ပန်သာ
Vol. 1 Ch. 8
အခန်းနံပါတ် (၃၀၂)။
လိုက်ကာများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသဖြင့် အခန်းတွင်းမှာ မှောင်ရီပျိုးနေသည်။ လီဟောင်က ရှေ့တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ စတုရန်းမီတာ ၆၀ ခန့်ရှိသော အခန်းကျဉ်းလေးထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ပန်သာကတော့ အထဲသို့ လိုက်မလာဘဲ တံခါးဝတွင်သာ ဝပ်နေပြီး အစာကျွေးမည့်အချိန်ကို စောင့်နေသည်။
ယနေ့တွင် လီဟောင်မှာ ဟင်းချက်လိုစိတ် မရှိပေ။ သူသည် သက်တမ်းကုန်ဆုံးရက် မသေချာတော့သည့် ခွေးစာအိတ်ကို ရှာဖွေပြီးနောက် ပန်သာ၏ အစာခွက်ထဲသို့ အတော်အတန် ထည့်ပေးကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ပန်သာက အမြီးကို တယမ်းယမ်းဖြင့် လီဟောင်ကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောနေဟန်ရှိသည်။
“အလုပ်ဆင်းတော့ ဈေးမဝင်ခဲ့မိဘူး… ဒါပဲ စားလိုက်တော့”
လူငယ်လေးက ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူသည် ခွေးဘာသာစကားကို နားမလည်သော်လည်း ဘာမှတော့ မဖြစ်ပေ။ ပန်သာသည် သက်တမ်းကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ညစာအတွက် ညည်းတွားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
“စားစရာရှိနေတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်… နောက်ရက်တွေကျရင် ဒါတောင် ရှိချင်မှရှိတော့မှာ။ အဲဒီကျရင်တော့ မင်းဘာသာမင်း ရှာဖွေစားသောက်ရလိမ့်မယ်”
လီဟောင်က ကုန်းလိုက်ကာ အစာကို မလိုတလားဖြင့် ကိုက်ခဲနေသော ခွေးနက်လေးကိုကြည့်ပြီး ရယ်မောမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် အင်္ကျီအတွင်းမှ ဗော့တက်စ်သေနတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသည့် ကျောက်စိမ်းဓားလေးကိုပါ ချွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို အလင်းရောင်တွင် မြှောက်ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေမိသည်။ ဤကျောက်စိမ်းဓားက ကြက်သွေးရောင်အရိပ်ဟုခေါ်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သလို၊ ကဗျာထဲက မိသားစု ရှစ်စုမှာလည်း ထိုစွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်မှု ရှိနေနိုင်ပေသည်။
သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည့်တိုင် ဤကျောက်စိမ်းဓားထံမှ ထူးခြားမှုဟူ၍ ဘာမှမရှိခဲ့ပေ။ ရတနာများကို သွေးဖြင့် အသက်သွင်းရသည်ဟူသော ပုံပြင်များကို သူ ကြားဖူးသော်လည်း ငယ်စဉ်က မကြာခဏ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခဲ့စဉ်က ဓားပေါ်သို့ သွေးများ စွန်းထင်ခဲ့ဖူးသည်။ မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်ပျက်မလာခဲ့ပေ။
“စတဲလာရစ်”
(ကျောက်စိမ်းဓားရဲ့အမည်ပါ)
သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်က လိုက်ရှာနေသည်မှာ ဤအရာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ပန်သာသည် အစာစားနေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဓားကိုကြည့်ကာ ဟောင်လိုက်သည်။
လီဟောင်က ဘေးသို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ခွေးလေးသည် အမြီးကို တွန့်ဆုတ်စွာ ယမ်းနေပြီး ကျောက်စိမ်းဓားရှိရာသို့ ရှေ့တိုးလာချင်ပုံရသော်လည်း မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းက အနည်းငယ် လှမ်းသော နေရာမှနေ၍ ဓားကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
လီဟောင်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ကာ စိတ်ကူးပေါက်သည်နှင့် ကျောက်စိမ်းဓားကို ပန်သာရှိရာသို့ ရုတ်တရက် ထိုးပြလိုက်သည်။ ခွေးလေးသည် အလွန်လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုဖြင့် အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သည်။
ဒါက အတော်လေး အံ့ဩစရာပင်။ ပန်သာသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် ထွက်မပြေးဘဲ လီဟောင်ကို ဝမ်းနည်းနေသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဟောင်လေသည်။
