လီမျိုးနွယ်၏ ဓား (၂)
Vol. 1 Ch. 4
လီဟောင်သည် လန့်သွားကာ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
‘ရှာတွေ့သွားပြီ ဟုတ်လား’
‘ဘာကို တွေ့တာလဲ’
‘ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ’
သူသည် ချန်နဆီမှ ဘာမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့သလို၊ သူမသည်လည်း ဖိုင်တွဲများကို ခဏလေးသာ ကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘သူမ ငါ့ကို စနောက်နေတာများလား’
လီဟောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာကို ပြန်ပြင်လိုက်ကာ သူ၏ အမြဲတမ်း အပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘာတွေ့လို့လဲ အစ်မန”
ချန်နသည် လီဟောင်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။
ဟုတ်သားပဲ… သူ ဒီကိစ္စကို တကယ် အလေးအနက်ထားနေတာ။ ဒါက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူးပဲ။
“အဲဒါက... ငါ အကုန်လုံးတော့ မကြည့်ရသေးဘူး… ဖတ်စရာတွေက အရမ်းများနေလို့”
သူမက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။
လီဟောင်ကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင်။
ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ သူ ဘာမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့သဖြင့် စိတ်ပျက်စရာလည်း မရှိပေ။
သို့သော် ချန်နက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အကုန်မဖတ်ရသေးပေမဲ့ သူတို့ကြားမှာ ပတ်သက်မှုတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ငါထင်တယ်… ဒါပေမဲ့... သိပ်တော့ မသေချာဘူးပေါ့”
သူမက စက္ကူတစ်ရွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ငါက စာရေးရင် တစ်ခုခု လျှောက်ခြစ်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတော့ သူတို့ဖိုင်တွေကို ကြည့်ရင်း သူတို့နာမည်တွေကို ချရေးကြည့်ထားတာ”
လီဟောင်က စက္ကူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သေဆုံးသူ ခြောက်ဦး… သူတို့နာမည်တွေကို သူ အလွတ်ရနေပြီဖြစ်ရာ ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ။
သူတို့အားလုံးမှာ မျိုးရိုးနာမည်ရော နာမည်ရင်းပါ တူညီခြင်း မရှိကြပေ။ တချို့က စာလုံးသုံးလုံး၊ တချို့က နှစ်လုံး။ နာမည်တွေကနေ ကြည့်လျှင် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ မရှိပေ။
“ကျိုးချင်း၊ ဟုန်ကျောင်း၊ ဝမ်ဟောင်မင်၊ လျူယွမ်ရှန်း၊ ကျောက်ရှီဟောင် နဲ့ ကျန်းယွမ်… ဒါ သူတို့နာမည်တွေ မဟုတ်လား”
လီဟောင် စိတ်ဝင်စားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်နက အမြန်မေးလိုက်သည်။
လူငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက နာမည်စာရင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်သံသယဝင်သွားသည်။ အကယ်၍ လီဟောင်က သူမကို လှောင်နေသည်ဟု ထင်သွားပါက မကောင်းပေ။ အနေရခက်သော တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးတွင် သူမက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့… ငါ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်… ငါတို့မှာ နာမည်နှစ်ခု လိုနေသေးတာပဲ”
“ဘာလဲ”
လီဟောင် အံ့အားသင့်သွားကာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
“နှစ်ခု လိုနေသေးတယ် ဟုတ်လား”
“အကယ်၍ ကျိန်းမျိုးရိုးနဲ့ လီမျိုးရိုးက လူသေတွေသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတွေးတာ မှန်လိမ့်မယ်”
ချန်နက ပို၍ ထစ်ငေါ့စွာ ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလူတွေ မရှိဘူးဆိုတော့... အင်း ငါပြောတာတွေကို မေ့လိုက်ပါတော့”
သူမ ဆက်မပြောချင်တော့ပေ၊ တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလှသည်။
လီဟောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထန်သွားသည်။ ဘာကြောင့် နောက်ထပ် နာမည်နှစ်ခု ရှိနေရမှာလဲ။ လီမျိုးရိုး... သူကိုယ်တိုင်က လီမျိုးရိုး မဟုတ်ပါလား။
ကျိန်းမျိုးရိုးနှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ... လီဟောင်သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်းက အမှုတွဲများကိုသာ ကြည့်ခွင့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ်ထက်ကျော်သော အငြင်းပွားစရာမရှိသည့် အမှုတွဲများကို ဖျက်ဆီးပစ်လေ့ရှိသည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနတွင် ဖိုင်တွဲများစွာရှိပြီး မတော်တဆမှုများမှာလည်း အလွန်များပြားလှရာ လျှို့ဝှက်ရေးရာဌာနက အကုန်လုံးကို မှတ်တမ်းတင် သိမ်းဆည်းမထားပေ။
စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း လီဟောင်သည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ပြောပါဦး အစ်မနရဲ့… ကျွန်တော်တို့က ဒီအတိုင်း စကားပြောနေကြတာပဲဟာ… ဘာလို့ နောက်ထပ် မျိုးရိုးနာမည်နှစ်ခု လိုနေရတာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး”
“နင်က ငွေရောင်မြို့တော်က မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
ချန်နက သူ့ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အင်း...”
