အခန်း (၅၈-၆၀)

အခန်း ၅၈။ ။ ၁၂ နာရီကြာ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်း

ချန်သုန်း၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ရေငွေ့များမှာ လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏လက်မောင်းများမှာ ၆ မီတာခန့်အထိ ရှည်လျားလာကာ ကြည့်ရသည်မှာ ကြီးမားလှသော လွန်ပူကြီးနှစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

ထိုစက်ဝိုင်းပုံစံ လွန်ပူကြီးများမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး ထက်မြက်လှသော ဆူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုအရာသည် ရှဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်တိုက်သွားရုံမျှဖြင့်ပင် ခိုင်မာသော တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံသည်ပင်လျှင် အစအနမကျန် ဆွဲဖြဲခြင်း ခံရမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

ရေခဲများကို ဖန်တီးခြင်းသည် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ထိုအအေးဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာမူ ထိုထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်ဖြစ်သည်။ ချန်သုန်း၏ သူ၏ အေးခဲခြင်း စွမ်းအားအပေါ် နားလည်မှုမှာ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“လာစမ်းပါ၊ ငါတို့ ထပ်ပြီး တိုက်ကြရအောင်”

ချန်သုန်းမှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရှဖေးထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေသည်။ သူ၏လက်ထဲမှ လည်ပတ်နေသော ကြီးမားလှသော ရေခဲလွန်ပူကြီးနှစ်ခုမှာ နားကွဲလုမတတ် အသံများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ရှဖေးမှာ အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အားပြုကာ ဘေးဘက်သို့ အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ဒုန်း...

လွန်ပူကြီးနှစ်ခုမှာ ရေခဲပြင်မျက်နှာပြင်နှင့် ထိမှန်သွားသဖြင့် ရေခဲစများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ရသည်။ ရှဖေးမှာ ဟန်ချက်ပြန်မထိန်းနိုင်သေးမီမှာပင် ချန်သုန်း၏ လက်မောင်းများမှာ ဘေးဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သဖြင့် လည်ပတ်နေသော လွန်ပူကြီးနှစ်ခုမှာ ရှဖေးရှိရာသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ရှဖေးသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ကန်ထုတ်ကာ အပေါ်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်မှသာ ချန်သုန်း၏ ထပ်ဆင့်တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖလပ်...

ရှဖေးမှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တိကျစွာ ပြန်လည် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး ဖိနပ်အောက်ခြေမှ ရေခဲစူးများက ရေခဲပြင်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ရှဖေးသည် စောစောက တိုက်ခိုက်မှုများကို ကပ်သီလေးသာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တန်ပြန် တိုက်စစ်ဆင်ရန်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ချန်သုန်း၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ သူ၏လက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်နက်များမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို အင်အားကြီးမားလာရုံတင်မကဘဲ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်နှင့် အားမှာလည်း ပိုမို မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ချန်သုန်း ကိုင်ဆောင်ထားသော လွန်ပူကြီးများမှာ ၆ မီတာခန့် ရှည်လျားနေပြီး စစ်မှန်သော လွန်ပူများကဲ့သို့ပင် အမြဲမပြတ် လည်ပတ်နေသည်။ ရှဖေးအနေဖြင့် ထိုလွန်ပူများကို ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် ချန်သုန်းနှင့် ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေရသဖြင့် ချန်သုန်း၏ ကိုယ်အနားသို့ ကပ်၍ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ ပိုမို ခက်ခဲလာခဲ့ရသည်။

သဘောတရားအရ လက်နက်အရွယ်အစား ကြီးမားလေလေ၊ ပိုမို လေးလံလေလေ ဖြစ်သောကြောင့် တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်အရေအတွက်မှာ လျော့နည်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ချန်သုန်းသည် ထိုလွန်ပူကြီးများကို ရေခဲဓားများထက်ပင် ပိုမို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းနိုင်နေသည်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း သူ၏ စွမ်းအားကြောင့် မြှင့်တင်ခြင်း ခံထားရသောကြောင့်လား။

ရှဖေးသည် ရှောင်တိမ်းနေရင်းမှပင် ထိုပြဿနာကို ဆက်လက် တွေးတောနေမိသည်၊

‘ဒါဟာ သာမန် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်နေတာပဲ၊ လက်နက်က ပိုလေးလာတာကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပိုပြီး မြန်မြန် ဝှေ့ယမ်းနိုင်ရတာလဲ’

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှဖေးသည် ချန်သုန်း၏ ရေခဲလွန်ပူကြီး နှစ်ခုမှာ ပုံသဏ္ဌာန် အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊ သို့သော်လည်း ထိုပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသဖြင့် သာမန်လူတစ်ဦးဆိုပါက သတိထားမိရန် ခက်ခဲလှသည်။

ရှဖေးသည် ချန်သုန်း၏ ရေခဲလွန်ပူကြီးများကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ရှောင်တိမ်းနေစဉ်မှာပင် နောက်ဆုံးတွင် အဖြေကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ ထိုရေခဲလွန်ပူကြီးများသည် ချန်သုန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ အလိုအလျောက် ပုံစံပြောင်းလဲနေခြင်း ဖြစ်နေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ချန်သုန်းသည် ထိုရေခဲလွန်ပူကြီးများကို အမှန်တကယ် လက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင် ဝှေ့ယမ်းနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူ၏ လက်မောင်းမှာ ရှေ့သို့ ၁ စင်တီမီတာခန့် ရွေ့လျားသွားတိုင်း ရေခဲလွန်ပူကြီးများသည်လည်း ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ၁ စင်တီမီတာခန့် အလိုအလျောက် ပုံစံပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ရေခဲလွန်ပူကြီးများကို သူ၏လက်နှင့် အမြဲတမ်း တစ်သားတည်း ဖြစ်နေအောင်သာ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်းတို့ကို ဝှေ့ယမ်းရန်အတွက် မည်သည့် ခွန်အားမျှ သုံးရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။

