မျောက်ပြပွဲအားစောင့်ကြည့်နေသော မင်းသမီးကျီ

မဟာချန် ဗဟိုမြို့တော်

မြင့်မားသောအရပ်အမောင်းနှင့် သန်မာလှသော နတ်ဆိုးမြင်းများသည် သူတို့၏ အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်ကြလေ၏။ သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည် တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့သည် ဤရထားလုံးမှာ ချင်ကျိုး စစ်သူကြီးချုပ်၏ရထားလုံးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြပြီး၊ အားလုံး တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း အလေးပြုလိုက်ကြလေသည်။

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် ရထားလုံးအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းများကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"..."

စစ်သည်များသည် သူတို့ထံသို့ လွင့်မျောလာသော စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခံယူရန် အလျင်အမြန်ပင် ခါးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။

ချင်ကျိုးသည် တစ်ဖန် ပြဿနာတက်ပြန်ပြီ ထင်ရပေသည်။ ဤစစ်သူကြီးချုပ်မှာ အခြွေအရံ တစ်ယောက်ပင် ပါမလာဘဲ၊ မျက်နှာကိုလည်း ထုတ်မပြချင်သဖြင့် သူ၏ယင်ဝိညာဉ်ကိုသာ တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြသထားလေသည်။

ချထားသော လိုက်ကာကို ကြည့်ရင်း၊ ထိုစစ်သည်များသည် တစ်စုံတစ်ရာကို စစ်ဆေးရန် စိတ်ကူးပင် မရှိကြတော့ပေ။

မျက်နှာတစ်ခုထက် ယင်ဝိညာဉ်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ အထောက်အထားကို ပိုမို ခိုင်မာစွာ သက်သေပြနေသောကြောင့်ပင်။

သူတို့သည် စာအုပ်ငယ်ကို အမြန်ပင် လှန်လှောကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြန်လည် ပေးအပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် "စစ်သူကြီးချုပ်၊ မြို့ထဲကို ကြွပါ" ဟု ပြောလိုက်ကြလေသည်။

နတ်ဆိုးမြင်း လေးကောင်တို့သည် ရှေ့သို့ ပြန်လည် စတင် ရွေ့လျားသွားကြလေပြီ။

ကျန်းယွမ်ဟွာသည်လည်း ရထားလုံးအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားလေ၏။

ယုတ္တိနည်းအရဆိုရလျှင်၊ ချင်ကျိုးမှ ရထားလုံးမှာ ဗဟိုမြို့တော်ရှိ လူအများစုအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မဟုတ်ပေ။

ပြည်နယ်ကိုးခုနယ်မြေတွင် မည်သည့်အရာများပင် ဖြစ်ပျက်နေပါစေ၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဤဗဟျုမြို့တော်ကြီးမှာ ထာဝရ တည်တံ့နေမည်။

သို့သော် ရထားလုံး မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ အပြာရောင် အင်္ကျီဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် လမ်းမပေါ်တွင် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားလေ၏။

သူ မြင်သည်မှာ မမှားကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားပြီး မြို့နောက်ဘက် အရပ်ဆီသို့ အပြေးသွားလေတော့သည်။

တစ်လမ်းလုံး အမောတကော ပြေးလာပြီးနောက်၊ သူသည် ခမ်းနားလှသောစံအိမ်ကြီး တစ်ခုအတွင်းသို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြေးဝင်သွားလေ၏။

သူသည် အဝတ်အစားများကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အသက်ရှူနှုန်းကို ညှိယူလိုက်လေသည်။

တော်ဝင်ကျီမျိုးနွယ်စံအိမ်တွင် တင်းကြပ်သော စည်းမျဉ်းများ ရှိပေ၏။ အစေခံ တစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား၊ စံအိမ်တော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အညိုးနွမ်းခံ၍ မရပေ။

အကယ်၍ အခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရပါက၊ သူသည် ရိုက်သတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

ယနေ့မှာတော့ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်၊ ငွေစ ဆုလာဘ်မှာ သေချာပေါက် ရရှိတော့မည်။

