသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ကို နင်းခြေပြီး ထွက်ပြေးမည့် လှေကားထစ်အဖြစ် အသုံးချလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

"ဒီအဘိုးကြီးယုတ်... မင်းက ငါးရှဉ့််များ မှတ်နေလား။ ဒီဝက်ဝံသခင်ကြီးရဲ့ ရှေ့မှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း"

ဟေးစန်းသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လျက် ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေသော လွီစီ၏ အလင်းတန်းဆီသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

သူသည် ရိုးအသော်လည်း တိုက်ပွဲတွင်မူ ဘယ်တော့မှ လက်မနှေးပေ။ ဒီအဘိုးကြီးက ထွက်ပြေးချင်နေတာလား။ ငါ့ကို ခွင့်တောင်းပြီးပြီလား။

ဟုန်ဖုန်းကမူ ပို၍ တိတ်ဆိတ်သည်။ သူသည် အနီရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွီစီ၏ ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ နှစ်ကောင်၏ အစွမ်းကုန် ပိတ်ဆို့မှုကြောင့် လွီစီမှာ တစ်လက်မမျှပင် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။

"နာကျည်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ"

လွီစီ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းနေပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုရော ဒေါသပါ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယခုမှ သူ နောင်တရမိသည်။ စစ်ချန်ကို တိုက်ခိုက်မိသည့်အတွက် မဟုတ်ဘဲ အစောပိုင်းက အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်ချန်ကို အပြတ်မသတ်ခဲ့မိသည့်အတွက် ဖြစ်သည်။

လွီစီ ပိတ်ဆို့ခံထားရသော ခေတ္တခဏအတွင်း အခြားတစ်ဖက်ရှိ အကြီးအကဲမိုသည် လုံးဝ ကွဲပြားသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီးဆီသို့ ပစ်လွှတ်ခံလိုက်ရသော သခင်လေးကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အသက်သွေးကို အတင်းအကြပ် လောင်မြဲစေလိုက်သည်။

ပုံမှန်ထက် များစွာ သာလွန်သော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအားများသည် သူ၏ ခြောက်သွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အရှိန်မှာ အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်သွားပြီး အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီး၏ ပါးစပ် ဟစိလိုက်ချိန်မှာပင် ဖန်ဟန်ကို အမြန် ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"သခင်လေး... သွားတော့"

အကြီးအကဲမိုသည် အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်မတတ် နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ဖန်ဟန်ကို ပွေ့ချီလျက် သူကိုယ်တိုင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော ဂူပေါက်ဝဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။ သူကိုယ်တိုင် နှုတ်ပိတ်ရန် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော လမ်းသည် ယခုအခါ သူ၏ အကြီးမားဆုံး အဟန့်အတား ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

"ပွင့်စမ်း"

အကြီးအကဲမိုသည် အသက်သွေးကို လောင်မြဲစေရာမှ ရရှိလာသော ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ထားသော ကျောက်တုံးကြီးကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဘုန်း

ကျောက်တုံးကြီးမှာ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားပြီး နောက်ကွယ်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဖန်ဟန်ကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အရေးတကြီး လေသံဖြင့် မှာကြားလိုက်သည် "သွား... ဝမ်ဂျီတောင်တန်းကနေ ထွက်သွားပြီး မိသားစုဆီ အမြန်ဆုံး ပြန်တော့။ နောက်လှည့်မကြည့်နဲ့"

ဖန်ဟန်သည် ထိုတွန်းအားကြောင့် ယိုင်လဲထွက်သွားသည်။ သူသည် သွေးချင်းချင်းနီနေပြီး လေထဲတွင် တုန်ခါနေသော ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် အကြီးအကဲမိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဂူအတွင်းမှနေ၍ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဖန်ဟန် လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်ရမှ အကြီးအကဲမို စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားသည်။ သခင်လေးသာ ပျံသန်းခြင်း တားမြစ်ချက် မရှိသော အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားလျှင် လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများပေလိမ့်မည်။

သူကိုယ်တိုင် မပြေးနိုင်၍ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသာ လိုက်ပြေးလျှင် စစ်ချန်၊ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးအလောင်းကြီးကို ဘယ်သူ တားဆီးထားမည်နည်း။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူရော သခင်လေးပါ ဖမ်းမိသွားရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့ပေမည်။

