ဆက်နွှယ်နေသော ကွင်းဆက်များ (အပိုင်း ၂)

​လီဟောင် စမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနမှ ထွက်လာချိန်တွင် ပူပြင်းလှသော နေမင်းမှာ ဝင်သွားလေပြီ။ ပူအိုက်သော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သဖြင့် လမ်းမပေါ်တွင် လူသူ သိပ်မရှိလှပေ။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ ညဦးယံ၏ အရောင်အဝါများနှင့်အတူ ကြက်သွေးရောင် လွှမ်းနေသည်။ မကြာသေးမီကပင် ည ၉ နာရီအထိ အိုက်စပ်စပ် ဖြစ်နေတတ်သဖြင့် အပြင်တွင် လျှောက်သွားသူဟူ၍ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

​လီဟောင်၏အိမ်သည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ၊ ၈ ကီလိုမီတာခန့်သာ ဝေးသည်။ သူသည် စက်ဘီးကို တွန်းထုတ်လာပြီး ခွစီးလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ပတ်လုံး သူ စက်ဘီးဖြင့် ရုံးတက်ခဲ့ခြင်းမှာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်စေရန်သာမက၊ အချို့သော အန္တရာယ်များကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

​လူစည်ကားသော နေရာများတွင် အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိရန် ခက်ခဲလှသည်။ ကျန်းယွမ် သေဆုံးသွားကတည်းက လီဟောင်သည် အမြဲတမ်း သတိဝီရိယဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။

​စက်ဘီးပေါ် တက်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် လမ်းအခြေအနေနှင့် ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေဟန်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသာအယာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက် နောက်ယောင်ခံလိုက်နေခြင်း ရှိ၊ မရှိကို စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်၏ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်မှာ မိမိကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည့် ယနေ့ကဲ့သို့ နေ့မျိုးတွင် ပို၍ သတိထားနေမိသည်။

​‘အဲဒီအရိပ်က ငါတို့ကို ဘယ်လိုများ ပစ်မှတ်ထားတာပါလိမ့်…’

​လီဟောင်၏ သုံးသပ်ချက်အရဆိုလျှင် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်သည် အပြင်တွင် အချိန်အကြာကြီး ရှိမနေတတ်ပေ။ ၎င်းသည် ပေါ်လာပြီးလျှင် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ၎င်းသည် သားကောင်များကို မည်သို့ တိတိကျကျ ပစ်မှတ်ထားနိုင်ရသနည်း။

​ဒါဟာ... အရိပ်က လာရောက်အမြတ်မထုတ်ခင်မှာ အမှောင်ထဲကနေ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လူတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား။

​ဒါကလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ အချက်တစ်ခုပဲ။

​သူသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး ပညာရပ်ကို တရားဝင် သင်ယူခဲ့သူ မဟုတ်သော်လည်း အခြေခံ နောက်ယောင်ခံစောင့်ကြည့်မှု တန်ပြန်ကာကွယ်ရေးကျွမ်းကျင်မှုအချို့တော့ ရှိသည်။

​“အခုထိ ဘာမှ မရိပ်မိသေးဘူးဆိုတော့... ဒါဟာ အရိပ်ကိုယ်တိုင်က ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနိုင်လို့လား… ငါ့ဆီက ဓားနဲ့များ ပတ်သက်နေမလား၊ ဒီလို မိသားစု အမွေအနှစ် ပစ္စည်းတွေကို သုံးပြီး ငါတို့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်နေတာများဖြစ်နိုင်မလား”

​စက်ဘီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေပြီး လီဟောင်၏ အင်္ကျီအတွင်းအိတ်ထဲတွင် တတိယမျိုးဆက် 'ဗော့တက်စ်' သေနတ်က အသင့်ရှိနေသည်။ သူ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးမှာ လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် ဖြုတ်ထားသယောင် ရှိသော်လည်း အမှန်မှာ အရေးကြုံလာပါက သေနတ်ကို အမြန်ဆုံး ဆွဲထုတ်နိုင်ရန်အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။