ဘယ်လိုတောင် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားလဲ

ဒါဟာ အသုံးပြုသူရဲ့ စိတ်အလိုအတိုင်း လှုပ်ရှားစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားပဲ၊ ဒီလို စွမ်းအားမျိုးက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

အချိန် မိနစ် ၃၀ ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှဖေးမှာမူ ချန်သုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းနေရုံမှအပ တစ်ကြိမ်မျှပင် တိုက်စစ်မဆင်နိုင်ဘဲ အသာစီးရရန် ခက်ခဲနေသည်။

ရှောင်တိမ်းခြင်းသည်လည်း ရှဖေးထံမှ အားအင် အမြောက်အမြားကို ကုန်ခမ်းစေရုံတင်မကဘဲ သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကိုလည်း အမြင့်ဆုံး အခြေအနေတွင် ထားရှိရန် လိုအပ်သည်။ အထူးသဖြင့် လွတ်မြောက်မည့် လမ်းကြောင်းကို မှန်ကန်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ရန်မှာ အရေးကြီးလှသည်။ သူသည် အနည်းငယ်မျှသော အမှားကိုပင် ခွင့်မပြုနိုင်ချေ။

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အပူချိန်မှာ သုညဒီဂရီအောက် ၁၀ ဒီဂရီခန့်အထိ ရှိနေသော်လည်း ရှဖေးမှာမူ အားအင်ကုန်ခမ်းလွန်းသဖြင့် ချွေးများ တစိမ့်စိမ့် ထွက်ပေါ်နေသည်။

စင်မြင့်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နားလိုက်ရင်း ရှဖေးသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲမှ 'နှင်းဖြူစက်' အသီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်၍ အမြန် ဝါးစားလိုက်သည်။

နှင်းဖြူစက် အသီးမှာ စားသုံးလိုက်သည်နှင့် အားအင်များကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သော အစွမ်းရှိသည်။ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုးတွင် ရှဖေးအနေဖြင့် အချိန်မရွေး အားအင် ပြည့်ဝနေရန် လိုအပ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနည်းငယ်မျှသော အားနည်းချက်မှာပင် ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချန်သုန်းသည် ရှဖေးအား အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မိနစ် ၃၀ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ရှဖေးအား တစ်ချက်မျှပင် ထိမှန်အောင် မတိုက်ခိုက်နိုင်သေးသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း စိတ်မရှည် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

အခြားသော စင်မြင့် ၂၆ ခုတွင်မူ အောင်နိုင်သူ အများအပြား ပေါ်ထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အမှတ် ၂၁ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လျှောက်ထားသူ နှစ်ဦးမှာမူ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ရှောင်တိမ်းနေခြင်းက ပိုများနေသဖြင့် မည်သူ အောင်နိုင်မည်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပထမဆုံးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့သော ထိပ်ပြောင်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ နောက်တစ်ပွဲတွင် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့်သူကို သိနိုင်ရန် ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ အချက်အလက် စနစ်ဆီသို့ လာရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့်သူမှာ ချန်သုန်းနှင့် ရှဖေး တို့၏ တိုက်ပွဲမှ အောင်နိုင်သူ ဖြစ်ကြောင်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသည်။

“ငါ့ရဲ့ ကံတရားကတော့ တကယ်ပဲ ဆိုးလှချေလား၊ အဲဒီ အရူး ချန်သုန်း နဲ့ သွားတိုးနေရတယ်” ထိုထိပ်ပြောင်နှင့် အမျိုးသားမှာ ရယ်မောလိုက်ရင်း သူ၏ ပြောင်နေသော ခေါင်းကို ပွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးကိုမူ ထိုအမျိုးသားက လုံးဝ ထည့်မတွက်ထားချေ။ သူသည် သူ၏ လက်ဆစ်များကို ချိုးကာ အမှတ် ၂၁ စင်မြင့်၏ အရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

“ဟွန့်... တခြားသူတွေက မင်းကို ကြောက်ရင် ကြောက်ကြလိမ့်မယ်၊ ငါကတော့ မကြောက်ဘူးဟေ့” ထိုထိပ်ပြောင်နှင့် အမျိုးသားမှာ စင်မြင့်အောက်တွင် ထိုင်လိုက်ရင်း ချန်သုန်းအား ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ချန်သုန်းသည် အနောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ အမြောက်ဆန် တစ်ခုသဖွယ် ရှဖေးထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေသည်၊ သူ၏ ရေခဲလွန်ပူကြီး နှစ်ခုမှာလည်း သူ၏ အရှေ့တွင် အသင့် အနေအထား ရှိနေသည်။

ရှဖေးသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန် ဘေးဘက်သို့ အမြန် ရှောင်လိုက်သော်လည်း ရှဖေး လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်သုန်း၏ ရေခဲလွန်ပူကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရှည်ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ချန်သုန်းသည် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လွန်ပူ၏ အလျားကို ရှည်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး ရှဖေးထံသို့ ဦးတည် ထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ချန်သုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု ရှဖေး မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသည်းအသန် တွန့်လိမ်လိုက်ရင်း ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ နင်းလိုက်သည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး ဖိနပ်အောက်မှ ရေခဲစူးများမှာ ရှဖေး အသုံးပြုလိုက်သော ပေါက်ကွဲအားကို သိရှိလိုက်သဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ပိုမို ရှည်ထွက်လာကာ ရေခဲပြင်အတွင်းသို့ မြဲမြံစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သဖြင့် ရှဖေးအား အကောင်းဆုံး အထောက်အပံ့ ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဒုန်း...