သူသည် ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံနေရသော လွီစီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် "လွီစီ... ကိုယ့်လွတ်လမ်းပဲ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ ငါတို့သာ ပူးပေါင်းမတိုက်ရင် ဒီနေ့ အားလုံး ဒီမှာပဲ သေကြရလိမ့်မယ်"

လွီစီ၏ စောစောက လုပ်ရပ်ကို သူ အသည်းထဲအထိ မုန်းတီးနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက် ပိုလျှင် သခင်လေး လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး တစ်ချက် ပိုရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လွီစီ၏ မျက်နှာထားမှာ တရိပ်ရိပ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပူးပေါင်းရမည်လား။ ပြောသလောက် မလွယ်ကူပေ။

ထိုနဂါးအလောင်းကြီးမှာ စစ်ချန်၏ အမိန့်ကို နာခံနေပြီး ၎င်း၏ ခွန်အားမှာ သာမန် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူထက် များစွာ သာလွန်သည်။ ပူးပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် သေမည့်အချိန်ကို ခေတ္တ ဆွဲဆန့်လိုက်ရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ဒီအဘိုးကြီးက ဖန်မိသားစုက ကလေးလေး လွတ်ဖို့အတွက် သူ့ကို ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးချချင်နေတာ သိသာလှသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပြေးရန် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ အကြီးအကဲမိုနှင့် ဖန်ဟန်၏ အသက်က သူ့အတွက် ဘာအရေးပါလို့လဲ။

အကြီးအကဲမိုသည် လွီစီ၏ မျက်လုံးများ ကစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။ ဒီမြေခွေးအိုကြီးကို အားကိုး၍ မရမှန်း သူ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

အချို့လူများက အသက်ရှင်ရန်အတွက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သစ္စာဖောက်ကြသည်။

အချို့ကမူ သူတို့၏ သခင်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးကြသည်။

လူသားတို့၏ အမူအရာမှာ တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးပြီး နားလည်ရ ခက်လှပေသည်။

စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော်လည်း သူတို့ကို သတ်ရန်သာ ရှိသည်။

သူ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီးသည် တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်ကာ အကြီးအကဲမိုဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် တိုးဝင်သွားပြန်သည်။

"ဖယ်စမ်း"

လွီစီ၏ ဓားအလင်းတန်းသည် ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မိစ္ဆာနှစ်ကောင်က သူ့ကို အလွတ်မပေးဘဲ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အကြီးအကဲမိုသည် အလောင်းကောင်မြေနဂါးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အထိနာနေသည်။ သူ့နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း သူသည် ထွက်ပေါက်နားသို့ မည်သူ့ကိုမျှ အကပ်မခံဘဲ အသက်နှင့်လဲ၍ ခုခံနေသည်။

"အဘိုးကြီးမို... မင်းက ငါ့ကိုပါ မင်းနဲ့အတူ အသေခံခိုင်းချင်နေတာလား"

လွီစီ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြီးအကဲမိုက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြိုတင် သိနေသကဲ့သို့ မသိမသာ လမ်းပိတ်ထားသဖြင့် နဂါးအလောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လွီစီပါ ဝေမျှခံစားနေရသည်။

"ဟွန်း" အကြီးအကဲမိုက သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာမှတော့ သူ သေခြင်းတရားကို ဘေးဖယ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သခင်လေးအတွက် အချိန်အနည်းငယ် ပိုရရန်သာ ရှိသည်။

လွီစီက ထွက်သွားချင်တာလား။ သူ့အလောင်းကို ကျော်မှသာ ရပေလိမ့်မည်။

လွီစီသည် ရူးသွပ်စွာ ဆဲဆိုတော့သည်။ သူ၏ စကားလုံးများမှာ ရိုင်းစိုင်းယုတ်ညံ့လှသည်။

အကြီးအကဲမိုမှာမူ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ထွက်ပေါက်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ နောက်ဆုံး ခွန်အားများကို ထုတ်သုံးနေသည်။

ဤနည်းဖြင့် ခွန်အားချင်းလည်း မယှဉ်နိုင်၊ စိတ်ဝမ်းလည်း ကွဲပြားနေသော သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိရောက်သော ပူးပေါင်းမှု မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြပေ။

လွီစီက ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း မပြေးနိုင်၊ အကြီးအကဲမိုက အချိန်ဆွဲချင်သော်လည်း တစ်ဦးတည်းနှင့် အရှုံးပေးနေရသည်။