ဆရာနှင့် တပည့် (၁)
Vol. 2 Ch. 13
ကျန်းမိသားစုအိမ်၏ ခြံဝင်းလေးအတွင်းတွင် ဖြစ်သည်။
လီဟောင်သည် ချွေးများရွှဲနေပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ခုန်ပေါက်နေသည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနတွင် တစ်နှစ်ကြာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ခြင်းက သူ့အတွက် အဖိုးတန်သော အတွေ့အကြုံများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျောင်းသားဘဝအတိုင်း ရှိနေသေးလျှင် အခုလို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ရန်သူကို လှည့်စားနိုင်မည့် ပြဇာတ်ကြီးကို ကပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"ငါ အမြန်ဆုံး ရှာပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်… ဟိုလူ ပြန်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ… ပန်သာရေ"
သူသည် ခွေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လီဟောင်သည် ဤအိမ်ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်သော်လည်း လူတစ်ယောက်သည် တစ်နေရာရာကို ရင်းနှီးလေလေ ထိုနေရာရှိ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ဖို့ ပိုခက်ခဲလေလေ ဖြစ်တတ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပန်သာ၏ အာရုံခံစားမှုကို အကူအညီယူရန် ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပန်သာက လီဟောင်ကို ခေါင်းလေးစောင်းကာ ကြည့်လိုက်သည်။
လူငယ်လေးသည် ခြံဝင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"နမ်းကြည့်စမ်း… ဒီမှာ ဒီဓားလေးနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိရမယ်… မင်းရဲ့ နှာခေါင်းက ထက်မြက်ပါတယ်… တွေ့အောင်ရှာကြည့်စမ်းပါဦး”
မှန်သည်။ ပန်သာက ကံကောင်းစေနိုင်ပေသည်။ ဤခွေးသည် ကျောက်စိမ်းဓားလေးကို အလွန် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီဟောင်သည် ပန်သာက ကြယ်စင်စွမ်းအားကြောင့် သူ့အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းလားဟုပင် သံသယဝင်နေမိသည်။
အရင်ကတော့ သူ ဓားကို အပြင်မထုတ်ခဲ့သဖြင့် ခွေးမှာ နမ်းခွင့် မရခဲ့ပေ။ ယနေ့မှသာ ပထမဆုံး အခွင့်အရေး ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ပန်သာက ကျောက်ဓားမြှောင်ကို အနံ့ခံနိုင်မလား။
ကျန်းမိသားစုသည် ဤနေရာတွင် အမြဲနေထိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ကျောက်ဓားမြှောင်သာ ရှိနေသေးလျှင် ဤအိမ်ထဲတွင်သာ ရှိနေပေလိမ့်မည်။ မည်သူကမှ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တန်ဖိုးထားစရာအဖြစ်ဖြင့် အမြဲ သယ်မသွားကြပေ။
ပန်သာသည် သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။ ခွေးနက်လေးသည် အားအင်အသစ်များ ရလာသလိုပင်။ သူသည် ဤအရာများက ထူးခြားသည်ဟု မသိခဲ့လျှင် သာမန် ကျောက်တုံးပုံစံများကို လျစ်လျူရှုမိပေလိမ့်မည်။
သို့သော် အခုတော့ ပန်သာသည် သူ၏ အလုပ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ နှာခေါင်းကို တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားရင်း ခြေထောက်များကို မြေကြီးပေါ်တွင် ကပ်ကာ အနီးကပ် စတင် ရှာဖွေတော့သည်။ အကယ်၍ သူ့သခင်မှာ ဤသို့သော အရာမျိုး နောက်ထပ် တစ်ခု ရှိနေသေးလျှင် သူ၏ ခွေးဘဝအတွက် ကောင်းမွန်သည့် အရာများ ရလာနိုင်သည်ဟု တွေးနေပုံရသည်။
ပန်သာ ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် လီဟောင်သည်လည်း အလုပ်များနေသည်။ သူသည် ခြံဝင်း၊ နံရံများနှင့် မြေပြင်များကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေသည်။