“ဟင်”
လီဟောင်၏ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်စလုံး မြင့်တက်သွားရသည်။ ပန်သာက ဤအရာကို ကြောက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ဒါဟာ အတော်လေးကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။
ရှေးဟောင်းပုံပြင်များတွင် ကြောင်ဖြူများနှင့် ခွေးနက်များသည် လူသားများ မမြင်နိုင်သောအရာများကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤခွေးနက်လေးသည် ဓားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ပန်သာသည် အလွန်ထက်မြက်သည်ကို လီဟောင် ကောင်းကောင်းသိသည်။ ခွေးတိုင်းမှာ အထိုက်အလျောက် ဉာဏ်ရည်ရှိကြသည်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပန်သာသာ မထက်မြက်လျှင် ဤနေရာတွင် အစာရှိမှန်းသိပြီး တွယ်ကပ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“လာစမ်း… ပန်သာ”
လီဟောင်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ပန်သာသည် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း လီဟောင်ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများကတော့ ကျောက်စိမ်းဓားလေးဆီမှ မခွာပေ။
“ဝုတ်”
ခွေးလေးသည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း လီဟောင် ရှိနေသဖြင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရဲတင်းလာသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း လီဟောင်သည် ခွေးလေး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤဓားတွင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်မှာတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် မျက်စိရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လီဟောင် တစ်စုံတစ်ရာ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လက်ထဲမှ အလေးချိန်က ပေါ့ပါးသွားသည်။ သူ သေသေချာချာ ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ပန်သာက ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို ငုံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟေ့… ဘာလုပ်တာလဲ”
လီဟောင် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးကာ ခွေး၏ ပါးစပ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
“ပြန်ထွေးထုတ်စမ်း”
တောက်... ဒီခွေး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါ အစာကျွေးတဲ့အခါ သူက အတင်းလုစားတတ်တဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ အရိုက်ခံချင်နေပြီ ထင်တယ်။
ပန်သာသည် အစပိုင်းတွင် ကြောက်နေဟန်ပြပြီး လီဟောင် အာရုံလွတ်သွားသည်နှင့် ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ ဘာသဘောပါလိမ့်။
သူ့ကို အထာပေးပြီး အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလား။ အခုခေတ်မှာ ခွေးတွေတောင် ဒီလောက်အထိ ပရိယာယ် ကြွယ်ဝနေကြပြီလား။
“အု... အု...”
ပန်သာက ပါးစပ်ကို လုံးဝ မဟဘဲ ငြင်းဆန်နေသည်။
လီဟောင် စိတ်တိုသွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခွေး၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခွေးမြီးကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ သို့မှသာ ပန်သာ ထွက်မပြေးနိုင်သလို တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုလည်း လိုက်မကိုက်နိုင်တော့ပေ။
“မင်းလို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်… မင်းကို အလကား ကျွေးခဲ့မိတာပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ မိသားစု အမွေအနှစ်ကွ,,, လျှောက်စားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့… ပြန်ထွေးထုတ်စမ်း”
လီဟောင်က အမြီးကို လွှတ်လိုက်ပြီး ခွေး၏ လည်ပင်းကို ချုပ်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပန်သာ၏ ပါးစပ်ကို အတင်း ဖြဲဟလိုက်သည်။
“အု... အု...”
