ကြက်သွေးရောင် အရိပ်
Vol. 1 Ch. 2
အခွင့်အရေးဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးယူရသောအရာမျိုး ဖြစ်သည်။ လီဟောင်သည် အခွင့်အရေးတစ်ခု သူ့အလိုလို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာမည်ကို ထိုင်စောင့်နေမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ရှေ့ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို အမြန်စီစစ်လိုက်ပြီးနောက် ဌာနမှူးရုံးခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
“ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...”
တံခါးခေါက်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်၏။
“ဝင်ခဲ့လေ”
ဌာနမှူး၏ ခွင့်ပြုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီဟောင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည်။
“နေကောင်းပါစလား ဆရာ”
နှုတ်ဆက်သံကြောင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဝမ်ကျဲ သည် သူ့ထံ ရောက်လာသူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဪ... လီဟောင်ပါလား”
ဝမ်ကျဲ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လီဟောင်သည် ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး အလုပ်အကျွေးပြုရန် ဝန်မလေးသည့် လူငယ်ကောင်းလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လီဟောင်သည် ငွေရောင်မြို့တော်၏ အဆင့်မြင့်ဆုံး ကျောင်းတော်ကြီးမှ ပညာသင်ဆုကို စောစီးစွာ လက်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း မိမိသဘောဖြင့် ထွက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ကျဲက ထိုလူငယ်ကို အမြဲတမ်း အလေးထား ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။
“ဆရာ... ကျွန်တော် တင်ပြစရာလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ”
လီဟောင်က အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဆိုလိုက်ရာ ဝမ်ကျဲက နေရာပေးလိုက်သည်။
“ထိုင်ဦးလေ”
လျှို့ဝှက်ရေးရာဌာနသည် အလုပ်တာဝန် သိပ်မများလှသလို အရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များလည်း သိပ်မရှိလှပေ။ အရေးကြီးဆုံးသော အမှုများကို ဥပဒေစိုးမိုးရေးအဖွဲ့ကသာ ကိုင်တွယ်သဖြင့် ဤဌာနမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေ့ရှိသည်။
‘ဒီကလေးက ငါနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ပြီး ရာထူးတိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား’
ဝမ်ကျဲက တွေးနေမိသည်။ သို့သော် လီဟောင် ဝန်ထမ်းဖြစ်လာသည်မှာ ခြောက်လသာ ရှိသေးသဖြင့် ရာထူးတိုးရန် အမည်စာရင်းတင်သွင်းဖို့မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ ဝမ်ကျဲက အတွေးမျိုးစုံ နယ်ချဲ့နေစဉ်မှာပင် လီဟောင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ စတင် တင်ပြတော့သည်။
“ဆရာ... လျှို့ဝှက်ရေးရာဌာနမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်က အငြင်းပွားဖွယ်ရာရှိတဲ့ အမှုတွေနဲ့ မပြတ်ပြတ်သေးတဲ့ အမှုတွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီဌာနကို ရောက်တာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီဆိုတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်အတွင်းက ဖိုင်တွဲတချို့ကို ပြန်လည် စုစည်းပြီး အမျိုးအစား ခွဲခြားကြည့်ခဲ့ပါတယ်...”
“အေး... ငါ သိပါတယ်… ဒါကြောင့်လည်း ဗက်ထရစ်ကျောင်းသားဆိုတာ ထူးခြားတာပေါ့!”