အပြာရောင်အင်္ကျီဝတ် အစေခံသည် အစေခံမ နှစ်ဦးထံတွင်ရိုသေစွာဖြင့် ဝင်ခွင့်တောင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက် - "အစ်မတို့၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ တောင်ဘက်မြို့ကို သွားရင်းနဲ့ မင်းသမီးကျီကို သတင်းပို့ချင်တဲ့ အရာတစ်ခု တွေ့ခဲ့လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်လေ၏။

"ပြောပါ"

အစေခံမက သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကြည့်လိုက်ပြီး အရေးတကြီးသိပ်မထားဟန်ဖြင့် ဆိုလေ၏။

"ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တာက... ချင်ကျိုး စစ်သူကြီးချုပ် ဗဟိုမြို့တော်ကို ရောက်လာပါပြီ" ဟု အပြာရောင် အင်္ကျီဝတ် အစေခံက ပြောပြီးနောက် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကိစ္စသည် မင်းသမီးကျီကို စိတ်ကျေနပ်စေနိုင်သော်လည်း၊ သခင်၏ စိတ်ကူးကို တမင်တကာစပ်စုနေသည်ဟူသော သံသယကိုလည်း ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရလျှင် အစေခံမနှစ်ဦး၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ သူမတို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ တစ်ဦးက လှည့်ထွက်သွားကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

မင်းသမီးကျီသည် အစေခံမ၏ တင်ပြချက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပြီးနောက်၊ သူမ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်လေ၏။

အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်အပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားလေ၏။

သူမက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က အဲဒီမိန်းကလေးကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက်၊ ဒီမင်းသမီးက ချင်ကျိုးဟာ တော်တော်လေးမောက်မာပြီးခိုင်မာတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ၊ သူတို့ကိုလည်း လေးစားမိသား။ အခုတော့ သူတို့ဟာ ဒီလောက်ပဲ ရှိတာလားလို့ တွေးမိသွားတယ်" ဟု ဆိုလေ၏။

အစေခံမက သူမဘေးတွင် သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

မင်းသမီးကျီသည် အမြဲတမ်းတည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားလေ့ရှိပြီး သူမ၏ ခံစားချက်များကို မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်မပြတတ်ပေ။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ သူမသည် ရက်ပေါင်းများစွာ အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးနေခဲ့ကြောင်း အစေခံများဖြစ်သော သူတို့ပင်လျှင် သိရှိနိုင်ခဲ့ကြသည်။

အစေခံမက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေ၏။

"အကယ်၍ ချင်ကျိုးစစ်သူကြီးချုပ်က လာတွေ့မယ်ဆိုရင်၊ မင်းသမီး တွေ့ဆုံပေးမှာလားရှင်"

"တွေ့ရမှာပေါ့၊ ဘာလို့ မတွေ့ရမှာလဲ"

မင်းသမီးကျီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်သွားလေ၏။

သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "ဒါပေမဲ့ ဒီမင်းသမီးက နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်၊ မင်းသားကျီကလည်း စံအိမ်မှာ မရှိဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ။ တကယ်လို့ စစ်သူကြီးချုပ်ကျန်းက ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင်၊ စံအိမ်အပြင်မှာ ဆယ်ရက်ကနေ လဝက်လောက်အထိ စောင့်နေနိုင်ပါတယ်။ အကယ်လို့ မစောင့်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ချင်ကျိုးကိုပဲ ပြန်သွားလို့ ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေ၏။

သူ၏တပည့်မလေးမှာ ထိုစဉ်က အလွန် မောက်မာခဲ့သည်မှာ၊ သူမ၏ဆရာက ကောင်းကောင်း သင်ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခု ကိစ္စကအရေးကြီးလာခါမှ၊ သူတို့သည် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြဟန် တူပေ၏။

ချင်ကျိုးမှာ စိုးရိမ်နေသော်လည်း၊ သူမကတော့ မစိုးရိမ်ပေ။

သူမ၏ ဒေါသ မပြေမချင်း သူ့ကို သည်းခံပြီး စောင့်ခိုင်းထားလိုက်မည်။

အကူအညီ ပေးဖို့ ဆိုတာကတော့... ဟင်း၊

မင်းသမီးကျီသည် သူမ၏သားဖြစ်သူကို ရွှမ်ကွမ်းဂူသို့ ပို့စဉ်က မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်လေ၏။ ဤလောကရှိ အရာအားလုံးမှာ ဒုတိယအကြိမ် အခွင့်အရေး ရရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ"

