ဒုတိယအစ်ကိုရှန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာကို ကျွန်မ အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်
Vol. 11 Ch. 195
“ငါတို့တင်းယွမ်ခရိုင်တစ်ဝိုက်မှာ စုစုပေါင်း ရွာရှစ်ရွာရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ငါတို့ရှန်းဟယ်ရွာနဲ့ ရှီလျို့ရွာက အနီးဆုံးပဲ” ရှန်းတာရှန်ကလည်း မြေပဲဘီစကစ်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးတဲ့လေသံနဲ့ “အဲဒီတုန်းက မင်းတို့ရဲ့ အဖိုးအဖွားတွေ အသက်ရှင်တုန်းပဲလေ၊ နေ့ရက်တွေက အရမ်းခါးလွန်းပါတယ်ကွာ” ဟု ပြောလာခဲ့သည်။
“ငါတို့ရှန်းဟယ်ရွာမှာ လူတွေများပေမယ့် မြေနည်းတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အိမ်ထောင်စုတစ်ခုစီမှာ လယ်ဧကအနည်းငယ်သာရှိပြီး နှစ်စဉ် ဆောင်ရတဲ့ အခွန်အခက များပြားတယ်။ မင်းတို့အဖိုးအဖွားတွေ စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့်ပဲ။”
အစောကြီးဆုံးပါးသွားသော သူ့မိဘများအကြောင်းကိုတွေးရင်း ရှန်းတာ့ရှန်သည် တော်တော်လေး စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကံကောင်းတာက ငါတို့ရှန်းဟယ်ရွာရဲ့ ကောင်းတဲ့အချက်က လူတိုင်းက တူညီတဲ့ ဦးတည်ချက်နဲ့ အလုပ်ကြိုးစားကြတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ငါတို့ရွာရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီး သာယာဝပြောလာခဲ့တယ်။ ရှန်းဟယ်ရွာတစ်ရွာလုံးကို ကြည့်လိုက်ရင် ပျင်းရိတဲ့ လူမျိုးကို ရှာမတွေ့ဘူး။”
“လူတွေ မပျင်းရိသရွေ့ မငတ်ပြတ်ဘူးလေ” ကျောက်လန်ဟွာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “အရင် မိုးခေါင်ရေရှားတုန်းက ရှီလျို့ရွာတစ်ခုတည်းကပဲ သူတို့ ကလေးတွေကို အနီးနားက ရွာတွေမှာ ရောင်းချခဲ့တယ်။ ဒါကို ခရိုင်တရားသူကြီး သတိပြုမိမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။”
“တကယ်လို့ ဒီရွာနှစ်ရွာကို ပေါင်းစည်းမယ်ဆိုရင် ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးတွေက သေချာပေါက် ရှိလာမှာပဲ” ကျီကျောက်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ သုံးသပ်ပြခဲ့သည်၊ “အဖေ ဒီကိစ္စအတွက် ရွာလူကြီးအိမ်ကို အဖေ သွားကြည့်သင့်တယ်လို့ သမီး ထင်တယ်။”
“အင်း အာ့ထောင်ပြောတာ မှန်တယ်” ရှန်းတာ့ရှန်က ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်သည်၊ “မနက်ဖြန်ကို စောင့်မနေတော့ဘူး။ ငါ အခုပဲ သွားကြည့်လိုက်မယ်။”
“အပြင်မှာ မှောင်နေပြီလေ” ကျောက်လန်ဟွာက သူ့ကို ကမန်းကတန်း လှမ်းတားလိုက်သည်၊ “ရှင် မနက်ဖြန်မှပဲ သွားလေ။”
“ဟုတ်တယ်၊ အဖေ။ သားတို့ ဒီအကြောင်းကို ကောလဟလပဲ ကြားသိရသေးတာ၊ အဲဒါ မသေချာ မရေရာတဲ့ သတင်းဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်တယ်” အကြီးဆုံးအစ်ကိုရှန်းကလည်း သူ့ကို တားလိုက်သည်၊ “ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ မနက်ဖြန်ကျ ရွာလူကြီးနဲ့တွေ့ဖို့ ကျွန်တော်ပါ လိုက်ခဲ့မယ်လေ။”
“ကောင်းပြီ။”
“အချိန်လင့်နေပြီ။ မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်ပြီး အနားယူကြတော့” ညနေအစောပိုင်းတွင် ရှန်းယောင်က ကျီချန်အား စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လမ်းကို ရှင်းပြပေးနေခဲ့သည်။
“ရှူး…” ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျီကျောက်က သူ့ကို တိုးတိုးနေဖို့ လက်ဟန်ပြပြီး ကျီချန်ကို ဂရုတစိုက် လှမ်းပွေ့လိုက်သည်။
“ချန်ချန်က အိပ်ပျော်သွားပြီလား” ရှန်းယောင်က သူ့အသံကို အမြန်လျှော့ချပြီး တိုးတိုးလေး လှမ်းပြောလိုက်သည်၊ “သူ အိပ်မောကျသွားပြီလား။”
“အင်း” ကျီချန်ကို အိပ်ရာပေါ်ချပေးပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ပြန်လှည့်ပြီး ကြမ်းပေါ် အိပ်ရာခင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။
“အာ့ထောင်၊ ဆောင်းညတွေဆို ကြမ်းပေါ်က အရမ်းအေးတယ်” ရှန်းယောင်က အမြန်အကြံပေးသည်၊ “ဒီကုတင်က မင်းအိပ်ဖို့ နေရာ လုံလောက်ပါတယ်။”
“ကျွန်မက အိပ်ပျော်သွားရင် အရမ်းလှုပ်တော့ မဖြစ်ဘူး” ကျီကျောက်က အသာလေး ခေါင်းခါသည်၊ “တကယ်လို့ ရှင့်ခြေထောက်က ဒဏ်ရာကို မတော်တဆ သွားထိရင် ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်က မတွေးဝံ့စရာပဲ။”