ဝမ်ကျဲက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အရင်ကတော့ ဖိုင်တွဲတွေက စနစ်တကျ မရှိလှဘူး။ အမှုဟောင်းတချို့ဆို ပိုးတောင် ကိုက်နေပြီ… ငါ လူလွှတ်ပြီး ရှင်းခိုင်းပေမဲ့ လိုချင်တာ ရှာဖို့ ခက်နေတုန်းပဲ။ မင်း ရောက်လာပြီးမှပဲ ငါတို့ လိုချင်တာကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့နိုင်တော့တာ… ဒါက မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့်ပါပဲ”
လီဟောင်က အမြန်ပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူးဆရာ… ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ကြွားဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး”
‘ဟေ... ဟုတ်လို့လား’
ဝမ်ကျဲ တစ်ချက် ရယ်မိသွားသည်။
‘ဒီကလေးက တကယ်ပဲ တစ်ခုခုကို တင်ပြချင်နေတာလား’
သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီဟောင်ကို ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်၏။ လီဟောင်သည် စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တစ်စုံကို ဌာနမှူးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျန်တစ်စုံကို လှန်ကြည့်ရင်း သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် တည်ငြိမ်လှသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“၁၇၂၀ ပြည့်နှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၆ ရက်နေ့မှာ ငွေရောင်မြို့တော်ရဲ့ 'အေးချမ်းရိပ်သာ' မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးရှို့သတ်သေမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်လို့ မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်။ မျက်မြင်သက်သေတွေရဲ့ ထွက်ဆိုချက်အရ အဲဒီလူဟာ မသေဆုံးခင်မှာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ရုတ်တရက် မီးပွင့်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးလောင်ကျွမ်း သေဆုံးခဲ့တာလို့ ဆိုပါတယ်”
ဝမ်ကျဲသည် လက်ထဲမှ အမှုကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် လူငယ်လေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်က မတော်တဆမှုတစ်ခုအဖြစ် ပိတ်သိမ်းပြီးသား အမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
လီဟောင်သည် သူကိုင်ဆောင်ထားသော စာရွက်များကို ကြည့်ကာ နောက်ထပ် အမှုတစ်ခုကို ဆက်လက် ဖတ်ပြလိုက်ပြန်သည်။
“၁၇၂၃ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၂၂ ရက်နေ့… ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ဗဟိုဌာနက အရောင်းစာရေးမလေးတစ်ဦးရဲ့ ဆံပင်တွေဟာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရုတ်တရက် မီးစွဲလောင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနောက် တစ်ကိုယ်လုံးကို မီးကူးစက်သွားပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရပါတယ်”
ထိုအမှုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ကျဲက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ဒီအမှုကိုတော့ ငါသိတာပေါ့… အဲဒီတုန်းက မှတ်တမ်းကို ငါကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့တာပဲ။ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကိုလည်း ငါကိုယ်တိုင်သွားစစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဗဟိုဌာနထဲမှာရှိတဲ့ တည်ငြိမ်လျှပ်စစ်ကြောင့် ဖြစ်ရတဲ့ မတော်တဆမှုလို့ အတည်ပြုခဲ့တာလေ”
လီဟောင်သည် ဌာနမှူး၏ ရှင်းပြချက်ကို မငြင်းဆိုဘဲ နောက်ထပ် အမှုတစ်ခုကိုသာ ထပ်မံ ဖော်ပြလိုက်သည်။
“၁၇၂၅ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၁၈ ရက်နေ့… ပြည်သူ့ဟိုတယ်မှာ တည်းခိုနေတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ဦးဟာ တစ်ရက်အကြာမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မီးရှို့သေဆုံးနေတာကို တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်”
ပထမဆုံးဖြစ်စဉ်မှ ငါးနှစ်အကြာတွင် ဒုတိယဖြစ်စဉ် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုမှ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်အကြာတွင် တတိယဖြစ်စဉ် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါးနှစ်အတွင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးရှို့သေဆုံးမှု သုံးခုရှိခဲ့သော်လည်း အားလုံးကို မတော်တဆမှုများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ငွေရောင်မြို့တော်တွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အမှုပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပွားနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အမှုမျိုးကို မည်သူကမျှ အာရုံမထားမိခဲ့ကြပေ။
