ကျွန်မနှလုံးသားထဲမှာ ရှန်းယောင်က အစွမ်းထက်ဆုံးပဲ
Vol. 11 Ch. 190
ထိုအချိန်တွင် ကျီကျောက်က အခန်းတံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး အထဲကို ဝင်လာသဖြင့် လေထုက အနည်းငယ် ကို့ရိုးကားရားနိုင်သွားသည်။
ရှန်းယောင်၏ ခြေထောက်ဘေးတွင် နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က ငုတ်တုတ်ထိုင်နေစဉ် ရှန်းယောင်က ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဗလာကျင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ရှင်တို့တွေ ဘာလုပ်နေတာလဲ…” ကျီကျောက်၏ စိတ်ထဲမှာ ကလေးတွေအတွက် မသင့်လျော်သော မြင်ကွင်းအချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
“နင် နှင်းမြက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီလား” နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်သည် ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ရှန်းယောင်၏ အပ်စိုက်အမှတ်များကို နှိပ်လိုက်သည်။
ရှန်းယောင်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တောင့်တောင့်ကြီးကြီး ဖြစ်သွားကာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
“ရှာတွေ့ခဲ့တယ်” ကျီကျောက်က ရှားပါးလှသည့် နှင်းမြင်ကို ထုတ်ယူပြီး အလျင်စလို လက်လွှဲပေးလိုက်သည်။
“လိုအပ်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို ငါပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ အဲဒီက ကျောက်ငရုတ်ဆုံကို မြင်တယ်မလား။ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို အများစုကနေ အနည်းစုအထိ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းအရ တစ်ပုံးပြီးတစ်ပုံ ထည့်ပြီး အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ နှင်းမြက်ကို ထည့်” နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က အစီအစဉ်တကျလုပ်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့” ကျီကျောက်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး နာခံလိုက်သည်။
၁၅ မိနစ်အကြာတွင် နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်သည် ရှန်းယောင်၏ ဘယ်ဖက်ခြေထောက်ရှိ ဘောင်းဘီကို ညှပ်ထုတ်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တော်တော်များများကို ငါ အခုနက နှိပ်ထားပြီးပြီ။ အစပိုင်းမှာတော့ မင်း နာကျင်မှုကို မခံစားရပေမယ့် ငါ ဒီအရေပြားကို ထိပြီး နေရာမှားနေတဲ့ အရိုးတွေကို ဖော်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါမှာ မလွှဲသာမရှောင်သာ မင်း အသက်ရှုရပ်မတက် နာကျင်မှုကို ခံစားရလိမ့်မယ်” နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က ရှန်းယောင်၏ ဒူးပေါ် အရက်ပြင်းကို သုတ်လိမ်းရင်း ပြောလာခဲ့သည်၊ “တကယ်လို့ မင်း ဒီဝေဒနာကို သည်းမခံနိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီပိတ်စကို ကိုက်ထားလိုက်ချေ။”
“မှတ်ထား၊ ကုသမှုလုပ်နေစဉ်အတောအတွင်း မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။”
“ကောင်းပြီ” ရှန်းယောင်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ကျေးဇူးပါ လူကြီးမင်း”
သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက ပုံမှန်အတိုင်းသာ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့လက်တွေကတော့ လက်သီးဆုပ်အဖြစ် တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။
“ရှန်းယောင် လူကြီးမင်းကွမ်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ အရိုးခြစ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကြားဖူးလား” ကျီကျောက်က စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်နေသလို ဟန်ဆောင်ကာ အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အင်း၊ ကိုယ် အရင်က ဒီဇာတ်လမ်းကို ဖတ်ဖူးတယ်” ရှန်းယောင်က ပြုံးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “အဲဒီတုန်းက လူကြီးမင်းကွမ်းက တပ်ခုနစ်ခုကို ရေလွှမ်းမိုးပြီး ဖမ်းသယ့်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဖန်မြို့ကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာ ချောင်ရန်ရဲ့ လေးသမားတွေကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တယ်။ သူ့ညာဖက်လက်မောင်းကို မြှားမှန်ပြီး မြင်းပေါ်က ထွက်ကျခဲ့တယ်။”
“ချောင်ရန်က ဆိုးသွမ်းလွန်းတယ်၊ သူက အဲဒီမြှားပေါ်မှာ အဆိပ်ကို သုတ်လိမ်းထားခဲ့တယ်။ အဲဒီအဆိပ်က အလွန်ပြင်းထန်တာကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို အရိုးထိတိုင် စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တယ်။”