ကြက်သွေးရောင်အရိပ်သည်လည်း ဤနေရာများကို ရှာဖွေခဲ့မှာ သေချာသော်လည်း လီဟောင်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ သူတို့သည် ကျောက်ဓားမြှောင်က ဘယ်လိုပုံစံရှိမှန်း သိကြမည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖြစ်နေမည်ဟုပင် သူတို့ သိချင်မှ သိပေလိမ့်မည်။
အမှန်စင်စစ် သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသည့် လက်ဝါးကပ်တိုင်လေးသည် လီမိသားစု၏ ဓားဖြစ်သည်ဟု မည်သူက ယုံကြည်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါက အသိဉာဏ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ရှေးဟောင်းကဗျာအရဆိုလျှင် လီမိသားစု၏ ဓားနှင့် ကျန်းမိသားစု၏ ဓားမြှောင်တို့သည် သံကို ခုတ်လျှင် ရွှံ့ကို ခုတ်သလို ပြတ်တောက်နိုင်သည့် လက်နက်ကောင်းများ ဖြစ်ရမည်။ ၎င်းတို့သည် အားကောင်းမောင်းသန်ပြီး တောက်ပနေရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ လီမိသားစု၏ ဓားမှာ သေးငယ်သော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေး ဖြစ်နေပြီး ကျန်းမိသားစု၏ ဓားမြှောင်မှာလည်း အရေးမပါသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးသာ ဖြစ်နေသည်။
ဆယ်မိနစ်... မိနစ်နှစ်ဆယ်...
လီဟောင်သည် ရှာမတွေ့သေးသဖြင့် စိုးရိမ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ပျောက်သွားပြီလား။ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်က ရှာတွေ့သွားပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီလား။
သူဘာမှ ရှာမတွေ့ရုံတင်မကဘဲ ပန်သာသည်လည်း တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘဲ ပြန်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ အနီးအနားမှာ ရှိနေလျှင် ခွေးက အနံ့ရရမည် မဟုတ်လား။
"ဘာမှမရှိဘူး"
လီဟောင်သည် ဤနေရာတွင် အကြာကြီး နေ၍မရပေ။ သူက ဟိုလူကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး မောင်းထုတ်လိုက်သော်လည်း သူတို့ ပြန်လာနိုင်ပေသည်။ သူက ဆက်ပြီး ရှာဖွေနေမည်ဆိုပါကလည်း သူ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသွားနိုင်ပေသည်။
သူသည် ခြံဝင်းအလယ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဦးလေးကျန်း ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် ဤကျောက်တုံးကို ဘယ်မှာ ထားမည်နည်း။ ဦးလေးကျန်း၏ နေရာကနေ စဉ်းစားကြည့်လျှင် သဲလွန်စအသစ် ရနိုင်ပေသည်။
‘ဦးလေးကျန်းက အဲဒီတုန်းက ဒါကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လမ်းပေါ်ကို လွှင့်ပစ်ခဲ့တာ… နောက်ပိုင်း ငါ လာလည်တဲ့ အခါတွေမှာလည်း မြေကြီးပေါ်က ဓားပုံစံ ကျောက်တုံးကို အထူးတလည် ရှာမကြည့်ခဲ့မိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီကို ခဏခဏ လာခဲ့တာပဲ၊ ရှိနေရင်တော့ ငါ တစ်ခါမဟုတ် တစ်ခါ မြင်မိမှာပဲ’
‘ဦးလေးကျန်းက ဒါကို အသေအချာ သိမ်းထားမှာ မဟုတ်ဘူး… အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အဲဒီတုန်းက ဒီလောက် ဂရုမစိုက်ဘဲ လွှင့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး’
လီဟောင်သည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်သည်။ ဝေဝါးနေသော်လည်း သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်လျှင်တော့ ပြန်မှတ်မိနိုင်သည်။
"ယွမ်လေး အရိုက်ခံရပြီးတော့ အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ် နေခဲ့ရတယ်။ ငါ နောက်တစ်ခေါက် လာလည်ဖို့ ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဦးလေးကျန်းက ကျောက်တုံးကို တစ်နေရာရာ ရွှေ့လိုက်တာလား။ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို သူ ဘာလုပ်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာတင် ဒါက ပျောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း နှစ်တွေမှာ ငါ ဒါကို မြင်ရမှာပဲ"