ချန်နက တစ်ခုခုကို စဉ်းစားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါ သိပြီ… နင်... နင့်ရဲ့အိမ်မှာ လူကြီးသူမတွေ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား”
“ကျွန်တော့် အဘိုးအဘွားတွေ ဆုံးသွားတာ ကြာပါပြီ”
လီဟောင် ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာသည်။ ဒါက လူကြီးသူမတွေရှိတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။
“မင်းအိမ်မှာ လူကြီးသူမတွေရှိရင် သူတို့က ဒေသန္တရစကားပုံတွေ၊ ပုံပြင်တွေကို ပြောပြတတ်ကြတယ်။ ငါငယ်ငယ်တုန်းက အဘွားက ဒါတွေကို ပြောပြရတာ သိပ်ဝါသနာပါတာ”
လီဟောင်က တကယ်ကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသဖြင့် ချန်နသည်လည်း အနေမခက်တော့ဘဲ အတိတ်ဟောင်းကို ပြန်ပြောင်းသတိရသွားသည့်ဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောပြသည်။
“ငါ အဘွားနဲ့အတူနေတုန်းက အဘွားက အရပ်ကဗျာလေးတွေကို သီချင်းဆိုပြတတ်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ တစ်ပုဒ်က ဒီလိုဟ...”
သူမသည် သူမ၏အဘွား လုပ်လေ့ရှိသည့် ပုံစံအတိုင်း အနေအထားပြင်ကာ လည်ချောင်းတစ်ချက်ရှင်းပြီး သံစဉ်အေးအေးလေးဖြင့် ရွတ်ဆိုပြလိုက်၏။
“လီမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓား... ကျန်းမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓားမြှောင်... ကျောက်မျိုးနွယ်ရဲ့ လက်သီး... လျူမျိုးနွယ်ရဲ့ ခြေကွက်... ပြီးတော့ ဒုက္ခပေးတဲ့ ကျိန်းမျိုးနွယ် သခင်လေး”
စာသားအနည်းငယ် ရွတ်ဆိုပြီးနောက် သူမသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။
“ရုံးသုံးစကားနဲ့ဆိုရင်တော့ သိပ်နားထောင်လို့ မကောင်းဘူးပေါ့။ အဘွားက ငွေရောင်မြို့တော်ရဲ့ ဒေသန္တရလေယူလေသိမ်းနဲ့ ဆိုပြတုန်းကတော့ တကယ်ကို နားထောင်လို့ကောင်းတာ။ ဒါက ဒေသထွက် ပြဇာတ်တွေထဲက အပိုင်းအစတွေလေ၊ အရင်က မကြားဖူးတဲ့သူအတွက်တော့ ကလေးကလားနိုင်တယ်လို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပါတယ်”
လီဟောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထက်မြက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
အရပ်ကဗျာ… လီမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓား၊ ကျန်းမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓားမြှောင်... ဒီသီချင်းထဲမှာ မျိုးရိုးနာမည် ရှစ်ခုတောင် ပါနေတာပဲ။
လီ၊ ကျန်း၊ ကျောက်၊ လျူ၊ ဝမ်၊ ဟုန်၊ ကျိုးနှင့် ကျိန်း…။
လီဟောင်သည် ချန်န၏လက်ထဲမှ စက္ကူကို လှမ်းဆွဲယူလိုက်ပြီး ပထမဆုံးနာမည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်း... သူက လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က ပထမဆုံး မီးလောင်သေဆုံးခဲ့သူ။ ဒုက္ခသည် ဒုတိယမြောက်က အရောင်းစာရေး ဟုန်ကျောင်း၊ တတိယမြောက်က ဝမ်ဟောင်မင်…။
အကယ်၍သာ ပထမဆုံး သေဆုံးခဲ့သူက ကျိန်းမျိုးရိုးသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျိုးချင်းက ဒုတိယမြောက် ဖြစ်သွားမယ်၊ ဟုန်ကျောင်းက တတိယ၊ ဝမ်ဟောင်မင်က စတုတ္ထ...။
အကယ်၍ ငွေရောင်မြို့တော် အရပ်ကဗျာထဲက မျိုးရိုးနာမည် ရှစ်ခုကို ပြောင်းပြန်စဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အမှုတွဲများ၏ အစီအစဉ်နှင့် ကွက်တိကျနေပေလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံး သေဆုံးခဲ့သူမှာ ကျန်းယွမ်ဖြစ်ပြီး သူသည် "ကျန်းမျိုးနွယ်၏ ဓားမြှောင်" နှင့် ကိုက်ညီနေသည်။
ဒါဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်ယောက် ကျန်သေးတာပေါ့။ နောက်ထပ် တစ်ယောက် ထပ်သေဦးမယ်။ အဲဒါက လီမျိုးရိုး ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့က သီချင်းထဲမှာ ပထမဆုံးဖြစ်ပြီး "လီမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓား" နဲ့ ကိုက်ညီနေတာ မဟုတ်လား။
လီဟောင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ချန်နကို ဆတ်ခနဲ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်နေသော အံ့အားသင့်မှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
“ဒီသီချင်းက... ဘယ်တုန်းက စပြီး ခေတ်စားခဲ့တာလဲ၊ ဘယ်သူ ရေးခဲ့တာလဲ၊ ဘယ်... ဘယ်လို...”
သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
ချန်နသည် လီဟောင်၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပြင်းထန်သော အရောင်အဝါကြောင့် လန့်သွားသည်။
“စိတ်အေးအေးထားပါဦး လီဟောင်… လူကြီးတွေ တော်တော်များများ ဒီသီချင်းကို သိကြပေမဲ့ လူငယ်တွေကတော့ သိပ်မသိကြတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း မသိတာ ဖြစ်မှာပါ… မင်း စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စုံစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့၊ အရမ်း စိတ်မလောပါနဲ့”
လီဟောင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရင်ထဲမှ ဝရုန်းသုန်းကား ခံစားချက်တွေကို အတင်းဖိသိပ်ထားလိုက်ရသည်။ စိတ်လောလို့ မဖြစ်သေး… ချန်နက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ကို ဤမျှ အရေးကြီးသည့် သဲလွန်စတစ်ခု ပေးလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။ သူသည် ဤသီချင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သလို မည်သူဆိုသည်ကိုလည်း မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ ဤသီချင်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ခေတ်မစားတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပုံရသည်။
ရုံးသုံးစကားများ ခေတ်စားလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် လူကြီးပိုင်းများသည် ထိုကဲ့သို့သော အရပ်ကဗျာများကို သူတို့နှင့်အတူ မြေကြီးထဲသို့ ယူဆောင်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ လီဟောင်၏ အဘိုးမှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကွယ်လွန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လီဟောင်သည် အဘိုးဖြစ်သူနှင့်ပင် မဆုံဖူးခဲ့ရာ ဤသီချင်းကို သူ့အား ဆိုပြမည့်သူ မရှိခဲ့သည်မှာ သဘာဝပင်။
စိတ်အေးအေးထားစမ်း… သူ မိမိကိုယ်မိမိ သတိပေးလိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ အဓိကက သဲလွန်စ ရသွားဖို့ပဲ။ အခု သဲလွန်စ ရနေပြီဆိုမှတော့ အလောတကြီး လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။
ပထမဆုံး သေဆုံးခဲ့သူက ကျိန်းမျိုးရိုး ဟုတ်၊ မဟုတ် ငါ အတည်ပြုဖို့ လိုတယ်။
လျှို့ဝှက်ရေးရာဌာနက ဆယ်နှစ်ကျော် ဖိုင်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ ရှာဖွေနိုင်သည့် တခြားနေရာတွေ ရှိပါသေးသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အတွင်း ကျိန်းမျိုးရိုးနဲ့ မီးလောင်သေဆုံးခဲ့သူ ရှိ၊ မရှိ သူ သိအောင် လုပ်ရမည်။
လီဟောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို တစ်ဖက်မှာလည်း အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေမိသည်။ အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုး ရှိနေခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ခဲ့လျှင် သူသည် နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ဖြစ်နေပြီ ဆိုသည်မှာ သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ယွမ်လေးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက် သို့မဟုတ် ကြားလိုက်ခြင်းကြောင့်သာ လီဟောင်ကို သတိပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လီမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓား...
လီမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓား…
လီဟောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်သွားသည်။ သူ့မိသားစုတွင် ဓားတစ်လက် ရှိခဲ့သည်။ အရာအားလုံးက သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူ့မိသားစုတွင် ဓားတစ်လက် ရှိခဲ့ဖူးသည်... တစ်မျိုးတော့ တစ်မျိုးဆန်းသလားလို့။
သို့သော်... သူ တွေးနေသည့် အရာက ဓားတစ်လက်နှင့်တော့ သိပ်မတူလှပေ။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ထိုအရာသည် ဓားတစ်လက် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေပြန်သည်။
ဒါဟာ တကယ်ကို ရှေ့နောက်မညီဘဲ ထူးဆန်းလှသည့် အမှန်တရားပင်။
သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ဖခင်ဖြစ်သူသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးပုံစံ ဓားငယ်လေးတစ်ခုကို လီဟောင်၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲပေးခဲ့ရင်း တည်ကြည်စွာ ပြောခဲ့ဖူးသည်။
“ဒါဟာ စတာလာရစ်လို့ ခေါ်တဲ့ ဓားပဲ… ဒါဟာ ငါတို့ မိသားစုရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမွေအနှစ်ပဲ… မင်းရဲ့ သားသမီးတွေကို အမွေပေးတဲ့အခါ ဒါကို ကျောက်စိမ်းလို့ မပြောနဲ့… ဒါဟာ ဓားတစ်လက်ပဲ”
ထိုစဉ်က သူ၏ဖခင်မှာ အလွန်တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့သော်လည်း လီဟောင်၏ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာပေးကို မြင်သည့်အခါ သက်ပြင်းချရင်း လျှော့ပေးခဲ့သည်။
“မင်းအဘိုးကလည်း ငါ့ကိုပေးတုန်းက ဒီအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တာကွ… ဒါက ငါတို့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်က ဆင်းသက်လာတဲ့ စကားတွေပဲ… သူတို့က ဒါကို ဓားလို့ပဲ ဇွတ်ပြောနေကြတော့လည်း ငါတို့က ဒါကို ဓားလို့ပဲ ခေါ်ရမှာပေါ့”
ထို့ကြောင့်ပင် လီဟောင်သည် အရပ်ကဗျာကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီမျိုးနွယ်မှာ တကယ်ပဲ ဓားတစ်လက် ရှိသည်ဟု ချက်ချင်း တွေးမိသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဓားအမည်မှာ စတာလာရစ်… အမှန်တကယ်တော့ ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးမှာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လည်ပင်းမှာပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စရာတွေက စတင်လာခဲ့ပြီ။ အကယ်၍ အရပ်ကဗျာထဲက "လီမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓား" ဆိုတာ ဒီဆွဲသီးလေးသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် လီမျိုးနွယ်မှာ ဓားတစ်လက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲပေါ့။
ဒါဆို ကျန်းမျိုးနွယ်မှာရော ဓားမြှောင် ရှိသလား။
ကျန်တဲ့သူတွေက သီချင်းထဲကအတိုင်း ကိုက်ညီမှု ရှိ၊ မရှိ သူ မသိသော်လည်း ကျန်းယွမ်ကိုတော့ သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ အကြောင်းမှာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ မိဘများမှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြသောကြောင့်ပင်။
ကျန်းမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓားမြှောင်...