“ဒါပေမယ့် ကြမ်းပေါ်က တကယ်အေးတယ်။ မင်း ဖျားနာသွားမှာ ကိုယ် စိုးရိမ်တယ်” ရှန်းယောင်က သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ဖျောင်းဖျခဲ့သည်၊ “ဒီလိုမှမဟုတ်ရင်၊ ကိုယ် ကြမ်းပေါ်မှာ အိပ်လိုက်မယ်လေ။”
“အဲ့လိုလုပ်လို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။”
ကျီကျောက်က သူမ၏ လက်ချောင်းတွေကို တိတ်တဆိတ် ထိကာ ခဏလောက် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ ကျီကျောက်သည် စောင်ပါးလေး တစ်ထည်ကို ထောင့်ရှည်ပုံလေးခေါက်ကာ ကုတင်အလယ်မှာ ထားလိုက်သည်၊ “ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်မက အတွင်းဖက်မှာ အိပ်ပြီး ဒါကို ကာဖို့ သုံးလိုက်မယ်။ အဲ့လိုဆို ကျွန်မ ရှင့်ကို မထိမိတော့ဘူး။”
“ကောင်းပြီလေ။”
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ညလယ်လောက်အထိ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ခဲ့ကြပေမယ့် သန်းခေါင်လောက်မှာတော့ ကျီကျောက်က နောက်ထပ် အိပ်မက်တစ်ခု မြင်မက်ခဲ့ပြန်သည်။
သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် ဒုတိယအစ်ကိုရှန်း အပြေးအလွှား ခရီးဆက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုရှန်းက သူ့ပခုံးပေါ်မှာ အိတ်တစ်အိတ်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ သူ့ကိုကြည့်ရတာ အရမ်းဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပုံရသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုရှန်း ခရီးဆက်နေသော လမ်းခရီးသည် အထူးတလည် ကြမ်းတမ်းသည်။
လမ်းမပေါ်ရှိ ဆီးနှင်းများက ထူထပ်လွန်းသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုရှန်းသည် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ခြေချော်ပြီး လိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။
ကျီကျောက် အံ့အားသင့်နေချိန်မှာပဲ အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးဝတ် သန်မာတဲ့ လူတစ်စုက ဒုတိယအစ်ကိုရှန်းရဲ့ ခေါင်းကိုဖြတ်ပြီး ဒုတိယအစ်ကိုရှန်းရဲ့ ပခုံးပေါ်ကအိတ်ကို လုယူသွားခဲ့သည်။
“ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အာ့ထောင်၊ အာ့ထောင်” ကျီကျောက်ရဲ့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းသံကိုကြားတော့ ရှန်းယောင်က သူမအနားသို့ အမြန်လှည့်ကာ သူမ၏ နောက်ကျောလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင် ထတော့…” ရှန်းယောင်က စိုးရိမ်တကြီး လှုပ်နိုးလိုက်သည်။
“ရှန်းယောင်…” ကျီကျောက်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ညင်သာစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးအေးများ စိုးရွှဲနေခဲ့သည်၊ “မင်း အိပ်မက်ဆိုး မက်နေတာလား” ရှန်းယောင်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ချွေးစက်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ကျီကျောက်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ကျွန်မ ဒုတိယအစ်ကိုရှန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်လို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်။”
ဝုန်း…။
ထိုအချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒီအချိန်မှာ ကျီကျောက်၏ နှလုံးဟာ ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။
သူမက ရှန်းယောင်၏ လက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်ပြီး စကားမပြောနိုင်ပေ။
“အာ့ထောင်၊ ကိုယ် မင်းကို မေးခွန်း နည်းနည်း မေးမယ်။ မင်းလုပ်ရမှာက ခေါင်းညိတ် ခေါင်းခါ လုပ်ပြရုံပဲ” ရှန်းယောင်က သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
“မင်း ဒုတိယအစ်ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်လို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့တာလား။ အခြေအနေက အရမ်းပြင်းထန်လား။”
ကျီကျောက်က ချက်ချင်းဆိုသလို အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒုတိယအစ်ကိုက အိမ်ပြန်ခရီးလမ်းမှာလား။”
ကျီကျောက်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြန်သည်။