​အရာအားလုံးမှာ ထူးခြားမှု မရှိသယောင် ရှိသော်လည်း... ကုန်းဆင်းတစ်ခုအရောက် စက်ဘီးကို ဆင်းချလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ဗုန်းဗုန်းဒိုင်းဒိုင်း ဖြစ်သွားရသည်။

​ကုန်းဆင်းအတိုင်း အရှိန်ဖြင့် ဆင်းလာစဉ် ဘေးဘက်မှ မျက်စိတစ်ဆုံးတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် လာနေသည့် အနက်ရောင် ကားတစ်စီးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ တခြား လမ်းကြောထဲက ကားများနည်းတူ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသော ကားတစ်စီးသာ ဖြစ်သည်။

S 7219…

​သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရသည်။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီကားကို သူ လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏလေးကတင် မြင်ခဲ့တာ။ ဒီလိုကားမျိုးတွေက လမ်းပေါ်မှာ အပြည့်ရှိနေတာ မှန်ပါတယ်။ ရုံးတက်ရုံးဆင်း သုံးတဲ့ သာမန်ကားအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး လမ်းပေါ်က ကားဆယ်စီးမှာ ကိုးစီးလောက်က ဒီအမျိုးအစားတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ လီဟောင်က ဒီကားရဲ့ လိုင်စင်နံပါတ်ပြားကို မှတ်မိနေတယ်။

​ဗက်ထရစ်အကယ်ဒမီရဲ့ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ဖို့ဆိုတာ လီဟောင်မှာ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိလို့ပဲ။ ကောင်းမွန်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်ဆိုတာကတော့ အခြေခံ လိုအပ်ချက်တစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ဆရာကြီး ယွမ်ရွှော့ရဲ့ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရမှာမဟုတ်သလို၊ သူ့ရဲ့ တပည့်ရင်းအဖြစ် လက်ခံခြင်းကိုလည်း ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

​‘တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ဒီကားက ခုနလေးတင် ငါနဲ့ လားရာတူအတိုင်း မောင်းသွားတာ။ ငါက ဖြည်းဖြည်းချင်း စက်ဘီးစီးနေတာဆိုတော့ သူက ငါ့ကို ကျော်တက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်မိနစ်ကတင်ပဲ’

​ကားရဲ့ အရှိန်နဲ့ဆိုရင် ခုနစ်မိနစ်ဆိုတာ ရှေ့က လမ်းတည့်တည့်အတိုင်း အဝေးကြီးကို ရောက်နေရမှာ။ လမ်းမှာ ကားရပ်ဖို့ နေရာကောင်းကောင်းလည်း မရှိသလို၊ ခုနစ်မိနစ်ဆိုတာက ကိစ္စတစ်ခုခုသွားလုပ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက်ကို ချပေးဖို့အတွက် သိပ်ကို တိုတောင်းလွန်းတဲ့ အချိန်ပဲ။ အခု သူက လမ်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကနေ ငါ့ကို ပြန်ကျော်တက်သွားတယ်ဆိုတာ... ငါ့ကို ကျော်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကားကို လမ်းကြောင်းပြန်လှည့်လာခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

​လီဟောင်သည် မျက်နှာတွင် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အမူအရာကို ထိန်းထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေတော့သည်။

​‘ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူး... တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတာလား… ဘာလို့လဲ…’

ချက်ချင်းပင် သူ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည်။

‘ငါ ဌာနမှူးဝမ်ကို တင်ပြခဲ့တဲ့ အမှုအကြောင်း ပေါက်ကြားသွားပြီလား… စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနထဲမှာ သူလျှိုရှိနေတယ်၊ အဲဒါက တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးအဖွဲ့ထဲမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ’