ခွေးနက်လေးသည် သူရရှိထားသော ရတနာကို အရှုံးမပေးချင်သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ အားကိုတော့ မယှဉ်နိုင်ဘဲ ပါးစပ် ဟသွားရတော့သည်။
ကျောက်စိမ်းဓားလေးသည် ပန်သာ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ လီဟောင်သည် တံတွေးများ ပေကျံနေသော ဆွဲသီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း “စတဲလာရစ်" မှာ အလွန်အရေးကြီးလှသည်။ ညစ်ပတ်နေလျှင်တောင် သူ ပြန်ယူရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခွေးပါးစပ်ထဲမှ ဓားလေးကို နှိုက်ယူလိုက်ပြီး စိတ်တိုတိုဖြင့် ပန်သာကို ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။
“မင်းကို ငါ ကျွေးမွေးထားတာလေ… အရေးကြီးတဲ့အချိန်ကျမှ ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘူး။ ကျေးဇူးမသိတဲ့ ခွေးစုတ်”
လီဟောင်က ခဏမျှ ဆဲဆိုနေမိသည်။ အမြဲတမ်း အေးဆေးသည့် ခွေးလေးက ဘာကြောင့် အခုလို ရုတ်တရက် သောင်းကျန်းရသလဲဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစားမရပေ။ သူသည် ခွေးအပေါ် အယုံအကြည် လွန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ အမှန်ဆိုလျှင် ဤခွေးက မိသားစု အမွေအနှစ်ကို အလွယ်တကူ ယူပြေးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
“ဟောင်တဲ့ခွေး လူမကိုက်ဘူးဆိုတဲ့ စကားက မင်းနဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ”
လီဟောင်က တံတွေးများ ပေကျံနေသော ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးလှန်ပြရင်း ထပ်မံ ရေရွတ်လိုက်သည်။
‘ရွံစရာကြီးပါလား’
“ဝုတ်... ဝုတ်...”
ပန်သာသည် ရုန်းကန်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းဓားလေးကိုသာ အာသီသတပြင်းပြင်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ စောစောက တွန့်ဆုတ်နေသည့် အမူအရာမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။ ၎င်းသည် ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် လျက်ချင်သည့်ဟန်ဖြင့် လျှာလေးထုတ်လိုက်သော်လည်း လီဟောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နှာခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်သဖြင့် လျှာကလေးမှာ ပါးစပ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားရရှာသည်။
“ဝုတ်... ဝုတ်...”
ပန်သာသည် မည်သူက အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့်ရှိသည်ကို သိသည့်အလား လီဟောင်ကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသည်။ ထိုအကြည့်ထဲတွင် အလိုလိုက်ရန် တောင်းဆိုမှုနှင့် ဖားယားလိုသည့် ဆန္ဒများ ရောပြွမ်းနေပြီး ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်လျက်ချင်နေပုံရသည်။
လီဟောင်သည် မသိစိတ်ဖြင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီးမှ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။ သူသည် ခွေးလေးကို အသစ်အဆန်းသဖွယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ပန်သာသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သူမဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဤခွေးလေးသာ အလွန်အေးဆေးသူမဟုတ်ပါက သူ အစာကျွေးလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။ တစ်ခါတရံတွင် သူကိုင်ထားသော အစားအစာများကို ကြည့်ပြီး သွားရည်ကျတတ်သော်လည်း လီဟောင်က ကမ်းမပေးလျှင် ပန်သာသည် ဘယ်သောအခါမှ အတင်းလုယူခြင်း မရှိခဲ့ဖူးပေ။
“မင်း ဒါကို စားချင်လို့လား”
လီဟောင်က ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို ဟိုရွှေ့ဒီရွှေ့ လုပ်ပြလိုက်သည်။ ပန်သာသည် ဓားကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေဟန်ရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ဟန်ဖြင့် ၎င်းက... ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“ဟင်”
လီဟောင် မျက်တောင်တခတ်ခတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ဒီခွေးက သူ့စကားကို နားလည်နေတာလား။
ခွေးများမှာ ကြာလာသည့်အခါ ၎င်းတို့သခင်၏ စကားကို နားလည်လာတတ်သဖြင့် အဓိကစကားလုံးအချို့ကို သိနေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပန်သာ ခေါင်းခါပြသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုခြင်းပါလိမ့်။ သူက ဒီဓားကို မစားချင်ဘူးဆိုသည့် သဘောလား။