ရှဖေး၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အပေါ်သို့ မြင့်မားစွာ မြောက်တက်သွားခဲ့ပြီး ရေခဲလွန်ပူကြီးများမှာ သူ၏ ဖိနပ်ဖဝါးများကို ကပ်သီလေး ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ဒါဟာ တကယ့်ကို အသက်ဘေးကနေ ကပ်သီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ၏။

ချန်သုန်းမှာမူ သူသည် ရှဖေးအား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ သူ၏ ဆူးများပါသော ရေခဲလွန်ပူကြီးများသည် ရှဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စင်တီမီတာ အနည်းငယ်မျှသာ ကွာသော်လည်း ရှဖေးမှာမူ သူ၏ ခန့်မှန်း၍မရသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အမြဲတမ်း ရှောင်တိမ်းနိုင်နေသည်။

ချန်သုန်းမှာ ပို၍ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ သူသည် ပြင်းထန်လှသော နှင်းမုန်တိုင်းနှင့် မိုးသီးမုန်တိုင်းများ ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်ကို အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်ကာ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။

ရှဖေးမှာမူ ချန်သုန်းကဲ့သို့ စိတ်တိုခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ စိတ်မှာ ပို၍ပင် ကြည်လင် တည်ငြိမ်လာခဲ့ရသည်။ သူသည် ကောက်ကျစ်သော နည်းဗျူဟာ ကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အချိန်အများကြီး မရရှိခဲ့သဖြင့် သူ မတတ်မြောက်သေးသော လှုပ်ရှားမှုများစွာ ရှိနေသေး၏။

တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်နှင့် အသက်ဘေးမှ အကြိမ်ကြိမ် လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် ရှဖေးသည် ကောက်ကျစ်သော နည်းဗျူဟာ ကို အသုံးပြုရာတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင် လျင်မြန်လာခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းသည် နည်းစနစ်တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်၊ တစ်ဦးတည်း လေ့ကျင့်နေခြင်းထက် လက်တွေ့ တိုက်ပွဲအတွင်း လှုပ်ရှားမှုအသစ်များကို စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းက ပိုမို ထိရောက်ကြောင်း ရှဖေး သိရှိသွားခဲ့ရသည်။

ကုန်ခမ်းသွားသော အားအင်များကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် နောက်ထပ် နှင်းဖြူစက် အသီးတစ်လုံးကို မျိုချလိုက်ရင်း ရှဖေး၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စတင် တောက်ပလာခဲ့သည်။ စင်မြင့်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချန်သုန်းသည် ရှဖေးအား တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲမှ မည်သည့်အသီးမှန်း မသိရသော အရာတစ်ခုကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ရှဖေးမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ ချန်သုန်းသည်လည်း သူ၏ အားအင်များကို သူ့ကဲ့သို့ပင် အမြောက်အမြား အသုံးပြုနေရခြင်း ဖြစ်ပြီး အားအင်ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများကို အားကိုးနေရခြင်း ဖြစ်မည်။

ရှဖေး၏ ရင်ထဲတွင် အားဆေးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပလာခဲ့သည်၊

‘ဟုတ်တာပေါ့ တိုက်ပွဲမှာ ဇွဲရှိခြင်းက အဓိက သော့ချက်ပဲ၊ နောက်ဆုံး စက္ကန့်အထိ ဘယ်သူ နိုင်မလဲ၊ ဘယ်သူ ရှုံးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး’

ရှဖေးသည် စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်သုန်းအား လက်ဝေ့ယမ်း၍

“လာစမ်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တိုက်ကြရအောင်”

“ကောင်းပြီ အနိုင်အရှုံး မပေါ်မချင်း ငါတို့ မရပ်ကြေးပဲ မင်း ဒီလိုမျိုးပဲ တစ်ချိန်လုံး ရှောင်နေနိုင်မလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတာပေါ့”

ချန်သုန်းသည် ရှဖေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပြတ်သားသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲ ပြန်လည် စတင်လိုက်ကြပြန်ပေပြီ။ ရှဖေးမှာ ကောက်ကျစ်လှသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှင်းမုန်တိုင်းကြားတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ရှောင်တိမ်းနေပြီး ချန်သုန်းမှာမူ ဇွဲနပဲကြီးမားသော ခြေရာခံသမား တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှဖေး၏ ခြေလှမ်းတိုင်းကို အနီးကပ် လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသည်။

ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူတို့ တတ်သမျှ ပညာအကုန် ထုတ်သုံးနေကြပြီး မည်သူမျှ နောက်ဆုတ်ခြင်း မရှိသလို အရှုံးပေးရန်လည်း စိတ်မကူးကြချေ။ သွေးထွက်သံယိုမှုများ သို့မဟုတ် လူသတ်မှုများ မရှိသော်လည်း ဤတိုက်ပွဲ မြင်ကွင်းမှာ ကြည့်ရှုသူ ပရိသတ်များ၏ အာရုံကို များစွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် ချန်သုန်း၏ ရေခဲလွန်ပူကြီးများကြားမှ အကြိမ်ကြိမ် လွတ်မြောက်သွားတိုင်း ရုပ်မြင်သံကြား ရှေ့မှ ကြည့်ရှုနေကြသော ပရိသတ်များမှာ ရင်တမမဖြင့် ဟင်ခနဲ၊ ဟာခနဲ အော်ဟစ်နေကြသည်။

ဒါဟာ တိုက်ပွဲပဲ

ရူးသွပ်ဖွယ် တိုက်ပွဲပဲ

မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေတဲ့ တိုက်ပွဲပဲ

နေ့မှသည် ညသို့တိုင်အောင် ဤတိုက်ပွဲမှာ ၁၂ နာရီ တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။ ရှဖေးသည် သူ၏ ကောက်ကျစ်သော နည်းဗျူဟာ ကို အသုံးပြုရာတွင် ပို၍ ပို၍ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် ချန်သုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှု သုံးကြိမ်တွင် တစ်ကြိမ်ခန့် တန်ပြန် တိုက်စစ်ဆင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ပေရာ ရှဖေး၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ချန်သုန်း၏ ခုခံမှုကို မဖောက်နိုင်သေးသော်လည်း ၎င်းက ရှဖေး၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကိုမူ များစွာ တိုးတက်စေခဲ့သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ချန်သုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို လေးနက်လာခဲ့ရသည်။ ရှဖေးသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သော်လည်း တိုက်ပွဲ စတင်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ဤလူငယ်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်

။

အစပိုင်းတွင်မူ ရှဖေးသည် ချန်သုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကပ်သီလေးသာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူသည် ချန်သုန်း၏ မနားတမ်း တိုက်ခိုက်မှုများကို တည်ငြိမ်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ရုံတင်မကဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တန်ပြန် တိုက်စစ်များပင် ဆင်နွှဲနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။၊ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ရှဖေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့်အခါမျှ အရှုံးမပေးလိုသော ပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် နောက်ဆုံး စက္ကန့်အထိ တိုက်ပွဲဝင်မည့် ဇွဲနပဲကြီးမားမှုကို သူ မြင်တွေ့နေရခြင်းပင် ဖြစ်၏

ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့် သူ သေသေချာချာ ရင်ဆိုင်ရန် လိုအပ်သည်။အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ချန်သုန်း၏ သွေးများကို ဆူပွက်လာစေခဲ့သည်။ သူသည် ဤခက်ခဲလှသော ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျမသွားသရွေ့ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မည် မဟုတ်ချေ။

“မင်းက လေးစားစရာ ကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်ပဲ၊ မင်းရဲ့ နာမည်ကို ငါ့ကို ပြောပါဦး” ချန်သုန်းသည် သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လျင်မြန်သော တိုက်ခိုက်မှု ပြုလုပ်တော့မည့် အနေအထားကို ဖန်တီးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ အနည်းငယ် ကွေးထားပြီး အချိန်မရွေး ရှောင်တိမ်းရန်နှင့် တန်ပြန် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့် ရှိနေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြီးနောက် “ရှဖေး” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ရှဖေး...”

ချန်သုန်းက ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ အဖြေ မထွက်မချင်း ငါတို့ မရပ်ကြေးပဲ ကဲ... စကြရအောင်”

အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေ ရုပ်မြင်သံကြား ကွန်ရက်ရှိ ဒါရိုက်တာ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဝင်လာခဲ့သည်။

“ဒါရိုက်တာ ခင်ဗျာ၊ မူလက ၁၂ နာရီကြာ တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်ဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့ တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂရဲ့ 'အကျပ်အတည်း' အဆင့် စစ်ဆေးမှု အချိန်က ပြည့်သွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိ မပြီးသေးဘဲ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ပွဲတစ်ပွဲ ကျန်နေပါသေးတယ်၊ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ ကျွန်တော်တို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်တွေကို ဆက်လုပ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီတိုက်ပွဲကိုပဲ ဆက်ပြီး ထုတ်လွှင့်မလား” ထိုဝန်ထမ်းက မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီပွဲက ပြီးဖို့ ဘယ်လောက်လောက် ထပ်ကြာဦးမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ” မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် ဒါရိုက်တာမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ မေးလိုက်၏။

“ဒါရိုက်တာ ခင်ဗျာ၊ ဒီပွဲက မနက် ၈ နာရီကတည်းက စခဲ့တာ အခုထိ မပြီးသေးပါဘူး၊ အဲဒီလူနှစ်ယောက် တိုက်နေတာကို ကြည့်ရတာတော့ ဒီနေ့အတွင်း ပြီးမယ့် ပုံလည်း မပေါ်ပါဘူး” ပြောလိုက်သည်။

“ဩော်” မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် ဒါရိုက်တာမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ “တိုက်ပွဲက ၁၂ နာရီတောင် ရှိပြီလား ကြည့်ရှုနှုန်း (Ratings) တွေကရော ဘယ်လို ရှိလဲ”

ထိုသို့ဆိုကာ သူသည် သူ၏ ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ယနေ့အတွက် ပရိသတ် ကြည့်ရှုမှု စာရင်းဇယားများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီဇယားအရဆိုရင် ကြည့်ရှုနှုန်းတွေက မနက် ၉ နာရီကတည်းက စပြီး တရိပ်ရိပ် တက်လာတာ အခုဆိုရင် အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးရဲ့ ကြည့်ရှုနှုန်း ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ ရှိနေပါပြီ”

အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေတွင် ရုပ်မြင်သံကြား ဌာနပေါင်း များစွာ ရှိနေသဖြင့် ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းသော ကြည့်ရှုနှုန်း ရရှိခြင်းမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ စံချိန်တင်မှု တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ယနေ့ ထုတ်လွှင့်ခွင့် ရရှိထားသော အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေရှိ ရုပ်မြင်သံကြား ဌာန ခြောက်ခုစလုံးမှာ ကြည့်ရှုနှုန်းများ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ အထူးသဖြင့် ရှဖေးနှင့် ချန်သုန်း တို့၏ တိုက်ပွဲမှာ စစ်ဆေးမှု တစ်ခုလုံး၏ ကြည့်ရှုနှုန်း ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အခြားသော ပွဲစဉ်များ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးရှိ ပရိသတ် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်မှာ ပွဲစဉ်တစ်ခုတည်းကိုသာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်၊ ၎င်းမှာ အဆင့်အနိမ့်ဆုံး လျှောက်ထားသူ ရှဖေးနှင့် အဆင့်အမြင့်ဆုံး လျှောက်ထားသူ ချန်သုန်း တို့၏ ကြီးကျယ်လှသော ရင်ဆိုင်မှုပင် ဖြစ်ချေသည်။

မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် ဒါရိုက်တာ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်လိုက်သည်မှာ “မင်း တုံးလိုက်တာ ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ ကြည့်ရှုနှုန်း ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းတောင် ရှိတာကွ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ် ဟုတ်လား အဲဒါတွေကို သွားပြီး သရဲတွေကိုပဲ ပြခိုင်းလိုက် မြန်မြန်... နောက်ထပ် လိုင်းပေါင်း တစ်ရာလောက်ကို ဒီတိုက်ပွဲကိုပဲ တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်ခိုင်းလိုက်... နေဦး၊ နှစ်ရာလောက် လုပ်လိုက် ငါတို့ ဒီပွဲနဲ့ ကြည့်ရှုနှုန်း ၁၇ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရအောင် ကြိုးစားမယ် ကြော်ငြာရှင်တွေကိုလည်း ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်၊ ကြယ်တာရာ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးက စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဒီလို အစီအစဉ်မျိုးမှာ ကြော်ငြာချင်ရင် ကြော်ငြာခကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်တိုးပေးရမယ်လို့ ပြောလိုက်၊ မပေးရင် ကြော်ငြာ မထည့်ပေးဘူးလို့သာ ပြောလိုက်”

“ဒါ့အပြင် ဒီ ၂၄ နာရီ အထူး ထုတ်လွှင့်မှုအတွက် အထူး အစီအစဉ် တစ်ခုကိုလည်း ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်၊ ကမ္ဘာဂြိုဟ်ကိုလည်း ရိုက်ကူးရေး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လွှတ်ပြီး ဒီတိုက်ပွဲက လူနှစ်ယောက်လုံးကို အင်တာဗျူးနိုင်အောင် ကြိုးစားခိုင်းလိုက်”

ဒါရိုက်တာမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် ဤတိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“၁၅ ရာခိုင်နှုန်း ငါ့ဘဝ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်စရာ ကောင်းတဲ့ ကြည့်ရှုနှုန်းမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး” ဆက်သွယ်ရေး လိုင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် ဒါရိုက်တာမှာ တက်လာသော ကြည့်ရှုနှုန်းများကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်နေမိသည်။

.

အလင်းနှစ်ပေါင်း များစွာ ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင်မူ အေဗရယ်၏ အိပ်ခန်းမှာ အကုန် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊ မရေမတွက်နိုင်သော အရုပ်လေးများမှာ အခန်းအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး ၎င်းတို့မှာ လက်ပြတ်၊ အမြီးပြတ်များ ဖြစ်နေကြသည်။

အေဗရယ်မှာ ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မျောက်ရုပ်ကလေး တစ်ရုပ်ကို လက်မှ ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ရှဖေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ အသက်ဘေးမှ ကပ်သီလေး လွတ်မြောက်သွားတိုင်း သူမ၏ လက်ထဲမှ မျောက်ရုပ်ကလေးမှာ ဒုက္ခရောက်ရသည်။

မကြာမီမှာပင် မျောက်ရုပ်ကလေးမှာ ခြောက်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့ရသည်။

အေဗရယ်သည် သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် ခုတင်ခေါင်းရင်းသို့ လှမ်းစမ်းလိုက်သော်လည်း နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ဘာတစ်ခုမျှ ရှာမတွေ့တော့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သူမ၏ ခုတင်ပေါ်ရှိ အရုပ်များ အားလုံးမှာ သူမ၏ လက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အေဗရယ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း တံခါးဝသို့ ပြေးသွားကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်မှာ “ကစားခန်းထဲမှာ ရှိတဲ့ အရုပ်တွေ အားလုံးကို ဒီကို ချက်ချင်း ယူလာပေးကြပါ” ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ချန်သုန်းနှင့် ရှဖေးတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ၁၂ နာရီနှင့် ၁၇ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်နေပြီ။

အခန်း ၅၉။ ။ အရှည်ကြာဆုံး တိုက်ပွဲ

မိုးသောက်အလင်းရောင်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံမှာ လင်းထိန်လာခဲ့ပေပြီ။ ယခုအချိန်အထိ ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ၂၄ နာရီ တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်

