မူလငါးသွယ်ကျမ်း (၂)
Vol. 1 Ch. 10
မူလငါးသွယ်ကျမ်း တွင် တိရစ္ဆာန်ငါးမျိုး၏ အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် ထွက်ပြေးခြင်းဆိုင်ရာ သဘာဝဗီဇများကို ဖော်ပြထားသည်။ ကျားတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု၊ သမင်တို့၏ တည်ငြိမ်မှု၊ ဝက်ဝံတို့၏ ခိုင်ခံ့မှု၊ မျောက်တို့၏ ဖျတ်လတ်မှုနှင့် ငှက်တို့၏ လျင်မြန်မှုတို့ပင် ဖြစ်သည်။
လီဟောင်၏ဆရာဖြစ်သူ ယွမ်ရွှော့ မှာမူ မျောက်ဟန်နှင့် ငှက်ဟန်တို့တွင် အထူးကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ထိုပရော်ဖက်ဆာကြီးသည် မျောက်ကဲ့သို့ ပါးနပ်စွာ တိမ်းရှောင်ပြီး ငှက်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လိုသူ ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်အရိပ်အယောင် မြင်သည်နှင့် အတားအဆီးအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဦးစွာထွက်ပြေးနိုင်ရန်မှာ သူ၏ ပန်းတိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
လီဟောင်သည် ဗက်ထရစ်အကယ်ဒမီတွင် ပရော်ဖက်ဆာကြီး၏ အနီးကပ်တပည့်အဖြစ် သင်ကြားစဉ်က မျောက်ဟန်ကိုသာ သင်ယူခဲ့ရသည်။ ကျန်ရှိသော ဟန်လေးမျိုးကိုမူ အကြမ်းဖျင်းသာ သိရှိထားပြီး လက်တွေ့မလေ့ကျင့်ရသေးပေ။ ဤပညာရပ်မှာ တစ်ညတည်းနှင့် တတ်မြောက်နိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ စဉ်ဆက်မပြတ် ဇွဲနပဲဖြင့် လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်သည်။
“စမ်းကြည့်ရအောင်”
လီဟောင်သည် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ရှိသူပီပီ မိမိ၏ အတွေးကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းက ဘာမှဆုံးရှုံးစရာမရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ် အကြောလျှော့ခြင်းက ပုံမှန်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူနေသလို ခံစားရပြီးနောက် သူသည် ပန်းကန်လုံးရှိရာသို့ အာရုံပြန်စိုက်ကာ ဓားစိမ်ထားသည့် ရေကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ဖျတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ခြေဖနောင့်ကို ကြွကာ ခြေဦးဖြင့် အားယူပြီးနောက် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကွင်းကို လက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွှဲလိုက်သည်။
ဤကွင်းကို သူသည် မူလငါးသွယ်ကျမ်း လေ့ကျင့်ရန်အတွက် တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မျောက်ဟန်မှာ ဖျတ်လတ်မှုအပေါ် အဓိကထားပြီး ယွမ်ရွှော့၏ အထူးကျွမ်းကျင်သော ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လီဟောင် ဆရာ့ထံမှ ပထမဆုံး သင်ယူခဲ့ရသော ပညာလည်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာဝတ္ထုများကို အသုံးချကာ ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်သော ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်းကို ဖန်တီးပေးသည့် နည်းစနစ်ဖြစ်သည်။
လီဟောင်သည် ထိုသိုင်းဟန်ထဲတွင် စီးမျောသွားသည်နှင့်အမျှ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုပေါ့ပါးသွက်လက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကွင်းမှတစ်ဆင့် ခဏကြာ လွှဲပြီးနောက် နံရံကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကာ လေထဲသို့ ထပ်မံခုန်ပျံလိုက်သည်။ မျောက်တစ်ကောင်၏ အမူအရာအတိုင်း ရှေ့သို့ ပစ်ဝင်သွားပြီး ဆိုဖာနောက်မှီကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
သူသည် လက်မောင်းအားကို အသုံးချကာ အတားအဆီးများ ပြည့်နှက်နေသော ဧည့်ခန်းအလတ်စားလေးအတွင်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ပစ္စည်းပစ္စယများ ရှုပ်ပွနေသဖြင့် လှုပ်ရှားရန် နေရာကျဉ်းသော်လည်း သူသည် ထိုနေရာလေးအတွင်းမှာပင် အနှိုင်းမဲ့ ဖျတ်လတ်မှုဖြင့် ဟိုမှသည်သို့ လျှပ်တပြက် ပြေးလွှားနေသည်။
လီဟောင်တွင် ကြီးမားသော ခွန်အားမရှိသလို ကြွက်သားတောင့်တင်းသူလည်း မဟုတ်ပေ။ ကျန်းယွမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူက စာအုပ်များနှင့်သာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပိုမိုသင့်တော်ပြီး ကျန်းယွမ်မှာမူ ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွားကျိုင်းသူဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုသို့သော ကိုယ်ခန္ဓာတည်ဆောက်ပုံကပင် လီဟောင်ကို မျောက်ဟန်နှင့် အထူးလိုက်ဖက်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးမားလွန်းသူတစ်ဦးအဖို့ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာများတွင် လှုပ်ရှားရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
“ဟင်း... ဟင်း...”
ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများမှာ ဧည့်ခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ရိုးရှင်းသော ခုန်ပေါက်လှုပ်ရှားမှုဟု ထင်ရသော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ ခံနိုင်ရည်ကို အလွန်အမင်း စုပ်ယူသွားခြင်းဖြစ်သည်။ မူလငါးသွယ်ကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော အသက်ရှူနည်းစနစ်နှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်မှသာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ဟန်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုအသက်ရှူနည်းမှာ နက်နဲလှသော သိုင်းပညာကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်အချိန်တွင် အသက်ရှူသွင်းရမည်၊ အဘယ်အချိန်တွင် ပြန်ထုတ်ရမည်၊ အသက်ကို မည်သို့အောင့်ထားပြီး မည်သို့ ပြန်ညှိရမည်ဟူသော လမ်းညွှန်ချက်များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြောသလောက်တော့ မလွယ်ကူလှပေ။ ယွမ်ရွှော့သည် မူလငါးသွယ်ကျမ်းအတွက် တိရစ္ဆာန်ငါးမျိုး၏ အမူအရာကို အလွယ်တကူ ပြုပြင်ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းနှင့် လိုက်ဖက်မည့် အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို ဖန်တီးရန်အတွက်မူ အချိန်များစွာ ပေးခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် မူလငါးသွယ်ကျမ်းမှာ ဗက်ထရစ်အကယ်ဒမီတွင် အများသိသော ပညာဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှူနည်းစနစ်ကိုမူ လူတိုင်းမသိကြပေ။ ယွမ်ရွှော့သည် ထိုအရေးကြီးသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို မိမိအတွက်သာ သိမ်းထားပြီး ရွေးချယ်ထားသော တပည့်အနည်းငယ်ကိုသာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ လီဟောင်သည် ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်ပြတ်တောင်းလာချိန်တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ချောမွေ့နေစေရန် အသက်ရှူနည်းကို အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ညှိယူနေရသည်။
မျောက်ဟန်၏ လှုပ်ရှားမှု တစ်ပတ်စာမှာ သိပ်မကြာလှပေ။ အစမှအဆုံးထိ သုံးမိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်သည်။ ထိုသုံးမိနစ်အတွင်း အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လှုပ်ရှားခြင်းက လူကြီးတစ်ယောက်ကို မောဟိုက်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။ လီဟောင်သည် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားလေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ယခင်က နှစ်ပတ်ထက် ပိုမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ခြောက်မိနစ်ခန့် လေ့ကျင့်ပြီးလျှင် အင်အားအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားကာ ပြန်မထနိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ အသက် (၇၀) အရွယ် သူ၏ဆရာမှာ သူ့ထက်ပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသေးသည်။ ဆရာ၏ အမြင့်ဆုံးစံချိန်မှာ ငါးပတ်ဆက်တိုက် ဖြစ်သော်လည်း လီဟောင်ကမူ ၁၅ မိနစ်တိုင်တိုင် ထိုမျှပြင်းထန်သော အရှိန်နှင့် ဖျတ်လတ်မှုကို မည်သူမျှ မထိန်းထားနိုင်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။
အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ၁၅ မိနစ်ခန့် မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ထွက်ပြေးနိုင်မည်ဆိုပါက အသက်ရှင်နိုင်ခြေမှာ အလွန်မြင့်မားသွားမည် မဟုတ်ပါလား။