လီဟောင်သည် သူ၏ ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။ သူက အဲဒီတုန်းက ငယ်လွန်းသေးသဖြင့် ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမှတ်မိပေ။
အဲဒီနေ့တွေမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဦးလေးကျန်းက ကျောက်တုံးကို စိတ်ရှုပ်စရာလို့ ထင်ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်တာလား။
အကယ်၍ သူသာ လွှင့်ပစ်လိုက်လျှင်တော့ လီဟောင် ရှာတွေ့ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာတဲ့အထိ ဘယ်သူက သိမ်းထားမှာလဲ။
‘ပန်သာလည်း အနံ့မရဘူး... အရမ်းဝေးနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အနံ့ကို တစ်ခုခုက ပိတ်ဆို့နေတာလား’
အနံ့ကို ပိတ်ဆို့နိုင်မည့် နေရာနှစ်ခု ရှိသည်၊ ၎င်းမှာ မီးဖိုချောင် သို့မဟုတ် အိမ်သာပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အိမ်ဟောင်းများတွင် အိမ်သာများမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံများသာ ဖြစ်သည်။ လီဟောင်သည် ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။
"ဪ... ဟုတ်သားပဲ… ယွမ်လေးတို့ အိမ်သာနဲ့ မီးဖိုချောင်ကို ငါတို့ ငယ်ငယ်က ပြင်ခဲ့ကြတယ် ထင်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျောက်တုံးကို ဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးခဲ့တာလား"
လီဟောင်သည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို သံသယရှိသော်လည်း ဤအချက်မှာ အဖြစ်နိုင်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဒါမှ ရှာမတွေ့လျှင်တော့ သူ တကယ်ပဲ ကံဆိုးတာပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
"ဦးလေးကျန်းက ယွမ်လေးကို ရိုက်ပြီးတဲ့နောက် မီးဖိုချောင်ကို အရင်ပြင်တာလား၊ အိမ်သာကို အရင်ပြင်တာလား"
သူ မသိပေ။
သို့သော် ကျောက်ဓားမြှောင်သာ ရှိနေသေးလျှင် ထိုနေရာနှစ်ခုထဲက တစ်ခုခုမှာ ရှိနေမှာ သေချာသည်။ လီဟောင်သည် တွေဝေမနေဘဲ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ အိမ်သာကိုတော့ နောက်ဆုံးမှသာ စစ်ဆေးမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အိမ်သာထဲမှာသာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင်... အနာဂတ်မှာ ပန်သာ တစ်ယောက်တော့ အဲဒီရေတွေကို အဝပြောအောင် သောက်ရပေလိမ့်မည်။
သူ့မှာ ကြယ်စင်စွမ်းအား ရှိသည် မဟုတ်လား။
"မီးဖိုချောင်မှာပဲ ရှိပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ… ပန်သာ... လာခဲ့"
သူသည် ခွေးကို အသာအယာ ခေါ်လိုက်သည်။
မီးဖိုချောင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တံခါးကနေ ကြည့်လိုက်လျှင် မီးဖိုကြီးကို မြင်နေရသည်။ ဒယ်အိုးမှာ သံချေးတက်နေပြီး အဖုံးမှာလည်း ဆွေးမြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"အနံ့ခံကြည့်စမ်း"
လီဟောင်က မီးဖိုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"တခြား အနံ့တွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့"
နှစ်ပေါင်းများစွာ ပစ်ထားခဲ့သော်လည်း အရင်က အချိန်အကြာကြီး သုံးခဲ့သဖြင့် မီးခိုးနံ့နှင့် ဆီနံ့များက လေထဲတွင် ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းက ခွေး၏ အာရုံကို နှောင့်ယှက်နိုင်ပေသည်။
ပန်သာသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ မှိုနံ့များကြောင့် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း လီဟောင်၏ အမိန့်ကြောင့် မီးဖိုပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အနီးကပ် အနံ့ခံတော့သည်။