ဒုတိယအဆင့် စစ်ဆေးမှု မစတင်မီက အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေ၏ အကြီးဆုံး လောင်းကစား ကုမ္ပဏီသည် လျှောက်ထားသူ ၇၂၃ ဦးစလုံး၏ အင်အားကို ခန့်မှန်း၍ အဆင့်သတ်မှတ်ခဲ့ရာ ရှဖေးမှာ အဆင့် အနိမ့်ဆုံး၌သာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ အသေမဟုတ်ဘဲ လျှောက်ထားသူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်၍ ပြောင်းလဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစစ်ဆေးမှု၏ ပထမ နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် ရှဖေး၏ အဆင့်မှာ အဆင့် ၅၀ ခန့် ခုန်တက်သွားပြီး အဆင့် ၆၇၃ သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်၊ ၂၄ နာရီ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ လောင်းကစား ကုမ္ပဏီက သူ့အား အဆင့် ၄၀၀ တိတိ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သဖြင့် သူသည် ယခုအခါ အဆင့် ၃၂၃ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်သုန်း၏ လောင်းကြေး အချိုးအစားမှာ ၁ : ၁.၀၁ ဖြစ်ပြီး ရှဖေးမှာမူ ၁ : ၁၀၀၀ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အကယ်၍ ချန်သုန်း နိုင်ပါက ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၁၀၀ လောင်းသူသည် အမြတ် ၁ ပြားသာ ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ရှဖေးသာ နိုင်ခဲ့ပါက ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၁၀၀ လောင်းသူသည် အမြတ် ၉၉,၉၀၀ အထိ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံး၏ အင်အား ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ လျှောက်ထားသူများအပေါ် အစွမ်းကုန် ဖိအားပေးနေသော ဤတိုက်ပွဲတွင် ရှဖေးအနေဖြင့် ချန်သုန်းအား အနိုင်ယူရန် နည်းလမ်း မရှိဟု လူတိုင်းက ယုံကြည်နေကြသည်။ ချန်သုန်း၏ အမြတ်ငွေ ရရှိမှုနှုန်းမှာ အလွန် နည်းပါးနေသော်လည်း ၎င်းမှာ သေချာပေါက် နိုင်မည့် လောင်းကြေး ဖြစ်သဖြင့် သတိကြီးသော လောင်းကစားသမား အမြောက်အမြား၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ပုရွက်ဆိတ် ပြောလိုက်သည်မှာလည်း အသားပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား၊ အနည်းငယ်မျှသော အမြတ်မှာလည်း တန်ဖိုးရှိသည်။

လောင်းကစားပွဲ ဖွင့်လှစ်ပြီး ၁၀ မိနစ်အကြာတွင် လောင်းကစား ကုမ္ပဏီသည် ချန်သုန်းဘက်၌ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး သန်း ၁၀၀ ကျော် လောင်းထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး ရှဖေးဘက်တွင်မူ သနားစဖွယ် ၅၀ သာ ရှိနေသည်။ ထို ၅၀ မှာလည်း လောင်းကစားသမား အိုကြီးတစ်ဦးက ခလုတ် မှားနှိပ်မိရာမှ လောင်းမိခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လောင်းကစား ကုမ္ပဏီသည် အလျင်အမြန်ပင် လုပ်ဆောင်လိုက်ပြီး ထိုပွဲအတွက် လောင်းကြေးများကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံး၏ လောင်းကြေး ပမာဏမှာ အလွန် ကွာခြားလွန်းသဖြင့် ဖွင့်ပြီး ၁၀ မိနစ်အကြာမှာပင် ဈေးကွက် ပိတ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အတိုတောင်းဆုံး လောင်းကစားချိန် အဖြစ် စံချိန်သစ် တင်သွားခဲ့သည်။

၂၄ နာရီ ကြာပြီးနောက်တွင် ဝါရင့် လောင်းကစားသမား အချို့မှာ ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့၏ တိုက်ပွဲအတွက် လောင်းကြေးများ ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်သုန်း၏ အချိုးအစားမှာ ၁ : ၁.၁ သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှဖေး၏ အနိုင်ရမှုအတွက်မူ ၁ : ၅၀ သို့ လျှော့ချလိုက်သည်။

ပါးနပ်လှသော လောင်းကစား ကုမ္ပဏီသည် ဤတိုက်ပွဲအတွက် လောင်းကြေးကို ပြန်ဖွင့်ပေးရုံတင်မကဘဲ တိုက်ပွဲ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြီးဆုံးမည်နည်း ဆိုသည့်အချက်ကိုပါ လောင်းကစားနိုင်အောင် ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းကို ၂၅ နာရီမှ စတင်ကာ ၂၄၀ နာရီအထိ ရွေးချယ်စရာများ ပေးထားသည်။