ဒါဆို ဘာလို့ အငမ်းမရ စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ။ ခုနကလည်း အတင်းလုခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ”
လီဟောင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "စတဲလာရစ်” တွင် ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေရမည်မှာ အမှန်ပင်။ ကဗျာကို ကြားလိုက်ရချိန်ကတည်းက ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို သူ တွေးမိခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာအတွင်းမှာတော့ ဤဓားလေးမှာ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်နေခဲ့သည်။
ယနေ့တွင်မှ ထိုဓားကို အနီးကပ်စစ်ဆေးလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ပန်သာ၏ အနားတွင် ထုတ်ကြည့်မိရာမှ ဤဖြစ်ရပ်များ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။
အကယ်၍ ထိုကဗျာကသာ ကျောက်စိမ်းဓားအပေါ် သူ၏ သိချင်စိတ်ကို မနှိုးဆော်ခဲ့ပါက လီဟောင်သည် ဤဓားကို တစ်သက်လုံး လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားရုံသာ ဆွဲထားမိပေလိမ့်မည်။ သေသေချာချာ ချွတ်ကြည့်ဖြစ်ဖို့ပင် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ပန်သာသည်လည်း ဤဓားကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် အခွင့်အရေး ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။
ဒါဆို ပန်သာက ဒါကို တကယ်ပဲ လိုချင်နေတာပေါ့... ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေရတာလဲ။ ဒါက ပန်သာတစ်ကောင်တည်းကိုပဲ သက်ရောက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခွေးအားလုံးကိုလား။ "စတဲလာရစ်” မှာ ဘာတွေများ ထူးခြားနေလို့လဲ။
လီဟောင်၏ အတွေးများ လွင့်ပျံနေစဉ်မှာပင် ခွေးလေးက အခွင့်ကောင်းယူလိုက်ပြန်သည်။
ပန်သာသည် လျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို အားရပါးရ လျက်လိုက်တော့သည်။ လီဟောင်၏ လက်ပေါ်တွင်လည်း သွားရည်များ ပေကျံကုန်သည်။
လူငယ်လေးမှာ ရွံရှာလွန်းသဖြင့် မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ခွေး၏ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခပ်ဖွဖွပုတ်ကာ သူ့လက်ရှိ သွားရည်များကို ခွေး၏ အမွေးများပေါ်တွင် ပြန်သုတ်လိုက်တော့သည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်လုဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ မင်းကို အစာကျွေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဝုတ်… ဝုတ်…”
ပန်သာက ခေါင်းခါပြပြန်သည်။ အမြီးကိုလည်း အဆက်မပြတ် ယမ်းပြနေသည်မှာ သူသည် ကျောက်စိမ်းဓားကို လုယူရန် ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လျက်ရုံသာ လျက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောနေသည့်အလားပင် ဖြစ်သည်။
အခြေအနေများက တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု လီဟောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ခွေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားလေးမှာ အတော်ပင် ညစ်ပတ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ရေဖြင့် ဆေးကြောရန် လိုအပ်နေပေသည်။ သူသည် ဓားကို မြှောက်ပြလိုက်ပြီး တစ်ခါထပ်မေးလိုက်သည်။
“မင်း ဒါကို ထပ်လျက်ချင်သေးတာလား”
ပန်သာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒီခွေးက နတ်ဝင်နေတာလား”
လီဟောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ ပန်သာသည် အရင်ကတည်းက ထက်မြက်သော်လည်း ဤမျှအထိတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင်မူ သူပြောသမျှ အရာအားလုံးကို ကောင်းကောင်း နားလည်နေသည့်အလား ရှိနေသည်။
သူသည် အတန်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် ဓားလေးကို အသာအယာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ခွေးလေးသည် လူငယ်လေးကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ပြီးမှ လျှာကိုထုတ်ကာ ဓားကို လျက်လိုက်တော့သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အားရကျေနပ်မှုများ အထိုင်းသား မြင်တွေ့နေရပြီး အစားကောင်း တစ်ခုခုကို ဝဝလင်လင် စားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