မီးခိုးမှုန့်များကြောင့် ခွေး၏ နှာခေါင်းမှာ မည်းသွားခဲ့ပြီး လီဟောင်သည်လည်း တတ်နိုင်သမျှ လိုက်ရှာနေသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က ပြင်ဆင်ခဲ့သည့် နေရာများကို သူက အဓိကထား ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမျိုးကို ကြက်သွေးရောင်အရိပ် နောက်ကွယ်က အဖွဲ့အစည်းကလည်း ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းမိသားစုက သူတို့၏ မိသားစုအမွေအနှစ်ကို ဤကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် ဝှက်ထားမည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မီးဖိုချောင်ကို တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်နှင့် ထိုလူများသည် ဤဓားကို အလွန် တန်ဖိုးထားကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ ဤနေရာတွင်လည်း ရှာဖွေထားသည့် အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။ မီးဖိုထဲက ပြာများကိုပင် မွှေနှောက် ရှာဖွေထားကြသည်။
"သူတို့လည်း ဒါကို ရှာနေတာပဲ… မီးဖိုထဲကိုတောင် သေသေချာချာ ရှာသွားကြတာပဲ"
ကျန်းမိသားစု၏ အမွေအနှစ်က ပြာတွေအောက်မှာ ရှိနေပါ့မလား။ လီဟောင်ကတော့ ထိုသို့ မထင်သော်လည်း သူတို့ကတော့ အသေအချာ ရှာဖွေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ပန်သာသည် ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘဲ ပြန်လာသဖြင့် လူငယ်လေးမှာ စိတ်ပျက်သွားရသည်။ တကယ်ပဲ အိမ်သာထဲမှာလား။
ရွံစရာကြီး…။
လီဟောင်သည် စိတ်ထဲတွင် ရွံရှာစိတ်ကို တိုက်ဖျက်ရင်း မီးဖိုပေါ်က မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်ဟောင်းများတွင် အုတ်ဖြင့် လုပ်ထားသည့် မီးခိုးခေါင်းတိုင်များမှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သည်။
"မီးခိုးခေါင်းတိုင်လား…"
လီဟောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဦးလေးကျန်းက ယွမ်လေးကို ရိုက်ပြီးတဲ့နောက် မီးဖိုချောင်မှာ တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့သလိုပဲ။ သူ သေသေချာချာ မသိသော်လည်း မှတ်မိလာသလို ရှိသည်။
ပန်သာသည် ခွေးအသေးလေး ဖြစ်သဖြင့် မီးဖိုဘေးနားကိုသာ အနံ့ခံနိုင်ပြီး လူတစ်ရပ်စာ မြင့်သည့် မီးခိုးခေါင်းတိုင်ပေါ်ကိုတော့ မတက်နိုင်ပေ။
"အဲဒီမှာ ရှိနေနိုင်မလား"
လီဟောင်သည် မီးဖိုပေါ်သို့ သွက်လက်စွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ခွေး၏ ဂုတ်ကို ကိုင်ကာ မြှောက်လိုက်သည်။
"အဲဒီမှာ အနံ့ခံကြည့်စမ်း"
သူသည် ပန်သာကို အပေါ်သို့ မြှောက်ပေးလိုက်သည်။ ခွေးသည်လည်း သူ၏ အလုပ်ကို တာဝန်သိစွာဖြင့် နှာခေါင်းကို အပြင်သို့ ထုတ်ကာ အနံ့ခံလိုက်သည်။
မီးဖိုအထက် တစ်မီတာခန့် အကွာအဝေးရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ပန်သာ၏ နှာခေါင်းက တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ရင်းနှီးသော အနံ့တစ်ခုက သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
"ဝု... ဝု ဝု"
ပန်သာ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသဖြင့် လီဟောင်လည်း ဝမ်းသာသွားသည်။
ရှာတွေ့ပြီလား။ တကယ်ပဲ ဒီမှာလား။
မီးခိုးခေါင်းတိုင်... ဒါကိုတော့ ကြက်သွေးရောင်အရိပ်တို့ အဖွဲ့က သတိမထားမိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျန်းမိသားစုက သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို မီးခိုးခေါင်းတိုင်ထဲမှာ ထည့်ထားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ သူတို့က ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာခဲ့ကြပေမဲ့လည်းပေါ့။