ဤသတင်း ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေရှိ လောင်းကစား ဝါသနာအိုးများမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားခဲ့ကြပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့၏ တိုက်ပွဲမှာ လောင်းကစား လောကတွင် စံချိန်သစ် လေးခုအထိ တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အတိုတောင်းဆုံး လောင်းကစားချိန် စံချိန်၊ ရပ်နားပြီးမှ ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်သည့် စံချိန်၊ လောင်းကြေး အချိုးအစား အကြီးမားဆုံး ပြောင်းလဲသည့် စံချိန် နှင့် တိုက်ပွဲ ကြာချိန်ကိုပါ လောင်းကစားနိုင်သည့် ပထမဆုံးသော စံချိန်တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဤစစ်ဆေးမှု၏ ထူးခြားလှသော တိုက်ပွဲမှာ အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးရှိ လောင်းကစား ဝါသနာရှင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို လျင်မြန်စွာ ရရှိသွားခဲ့သည်။ လောင်းကြေးများ ပြန်ဖွင့်ပြီး ၃ နာရီအတွင်းမှာပင် ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ၅ ခုမြောက်သော စံချိန်ကို ထပ်မံ တင်နိုင်ခဲ့ပြန်သည်၊ ၎င်းမှာ လောင်းကြေးများ အမြန်ဆုံး မြင့်တက်လာသည့် စံချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

၃ နာရီနှင့် ၁၀ မိနစ်အတွင်းမှာပင် ကြယ်တာရာ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးရှိ လောင်းကစား ကုမ္ပဏီ ၆၇ ခုတွင် စုစုပေါင်း လောင်းကြေး ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၁၆.၇၅ ဘီလီယံအထိ ရှိခဲ့ရာ ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်မိနစ်လျှင် ၈၈.၁ သန်းခန့် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ရှပ်တဲလ်ဘော ကြယ်တာရာ နယ်မြေ ချန်ပီယံရှစ် ပြိုင်ပွဲက တင်ခဲ့သော တစ်မိနစ်လျှင် ၅၇.၁၂ သန်း စံချိန်ကို များစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။။

...

၇၂ နာရီ ကြာပြီးနောက် အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေ၏ ဒုတိယ အကြီးဆုံး ရုပ်မြင်သံကြား ဌာနဖြစ်သော ရှဲလ် ရုပ်မြင်သံကြား ဌာန၏ အကြီးဆုံးနှင့် အခမ်းနားဆုံး ဖြစ်သော အမှတ် ၁ တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်ရေး အခန်းအတွင်း၌ - နံပါတ်တစ် အမျိုးသမီး သတင်းကြေညာသူ အန်ညာသည် လှပသော အနီရောင် ညနေခင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် အစီအစဉ် တင်ဆက်သူ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင်မူ အထူး ဧည့်သည်တော် သုံးဦး ရှိနေသည်။

“အားလုံးပဲ မင်္ဂလာ ညနေခင်းပါရှင်၊ ရှဲလ် ရုပ်မြင်သံကြား ရဲ့ ညနေခင်း အထူး အစီအစဉ်ကနေ ကြိုဆိုလိုက်ပါတယ်၊ ဒီနေ့မှာတော့ ကျွန်မတို့ဟာ တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂရဲ့ 'အကျပ်အတည်း' အဆင့် စစ်ဆေးမှုကို အဓိကထား ဆွေးနွေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်၊ အတိအကျ ပြောရရင်တော့ အခုအချိန်မှာ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ အကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်”

“ရှဖေး နဲ့ ချန်သုန်း တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲဟာ ၇၂ နာရီ ရှိသွားပြီဆိုတာကို အားလုံးလည်း သိကြမှာပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ပိုင်းကတင် တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂက ဤတိုက်ပွဲဟာ သူတို့ ကျင်းပခဲ့သမျှ ပြိုင်ပွဲတွေထဲမှာ အရှည်ကြာဆုံး ပြိုင်ပွဲအဖြစ် စံချိန်ချိုးသွားပြီလို့ ကြေညာခဲ့ပါတယ်”

“လေးစားရတဲ့ ဆရာကြီး လျို ခင်ဗျာ၊ ဆရာကြီးက ထိပ်တန်း ခန္ဓာဗေဒ ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်တဲ့အတွက် ရှဖေး နဲ့ ချန်သုန်း တို့ရဲ့ ၇၂ နာရီကြာ မရပ်မနား ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်မှုဟာ သူတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှုတွေ ဖြစ်စေနိုင်ပါသလား၊ သူတို့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်ကြတာလဲ၊ အစားမစား၊ အိပ်ရေးမဝဘဲနဲ့ရော သူတို့ မပင်ပန်းကြဘူးလားဟင်” အန်ညာသည် ကျော့ရှင်းစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ငွေရောင် ဆံနွယ်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုအဘိုးအိုက တဟဟ ရယ်မောလိုက်ရင်း “ထူးခြားစွမ်းအားရှင်တွေ ဆိုတာလည်း လူသားတွေပါပဲ၊ ဒါကြောင့် အစားမစား၊ အိပ်ရေးမဝရင် သေချာပေါက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကြမှာပါ၊ အမှန်တော့ ခင်ဗျာတို့ သေသေချာချာ သတိထားကြည့်မယ်ဆိုရင် အဲဒီလူနှစ်ယောက်ဟာ တိုက်ပွဲ တစ်လျှောက်လုံးမှာ နာရီဝက် တစ်ခါလောက် အဆင့်မြင့် အားဆေး အသီးတွေကို စားသုံးပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းနေကြတာကို တွေ့ရမှာပါ”

“လက်ရှိမှာတော့ သူတို့ဟာ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှုကို ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း အထက်မှာ ထိန်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ တွက်ချက်မှုအရ နောက်ထပ် ၈ နာရီလောက် ထပ်တိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့ဟာ ပထမဆုံးသော ခန္ဓာဗေဒ ဆိုင်ရာ အကန့်အသတ်ကို ရောက်ရှိသွားတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ သူတို့ ကုန်ခမ်းသွားတဲ့ အားအင်တွေကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းဖို့အတွက် ပိုမို ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေကို သုံးရပါလိမ့်မယ်”