လီဟောင်သည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်လည် မွှေနှောက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းမျိုးနွယ်မှာ ဓားမြှောင် ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား… မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစတွေ သူ့မျက်မှန်ထဲ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူ ငြိမ်သက်သွားသည်။
နေဦး... ကျန်းမျိုးနွယ်မှာ တကယ်ပဲ ဓားမြှောင် ရှိနိုင်တယ်…။
ထိုအရာက သူ၏ ဆွဲသီးနှင့်တော့ မတူပေ။ ကျောက်စိမ်းဆိုသည်မှာ အဖိုးတန်သဖြင့် လီမျိုးနွယ်က အလေးအနက် ထားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ကျန်းမျိုးနွယ်၏ ဓားမြှောင်မှာမူ... လီဟောင် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျန်းယွမ်သည် သူတို့နှစ်ယောက် ကစားရန်အတွက် အိမ်က ပစ္စည်းတစ်ခုကို ခိုးယူလာခဲ့ဖူးသည်။ ကျန်းယွမ်၏ ဖခင်က ချက်ချင်း သိသွားပြီး သူ့ကို အကြီးအကျယ် ရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့သည်။ ထိုပစ္စည်းမှာ ဓားမြှောင်ပုံစံရှိသည့် ကျောက်တုံး တစ်တုံးပင် ဖြစ်သည်။
လီဟောင်၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း ထိုစဉ်က ကျန်းယွမ်၏ဖခင် ဒေါသတကြီး ဆူပူနေခဲ့သည်ကို ပြန်ကြားယောင်လာသည်။ ထိုအရာသည် ကျန်းမျိုးနွယ် ဘိုးဘွားများဆီက ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိသော်လည်း မိသားစုအမွေအနှစ်ဖြစ်သဖြင့် ကစားစရာ မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ကျန်းယွမ်၏ဖခင်က ထိုကျောက်တုံးကို ဘေးသို့ အသာအယာ ပစ်ထားလိုက်သည်ကို လီဟောင် မြင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် လီဟောင်၏ ထိုစဉ်က အတွေးမှာ ကျန်းယွမ်၏ဖခင်သည် သူ့သားကို ရိုက်ချင်သဖြင့် အကြောင်းပြချက် ရှာခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။
အဲဒီကျောက်တုံးက အရပ်ကဗျာထဲက ကျန်းမျိုးနွယ်ရဲ့ ဓားမြှောင်လား။
အကယ်၍သာ အဲဒါသာ မှန်ခဲ့ရင် အရာအားလုံးက ကွက်တိပဲ။
ထိုကျောက်တုံးကို လီဟောင် နောက်ထပ် မမြင်ရတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အရွယ်ရောက်လာကြပြီး ထိုကျောက်တုံးထက် ပိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် အရာတွေ ရှိလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံး ကစားချင်လျှင်လည်း လမ်းဘေးမှာ အပုံလိုက် ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။
ဒါပဲ… အရာအားလုံး... အရပ်ကဗျာထဲက အရာအားလုံးက တကယ် ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေး၏ အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထူးခြားသည့် ပြောင်းလဲမှုတော့ မရှိပေ။
ထိုအေးစက်မှုက လီဟောင်ကို သတိပြန်ဝင်လာစေပြီး ချန်နကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်မန… အစ်မနရဲ့ အဘွားနဲ့ ကျွန်တော် တွေ့လို့ရမလား”
ဒီအရပ်ကဗျာက ဘယ်က စတာလဲ၊ ဘယ်သူ စဆိုတာလဲ၊ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ၊ ပြီးတော့ ဒါက အပြည့်အစုံပဲလား၊ ဒါက မီးလောင်သေဆုံးမှုတွေနဲ့ ဘာလို့ ပတ်သက်နေတာလဲ။ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်က ဘာလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီအရိပ်က ဘာကြောင့် သီချင်းထဲက မိသားစု ရှစ်ခုက လူတွေကို လိုက်သတ်နေရတာလဲ။
အဲဒီအရိပ်က မျိုးနွယ်တစ်ခုက ကိုယ်စားလှယ် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သတ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မျိုးနွယ် ရှစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့သူ အကုန်လုံးကို သတ်တာလား။ အကယ်၍သာ အဲဒီအတိုင်းဆိုရင်...။
“ဘာ…”
ချန်န ပြန်မဖြေခင်မှာတင် လီဟောင်က မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် ဖိုင်တွဲတွေကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖတ်ဖူးသော်လည်း သူ အမြန်ပြန်လှန်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