​လီဟောင်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။ ဒါဟာ တကယ်ပဲ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလို၊ ကားသမားက တစ်ခုခုမေ့ကျန်ခဲ့လို့ လမ်းကြောင်းပြန်လှည့်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ဒါကို တိုက်ဆိုင်မှုလို့ မသတ်မှတ်ရဲတော့ဘူး။

​မည်သည့် တိုက်ဆိုင်မှုကိုမဆို ကြိုတင်စီစဉ်ထားမှုလို့ ရှုမြင်မှသာ အန္တရာယ်ကင်းလိမ့်မည်။

​“ဌာနမှူးဝမ်က တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးအဖွဲ့ကို ဒီအမှုတွေအကြောင်း အသိပေးလိုက်ပြီ… အကယ်၍ ဒီအမှုတွေကို ငါ ပြန်ဖော်ထုတ်နေတယ်ဆိုတာ သူတို့သိသွားရင် ငါ့ကို သတိထားမိသွားကြမှာပဲ။ တကယ်လို့ သူတို့မှာ သိချင်တာရှိရင် ငါ့ကို တိုက်ရိုက်မေးလို့ ရတာပဲ… ငါ့နောက်ကို လိုက်နေဖို့ မလိုဘူး။ အပြင်ပန်းမှာတော့ ငါက အတန်းဖော်ဟောင်းအတွက်ကြောင့် ဒီအမှုကို စိတ်ဝင်စားနေသယောင် ရှိပေမဲ့...”

​‘ငါ့ရဲ့ ထင်မြင်ချက်က မှန်နေတာပဲ… ဒီအမှုတွဲတွေထဲမှာ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်ကို မြင်ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့သူတိုင်း ချက်ချင်းဆိုသလို အသတ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားတာတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းကတည်းက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန ဒါမှမဟုတ် ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ သူလျှိုရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားခဲ့ရတာ’

​အမှုတွဲတွေကို ပြန်လည်စစ်ဆေးတုန်းက လီဟောင် သတိထားမိခဲ့တဲ့ အချက်တစ်ခုရှိသည်။ အဲဒါကတော့ အရိပ်ကို မြင်ခဲ့ရတယ်လို့ တိုင်ကြားတဲ့သူတိုင်း နောက်ပိုင်းမှာ သေဆုံး ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ကြတာပဲ။ ဒါဟာ အမှုတွဲဖိုင်တွေကို သေသေချာချာ အာရုံစိုက်ပြီး မဖတ်ကြည့်တဲ့သူအဖို့ သတိပြုမိဖို့ အလွန်ခက်ခဲတဲ့ အသေးစိတ်အချက်ကလေးပါ။

​စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး အများစုကတော့ ဒီလိုအမှုမျိုးတွေကို အပေါ်ယံပဲ ကြည့်လေ့ရှိကြသည်။ မေးစရာရှိတာ မေးမယ်၊ အစီရင်ခံစာ ရေးမယ်၊ ပြီးရင်တော့ "လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့အရိပ်" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားလိုက်ကြတာပဲ။

​ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ထိုအချက်ကို အလေးအနက် ထားနေခဲ့သည်။

​အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…။

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်ဟာ ဒီကိစ္စကို အထူးတလည် အာရုံစိုက်နေပြီး၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးကသာ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်အကြောင်း သတင်းပေးလာခဲ့ရင် တခြားတစ်နေရာကို သတင်းစကားက ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

​ငါက ဒီမီးရှို့သေဆုံးမှုတွေအကြောင်း ထုတ်ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံလိုက်ရတာလား၊ ဒီလူတွေက ငါ တကယ်ပဲ အရိပ်ကို မြင်နိုင်လားဆိုတာကို သိချင်နေကြတာလား ဒါမှမဟုတ် အမှုတွေကြားက ဆက်နွှယ်မှုကို တိုက်ဆိုင်စွာပဲ ရှာတွေ့သွားတာလားဆိုတာကို စမ်းသပ်နေကြတာလား။