အကယ်၍ ဤအမှုသုံးခုလုံးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ဦးတည်းကသာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ပါက အနည်းငယ် သံသယဝင်နိုင်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပေ။
လျှို့ဝှက်ရေးရာဌာနသို့ အမှုပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိလာတတ်သဖြင့် ဝမ်ကျဲအနေဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဂရုမစိုက်မိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သလို ခံစားလာရကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လီဟောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“၁၇၂၇ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၆ ရက်နေ့… ငွေရောင်မြို့တော် အရှေ့ဘက်ပင်မလမ်းမပေါ်မှာ နောက်ထပ် လူတစ်ဦး မီးလောင်သေဆုံးခဲ့ပြန်ပါတယ်။ အနီးအနားမှာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ လျှပ်စီးလုံးကြောင့် ထိုသူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မီးတောက်တွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာလို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါဟာ အရင်အမှုကနေ တစ်နှစ်ခွဲလောက်ပဲ ကွာခြားပါတော့တယ်”
ဝမ်ကျဲ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တင်းမာသွားရသည်။ သုံးနှစ်မှ နှစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်မှ တစ်နှစ်ခွဲသို့ အချိန်ကာလများက ပိုမိုတိုတောင်းလာနေသည်။
“၁၇၂၈ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၁၂ ရက်နေ့… ငွေရောင်မြို့တော် ဆင်ခြေဖုံးက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနခွဲမှာ လူပျောက်တိုင်ချက်တစ်ခု တက်လာပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ မြစ်ကမ်းနားမှာ မီးကျွမ်းနေတဲ့ ရုပ်အလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး မိုးကြိုးပစ်ခံရတာလို့ ယူဆခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါကိုလည်း မတော်တဆမှုအဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့ကြပြန်တယ်”
နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခွဲသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြန်သည်။
ဌာနခွဲများမှ အမှုများကို တင်ပြလာသည့်အခါ ဌာနချုပ်အနေဖြင့် မှတ်တမ်းတင်သိမ်းဆည်းရုံသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး ပါဝင်စွက်ဖက်လေ့မရှိပေ။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ ဌာနခွဲက အပြီးသတ်ပိတ်သိမ်းထားသည့် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ဌာနချုပ်က အကြောင်းမဲ့ ပြန်လည်စစ်ဆေးရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။
ဝမ်ကျဲ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဤအမှုများကို တကယ်ပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူ၏ဌာနသို့ အမှုပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိလာနေသလို၊ နှစ်စဉ်လည်း အမှုဟောင်း အမြောက်အမြားကို ဖျက်ဆီးပစ်နေကြရသည် မဟုတ်ပါလား။
“တစ်နှစ်ခွဲ...”
ဝမ်ကျဲသည် လက်ထဲမှ ဖိုင်တွဲများကို ဆက်မလှန်တော့ဘဲ လီဟောင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပထမဆုံးကြားကာလက သုံးနှစ်၊ ဒုတိယတစ်ခုက နှစ်နှစ်၊ အခုကျတော့ တစ်နှစ်ခွဲစီကွာတဲ့ အမှုနှစ်ခုရှိနေပြီ။ ဒါဆို ၁၇၂၉ ခုနှစ်ရဲ့ ဩဂုတ် ဒါမှမဟုတ် စက်တင်ဘာလောက်မှာရော နောက်ထပ် မီးလောင်သေဆုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သေးတာလား”
၁၇၂၉ ခုနှစ်ဆိုသည်မှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ကပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျဲသည် ထိုစဉ်က တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလားဆိုသည်ကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေမိသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဖြစ်လျှင် ဆယ်နှစ်အတွင်း ငွေရောင်မြို့တော်၌ ဤကဲ့သို့သော အမှုပေါင်း ခြောက်ခုအထိ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကြားကာလမှာ တစ်နှစ်သာ ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။
ပျမ်းမျှအားဖြင့် တွက်ကြည့်လျှင် တစ်မှုလျှင် နှစ်နှစ်ခန့် ကွာခြားသဖြင့် အမှုအရေအတွက်မှာ များပြားလှသည်ဟု မထင်ရပေ။ ငွေရောင်မြို့တော်မှာ အလွန်ကျယ်ပြောလှပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနခွဲများစွာက တာဝန်ယူထားကြသည်။ ဌာနခွဲတစ်ခုသည် ဆယ်နှစ်အတွင်း ဤကဲ့သို့သောအမှုမျိုး တစ်ကြိမ်သာ ကြုံတွေ့ရနိုင်သဖြင့် မည်သူကမျှ အာရုံစိုက်မိကြမည် မဟုတ်ပေ။
လီဟောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“၁၇၂၉ ခုနှစ်တုန်းက ဗက်ထရစ် အဆင့်မြင့်အကယ်ဒမီမှာ နောက်ထပ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလူက ကျွန်တော့်အိပ်ဆောင်ရဲ့ ဘေးခန်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ။ ဒါဟာ ကျွန်တော် အကယ်ဒမီကနေ ကျောင်းထွက်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပေါ့”
လီဟောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အဲဒီဖြစ်ရပ်အားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အရမ်းကို ကြောက်လန့်သွားခဲ့တာ။ ကျောင်းမှာ ဆက်နေဖို့တောင် တုန်လှုပ်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း သေဆုံးသွားတဲ့ ပုံစံက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းနေလို့ ဒီလူတွေ ဘာကြောင့် မီးလောင်သေဆုံးကုန်ကြတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စုံစမ်းချင်ခဲ့မိတယ်”
သူသည် ဝမ်ကျဲကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ဒါဟာ ကျွန်တော် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနထဲကို ဇွတ်ဝင်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါပဲ။ ပြင်ပလူတွေက ဒီဖိုင်တွေကို ကြည့်ခွင့်မရှိပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကြည့်လို့ရတယ်လေ… ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်အတွင်းက မီးလောင်သေဆုံးမှုအားလုံးကို ကျွန်တော် စေ့စေ့စပ်စပ် စီစစ်ပြီးပါပြီ။ ဒီအမှုတွေဟာ မတော်တဆမှုတွေ မဟုတ်နိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်”
ဝမ်ကျဲသည် လက်ထဲမှ စာရွက်များကို အမြန်ပင် လှန်လှောကြည့်လိုက်ပြီး လီဟောင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်လိုတွေးထားလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြဦး”
“ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ အမှု ခြောက်ခုရှိခဲ့တယ်… မဟုတ်ဘူး အခုနှစ်အတွက် တိုင်ချက်မရသေးတာမို့လို့ တိတိကျကျပြောရရင် ကိုးနှစ်အတွင်းမှာပါ ဆရာ”
လီဟောင်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ဆရာ... ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ပါဝင်ပတ်သက်နေလို့ ဒီအမှုကို ကျွန်တော် အရမ်းဂရုစိုက်မိတာပါ။ အခုက ဇူလိုင်လရောက်တော့မယ်ဆိုတော့ နောက်ဆုံးအမှုဖြစ်ခဲ့တာ တစ်နှစ်ပြည့်တော့မယ်… ကြားကာလတွေက တဖြည်းဖြည်း တိုတောင်းလာနေတာမို့လို့ အကယ်၍ ဒါတွေက တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘူးဆိုရင် မကြာခင်မှာ နောက်ထပ်အမှုတစ်ခု ထပ်ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်”
“မတော်တဆမှု မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ...”
ဝမ်ကျဲသည် ဖိုင်တွဲများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဝါရင့်စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက်အရွယ်ရလာသောကြောင့်သာ လျှို့ဝှက်ရေးရာဌာနသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီဟောင်သာ ဤဖိုင်တွဲများကို ရှာဖွေပြီး အမှုတစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်မပြခဲ့ပါက ဤအကြောင်းအရာမှာ ဘယ်သောအခါမှ ပေါ်ပေါက်လာမည် မဟုတ်ပေ။
ယခုအခါတွင်မူ ဤမီးလောင်သေဆုံးမှု ခြောက်ခုလုံးကို တပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မည်သူမဆို စိုးရိမ်စိတ် ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။
“အခုရှိနေတဲ့ အခြေအနေတွေအရ ဒါဟာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားတဲ့ လူသတ်မှုတွေလို့တော့ ငါတို့ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး”
ဝမ်ကျဲက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် လေသံကို တင်းမာလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့... တိုက်ဆိုင်မှုတွေ အရမ်းများနေရင်တော့ ဒါဟာ တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်တော့ဘူး… ငါ ဒီအကြောင်းကို တခြားဌာနတွေ၊ အထူးသဖြင့် ဥပဒေစိုးမိုးရေးအဖွဲ့နဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်မယ်။ ငါတို့ လျှို့ဝှက်ရေးရာဌာနက အမှုတွေမှာ တိုက်ရိုက်ပါဝင်လေ့မရှိပေမဲ့ ဒီလို ထပ်တလဲလဲဖြစ်နေတဲ့ မီးလောင်မှုတွေကိုတော့ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုလာပြီ”
“အကယ်၍ မကြာခင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်လာခဲ့ရင်တော့...”