“ပန်သာက ဒါကို ဘာလို့ လျက်ချင်နေရတာလဲ... အရသာ ရှိလို့များလား”
အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ။
လီဟောင်သည် ငယ်စဉ်က ဤဓားကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လျက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရရင်း အတွေးများ လွင့်ပျံသွားပြန်သည်။
အဖေက ဒါကို ငါ့ကို ပေးတုန်းက ဆေးကြောပြီးမှ ပေးတာရော ဟုတ်ရဲ့လား။ ငါလည်း... ဒါကို အတော်များများ လျက်ခဲ့ဖူးတာပဲ။
သူ့အဖေ လက်ထက်မှာရော၊ ဒါမှမဟုတ် မိသားစု အစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အချိန်တွေမှာရော ခွေးတစ်ကောင်ကောင်က ဒါကို လျက်ခဲ့ဖူးမလား။
တကယ်လို့ လျက်ခဲ့ဖူးသည်ဖြစ်စေ၊ မလျက်ခဲ့ဖူးသည်ဖြစ်စေ ဒါက ညစ်ပတ်နေပြီး ပိုးမွှားတွေ အပြည့်ရှိနေမှာတော့ အမှန်ပဲ။ အရင်က လူဘယ်နှစ်ယောက် ဆွဲခဲ့သလဲ မသိသလို၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်ငယ်က ဒါကို ပါးစပ်ထဲ မကြာခဏ ထည့်ခဲ့ဖူးသည်။
“တော်ပြီ... ဒါတွေကို ဆက်မတွေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ”
လီဟောင်သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ထိုအတွေးများကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။ လူသားတွေဆိုသည်မှာ ရွံစရာကောင်းသည့် အရာများကိုပင် စားသုံးနေကြသည်ဖြစ်ရာ အလွန်အကျွံ တွေးမနေခြင်းကသာ စိတ်ချမ်းသာဖို့ ကောင်းပေလိမ့်မည်။
“ပန်သာက ဒီနေ့ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေတယ်... ဒါဟာ "စတဲလာရစ်” မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ”
ဖြစ်နိုင်ခြေ အမျိုးမျိုးကို လီဟောင် တွေးတောနေမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်နှင့် ကျောက်စိမ်းဓားကို ဆေးကြောရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
......
လူငယ်လေးသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ လက်ကို အရင်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေခွက်တစ်ခုထဲသို့ ရေဖြည့်ကာ ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို ထည့်လိုက်သည်။ တခြားအရာတွေ မလုပ်ခင် ပိုးသတ်ဖို့ အရင်လိုအပ်ပေသည်။ မကြာခင်မှာပင် သူသည် ကျန်းယွမ်၏ အိမ်သို့ သွားရမည်ဖြစ်ရာ ကျောက်စိမ်းဓားကို လည်ပင်းတွင် ပြန်လည် ဆွဲထားရမည် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဤဓားကို အိမ်မှာ ထားခဲ့ပါက အခိုးခံရမည်ကို စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤကျောက်စိမ်းဓားက အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လျှင်ရော။ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်နှင့် ကြုံလာရပါက အသုံးဝင်နိုင်သဖြင့် လီဟောင်သည် ၎င်းကို မပါဘဲ မသွားရဲပေ။
မနှစ်က ကျန်းယွမ်ကို သတ်ပြီးနောက် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်က သူ့ကို ချက်ချင်း ရန်မပြုခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဤကျောက်စိမ်းဓားကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
လီဟောင်သည် ဓားလေးကို ရေထဲတွင် ခဏမျှ စိမ်ထားပြီးနောက် ပြန်ထုတ်ကာ ဖွင့်ထားသော ရေအောက်တွင် ဆေးကြောလိုက်သည်။ သူသည် ခွက်ထဲက ရေများကို သွန်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခြေရင်းနားတွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဝုတ် ဝုတ်”
ပန်သာက သူ့နောက်ကို လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ခွေးအမွေးများ ကျွတ်မှာစိုးရိမ်သလို ပြန်ရှင်းရမှာကိုလည်း ပျင်းတတ်သဖြင့် လီဟောင်သည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ပန်သာကို အိမ်ထဲသို့ ပေးမဝင်ပေ။ ဤခွေးနက်လေးမှာလည်း စည်းကမ်းရှိလှပြီး တံခါးခုံကို ဘယ်သောအခါမှ ကျော်မတက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မီးဖိုချောင်အထိ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။
လီဟောင် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့လက်ထဲက ရေခွက်ကို အငမ်းမရ စိုက်ကြည့်နေသော ခွေးလေး၏အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုခွက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းဓားကို ဆေးကြောထားသည့် ရေများ ရှိနေသည်။