အစေခံမက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက်၊ ခြံဝင်းထဲမှ မထွက်ခွာမီ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် အစောင့်အချို့ကို ခေါ်ယူကာ မင်းသမီးကျီ၏စကားကို ပြန်လည် မှာကြားလိုက်လေ၏။

"အော် ဒါနဲ့၊ သူ့ကို တွေ့ရင် သိပ်ပြီး ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူးနော်။ အမူအရာကို နည်းနည်း အေးစက်စက် လုပ်ထားလိုက်ပါ"

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ထို ကြမ်းတမ်းသော နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူများသည် ပြည်နယ်ကိုးခုနယ်မြေတွင် နေထိုင်လေ့ရှိကြသဖြင့်၊ တော်ဝင်မျိုးနွယ် စံအိမ်တော်အပေါ် ထားရှိရမည့် ရိုသေလေးစားမှုကို မေ့လျော့နေကြဟန် တူပေသည်။

ဗဟိုမြို့တော်၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို သိရှိစေရန် မင်းသမီးကျီက ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သိုင်းဘုံကျောင်း

ရထားလုံးသည် မြင့်မားလှသော ပင်မဆောင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ဘေးတစ်ဖက်စီရှိ နတ်ဆိုးစီးဖမ်းသူနှင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန ဌာနချုပ်များ၏ အဝင်ဝတွင်၊ စီရင်စုအသီးသီးမှ လာရောက်သော အစွမ်းထက်သည့် ကျွမ်းကျင်သူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏စွမ်းအားများကို သန့်စင်ရန် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်တွင် သူတို့မည်သို့သော ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုမျိုးနှင့် ကြုံခဲ့ရသည်ကို မည်သူ သိပါမည်နည်း။

အလှည့်ကျအစီအစဉ်များ သေချာ သတ်မှတ်ထားပါလျက်နှင့်၊ သိုင်းဘုံကျောင်းသည် ပြည်နယ်ကိုးခုအတွက် သန့်စင်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်အား တိုက်ရိုက် ရပ်ဆိုင်းလိုက်လေသည်။

ဤမျှ ကြာမြင့်သွားပြီးမှ ယခုမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ တစ်ယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် တန်းစီသည့် နေရာ၏အရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

သူ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ သူ၏မျက်ခွံများမှာ ရုတ်တရက် နှစ်ချက်မျှ လှုပ်သွားလေ၏။

သူသည် မသိစိတ်ဖြင့်နောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ရထားလုံးပေါ်ရှိ ပုံစံများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။

တော်သေးတာပေါ့၊ စစ်သူကြီးချုပ်တစ်ယောက်ပဲ။

တစ်ဖက်လူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလှသော်လည်း၊ သူသည် သန့်စင်ခြင်း လုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သူသည် အခြားကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့် လာခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုနတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူမှာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ရထားလုံးအတွင်းမှ အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပေါ်လာပြီးနောက်၊ ထိုလူရိပ်မှာ ပိုမို ရင်းနှီးလာကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"..."

အေးစက်စက်အရှိန်အဝါရှိသော ဆန်းကြယ်ချပ်ဝတ်ကာအားလဲလှယ်ထားသော်လည်း၊ ထို ငယ်ရွယ်သောမျက်နှာမှာ ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

တောက်

သူရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပါလား။

နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ၏ လက်များမှာ စတင် တုန်ယင်လာလေတော့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်တွင် ဤလူငယ်လေး ဝင်သွားစဉ်မှာပင် သိုင်းဘုံကျောင်းကြီး ပိတ်သွားခဲ့ပြီး၊ ဆယ်ကြိမ်ဟူသော စကားလုံးမှာ သူ၏နားထဲတွင် ယနေ့တိုင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

"ကျွန်တော့်ကို အရင် ပေးဝင်ပါ ကျွန်တော်က အရင် ရောက်တာဗျ"

သူသည် နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ ဌာနချုပ်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