“ဟုန်ကျောင်းရဲ့ မိဘတွေက ဆုံးကုန်ပြီ၊ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ငယ်ငယ်လေးနဲ့ သေသွားတာဆိုတော့ ဟုန်မျိုးနွယ်မှာ ဘယ်သူမှ မကျန်တော့ဘူး။”
“ကျိုးချင်းမှာတော့ သူ့ဇနီး ကျန်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အိမ်ထောင်ကျတာ ကြာပေမဲ့ ကလေးမရှိကြဘူး”
သူက သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။
“ကျန်းယွမ်ကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး...”
သူ၏သူငယ်ချင်းသည် သူ၏မိဘများ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ကျန်းမျိုးနွယ်၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။
“ဝမ်ဟောင်မင်က သေဆုံးချိန်မှာ အိမ်ထောင်မရှိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ဦးတည်းသောသားတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူ့မှာ ညီလေးတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်”
“လျူယွမ်ရှန်းကတော့ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးအဖြစ် နေထိုင်သွားတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ”
“ကျောက်ရှီဟောင်မှာတော့ သမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်… သူသေပြီးနောက်မှာ သူ့ဇနီးက သမီးကိုခေါ်ပြီး ငွေရောင်မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်… သူတို့ ဘယ်မှာရှိနေသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး”
လီဟောင်သည် စာမျက်နှာများကို အလျင်အမြန် လှန်ကြည့်နေမိသည်။ သေဆုံးသူတချို့က အိမ်ထောင်သည်တွေဖြစ်ပြီး တချို့မှာ သားသမီးတွေ ရှိကြသည်။ သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးအခြေအနေတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူညီကြသဖြင့် ယခင်က ဤအချက်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ထို့နောက် သူ၏အတွေးများက မိမိကိုယ်တိုင်ဆီသို့ ရုတ်ခြည်း ရောက်ရှိသွားသည်။
ငါ့မိဘတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ။ ကားက ထိန်းချုပ်မှုလွတ်ပြီး တိမ်းမှောက်သွားတဲ့ လုံးဝကို မတော်တဆမှုတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုဒါကို ကြည့်ရင်... အဲဒါက တကယ်ပဲ မတော်တဆမှု ဟုတ်ရဲ့လား။
လီဟောင်၏ မိဘများမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က မီးလောင်သေဆုံးမှုနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် မတော်တဆမှုဖြင့် ကွယ်လွန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ဤအမှုတွဲများထဲတွင် မိဘများကို ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဖြစ်နိုင်ခြေအသွယ်သွယ်က သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်း၊ ဟုန်၊ ကျိုး နှင့် လျူ မျိုးနွယ်တွေရဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေကတော့ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်တဲ့ သွေးချင်းတွေ မကျန်တော့ပေ။ ဝမ်ဟောင်မင်မှာ ညီတစ်ယောက်ရှိပြီး ကျောက်ရှီဟောင်မှာ သမီးတစ်ယောက် ကျန်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ သီချင်းထဲက "လီ" မျိုးနွယ်ဆိုရင်... လီမျိုးနွယ်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တာ ဖြစ်သည်။
ဒါက လူတစ်ယောက်တည်းကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာမဟုတ်ဘဲ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်နေတာပဲ။
လီဟောင်၏ ရင်အစုံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေသလို ဒေါသများကြောင့်လည်း ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေရသည်။
ငါ့မိဘတွေက တကယ်ပဲ မတော်တဆမှုနဲ့ သေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။
သို့သော်လည်း ဝမ်မျိုးနွယ်နှင့် ကျောက်မျိုးနွယ်ဝင်တွေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးသဖြင့် သူ၏ တွေးထင်ချက်ကို အတည်ပြုရန်တော့ ခက်ခဲနေသေးသည်။
……
“လီဟောင်”
ချန်န၏ အော်သံကြောင့် သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?”