​‘မနှစ်က ကျန်းယွမ် သေတုန်းကတော့ ငါ အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရတယ်လို့ မပြောရဲခဲ့ဘူး။ အကယ်၍ ဒီလူတွေက အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ကောင်းကောင်းသိနေတယ်ဆိုရင်တော့ ငါက ဒီအမှုတွေရဲ့ ဆက်နွှယ်မှုကို မတော်တဆ ရှာတွေ့သွားတာလို့ပဲ သူတို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။ ငါ အရိပ်ကို မြင်နိုင်တယ်လို့တော့ သူတို့ မသင်္ကာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါသာ မြင်နိုင်ရင် မနှစ်ကတည်းက တိုင်ခဲ့မှာပေါ့’

လီဟောင်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ တွေးတောလိုက်သည်။

​သူက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနမှာ မီးရှို့သေဆုံးမှုတွေရဲ့ ထူးခြားချက်ကို ခုမှရှာတွေ့ထားတဲ့ တတိယအဆင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ အကယ်၍ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်နဲ့ ပူးပေါင်းနေတဲ့သူ ရှိနေရင်တောင်မှ အခုလောလောဆယ်မှာ သူ့ကို ရန်ပြုဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်သေးဘူး။ အခုချိန်မှာ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင်တော့ ဒီအမှုတွေမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာကို သက်သေပြသလိုဖြစ်ပြီး ပြဿနာတွေ ပိုကြီးထွားလာစေလိမ့်မယ်။

​ကြည့်ရတာတော့ အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီပဲ။

​လီဟောင်သည် မျက်နှာတွင် အမူအရာတစ်ချက်မပျက်ဘဲ စိတ်ထဲကနေ ခပ်ပြုံးပြုံး ကျိတ်တွေးလိုက်သည်။ သူသည် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ စက်ဘီးကို ဆက်နင်းလာခဲ့သည်။ သူ မှတ်သားထားသော ထိုကားသည်လည်း မှောင်ရိပ်ထဲတွင် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​......

​S 7219…

​လီဟောင်ကို ကျော်ဖြတ်မောင်းနှင်သွားသော ထိုကားကို သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက မောင်းနှင်နေပြီး ဘေးခုံတွင်တော့ ထူးခြားမှုမရှိသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကြည့်ရသည်မှာ ဘာမှထူးခြားမှုမရှိသည့် သာမန် လင်မယားစုံတွဲတစ်တွဲနှင့်သာ တူလှသည်။

​“ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိဘူး” လီဟောင်နှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် အမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ကားမောင်းသူ အမျိုးသားကတော့ သူမပြောသည်ကို မကြားသယောင်ပင်။

​ခဏအကြာတွင်မှ သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောသည်။

“ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုပဲ ဖြစ်မှာပါ… ကျန်းယွမ် သေဆုံးသွားလို့ သူက ဒါကို အာရုံစိုက်နေတာ… သူတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ မဟုတ်လား”

​အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကားအတွင်းတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည်စိုးမိုးသွားပြန်သည်။

​“ဒါပေမဲ့ တခြားဖြစ်နိုင်ခြေတွေကိုလည်း လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး”

ကားမောင်းသူက ရုတ်တရက် ဆက်ပြောသည်။

“သူ့ကို အဝေးကနေပဲ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ထားပါ… သတိတော့ထားဦး... အဲဒီ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတတ်တဲ့ ကောင်တွေ ငွေမြို့တော်ကို ထပ်ရောက်လာနိုင်တယ်”

​“နားလည်ပါပြီ”

အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကားမောင်းသူ ပြောနေသည့်သူများမှာ မည်သူနည်းဆိုသည်ကို သူမ သိသည်။ ထိုလူများသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသူများပင်။

​ကားအတွင်းတွင် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

​......