သို့မဟုတ် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်က ရှာခဲ့သော်လည်း သူတို့က အက်ကွဲကြောင်းများ၊ သေတ္တာများနှင့် အပေါက်များကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့ ရှာနေသည့် ဓားက ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖြစ်နေမည်ဟု သူတို့ ဘယ်တော့မှ ထင်မည်မဟုတ်ပေ။
လီဟောင်သည် မီးခိုးခေါင်းတိုင်ပေါ်က ပြုပြင်ထားသည့် နေရာတစ်ခုကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားက အဲဒီထဲမှာလား။
အုတ်ခဲအချို့မှာ ပေါ်နေပြီး အင်္ဂတေအချို့မှာ ကွာကျနေသည်။ လီဟောင်က ထိုနေရာကို ထိလိုက်သည့်အခါ မြေကြီးအရောင်ရှိသည့် ကျောက်တုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အပြည့်အဝ ပေါ်မနေသော်လည်း လီဟောင် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပြုံးလိုက်မိသည်။
"ဒါပဲ"
သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်လာခဲ့သည်။ ကျောက်တုံး တစ်ခုလုံးကို မမြင်ရသော်လည်း ၎င်းက ဘယ်လိုပုံစံ ရှိရမည်ကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဓားသွားပုံစံ ကျောက်တုံးဖြစ်ပြီး လက်သီးထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသည်။
"ဦးလေးကျန်းက... တကယ်ပဲ ဘိုးဘွားတွေကို ရိုသေတာပဲ"
လီဟောင်သည် ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ပေ။ ဦးလေးကျန်းသည် သူ၏သားကို ဤကျောက်တုံးကြောင့် အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မီးဖိုချောင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။ ဒါက ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ဆန္ဒကို ရိုသေတာလား။
အကယ်၍ ကျန်းမိသားစု ဘိုးဘွားတွေသာ ပြန်နိုးလာရင် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ပြန်သေသွားနိုင်ပေသည်။
တခြား မိသားစုတွေက သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဘယ်လိုထားလဲ မသိသော်လည်း လီမိသားစုရဲ့ ဓားကိုတော့ အဖိုးတန် အမွေအနှစ်အဖြစ် သိမ်းထားကြသည်။ ကျန်းမိသားစုက ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာကတော့ တကယ်ကို အံ့သြစရာပင်။
သို့မဟုတ်... အရင်က ဒါက ကျောက်တုံးပုံစံ မဟုတ်ခဲ့တာများလား။ ဦးလေးကျန်းတို့ လက်ထက်ကျမှ တဖြည်းဖြည်း ကျောက်ဖြစ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မရှိသလို လီဟောင်လည်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် မီးခိုးခေါင်းတိုင်ထဲမှာ ပိတ်နေသည့် ကျောက်တုံးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ဘယ်လို ထုတ်ယူရမလဲ။
ထုတ်ယူလို့ မရတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ ထုတ်လိုက်လျှင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှာ အမှတ်အသားတွေ သိသိသာသာ ကျန်ခဲ့မှာ ဖြစ်သည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနမှာ နေခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တာက တစ်နေရာရာမှာ အမှတ်အသား ကျန်ခဲ့ရင် ကြက်သွေးရောင်အရိပ်တို့က ပြန်လာတဲ့အခါ သတိထားမိသွားမှာ ဖြစ်သည်။ လီဟောင်က ဘာလို့ ဒီမီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို လာပြီး တစ်ခုခု လုပ်သွားတာလဲဆိုတာ သူတို့ သိချင်သွားပေလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ပျောက်နေတာကို သူတို့ မြင်သွားရင် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို သူတို့ ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားနိုင်ပေသည်။