သူသည် အတွေးတစ်ခုဖြင့် ခွက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချပေးလိုက်သည်။ ပန်သာသည် ရေမှာ ပူနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အားရပါးရ လျက်တော့သည်။ လျှာအပူလောင်သဖြင့် ညည်းညူနေရသော်လည်း သောက်ခြင်းကိုတော့ မရပ်တန့်ပေ။
"ဟင်... ကျောက်စိမ်းဓား ဆေးထားတဲ့ ရေလား"
လီဟောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်အချို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ကျောက်စိမ်းဓားကို စိမ်ထားသည့် ရေထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိသလိုလည်း ဖြစ်နေသည်။ သူ ငယ်ငယ်က ဤဓားကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လျက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထူးခြားမှုဟူ၍ ဘာမှမရှိခဲ့ပေ။
အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် လုပ်ရပ်များကို သူ ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ ယခု မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် အခြေအနေများကြောင့် သူ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ပန်သာ၏ ကြမ်းတမ်းညစ်ပတ်နေသော အမွှေးအမျှင်များသည် သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နိုင်လောက်သည့် အရှိန်အဝါမျိုးဖြင့် နူးညံ့ချောမွေ့လာသဖြင့် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ၎င်း၏ အမြီးယမ်းနှုန်းကလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာပုံရသည်။
"ဓားဆေးထားတဲ့ ရေကြောင့်ပဲ... ဒီထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုခု ရှိနေတာလား။ ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဒါဟာ ကျောက်စိမ်းဓားကို အသုံးပြုရမယ့် နည်းလမ်းမှန်လား"
လီဟောင်က ကုန်းလိုက်ကာ ခွေးလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အရင်ကထက် ပိုမိုချောမွေ့နေပြီး စူးရှကြမ်းတမ်းခြင်း မရှိတော့ပေ။
သူသည် ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤဓားကို စိမ်ထားသည့် မည်သည့်ရေမဆို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်များ ပါဝင်သွားမည့် သဘောလား။ သူ ရှာဖွေနေခဲ့သည့်၊ သူ အလိုရှိနေခဲ့သည့် ထိုစွမ်းအားများမှာ ဤခွက်ထဲတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
"တကယ်လို့... ဒါသာ အမှန်ဆိုရင် ငါ့မိသားစု အမွေအနှစ်ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ ခွေးတစ်ကောင်က ငါ့ကို လာသင်ပေးတာပေါ့လေ"
အဓိကအချက်မှာ ပန်သာသည် စောစောက ဓားကို လျက်ခဲ့ခြင်းပင်။ ရေနွေးဖြင့် ဆေးကြောခဲ့သော်လည်း လီဟောင်အတွက်တော့ ဒါက သန့်ရှင်းမှုမရှိသလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဒါဟာ နည်းလမ်းမှန်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်တော့... သူကိုယ်တိုင် အသုံးပြုသည့်အခါ ခွေးကို လျက်ခိုင်းတော့မည်မဟုတ်ပေ။
ဒါဟာ ရွံစရာကောင်းသည်ဟု သူ ယူဆနေမိသော်လည်းပေါ့။
"စတဲလာရစ်မှာ ရေကတစ်ဆင့်ပဲ ရယူနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားတွေ ရှိနေတာလား။ တခြားသူတွေ စုပ်ယူနိုင်ဖို့အတွက် ဒီစွမ်းအားတွေက ရေထဲမှာ ပျော်ဝင်သွားရမှာလား"
လီဟောင်၏ အတွေးများမှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ ပန်သာ၏ အမွှေးအမျှင်များ ရုတ်တရက် နူးညံ့ချောမွေ့လာခြင်းမှာ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုသော ထူးကဲသည့် စွမ်းအားကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။
သူသည် ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်နေမိသည်။ စတဲလာရစ်ကို အသုံးပြုရမည့် နည်းလမ်းမှန်ကို ခွေးတစ်ကောင်က သူ့ကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူသည် ပန်သာကို စကားမဲ့စွာ ကြည့်နေမိသည်။
ခွေးနက်လေးသည် ရေကို ကုန်အောင်သောက်ပြီးနောက် ကျေနပ်သည့်ဟန်ဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။ လီဟောင်၏ အကြည့်ကို မြင်သည့်အခါ ၎င်း၏အမြီးမှာ ပို၍မြန်မြန် ယမ်းလာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ပိုမိုထက်မြက်သည့် အသိဉာဏ်အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။