​‘ငါ စောင့်ကြည့်ခံနေရပြီ’

လီဟောင်သည် ခြံဝင်းတစ်ခုရှေ့တွင် စက်ဘီးကိုရပ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းဝင်လာခဲ့သည်။

​“လီဟောင် ပြန်လာပြီလား”

​“စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးလီ... ဒီည ကျွန်တော်နဲ့အတူ သောက်ဖို့ အချိန်ရဦးမလား”

တံခါးရှေ့မှာ အပန်းဖြေနေကြတဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေက လီဟောင်ကို တက်ကြွစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

​တတိယအဆင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးဆိုတာ ဌာနမှာတော့ အောက်ခြေအဆင့်လေး ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလို ရပ်ကွက်လေးထဲမှာတော့ သူရှိနေခြင်းက လုံခြုံမှုနဲ့ အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။ လီဟောင်က စာဂျပိုးရုပ်ပေါက်ပြီး နုနုနယ်နယ် ရှိလှသလို၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ယောက်ရဲ့ ခန့်ညားထည်ဝါမှုမျိုး လုံးဝမရှိတာတောင်မှပေါ့။

​“ဟုတ်ကဲ့... ပြန်လာပါပြီဗျာ”

လီဟောင်က အားလုံးကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​'အိုးပင်းလိုက် (Openlight)' ဝင်းသည် ဟောင်းနွမ်းပြီး အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသော အိမ်ရာဝင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လီဟောင်တို့ မိသားစုသည် ဤနေရာတွင် နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်၏။ လီဟောင် မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူတို့မိသားစု ဤနေရာတွင် အမြဲရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် အဆောက်အဦး ခြောက်လုံးသာရှိသည့် သေးငယ်သော လူနေရပ်ကွက်လေး ဖြစ်သည်။ လီဟောင်က အဆောက်အဦးနံပါတ် (၆)၊ အခန်း (၃၀၂) ဆိုသည့် အတွင်းအကျဆုံး အဆောက်အဦးမှာ နေထိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူသည် စက်ဘီးကို စီးပြီးအိမ်ပြန်မည့်အစား ပျက်စီးနေသော လမ်းများအတိုင်း တွန်းလာခဲ့သည်။ 'အိုးပင်းလိုက်' ဝင်းအတွင်းရှိ လမ်းများကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းခြင်း မပြုခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ ချိုင့်ခွက်များနှင့် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများက နေရာအနှံ့ ရှိနေသဖြင့် စက်ဘီးစီးရသည်မှာ အတော်ပင် ခုန်ပေါက်လှုပ်ခါနေပေလိမ့်မည်။

​သူ့နောက်ကျောဆီမှ စကားပြောသံအချို့ လွင့်ပျံလာသည်။

​“လီဟောင်က ကလေးကောင်းလေးပါ… ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ လမ်းပြပေးမယ့် လူကြီးမိဘ မရှိရှာဘူး။ သူက တစ်ယောက်ယောက်က လက်တွဲခေါ်ပေးဖို့ လိုတဲ့ အမျိုးအစားကွ.. ကြည့်စမ်းပါဦး... ဗက်ထရစ်အကယ်ဒမီကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ပြီးမှ ကျောင်းကထွက်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး လုပ်နေတာ… နှမြောစရာကြီးကွာ”

​“နေပါဦး... စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနကလည်း ကောင်းတာပါပဲ… အလုပ်က တစ်သက်လုံးအတွက် မြဲတာပေါ့!”