“ရှန်းယောင် ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ” ကျီကျောက်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“အာ့ထောင်၊ ကိုယ့်ဆီကို အစ်ကိုကြီးရယ်၊ အဖေနဲ့ အမေ့ကို သွားခေါ်လာခဲ့ပေး။ အကြီးဆုံးမရီးနဲ့ ဒုတိယမရီးကို မနှိုးမိစေနဲ့” ရှန်းယောင်က ခေါင်းအေးအေးထားပြီး ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှန်းတာ့ရှန်တို့လင်မယားနှင့် ရှန်းတာ့လန်တို့က ရှန်းယောင်၏ အခန်းထဲသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
“သားလေး ဘယ်နားက အဆင်မပြေလို့လဲ” ကျောက်လန်ဟွာက ရှန်းယောင်၏ မျက်နှာကို ပူပန်စွာ ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အမေ ကျွန်တော် နေကောင်းပါတယ်” ရှန်းယောင်က သူမကို အမြန်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်၊ “တကယ်တော့ ကျွန်တော် အားလုံးကို အခုလို အချိန်မတော်ကြီး ခေါ်ခိုင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်ခဲ့လို့ပါ။”
လူတိုင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိပြီး လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေမှုတွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“တတိယညီလေး၊ မင်း တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။ အိပ်မက်ဆိုးမက်တာက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား” ရှန်းတာ့လန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် ဒုတိယအစ်ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်လို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်” ရှန်းယောင်က ခဏလောက်တွေးပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “အဖေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် အဖေတို့ကို ဒုတိယအစ်ကိုကို သွားရှာပေးစေချင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒုတိယအစ်ကိုကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပေးပါ။”
“တတိယညီလေး၊ မင်းက တကယ် ယုတ္တိမတန်ဘူး။ အိပ်မက်လေး တစ်ခုကြောင့်နဲ့ ဒီလို ဖြစ်စရာလား” ရှန်းတာ့လန်က သူ့နားကိုပင် သူမယုံနိုင်ပေ။
“အစ်ကိုကြီး အရင်နှစ်တွေတုန်းက ဒီအချိန်လောက်ဆို ဒုတိယအစ်ကို အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် အခု ဆောင်းဝင်ခါနီးရောက်နေတာကိုတောင် ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ သတင်း မရတာ ကြာနေပြီလေ။ ဒါက ထူးဆန်းတယ်လို့ လုံးဝ မထင်မိဘူးလား။”
“ဒါက...” ရှန်းတာ့လန် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
“စန်းလန်ပြောတာ အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်” ရှန်းတာ့ရှန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်၊ “တာ့လန် မနက်မိုးသောက်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး အာ့လန်ကို အတူသွားရှာရအောင်။”
“အဖေ၊ အစ်ကိုကြီး ကျွန်မလည်း အတူလိုက်ချင်တယ်” ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ကျီကျောက်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်၊ “သမီးက အမြဲကံကောင်းတယ်။ အဖေတို့ သမီးကို ခေါ်သွားပေးနိုင်မလား။”
“အင်း...”
“အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်။ တတိယခယ်မလေး၊ နင် မလိုက်ခဲ့နဲ့” ရှန်းတာ့လန်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျီကျောက်က ကျောက်လန်ဟွာက အသနားခံသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
“အာ့ထောင်ရဲ့ ကံက အမြဲတမ်း အရမ်းကောင်းတယ်။ အာ့ထောင်ကို အတူခေါ်သွားရင် အာ့လန်ကို အမြန်ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်၊ “ဒီကိစ္စကို ဒီလိုပဲလုပ်လိုက်။ ရှင်တို့တွေ လှည်းငှားဖို့ မလိုဘူးလား။ ရှင်တို့တွေ မနက်ဖြန်မနက်စောစော ထွက်သင့်တယ်။ မိသားစုကိစ္စတွေကိုတော့ ကျွန်မလက်ထဲ ထားခဲ့လိုက်ချေ။”
နောက်တစ်နေ့တွင် ရှန်းတာ့ရှန်သည် ရှန်းတာ့လန်၊ ကျီကျောက်တို့နှင့်အတူ ခရီးထွက်လာခဲ့သည်။
အဝေးသို့ ရောက်သွားသော လှည်းကို မျှော်ကြည့်ရင်း ကျောက်လန်ဟွာရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“အဖေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ တောင်ဘက်ကို တည့်တည့်သွားအောင်” ကျီကျောက်က ခပ်လှမ်းလှမ်းက လမ်းကျဉ်းလေးကို ညွှန်ပြပြီး ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင် သမီးတို့တွေ ဒုတိယအစ်ကိုကို ချောချောမောမော အိမ်ပြန်ခေါ်နိုင်လောက်တယ်...”