ယခုအချိန်တွင်မူ လီဟောင်၌ တခြားအရာများကို တွေးတောရန် အင်အားမရှိတော့ပေ။ ပန်သာက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေစဉ် သူသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေသည်။ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်၊ ဆိုဖာ၊ ကော်ဖီဝိုင်းနှင့် နံရံများမှာ သူ၏ အားပြုရာနေရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဆောင်မှု အမှတ်အသားများကို ဧည့်ခန်းအနှံ့ မြင်တွေ့နေရတော့သည်။
“ဒါနဲ့ဆို နှစ်ခေါက်ရှိပြီ”
ဒုတိယအပတ် လေ့ကျင့်မှုအပြီးတွင် လီဟောင်၏ အသက်ရှူသံများ မမှန်တော့သော်လည်း သူ့ထံတွင် အင်အားများ ပိုလျှံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းဓားစိမ်ရေသည် သူ၏ ကိုယ်ကာယခံနိုင်ရည်ကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက သူ့ကိုယ်သူ ပိုမိုပေါ့ပါးသွားစေသည်ဟုလည်း ခံစားနေရသည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် မျောက်ဟန်မှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးလံလွန်းနေပြီး ခုန်တိုင်း၊ အားပြုတိုင်းတွင် အားအင်အမြောက်အမြား အသုံးပြုနေရသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုအရာများမှာ ပိုမိုလွယ်ကူနေခဲ့သည်။
“ငါ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လုပ်နိုင်သေးတယ် ထင်တယ်”
သူသည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကြယ်ရောင်အလင်းတန်းများမှာ သိသိသာသာ မှိန်ဖျော့သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အရေပြားပေါ်တွင် အလင်းမှိန်မှိန်လေးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုကြယ်ရောင်အလင်းတန်းများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့လွင့်ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် စွမ်းအင်အတော်များများကို စုပ်ယူလိုက်နိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။
သူသည် ကျေနပ်သလိုလို၊ အံ့ဩသလိုလိုလည်း ဖြစ်နေမိသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားမှာ ဘာဖြစ်နိုင်သနည်း။ ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များကိုကော ဘာကြောင့် လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားရသနည်း။
၎င်းတို့မှာ ကိုယ်ကာယစွမ်းရည် မြင့်မားလွန်းသောကြောင့် လူမသိသူမသိ ဖြစ်နေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်ကဲ့သို့ အထူးစွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းလားဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်ဖျောက်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် မီးကို စေခိုင်းနိုင်ခြင်းများ ရှိနိုင်သလား။
အကယ်၍ သူတို့မှာ သာမန်ထက် သိုင်းပညာထူးချွန်ရုံသက်သက်သာဆိုလျှင် သူသည် ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များအကြောင်းကို ထဲထဲဝင်ဝင် သိရန် မလိုတော့ပေ။ လေ့ကျင့်ခန်းမလုပ်မီ ဤဓားစိမ်ရေကို သောက်သည့် အလေ့အထသစ်တစ်ခုကပင် သူ၏စွမ်းရည်ကို သိသိသာသာ တိုးတက်လာစေမည် မဟုတ်ပါလား။
“ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့”
အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လီဟောင်သည် အရာအားလုံးကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ နှစ်ပတ်ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူသည် အလွန်မောပန်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဆက်လုပ်နိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။ အဓိကအချက်မှာ ရေတွေ ကျန်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။
သူသည် ရေကို နောက်ထပ် တစ်ငုံအကြီးကြီး သောက်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်လည် ခုန်ပေါက်လှုပ်ရှားတော့သည်။
......