​“အလုပ်မြဲတာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ… ဒါပေမဲ့ ဗက်ထရစ်အကယ်ဒမီက ဘွဲ့ရလာရင် သူ့အနာဂတ်က ဒီထက်အများကြီး ပိုတောက်ပမှာ… ပိုက်ဆံဆိုရင်လည်း အခုထက် အများကြီး ပိုရမှာပေါ့”

​လူတွေက သူတို့၏အသံများကို နှိမ့်ပြောမနေကြသလို၊ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ပတ်လုံးတွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော စကားများကို ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ လီဟောင်ကတော့ ထိုစကားများကို ဂရုမစိုက်သလို၊ ရှင်းပြရန်လည်း မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ရှင်းပြနေဖို့လည်း မလိုအပ်ဟု သူယူဆသည်။

​သူသည် ခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများနှင့် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကိုသာ စဉ်းစားနေမိသည်။ အင်္ကျီအတွင်းက သေနတ်ကတော့ သူ့ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လုံခြုံမှုပေးနိုင်သော်လည်း အများကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။

​‘ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းအကြောင်း ငါ ဘာမှမသိသေးဘူး။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကလည်း အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ ဒီသေနတ်သာ မရှိရင် ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ’

​သူ့အနေဖြင့် လုံးထွေးသတ်ပုတ်ခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခြင်းဆိုင်ရာ သင်တန်းအချို့ကိုတော့ တက်ရောက်ထားဖူးသည်။ ၎င်းမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန၏ လိုအပ်ချက်ကြောင့်သာမက၊ အကယ်ဒမီတွင် ရှိနေစဉ် နှစ်နှစ်တာအတွင်း သူ၏ ဆရာထံမှလည်း သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးယွမ်ရွှော့သည် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက၊ ကိုယ်ခံပညာ လက်ပစ်ဗန်း တိုက်ခိုက်ရေးတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးသည် ထိုပညာများကို ရန်ရှာရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြံ့ခိုင်စေရန်နှင့် မည်သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်မဆို အမြန်ဆုံး အသားကျနိုင်စေရန်အတွက် လေ့ကျင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူ့ဆရာ ပြောလေ့ရှိသလိုပင်... ဤပညာရပ်များကို သိထားခြင်းဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံလာသည့်အခါ တခြားလူတွေထက် ပိုမြန်မြန် ပြေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဗက်ထရစ်အကယ်ဒမီက ပါမောက္ခတိုင်းသည် အပြင်သို့ ထွက်သည့်အခါတိုင်း အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ခြေ အမြဲရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် လီဟောင်သည် တိုက်ခိုက်ရေးပညာကို အနည်းငယ် သိထားသော်လည်း အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးတော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် စုစုပေါင်း သုံးနှစ်ခန့် လေ့ကျင့်ခဲ့သဖြင့် လမ်းဘေးလူမိုက်များကိုတော့ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဝါရင့်စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ သူက သိပ်မပြောပလောက်သေးပေ။

​‘စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းက ငါထင်သလောက် ရန်သူကို ဟန့်တားနိုင်စွမ်း မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ငါ ဘယ်လောက်အထိ ဖုံးဖိထားနိုင်မလဲ မသိဘူး’

သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုက သူ့ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားသဖြင့် လီဟောင်က မသိစိတ်ဖြင့် ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ ကန်လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

​သို့သော် သူ ချက်ချင်းပင် ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

​အနက်ရောင် ခွေးလေးတစ်ကောင်မှာ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေသည်။ ၎င်းက ဟောင်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို မျှော်လင့်နေသကဲ့သို့ လီဟောင်ကို တက်ကြွစွာ ကြည့်နေသည်။ လီဟောင်က ပြုံးလိုက်ပြီး စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်သည်။

​“မင်းက ပိုမြန်လာသလိုပဲ ပန်သာရေ…”

​'ပန်သာ' ဆိုသည့် အမည်မှာ ပိန်ချောင်ပြီး အင်အားချည့်နဲ့နေသော ဤခွေးလေးနှင့် မလိုက်ဖက်လှပေ။ သို့သော် လီဟောင်ကတော့ အရှိန်အဝါရှိသော ဤအမည်ကိုပင် ပေးထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင်မွေးထားသည့် ခွေးမဟုတ်ဘဲ တစ်နေရာမှ ရောက်လာသည့် လမ်းဘေးခွေးလေးသာ ဖြစ်သည်။