“လူကြီးမင်းကွမ်းက ကံကောင်းတယ်၊ နတ်ဆေးသမားတော်ဟွားထို့က သူ့ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ အရိုးတွေကို ခြစ်ထုတ်ချိန်မှာတောင် သူ့အမူအရာက မပြောင်းလဲသွားဘူး။”
“ကျွန်မနှလုံးသားထဲမှာ ရှန်းယောင်က အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်” ကျီကျောက်က သူ့မျက်လုံးထဲ စိုက်ကြည့်ပြီး သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် လေးနက်မှုအပြည့်ရှိသည်။
နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က အသွားထက် ဓားမြှောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှန်းယောင်၏ ဒူးပေါ်ရှိ အရေပြားကို ဂရုတစိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယောင်သည် နာကျင်မှုလှိုင်းတစ်လုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်သည် ဒဏ်ရာအနီးရှိ ပုပ်နေသော အသားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ရှားကာ နေရာလွဲမှားနေသော အရိုးကို တွေ့ရှိသောအခါ ကုသရန် စတင်ခဲ့သည်။
ကျီကျောက်သည် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ထားပြီးနောက် ပိတ်စကို အမြန်ကောက်ယူပြီး ရှန်းယောင်၏ နဖူးပေါ်ရှိ ချွေးစက်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။
“အရမ်းနာနေလား” ကျီကျောက်က အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်နေပြီး ရှန်းယောင်ရဲ့ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကိုတောင် မကြည့်ရဲဘူး။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေတယ်” ရှန်းယောင်က သူမကိုကြည့်ပြီး အားတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။
ကျီကျောက်သည် သူမ၏ နီရဲနေပြီဖြစ်သော မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်လွှာချထားလိုက်သည်။
သူ့ဒူးဆစ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ နာကျင်မှုကို စကားလုံးတွေနဲ့တောင် ဖော်ပြလို့ မရဘူး။
ရှန်းယောင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ချုပ်တည်းထားဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေပြီး သူ့လက်ချောင်းတွေက သူ့လက်ဖဝါးထဲကို ထိုးဖောက်နေခဲ့သည်။
ခရက်။
နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က အရိုးအား ပြန်လည်နေရာချထားခဲ့သည်။
“အာ့ထောင် ရေနွေးသန့် တစ်ဇလုံ ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့ပေး”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဒဏ်ရာအနီးရှိ သွေးများကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးနောက် နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်သည် ဒဏ်ရာပေါ် ဆေးမှုန့်ဖြူးကာ ပတ်တီးဖြင့် ဂရုတစိုက် ပတ်ပေးလိုက်သည်။
“နောက်လအထိ ဒီဒဏ်ရာကို ရေမထိရဘူး” နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်၊ “ဒါ့အပြင် ဆယ်ရက်အတွင်း ဒီလိုကုသမှုကို ထပ်ပြီး ခံယူရလိမ့်မယ်။ မင်းမှာ ကန့်ကွက်စရာရှိလား။”
“လူကြီးမင်း ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်းပါပဲ” ရှန်းယောင်က အသံခပ်အက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အင်း”
နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်သည် ရှန်းယောင်၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာက ဒီလောက် ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ရှန်းဟယ်၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို ကုသပေးသော သမားတော်ရမ်းကုသည် သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိပုံပေါ်သည်။ မဟုတ်ရင် သူက အရိုးနှစ်ချောင်းဆုံရာကို အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရွှေမှုန့်များကို ဖြူးခဲ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။
ကျီကျောက်က ရေနွေးတစ်ဇလုံကို အလျင်အမြန် ယူလာပေးသည်၊ “လူကြီးမင်း ဒီမှာ ရေနွေး ရပါပြီ”
နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က အသာလေး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ့လက်ပေါ်ရှိ သွေးများကို ဆေးကြောပြီးနောက်က သူက ရှန်းယောင်၏ မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်ကာ စကားမပြောခင် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။
“လူကြီးမင်း ပြောစရာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာပြောပါခင်ဗျ” ရှန်းယောင်သည် နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်၏ တုံ့ဆိုင်းနေသည့် မျက်နှာအမူအရာကို သဘာဝကျကျ မြင်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“မင်းခြေထောက်ဒဏ်ရာမရခင်တုန်းက မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ ဆန့်ကျင်ဖူးလား။”
ရွှေမှုန့်သည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်ပေ။