“အပေါ်ထပ်က ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
အောက်ထပ်တွင် နေထိုင်သော အိမ်နီးချင်း အဘွားအိုတစ်ဦးက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ လီဟောင်သည် အိမ်တွင် ခဏခဏ လေ့ကျင့်လေ့ရှိသော်လည်း အချိန်အကြာကြီး မဟုတ်ပေ။ များသောအားဖြင့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပြီးဆုံးသွားတတ်သည်။ ယနေ့မှာမူ ဘာတွေဖြစ်နေသနည်း။ သူ တစ်ခုခု သောက်ထားမိလို့လား။
နာရီဝက်တောင် ရှိနေပြီလေ။
ဤကဲ့သို့သော အဆောက်အအုံဟောင်းများတွင် အသံလုံစနစ်မှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းသည်။ အကယ်၍ အပေါ်ထပ်က ကောင်လေးမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦးသာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် အောက်ထပ်က အမျိုးသမီးမှာ အပေါ်သို့ တက်လာပြီး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟူး...”
လီဟောင်သည် နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ်နှုန်းဖြင့် လေ့ကျင့်နေခြင်းကို ခေတ္တရပ်နားကာ အနားယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေတစ်ငုံထပ်သောက်ကာ ဆက်လက်လေ့ကျင့်သည်။ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် ရေကုန်သွားသောအခါမှသာ သူသည် သဲအိတ်တစ်အိတ်ကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲချလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အင်အားအကြွင်းအကျန်အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။
“ဟူး...”
ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေရင်းပင် သူသည် ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ မူလငါးသွယ်ကျမ်းပါ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း အသက်ရှူနှုန်းကို ပြန်လည်ညှိယူလိုက်သည်။
လေ့ကျင့်ခန်းအပြီး အမောဖြေသည့်အဆင့်တွင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးမဟုတ်ပေ။ အသက်ရှူနှုန်းကို စနစ်တကျ ထိန်းညှိခြင်းက ဤအဆင့်တွင် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက ခုနကလေ့ကျင့်ထားသမျှ အရာအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားနိုင်ကြောင်း ညွှန်ကြားချက်များတွင် ဖော်ပြထားသည်။
“ဟူး...”
လီဟောင်သည် အသက်ရှူနှုန်း တည်ငြိမ်သွားသောအခါမှ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ကိုးခေါက်တောင်ရှိသွားပြီ။
၎င်းမှာ တစ်ဆက်တည်း ကိုးခေါက်တော့မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကြားထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ရပ်နားခဲ့ရသည်။ သူ၏ဆရာ လုပ်ဆောင်နိုင်သော ငါးခေါက်မှာမူ မရပ်မနား တစ်ဆက်တည်းဖြစ်သဖြင့် ဆရာ့စံချိန်ကိုတော့ သူ မချိုးဖူးသေးပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူသည် ကိုးမိနစ်တိုင်တိုင် သုံးပတ်ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်ပင် သူ့ထံ၌ ခံနိုင်ရည်အင်အားများ ပိုလျှံနေသေးရာ ၎င်းမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် အံ့ဩဖို့ကောင်းလှသည်။
“ဒီရေက... တကယ့်ကို နတ်ရေစင်ပဲ”
လီဟောင်သည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ သို့မဟုတ် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်တို့သည် ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မြှင့်တင်နေကြခြင်းလား။ ဤရေကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့ဖူးခြင်းသာ ရှိသေးသော်လည်း အာနိသင်မှာ အံ့မခန်းလှပြီး သူ၏ အင်အားအဆင့်မှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။
အကယ်၍ ထိုလူများကသာ ဤကဲ့သို့ အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်နေကြမည်ဆိုပါက ထူးကဲစွမ်းရည်များ မရှိလျှင်တောင် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းနေမည်မှာ အမှန်ပင်။
“ငါ ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို လျှော့တွက်ခဲ့မိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အကယ်၍ သူတို့က ထူးကဲစွမ်းရည်တွေ မသုံးဘဲ ညတိုင်း ဒီလိုမျိုး တိုးတက်နေကြမယ်ဆိုရင် တတိယမျိုးဆက် ဗော့တက်စ် သေနတ်က သူတို့ကို တကယ်ပဲ ထိနိုင်ပါ့မလား”
လုံးဝ မထိနိုင်လောက်ပေ။