​လီဟောင်သည် တစ်ယောက်တည်း နေသူဖြစ်သဖြင့် တစ်ခါတရံ စားကြွင်းစားကျန်များ ရှိတတ်သည်။ ထိုအစာများကို လွှင့်ပစ်လိုက်လျှင် နှမြောစရာကောင်းလှသဖြင့် သူသည် ဤသနားစရာ သတ္တဝါလေးကို ကျွေးလေ့ရှိသည်။ လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ထိုခွေးလေးမှာ လီဟောင်ကို ၎င်း၏ သခင်ဟု မှတ်ယူသွားကာ တခြားနေရာများသို့ မသွားတော့ပေ။ ၎င်းသည် အဆောက်အဦးနံပါတ် (၆) ၏ အဝင်ဝတွင် ဝပ်နေလေ့ရှိပြီး သူရုံးဆင်းလာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေတတ်သည်။

​တခြားနေထိုင်သူများကလည်း လီဟောင် ထိုခွေးကို အစာကျွေးသည်ကို သိကြသည်။ အချို့မှာ ခွေးကြောက်တတ်ကြသော်လည်း တတိယအဆင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦး ကျွေးထားသည့်ခွေးကိုတော့ မည်သူမှ မမောင်းထုတ်ရဲကြပေ။ ထိုခွေးလေးမှာလည်း အေးဆေးငြိမ်သက်ပြီး အလိုက်သိတတ်သဖြင့် လူများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပန်သာကို ယဉ်ပါးသွားကြသည်။

​လီဟောင်သည် ကုန်းလိုက်ကာ ခွေးလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရသည်မှာ ကြာလာသည့်အခါ အလွန်ပင် အထီးကျန်လှသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း အရာရာကို စုပြုံခံစားနေရသဖြင့် အဖော်ပြုပေးမည့် ခွေးလေးတစ်ကောင် ရှိနေခြင်းမှာ ကောင်းမွန်လှသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူသည် အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ခွေးလေးကို ကောင်းကောင်း ဂရုမစိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးနိုင်သည်မှာ ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ အစာကျွေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတရံတွင်မူ နေ့ဘက်အတွက် ခွေးစာအချို့ ချထားပေးခဲ့သော်လည်း သူ မေ့သွားသည့် အခါမျိုးတွင်မူ ပန်သာမှာ မိမိဘာသာ အဆင်ပြေသလို နေရရှာသည်။

​“ဝုတ်…”

ခွေးနက်လေးက အသံပေးလိုက်သည်။

​“ညစာ ကျွေးပါ့မယ်ကွာ”

လီဟောင်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးမှာ ရုံးတွင် လုပ်ယူပြုံးရသည့် အပြုံးထက် ပို၍ စစ်မှန်လှသည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

​သူနေထိုင်သည့် အဆောက်အဦးမှာ ဟောင်းနွမ်းယိုယွင်းနေပြီး လှေကားထစ်များမှာလည်း စုတ်ပြတ်နေသည်။ လက်ရန်းများမှာ သံချေးတက်နေပြီး ခြောက်ထပ်၌ရှိသည့် နေထိုင်သူများအနက် ထက်ဝက်ကျော်မှာ ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အငြိမ်းစားယူထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အို အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ လီဟောင် အိမ်မပြောင်းဖြစ်သည်မှာ အိမ်အသစ်ဝယ်ရန် ငွေအလုံအလောက် မရှိခြင်းကြောင့်လည်း ပါသလို၊ မိဘများ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ဤအိမ်ကို ခွဲမသွားချင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှာ သူ အမြဲတမ်း နေထိုင်ခဲ့သည့် နေရာ မဟုတ်ပါလား။

​ပန်သာသည် လူငယ်လေး၏ ဘေးမှနေ၍ တက်ကြွစွာ ပြေးလွှားရင်း လီဟောင်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့တော့သည်။