"ပန်သာက အခုတော့ အရာရာကို ကောင်းကောင်းသိသွားပြီလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်"
လီဟောင်မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ ဤဓားက ထိုမျှအထိ အစွမ်းထက်လှသလား။ သူသည် ဓားလေးကို ပြင်းပြသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ပန်သာမှာ ထိုရေကို သောက်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အကျိုးကျေးဇူးအချို့ ရရှိခဲ့သည်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်ရော။
ငါရော ဒီရေကို သောက်လို့ရမလား။
အကယ်၍ ငါသာ သောက်ကြည့်ရင် ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုခုကို ရရှိနိုင်မလား။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အန္တရာယ်များက ဝိုင်းရံနေပြီဖြစ်ရာ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်နှင့် မရင်ဆိုင်မီ နက်နဲတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုခုကို မိမိဘာသာ ရရှိထားခြင်းက အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
“ဒါကို သောက်လိုက်ရင် ငါ သေမသွားနိုင်ဘူးမလား”
သေစရာတော့ အကြောင်းမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ငယ်စဉ်က ဤဓားကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လျက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပန်သာသည်လည်း သာမန်ခွေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး ဓားကိုလျက်ကာ ရေကိုသောက်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ကျန်းမာနေဆဲပင်။ ပန်သာအတွက် အန္တရာယ်မရှိသောအရာသည် သူ့အတွက်လည်း အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဖို့ များပေသည်။
“ငါ စမ်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား”
လီဟောင်သည် စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော စေ့ဆော်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် အင်အားကို လိုချင်နေမိသည်။
ကျန်းယွမ်၏ သေဆုံးမှု၊ ယနေ့ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံရခြင်း၊ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်နှင့် ညစောင့်တပ်ဖွဲ့...။
ဤအကြောင်းအရာများကို တွေးတောနေရင်း သူသည် အင်အားကို ပိုမိုတောင့်တလာမိသည်။ သူသည် ညစောင့်တပ်ဖွဲ့နှင့် ထိတွေ့ခွင့်ရရန်နှင့် ကမ္ဘာကြီး၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို လှည့်ကြည့်နိုင်ရန်အတွက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနထဲသို့ အကွက်ချဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ အခွင့်အရေးက သူ့ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကို အရယူရမည်သာ ဖြစ်သည်။
“ငါ စမ်းကြည့်မယ်... တစ်ခုခုဖြစ်မှ သေမှာပဲ... ကြက်သွေးရောင်အရိပ်ကလည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်၊ ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ကလည်း အားကိုးရပါ့မလား မသေချာဘူး။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနဆိုတာကလည်း အသုံးမကျတဲ့လူတွေနဲ့ ပြည့်နေတာဆိုတော့ ငါ့မှာ အားကိုးရမယ့်သူ၊ ယုံကြည်ရမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ စမ်းကြည့်လိုက်လို့ ငါ့မှာ ဘာဆုံးရှုံးစရာ ရှိမှာလဲ”
“လုပ်လိုက်စို့”
လီဟောင်သည် လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပန်သာ၏ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်ရာ ခွေးလေးမှာ ကြောင်အသွားရရှာသည်။
“တကယ်လို့ ဒါက ထိရောက်တယ်ဆိုရင်တော့...”
လူငယ်လေးက တက်ကြွစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ငါတို့အတွက် ကောင်းတဲ့နေ့ရက်တွေ ရောက်လာတော့မှာ ပန်သာ... ငါတို့တွေ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်ကြရမယ်၊ တခြားဘာကိုမှ ပူစရာမလိုတော့ဘူး”
“ဝုတ်”
ပန်သာက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဟောင်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လူ့အလိုကို ကောင်းကောင်းနားလည်နေသည့်အလား လီဟောင်ပြောသော ကောင်းမွန်သည့် နေ့ရက်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြိုနေပုံရပေသည်။