ဆေးဝါး
Vol. 40 Ch. 599
“သူ... တက်လှမ်းသွားတာလား”
နောက်လိုက်များသည် ထိုရွာသား၏ ဦးခေါင်းအတွင်းမှ ထူးဆန်းသောအရာကို မမြင်လိုက်ကြပေ။ သူတို့က ထိုရွာသားသည် ကောင်းမင်၏ ဓားချက်ဖြင့် ခေါင်းပြတ်သွားပြီးနောက် တက်လှမ်းသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ကြရသည်။ သူသည် အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့မှ နတ်ဘုရားသရဲများကို အလွယ်တကူ ကျော်လွန်သွားပြီး ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်း၏ အပေါ်ဘက်သို့ ပျံတက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
“သူက နတ်ဘုရားနန်းတော်ဆီ သွားနေတာပဲ”
ထိုလူ၏ ရူးသွပ်သော ကြွေးကြော်သံများက အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ များစွာသော နောက်လိုက်များက ကောင်းမင်ကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။
“သူက အဲ့ဒီနောက်လိုက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်ထစ်ပေးခဲ့တာ ၊ သူက ဉာဏ်အလင်းပွင့်တဲ့ လမ်းစဉ်ပေါ် ရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာပဲ”
“သတ်ဖြတ်တာက လူသတ်တာမဟုတ်ဘူး၊ သတ်ဖြတ်တာက ကယ်တင်တာပဲ၊ ငါ အခုနားလည်သွားပြီ ထင်တယ်”
“သခင်ရဲ့ စကားတွေက တကယ့်ကို ဉာဏ်ပညာကြီးမားတာပဲ၊ ငါတို့ ဒါကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး နားလည်အောင် လုပ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ လက်တွေ့ခံစားကြည့်ရမယ်”
လူအုပ်ကြီးသည် ကောင်းမင်ဆီသို့ စတင်တိုးဝှေ့လာကြတော့သည်။ ကောင်းမင်က သတိကြီးစွာဖြင့် ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ ဥပမာကို မြင်တွေ့သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးမှာ ပို၍ပင် ရူးသွပ်လာကြလေသည်။
“ဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ သတ်ခိုင်းတာက ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို ရချင်လို့ပဲ ၊ အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့မှာ အဲ့ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီးတော့ သူက လူတိုင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့တင် ‘ကောင်းကင်ဘုံကို ပျံတက်’ သွားတယ်”
ကောင်းမင်က ဖူရှုကို လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖူရှုသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အသုံးဝင်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။ သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို အခိုင်အမာ ပြောနိုင်တာက အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့မှာ သရဲတွေပဲရှိတယ် ၊ နတ်ဘုရားနန်းတော်တွေ၊ အင်မော်တယ်တွေဆိုတာ မရှိဘူး၊ အဲ့ဒီရွာသားက မင်း ထွက်သွားတော့မယ့် အချိန်ကျမှ မင်းကို တမင်နှောင့်နှေးအောင် လာလုပ်တာပဲ၊ သူက တခြားသူတွေရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ဒါကို လုပ်ပြချင်နေသလိုပဲ”
“ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက... သူက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရတာလား”
“ဟုတ်တယ်၊ သူ့ဒဏ်ရာတွေထဲမှာ နတ်ဘုရားရောင်ဝါတွေနဲ့ မြူခိုးတွေ အများကြီး တွေ့ရတယ်၊ သူက ပုံရိပ်ယောင်တွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတာ၊ သူ သေပြီးတော့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦး၊ အဲ့ဒါတွေက ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းထဲက မြူခိုးတွေနဲ့ ရောင်ဝါတွေရဲ့ အာနိသင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ဖူရှုသည် ထူထပ်နေသော နတ်ဘုရားမြူခိုးတိမ်တိုက်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါတွေက အမြင်မှားစေတဲ့ အဆိပ်တွေပဲ”
“ခင်ဗျားပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်”
ကောင်းမင်သည် ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို အာရုံခံမိနေသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို တောင်းတလိုက်သည်နှင့် ထိုအရာက တကယ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ နတ်ဘုရားရုပ်တုသည် ကျန်းမင်လီနှင့် ပတ်သက်နေမလားဟု သူတွေးလိုက်သည်နှင့် ထိုရုပ်တုမှာ ကျန်းမင်လီနှင့် ပို၍ တူလာခဲ့သည်။
“မင်းက အဲ့ဒါကို အစစ်အမှန်လို့ ထင်ရင် အဲ့ဒါက အစစ်အမှန် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊တကယ်လို့ မင်းက အတုအယောင်လို့ ထင်ရင်တောင် ဒါက အတုမဟုတ်ဘူးလို့ မင်းယုံကြည်လာအောင် သူက လှည့်ဖြားဖျောင်းဖျလိမ့်မယ်”
ဖူရှုသည် မြူခိုးများ လွင့်ပျံလာသည်ကို မြင်သောအခါ ပါးစပ်ကို ပိတ်၍ အသက်ရှူခြင်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ မြူခိုးများ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားမည်ကို သူစိုးရိမ်နေသည်။
နောက်လိုက်များသည် ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို ရရှိနိုင်မည့် အလားအလာကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး လှေကားထစ်များအနီးတွင် စုရုံးလာကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များက ကောင်းမင်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသလို ကြောက်ရွံ့စေသည်။ ထိုလူများသည် လောဘတက်နေရုံတင် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ နတ်ဘုရား၏ စကားကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရိုးရှင်းသောဆန္ဒကို အဆိပ်သီးများ သီးသည့် သစ်ပင်ကြီးဖြစ်အောင် ပျိုးထောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“သွားကြစို့”
ကောင်းမင်က ဖူရှုကို ပိုးလိုက်သည်။ သူနှင့် ပိုင်ဖုန်းမှာ အဆင်ပြေသော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်မှာမူ ခြေလှမ်းပင် မရွေ့ချင်ကြပေ။ လှေကားထစ်များက သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသော်လည်း သူတို့က မမြင်ရသကဲ့သို့ ပြုမူနေကြသည်။သူတို့က ထိတ်လန့်တကြား ခုန်ပေါက်နေကြသည်။
“ဟင့်အင်း၊ ကျွန်တော်တို့ အပေါ်မတက်ဘူး”
ထိုကောင်လေးက ပိုင်ဖုန်း၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး “ကျွန်တော်တို့ ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် မြွေကြီးက ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို စားပစ်လိမ့်မယ်”
“မင်းတို့ ဘာမြင်နေရလို့လဲ၊ ဒါက အပေါ်တက်တဲ့ သာမန်လှေကားလေးပဲ မဟုတ်လား”
ပိုင်ဖုန်းသည် သူတို့ကို အေးအေးသက်သာ မေးနေရန် အချိန်မရှိပေ။ နောက်လိုက်များ ချဉ်းကပ်လာပြီဖြစ်ရာ သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီ၍ လှေကားပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်သည် တုန်ယင်သွားပြီး အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်ကြသည်။သူတို့သည် အောက်ပြန်ချပေးရန် ပိုင်ဖုန်းကို တောင်းပန်နေကြသည်။ အကယ်၍ သူမ အောက်ပြန်ချပေးလိုက်ပါက သူတို့ သေရမည်ကို ပိုင်ဖုန်း သိသည်။ သူမသည် သူတို့အား ဒုတိယထပ်သို့ အတင်းခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် ထိုရေသရဲလေး နှစ်ယောက်မှာ အကြောင်းရင်းမသိဘဲ သတိလစ်သွားကြတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြူခိုးများကလည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
“ထွက်သွားစမ်း”
ပိုင်ဖုန်းသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ရင်း မြူခိုးများကို လက်ဖြင့် ယမ်းခါ၍ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ သူတို့ကို ကယ်နေတာလဲ၊ ငါတို့တောင် မနည်းလွတ်အောင် ပြေးနေရတာကို”
ဖူရှုက ပိုင်ဖုန်းကို စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ပိုင်ဖုန်းကိုပါ စွန့်ပစ်ခဲ့ချင်သော်လည်း ထိုသို့မပြောဝံ့ပေ။
“ကျွန်မက ရှင့်တို့လို မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ တူမှာမဟုတ်ဘူး”
ပိုင်ဖုန်းက ဖူရှုကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက လူသားပဲ၊ သရဲမဟုတ်ဘူး၊ တိရစ္ဆာန် မဟုတ်ဘူး”
“အေးပါ... ငါက လူယုတ်မာ၊ ငါက တိရစ္ဆာန်ပါ”
ဖူရှုက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူတို့ ငြင်းခုံခြင်း ရပ်သွားသောအခါ ကောင်းမင်သည် ဒုတိယထပ်၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ မဆက်ဘဲ လှေကားအောက်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်နေသည်။
“မင်း ဘာကြည့်နေတာလဲ”
“ရွာသားတွေနဲ့ စက္ကူရုပ်တွေက ကျုပ်တို့နောက်ကို လိုက်မလာကြဘူး၊ ကျုပ်တို့မျက်စိထဲက သာမန်လှေကားထစ်တွေက သူတို့အတွက်တော့ ဖြတ်ကျော်လို့မရတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပုံရတယ်”
ကောင်းမင်သည် ကလေးများ၏ ပါးပြင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထိုရေသရဲကလေးများမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်လန့်တကြား သတိလစ်သွားရသည်ကို သူလည်း သိချင်နေမိသည်။
“ဒါက နားလည်ရ ခက်လို့လား၊ ဘဝအတွေ့အကြုံနဲ့ နေထိုင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ပေါ် မူတည်ပြီး လူတွေက မတူညီတဲ့ စိတ်အာရုံတွေ ရှိလာကြတယ်၊ ငါတို့က စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတော့ ဘုရားကျောင်းထဲက စွမ်းအားတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့က လှေကားပေါ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ တက်နိုင်တာပေါ့၊ တစ်ဖက်မှာတော့ ဒီလူတွေက ရောင်ဝါရဲ့ ဒဏ်ကို ခံရပြီး စိတ်တွေ ဖောက်ပြန်ကုန်ကြတာ၊ သူတို့တွေက ဘုရားကျောင်းရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တွေ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ”
ဖူရှုက အလွယ်တကူ ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး”
ကောင်းမင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ကျုပ်မှာ လူတွေရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို အကောင်အထည်ပေါ်စေနိုင်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ လူတစ်ယောက်က ပိုကြောက်လေလေ သူကြောက်တဲ့အရာက ပိုပြီး အစစ်အမှန် ဖြစ်လာလေလေပဲ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီကျောင်းသားဟာ ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး မတည်ရှိသင့်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်”
“ဒီဘုံကိုးဆင့် ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းကလည်း အဲ့ဒီသဘောတရားအတိုင်း အလုပ်လုပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သူက ရည်မှန်းချက်တစ်ခု အောင်မြင်ဖို့ လူတိုင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို လိုအပ်နေတာပဲ”
ကောင်းမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့မှာ ဘုံကိုးဆင့် ဝိညာဉ်ဘုရားကျောင်းဆိုတာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး၊ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်က ဘာဖြစ်မလဲ”
“နတ်ဘုရားနန်းတော်လား”
ပိုင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားသကဲ့သို့ အသံမြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ကောင်းကင်ဘုံတံခါးများလား၊ကောင်းကင်ဘုံတံခါးတွေက ငါတို့ကို ဒီအိပ်မက်ဆိုးကနေ လွတ်မြောက်ပြီး တကယ့်ကမ္ဘာကို ပြန်သွားဖို့ ဒါမှမဟုတ် တခြားကမ္ဘာတစ်ခုထဲ ဝင်သွားဖို့ ကူညီပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“အတုပဲ၊ ဒါတွေအားလုံးက အတုတွေပဲ၊ အချိန်ဖြုန်းမနေကြနဲ့”
ဖူရှုသည် သူတို့ပြောနေသည်များကို မကြားချင်တော့သဖြင့် နားကို ပိတ်ထားချင်နေလေသည်။
“မင်းတို့က သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို စတင်ပြီး ခန့်မှန်းနေကြတယ်ဆိုရင်ပဲ သူ့ရဲ့ လှည့်ဖြားမှုထဲ ရောက်သွားကြပြီ၊ အဲ့ဒီမှာ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိရင်တောင် မင်းတို့ရဲ့ အတွေးတွေက အဲ့ဒါကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီးပေးလိမ့်မယ်”
သူတို့သည် ဒုတိယထပ်၏ သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ ဆေးဝါးနံ့များက သူတို့ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်။ ထိုအထပ်သည် ပထမထပ်ထက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းပေသည်။ အပြင်အဆင်မှာ ပါ့ကွားပုံစံနှင့် ဆင်တူသည်။ အခန်းအလယ်တွင် ဧရာမ ဆေးအိုးကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ ဆေးနံ့များသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ပထမထပ်က အတွင်းစိတ်ကို ကျင့်ကြံတာ၊ ဒုတိယထပ်ကတော့ ပြင်ပပစ္စည်းတွေကို ကျင့်ကြံတာပဲ၊ မင်းတို့ ယူဆောင်လာတဲ့ အရာတွေကို သုံးပြီး ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်နိုင်တယ်၊ မင်းတို့ ကိုယ်တိုင်တောင် လူသားဆေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကျင့်ကြံနိုင်တယ်”
ထန်အိမ်တော်တွင် ကောင်းမင် တွေ့ခဲ့ဖူးသော လူငယ်တစ်ဦးက ကောင်းမင်ကို ကြင်နာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ့တွင်ရှိနေသော လောဘ၏ အနက်ရောင် ချည်မျှင်များသည် ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်တောက်ပနေလေသည်။
“မင်းက... အကြီးအကဲထန်ရဲ့ သားလား”
ကောင်းမင်က ယဉ်ကျေးလှသော ထိုလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲထန်၏ အိမ်တွင် သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် ဝိညာဉ်နှင့် ထိုလူငယ်ကို သူလုံးဝ ဆက်စပ်၍ မရပေ။
“မင်းအဖေက မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီလား”
“အဖေက သူ့ရဲ့ နှလုံးရောဂါကို ကုသဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ကလေးတချို့ကို ဆေးလုံးအဖြစ် အသုံးချခဲ့တယ်”
လူငယ်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“သူကတော့ အပေါ်ထပ်တွေကို တက်သွားပြီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်းနဲ့ ပိုနီးစပ်သွားပြီ”
“မင်းအဖေက သူ့ကလေးတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာလား”
ကောင်းမင်သည် ထိုလူငယ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“လူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဆေးဝါးတစ်မျိုးပါပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက နတ်ဘုရားနဲ့ ထိတွေ့ခွင့် ရသွားတာပေါ့”
သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏နှလုံးနှင့် လည်ပင်းကြားမှ လူသားဦးခေါင်းများ တွားထွက်လာကြသည်။ သူ၏ညီအစ်ကို မောင်နှမများသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြီးထွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝတ်ရုံအောက်မှ ဦးခေါင်းများက လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့သည် ချောမောလှပကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် အတူတူ တွဲဆက်ခံထားသောအခါတွင် အလွန် ထူးဆန်းဆိုးဝါးလှသည်။