သာမာန်လူတွေရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
သို့သော် တစ်ယောက်တစ်ယောက်သည် ရွှေမှုန့်ကို ရှန်းယောင်အား အန္တရာယ်ပြုရန် သုံးစွဲခဲ့သည်။
နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်သည် ဤအဖြစ်အပျက်၏ နောက်ကွယ်တွင် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုရှိနေသည်ဟု အမြဲခံစားမိသည်။
“မရှိပါဘူး” ရှန်းယောင်က အသာလေး ခေါင်းခါပြသည်၊ “လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ကျွန်တော်က စာပေလေ့လာရာမှာ စိတ်အားထက်သန်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းနဲ့ စာအုပ်ဆိုင်တွေမှာ အချိန်အများစုကို ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။”
“အခုလေးတင် ငါ မင်းခြေထောက်ကို ကုသပေးတဲ့အချိန်မှာ ထူးဆန်းတာ တစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်” နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလာခဲ့သည်၊ “အဲဒီတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က မင်းခြေထောက်ဒဏ်ရာနားမှာ ရွှေမှုန့်ကို ဖြူးထားခဲ့တယ်။ ရွှေမှုန့်က သွေးလည်ပတ်မှုကို မြှင့်တင်ပေးပြီး သွေးမတည်ငြိမ်မှုကို ဖယ်ရှားပေးပေမယ့် အလွန်အကျွံအသုံးပြုမယ်ဆိုရင် အရိုးတွေကို ပျက်စီးစေနိုင်တယ်။”
“ပိုအရေးကြီးတာက ရွှေမှုန့်က အဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူး။ သာမာန်လူတွေအဖို့ ရဖို့ခက်တယ်။”
“လူကြီးမင်းဆိုလိုချင်တာက ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်ယောက်က သေစေချင်နေတယ်ပေါ့” ရှန်းယောင်လို ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦးသည် နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်၏ စကားလုံးများနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဘယ်ရှိပါ့မလဲ။
“အင်း”
“လူကြီးမင်းရဲ့ ကုသမှုကို ခံယူပြီးရင် ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ကောင်းနိုင်မလား” ရှန်းယောင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ဆေးပညာအရည်အချင်းကို မေးခွန်းထုတ်ချင်နေတာလား” နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က သူ့ကို မျက်ထောင့်နီဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ “ငါ ဆေးပညာကို လေ့လာနေတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ၊ ငါ မကုသပေးနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။”
“လူကြီးမင်း ရှန်းယောင်က အဲ့လိုပြောချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး” ကျီကျောက်က ခပ်မြန်မြန်ပြုံးပြီး ဘဝင်ကျအောင် ပြောပေးလိုက်သည်၊ “လူကြီးမင်း အလုပ်ရှုပ်သွားရပါပြီ။ လူကြီးမင်း ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ လူကြီးမင်း ညစာအတွက် ဘာစားချင်ပါသလဲ။ ကျွန်မ အခုချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်။”
“ဒီနေ့က အရမ်းအေးတဲ့နေ့ဆိုတော့ ပူပူနွေးနွေးဖြစ်မယ့်ဟာလေး စားချင်တယ်။”
...
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ကျီကျောက်က ခပ်မြန်မြန် တုံ့ပြန်ပြီး နာခံမှုရှိသော အပြုံးလေးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “လူကြီးမင်း ရှန်းယောင်မှာ ရှောင်ကျဉ်စရာတွေ ရှိသေးလား။ နောက်ပြီး သူ လှဲအိပ်ပြီး ပိုအနားယူသင့်လား။ ပြီးတော့ သူ…”
“အာ့ထောင် ငါ နင့်ကို မေးခွန်းတစ်ခုလောက်မေးလို့ရမလား” နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က ရုတ်တရက် ကျီကျောက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလာခဲ့သည်၊ “နင့်လို သိတတ်လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေးက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို တုံးအတဲ့လူမျိုးကို လက်ထပ်ရတာလဲ။”
“လူကြီးမင်း ရှန်းယောင်က မတုံးအပါဘူး” ကျီကျောက်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြုံးပြီး တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်၊ “သူက တကယ်ကောင်းပါတယ်။ တကယ်ပါ။”
“ဆိုရိုးအတိုင်း အလှတရားက ကြည့်တဲ့သူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာပဲ ရှိတယ်တဲ့” နတ်ဆေးသမားတော် ရှန်းဟယ်က သူ့လက်ကို တိတ်တဆိတ် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “သူ လှဲလျောင်းပြီး များများ အနားယူဖို့ လိုတုန်းပဲ။ ငါ့ညွှန်ကြားချက်မရှိဘဲ သူ့ကို မတ်တပ်မရပ်စေနဲ့။ ပြီးတော့ စပ်တဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ လှုံ့ဆော်တက်ကြွစေတဲ့ အစားအစာတွေကို မကျွေးနဲ့။ ခုနက ငါ ရေးထားတဲ့ ဆေးညွှန်းအတိုင်း သုံးခွက် တစ်ခွက်တင် ကျိုပြီး အစာစားပြီးချိန်တိုင်း တိုက်ရမယ်။”