အခြားသူများမှာလည်း ထိုလူ၏ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး၊ ရထားလုံးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌လည်း အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ရထားလုံး၊ သို့သော် ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ... ဤအရာမှာ စစ်သူကြီးချုပ်တစ်ယောက်လော။

"ဒီလောက်တောင် ငယ်တာလား"

"ဒါက ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲပညာတစ်ခုပါပဲ၊ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က ငယ်ချင်ဟန်ဆောင်ထားတာနေမှာပါ"

လူအနည်းငယ်က တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း၊ အပေါ်ယံတွင်မူ ရိုသေစွာဖြင့် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်ကြလေသည်။

ရှန်းယီ အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ သိုင်းဘုံကျောင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

"ငါ စာရွက်စာတမ်းတွေ သွားတင်လိုက်ဦးမယ်။ မင်း ခဏစောင့်နေဦး။ဒါက သူစိမ်းပြင်ပြင်နေရာဆိုတော့၊ ဘယ်မှ လျှောက်မသွားနဲ့ဦးနော်"

ကျန်းယွမ်ဟွာက သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ ပြင်ဆင်ထားသော အစီရင်ခံစာများကို သယ်ဆောင်ကာ ညာဘက်သို့ လွင့်မျောသွားလေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် သိုင်းဘုံကျောင်းနှင့် အလုပ်ရှိလေ၏။ စစ်သူကြီးချုပ်တစ်ဦး လာလျှင်ပင်၊ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနှင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို လိုက်နာရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ရှန်းယီသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေလေ၏။

ခဏအကြာတွင်၊ ပင်မဆောင်ကြီး အတွင်းမှ စိမ်းပြာရောင်အင်္ကျီဝတ်ထားသော လူတစ်ယောက် ထွက်လာလေ၏။ မျက်ခွံများ တွဲကျနေသော ထိုအဘိုးကြီးမှာ လူငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

"မင်း ပြန်လာပြီလား၊ ဘာလို့ အထဲကို မဝင်တာလဲ။ အပြင်မှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

သူက လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး "ဒီအဘိုးကြီးနောက်ကို လိုက်ခဲ့"

"ရှန်းယီက သခင်ကြီးဝူ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ရှန်းယီသည် ရတနာများကို အမြဲတမ်းတက်ကြွစွာ ပေးပို့လေ့ရှိသော ဤဌာနများကို အစဉ်အမြဲ လေးစားမှု ရှိသူပီပီ၊ လက်သီးဆုပ်ကာ အနည်းငယ် ဂါရဝပြုလိုက်လေ၏။

"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ ဒီအဘိုးကြီး ခဏနေရင် သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

သခင်ကြီးဝူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေ၏။ သူသည် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ယင်ဝိညာဉ်တစ်ခုအား သိပ်ပြီး ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။

သူသည် လူငယ်လေးကို သိုင်းဘုံကျောင်း နောက်ကွယ်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း...

ကျန်ရှိနေသော လူများမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကျောင်းတော်ထိန်းသိမ်းရေးမှူးက ထွက်သွားပြီလား။ဒါဆို သန့်စင်ခြင်းကိစ္စကကော... ချင်ကျိုးမှာ ဘယ်လို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ သခင်ကြီးဝူက သူတို့ကို ဒီတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ရတာလဲ။

နတ်ဆိုးတွေ ကျူးကျော်တော့မှာမို့လို့လား။

ထို့ပြင် နတ်ဆိုးတွေကျူးကျော်လာလျှင်ပင်၊ သိုင်းဘုံကျောင်းမှ လူများ၏ စရိုက်အရ ဆိုလျှင် သူတို့သည် ထိုကိစ္စကို ဂရုစိုက်ကြမည့်သူများ မဟုတ်ပေ။

ခဏအကြာတွင်၊ ကျန်းယွမ်ဟွာသည် ဌာနချုပ်အတွင်းမှ လွင့်မျောထွက်လာလေသည်။

လူတစ်စုမှာဦးတည်ချက် တစ်ခုတည်းသို့ စုပြုံကြည့်နေကြသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

ဘာတွေ အဲဒီလောက် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေတာလဲ။

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် အလေ့အကျင့်အရ သူတို့နှင့်အတူလှမ်းကြည့်လိုက်ရာမှ၊ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားလေသည်။

"ဟင်၊ သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"