ဒီလူငယ်လေးမှာ သူကိုယ်တိုင် မေးခွန်းထုတ်ပြီးနောက် သူမပြောသမျှကို ဘာမှပြန်မကြားတော့ဘဲ အတွေးထဲမှာ နစ်ဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်”
လီဟောင်က ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းလိုက်သည်။
“အဲဒီ... အဲဒီလူတွေက အရပ်ကဗျာထဲက မိသားစုတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား”
ချန်နက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အရပ်ကဗျာ တစ်ပုဒ်ပဲလေ… တချို့သီချင်းတွေက ဒဏ္ဍာရီတွေကနေ ဆင်းသက်လာတာ ရှိသလို၊ တချို့ကလည်း နေ့တိုင်း လျှောက်ဆိုနေကြတဲ့ သီချင်းလေးတွေပါပဲ။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလို့ပဲ ငါထင်တယ်။ ပြီးတော့ စာရင်းထဲမှာ မျိုးရိုးနာမည် နှစ်ခုတောင် လိုနေသေးတာပဲ မဟုတ်လား”
သူမက လူငယ်လေးကို ပြုံးပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တုံ့ခဲသွားကာ လီဟောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်မိသည်။
နှစ်ခု လိုနေသေးတာ... ကျိန်းမျိုးရိုးနဲ့ လီမျိုးရိုး…။
လီဟောင်…
ဒါတွေအားလုံးက လီဟောင်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။
သူမသည်လည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ယောက်ဖြစ်ရာ အခြေခံ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုများက ချက်ချင်း အလုပ်လုပ်လာသည်။ သူမသည် အစက်အပြောက်များကို လီဟောင်နှင့် ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်မိသွားသည်။ သူက ဒီအမှုတွေကို ဇွဲနပဲနဲ့ စုံစမ်းနေတာဟာ သူ့ကိုယ်သူနဲ့ သက်ဆိုင်နေလို့လား။
“လီဟောင်... နင့်ရဲ့ မျိုးရိုးက လီမဟုတ်လား”
လူငယ်လေးက စိတ်မသက်မသာဖြင့် ရယ်လိုက်မိသည်။ မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းရမှာလား..။
“ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်းပါ… သူတို့ သေဆုံးမှုတွေမှာ တစ်ခုခု မူမမှန်တာ ရှိနေလို့လား”
ချန်နက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဖိုင်တွဲတွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် အားလုံးမှာ မတော်တဆမှုတွေဖြစ်ပြီး နှစ်တွေလည်း အများကြီး ကွာခြားနေသည်။ သူတို့ကြားမှာ ပတ်သက်မှု ရှိနေနိုင်ပါ့မလား။
“အဲဒီအကြောင်းကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့ အစ်မန… ကျွန်တော် အစ်မနရဲ့ အဘွားနဲ့ တွေ့လို့ရမလား”
လီဟောင်က ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောလိုတော့ပေ။