တတိယမျိုးဆက် ဗော့တက်စ် သေနတ်၏ ထိရောက်သော ပစ်ခတ်မှုအကွာအဝေးမှာ မီတာငါးဆယ်သာ ရှိသည်။ ထိုအကွာအဝေးထက် ကျော်လွန်ပါက သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပစ်မှတ်မထားနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် မီတာငါးဆယ်အတွင်းမှာပင် ရန်သူက အနားသို့ ကပ်လာပြီး သူ့လည်ပင်းကို မချိုးမီ သူ သေနတ်ပစ်ရန် အချိန်လုံလောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍ ၎င်းတို့က လေထဲမှတစ်ဆင့် မီးဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကဲ့သို့သော ထူးကဲစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် ၎င်းတို့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး လုံးဝရှိမည်မဟုတ်ပါ။
“သေနတ်တွေက... အသုံးမဝင်တော့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
လီဟောင်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပိုမိုတိုးပွားလာသည်။ သေနတ်များသည် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်အတွက် အသုံးမဝင်နိုင်တော့သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။ သူသည် ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို ပြန်ဆယ်ယူလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
“မင်းကို တစ်နေ့မှာ ရေထဲ ဘယ်နှစ်ကြိမ် စိမ်လို့ရလဲ… မင်းက ဒီလျှို့ဝှက်စွမ်းအင်တွေကို အမြဲတမ်း ထုတ်ပေးနေနိုင်တာလား”
အကယ်၍ ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ သူအလိုရှိသလို အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် နေ့တိုင်း ဤရေကို အဝသောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
သူ့အတွက် အဓိက စိုးရိမ်ရသည်မှာ ထိုဓားတွင် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ကြယ်ရောင်များမှာ တစ်ချိန်ချိန်တွင် ကုန်ခန်းသွားမည်ကိုပင်။ ဤအကြောင်းကို သူ ဆက်လက်လေ့လာလိုသော်လည်း နံရံကပ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ ယနေ့အတွက်တော့ ဤမျှနှင့် တော်သင့်ပြီဖြစ်ရာ အချိန်မှာ ညရှစ်နာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။
သူ ကျန်းယွမ်၏ အိမ်သို့ သွားရန် လိုအပ်သည်။
ကျန်းယွမ်၏ ကျောက်ဓားမြှောင်မှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲလားဆိုသည်ကို ယခုမသွားကြည့်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် အခွင့်အရေး ရတော့မည်မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ၎င်းတို့၏ စောင့်ကြည့်မှုမှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည့် အခြေအနေကို သူ အသုံးချရမည် ဖြစ်သည်။
“စတဲလာရစ်မှာ ဒီလိုစွမ်းရည်ရှိတယ်ဆိုရင် ကျန်းမိသားစုရဲ့ ဓားမြှောင်ကကော ဘယ်လိုနေမလဲ”
ကြက်သွေးရောင်အရိပ်၏ ပစ်မှတ်မှာ ဤလက်နက်များ ဖြစ်နေနိုင်သည်ဟု လီဟောင်က ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။
“လီမိသားစုရဲ့ ဓား၊ ကျန်းမိသားစုရဲ့ ဓားမြှောင်... တကယ်လို့ ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အမှန်တကယ် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီဓားက ပျောက်ဆုံးနေလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ”
ဒါက ဆုံးဖြတ်ရခက်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပင်။ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်က ဓားမြှောင်ကို ရှာတွေ့သွားပြီလား။ ထိုအရာက ကျောက်တုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေလျှင်လည်း ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းမိသားစုကလည်း ၎င်းကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပါ။ ကျန်းယွမ်သည်လည်း မိဘများ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တစ်နေရာရာသို့ ပစ်ထားခဲ့သည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အကယ်၍ ကျန်းယွမ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဂရုမစိုက်လျှင် ကြက်သွေးရောင်အရိပ် သို့မဟုတ် ၎င်း၏နောက်ကွယ်က အဖွဲ့အစည်းက ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလား။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ မတွေ့သေးဘူးဆိုရင်တော့... တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျန်းမိသားစုအိမ်ကို စောင့်ကြည့်နေတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်”