ဌာနမှူး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်ကန်နေပြီး ဒါတွေဟာ သာမန်မတော်တဆမှုတွေ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သေချာသွားပြီ”
ဝမ်ကျဲ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာပေးမှာ ပြေလျော့သွားပြီး လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့လည်း အရမ်းကြီး စိတ်ထဲထားပြီး ပူပန်မနေပါနဲ့ဦး။ အကယ်၍ ဒါတွေက တကယ်ပဲ လူသတ်မှုတွေ ဖြစ်နေဦးတော့… ဒီထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုဆိုးတဲ့ အမှုတွေကို ငါတို့ ကြုံဖူးပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီဟောင်... မင်း တကယ်ကို တော်တယ်”
ဝမ်ကျဲ၏ တည်ကြည်မှုမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။ သူ့ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက် အမှုပေါင်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ ဆယ်နှစ်အတွင်း လူခြောက်ယောက် သေဆုံးခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ အထွေအထူး ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
သူသည် လီဟောင်၏ ဇွဲနပဲနှင့် တာဝန်သိစိတ်အပေါ် ပိုမိုကျေနပ်အားရနေမိသည်။ ထို့ပြင် ထိုလူငယ်လေး ဘာကြောင့် ကျောင်းထွက်ခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း ပိုမိုနားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အတန်းဖော်လား…
သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါ…
ထိုသို့သာမဟုတ်လျှင် လီဟောင်အနေဖြင့် ကျောင်းထွက်ရန်အထိ ဆုံးဖြတ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
……
လီဟောင်ကတော့ ထိုအချက်ကို ဆက်လက်ပြီး အတင်းအကျပ် မပြောတော့ပေ။
လူသတ်မှု ဟုတ်လား…။
အကယ်၍ ဒါက သာမန်လူသတ်မှုမျိုးသာဆိုရင် ငါ ဗက်ထရစ်အကယ်ဒမီကနေ ထွက်ပြေးလာစရာ လိုပါ့မလား။
ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို မိမိမျက်စိနှင့် တပ်အပ်မြင်ခဲ့ရသူဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို သာမန်လူသတ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်စေချင်မိသည်။ အဲဒီ ကြက်သွေးရောင် အရိပ်ကြီးက ဘာလဲ…။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးရှို့တာ ဟုတ်လား။
မဟုတ်ပေ။ ထိုကြက်သွေးရောင်အရိပ်ကြီးက သူ၏ဘေးခန်းမှ သူငယ်ချင်းကို မီးလောင်တိုက်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုဖြစ်စဉ်ကို အတူတူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အခြားအတန်းဖော်များမှာမူ ထိုအရိပ်အကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ ထည့်မပြောခဲ့ကြပေ။
သူတို့ လိမ်နေကြတာလား။
မဟုတ်နိုင်ပါ။ လိမ်ညာရန် အကြောင်းပြချက်လည်း မရှိပေ။
လီဟောင်သည် သူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် မျက်မြင်သက်သေဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိထားသည်။ အခြားသူများမှာ ထိုကြက်သွေးရောင်အရိပ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြခြင်း သို့မဟုတ် လုံးဝကို မမြင်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် မကြာသေးမီကလည်း ထိုခံစားချက်မျိုးကို သူ ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီး မနေ့ညကပင် အနားမှာ ရှိနေသလိုမျိုး ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားခဲ့ရသေးသည်။
ဒါမျိုးက တစ်ခုထက်မက ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်…။
စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက ဒီဖိုင်တွေကို ပြန်ကြည့်ပြီး ဒါတွေက မတော်တဆမှုမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသွားတာနဲ့၊ သူတို့ ကိုင်တွယ်လို့မရရင် ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဆီကို အစီရင်ခံကြလိမ့်မယ်။
ဘယ်သူမှ အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ မတော်တဆမှုအဖြစ် ပိတ်သိမ်းခဲ့သည့် အမှုတွဲများသည် လျှို့ဝှက်ရေးရာဌာနတွင် ဖုန်တက်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနကသာ တစ်ခုခုကို အလေးအနက် စစ်ဆေးတော့မည်ဆိုပါက အဆုံးအထိ လိုက်တတ်ကြသည်။
ညစောင့်တပ်ဖွဲ့…။
ဝမ်ကျဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်စဉ် လီဟောင်က စိတ်ထဲမှ ထိုအမည်ကို ရွတ်ဆိုနေမိသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါ ဥပဒေစိုးမိုးရေးအဖွဲ့နဲ့ အစည်းအဝေးခေါ်လိုက်ဦးမယ်။ လီဟောင်... နောက်မှ မင်းကို လိုရင် လိုလိမ့်မယ်နော်… ဒီဖိုင်တွေကို စုစည်းခဲ့တာ မင်းပဲ မဟုတ်လား”
လူငယ်လေးမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားကာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ကောင်းလေစွ… ဤစကားသည် သူ ကြားချင်နေသည့် စကားပင်။
သူသည် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း တိုက်ရိုက်ကြီး ပါဝင်ပတ်သက်ရန်တော့ မရည်ရွယ်ပေ။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းက လူသိရှင်ကြား ဖြစ်လွန်းလှသည်။ သူသည် ဤအမှုများကြားက ဆက်နွှယ်မှုကို ဖော်ထုတ်သူအဖြစ်သာ ပါဝင်လိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနည်းဖြင့်သာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ထိတွေ့ခွင့် ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ထိတွေ့ခွင့်ရရုံနှင့် သူတို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်နိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပေ။ အကယ်၍ အခွင့်အရေးပေးလျှင်ပင် သူ ဝင်ရဲပါ့မလား မသေချာသေး။
လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း လီဟောင်သည် အမှုတွဲပေါင်းများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ အချို့မှတ်တမ်းများမှာ စာသားများအကြားတွင် လျှို့ဝှက်အနက်များ ရှိနေတတ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်အကြောင်း။ ထိုအရိပ်ကို မြင်နိုင်သူမှာ သူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပုံရပေ။ အချို့သော မှတ်တမ်းများတွင်လည်း ထိုအကြောင်း ရေးသားထားသော်လည်း ရေးသားခဲ့သူများမှာမူ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ပျောက်ဆုံးခြင်းများ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
ခြွင်းချက်မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဤအကြောင်းကို ထုတ်မပြောရဲဘဲ အမှောင်ထဲတွင်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်ကို မြင်နိုင်ကြောင်း မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရဲပေ။ ညစောင့်တပ်ဖွဲ့သည်ပင်လျှင် လုံးဝယုံကြည်စိတ်ချရသည့် အဖွဲ့အစည်း ဟုတ်၊ မဟုတ် မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ပုံမှန်နည်းလမ်းတွေနဲ့ သူတို့အနားကို ချဉ်းကပ်ဖို့ လိုတယ်။
လီဟောင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရုံးခန်းထဲမှ နောက်ဆုတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်တရားကို စုံစမ်းရန်သာမက မိမိကိုယ်ကို ဘေးကင်းလုံခြုံစေရန်အတွက်ပါ သူတို့နှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ရန် လိုအပ်နေသည်။
ကြက်သွေးရောင်အရိပ်ကို မြင်နိုင်သူတိုင်း သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ အခြား မြင်နိုင်သူတွေ ရှိသေးသလား သူ မသိသော်လည်း၊ မြင်နိုင်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသူတိုင်းမှာတော့ အသက်မရှိတော့ပေ။ ဒါဟာ တကယ်ကို မူမမှန်တဲ့ ကိစ္စပင်။
“ငါ ဒီအတိုင်းတော့ အသေမခံနိုင်ဘူး။ ငါ ဗက်ထရစ်အကယ်ဒမီက ထွက်လာတာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနထဲမှာ ပုန်းနေဖို့မှ မဟုတ်တာ”
လီဟောင်က အသာအယာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
အကောင်းဆုံးရလဒ်မှာ ညစောင့်တပ်ဖွဲ့က ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးပြီး၊ သူကတော့ ဌာနပြောင်းရွှေ့ခြင်းကဲ့သို့သော မမျှော်လင့်ထားသည့် အကျိုးအမြတ်အချို့ ရရှိသွားရန်ဖြစ်သည်။ ရုံးအလုပ်လုပ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ညစောင့်တပ်ဖွဲ့တွင်သာ စာရွက်စာတမ်းကိုင်တွယ်သူ ဖြစ်ခွင့်ရမည်ဆိုပါက မဆိုးလှပေ။
ကွင်းဆင်းရသည့် ရှေ့တန်းအဖွဲ့ထဲ ဝင်ရန်တော့ သူ မစဉ်းစားပေ။ ထိုအလုပ်က အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ ဆရာဖြစ်သူနှင့် ညစာစားစဉ်က သွယ်ဝိုက်မေးမြန်းကြည့်ရာတွင် ညစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ သေဆုံးနှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားကြောင်း သိခဲ့ရသည်။
“တစ်လှမ်းချင်းပဲ သွားကြတာပေါ့”
ဝမ်ကျဲ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီဟောင် ပြုံးလိုက်သည်။ ပထမဆုံး အကွက်ကတော့ စတင်လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကြက်သွေးရောင်အရိပ်... အဲဒါက ဘာကြီးလဲ၊ ပြီးတော့ ငါကရော ဘာလို့ အဲဒါကို မြင်နေရတာလဲ။