လီဟောင်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ အကယ်၍ ထိုအရိပ်က ဓားမြှောင်ကို သိမ်းဆည်းသွားပြီးပြီဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဘေးကင်းနိုင်သေးသည်။ မဟုတ်ဘဲ သူသွားချိန်မှ ရှိနေဦးမည်ဆိုပါက ကျန်းမိသားစုအိမ်သို့ သွားခြင်းက သူ့အတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။
သူ သွားသင့်သလား၊ မသွားသင့်ဘူးလား။
လူငယ်လေးသည် သွားမည်ဟု လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ သွားရမည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိမိ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အလေးထားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုဓားမြှောင်ကို ရှာတွေ့နိုင်မည်ဆိုလျှင်လည်း အကောင်းဆုံးပင်။
ကျောက်စိမ်းဓားကို အသုံးပြုနိုင်သည့် အကြိမ်အရေအတွက်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေနိုင်ပြီး နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် အသုံးပြုပြီးလျှင် အာနိသင် မရှိတော့ဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ အကယ်၍ ကျန်းမိသားစု၏ ဓားမြှောင်ကလည်း တူညီသော အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက လီဟောင်အတွက် စမ်းသပ်မှုများ ထပ်မံပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုင်ရာမှထကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး အမြန် ရေချိုးလိုက်သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် ပြန်ထွက်လာကာ အဝတ်အစားလဲပြီး ကျောက်စိမ်းဓားကို လည်ပင်းတွင် ဆွဲလိုက်ကာ သေနတ်ကိုလည်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူ အပြင်သို့ ထွက်ခါနီးတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေသော ပန်သာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းလည်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ်… မင်းမှာ အနံ့ခံကောင်းတဲ့ နှာခေါင်းရှိတော့ ကင်းထောက်အဖြစ် လုပ်ပေးရမယ်”
ပန်သာသည် ထိုရေကို သောက်ပြီးနောက် အသုံးဝင်လာသင့်သည်။ ၎င်းက ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်သဖြင့် လီဟောင် မရိပ်မိသော နောက်ယောင်ခံလိုက်သူများကို တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။
“ဝုတ်”
ပန်သာသည် အမြီးကို ရမ်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။
လီဟောင်က ပြုံးပြီး ခွေးလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။
“မဟောင်နဲ့နော်… ကိုက်မယ့်ခွေးက အသံမထွက်ဘူး။ မင်းက အရင်ထက် ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းလာပုံရတယ်… ငါပြောတာကိုလည်း နားလည်နေပြီပဲ။ ငါ့နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လိုက်နေတာကို မင်းအနံ့ရရင် အသံမထွက်နဲ့… ငါ့ဘောင်းဘီစကိုပဲ ကိုက်ထားလိုက် ဟုတ်ပြီလား။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် ငါနားလည်မယ်… မင်း နားလည်ရဲ့လား”
ခွေးနက်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
၎င်းသည် ခေါင်းကို အထက်အောက် အကြိမ်အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြပြီးနောက် လီဟောင်၏ ဘောင်းဘီစကို လှမ်းကိုက်လိုက်သည်။ လီဟောင်မှာ ရုတ်တရက် ရယ်မောမိသွားသည်။
တော်လိုက်တဲ့ခွေး…။
၎င်းသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနတွင် လေ့ကျင့်ပေးထားသော ခွေးများထက်ပင် ဉာဏ်ကောင်းနေသည်။ ကောင်းပြီ… ပန်သာက သူ့ကို အမှန်တကယ် ကူညီနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ခွေး၏ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း လီဟောင်သည် ပုန်းကွယ်နေနိုင်သော အန္တရာယ်အချို့ကို မည်သို့ ရှင်းထုတ်ရမည်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် လုပ်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ်များကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်းယွမ်၏ အိမ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။