“ဒါ့အပြင် ဒီတိုက်ပွဲဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားအင်တွေကိုလည်း များစွာ ကုန်ခမ်းစေပါတယ်၊ သူတို့ဟာ ၇၂ နာရီ အမှတ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဒုတိယမြောက် အကန့်အသတ်ကို ရောက်ရှိသွားမှာဖြစ်ပြီး အဲဒီအချိန်မှာတော့ ဘယ်လို ဆေးတွေ သုံးသုံး ခန္ဓာကိုယ် အားအင်နဲ့ စွမ်းအင် ကျဆင်းမှုကို တားဆီးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီတိုက်ပွဲဟာ အလွန်ဆုံးမှ ၉၆ နာရီအတွင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်” ထိုငွေရောင် ဆံနွယ်နှင့် အဘိုးအိုက လေးနက်စွာ တွက်ချက်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အသားညိုညိုနှင့် ဗလတောင့်တောင့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ အဘိုးအို၏ စကားကို မကျေနပ်သကဲ့သို့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ဆရာကြီး ပြောတာက သီအိုရီ သက်သက်ပါပဲ၊ စစ်သည်တော် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ကျွန်တော် မြင်တာကတော့ ဆရာကြီးနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားပါတယ်” ထိုအမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘယ်သူမှ အထင်မသေးသင့်ပါဘူး၊ စစ်သည်တော်တွေ ဆိုတာ တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် မွေးဖွားလာသူတွေပါ၊ ရှဖေး နဲ့ ချန်သုန်း တို့ဟာ သာမန်လူတွေ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တဲ့ ဇွဲနပဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သံသယရှိစရာ မလိုပါဘူး”

“ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်ကို အဆုံးအဖြတ် ပေးမှာက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ မဟုတ်ဘဲ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”

အန်ညာသည် ထိုအဖြေကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “အသေးစိတ် အချက်အလက် ဟုတ်လား ဘယ်လို အချက်တွေက ဒီတိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်သွားစေမှာလဲဟင်” ဟု မေးလိုက်၏။

“ဘယ်လို အချက်မျိုးမဆို ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒီတိုက်ပွဲ စတင်ကတည်းက ချန်သုန်းဟာ မြင့်မားတဲ့ ထူးခြားစွမ်းအားနဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို အားကိုးပြီး အသာစီး ရယူထားတာပါ၊ အဲဒါနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ ရှဖေးကတော့ တစ်ချိန်လုံး ရှောင်တိမ်းနေရတာပေါ့၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ရှဖေး အနေနဲ့ ဘယ်လို အမှားမျိုးမှ မလုပ်မိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်၊ ချန်သုန်းကသာ ရှဖေးရဲ့ အနည်းငယ်မျှသော အမှားကို ဖမ်းမိသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ရှဖေးအတွက် သေစေနိုင်တဲ့ အချက် ဖြစ်သွားမှာပါ”

“သူတို့ကြားက အဆင့် ကွာခြားချက်က အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းပါတယ်၊ ရှဖေး အနေနဲ့ ချန်သုန်းကို အနိုင်ရဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာပါ၊ အခု မေးခွန်းကတော့ ရှဖေး ဘယ်အချိန်မှာ အမှားလုပ်မလဲ ဆိုတာပါပဲ၊ အနည်းငယ်မျှသော ချော်လဲမှု တစ်ခုကပင် ဒီတိုက်ပွဲကို ချက်ချင်း အဆုံးသတ်သွားစေမှာပါ”

ထိုအသားညိုညို အမျိုးသားက လေးနက်သော အသံကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး ပြောတဲ့ ခန္ဓာဗေဒ ဆိုင်ရာ အကန့်အသတ် ဆိုတာတွေက သာမန်လူတွေအတွက်ပဲ မှန်ကန်တာပါ၊ ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ လုပ်ထားတဲ့ စစ်သည်တော်တွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေဟာ သာမန်လူတွေထက် များစွာ ပိုမို သန်မာပါတယ်၊ ဒါကို ငါတို့ ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ စစ်သည်တော်တွေဟာ တိုက်ပွဲမှာ ကိုယ်ခန္ဓာ အခြေအနေ တစ်ခုတည်းကိုပဲ အားကိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီအစား သူတို့ရဲ့ ခိုင်မာလှတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပိုပြီး အားကိုးကြတာပါ၊ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေ ကုန်ခမ်းသွားရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကသာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ခိုင်မာနေမယ်ဆိုရင် အဲဒီ အကန့်အသတ် ဆိုတာတွေကို သူတို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ”

“မှန်ပါတယ်” ဟု အသားဖြူဖြူနှင့် မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားရဲ့ အဆုံးအဖြတ်ကို သဘောတူပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှဖေး သေချာပေါက် ရှုံးလိမ့်မယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မထင်ပါဘူး”

“အေးခဲခြင်း စွမ်းအားရဲ့ ခုခံမှုက ဘယ်လောက်အထိ ခိုင်မာတယ်ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား ရှဖေး အနေနဲ့ ချန်သုန်းရဲ့ ခုခံမှုကို ဖောက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိဘူး၊ သူ အောင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိပါဘူး” အသားညိုညို အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“လက်ရှိ အခြေအနေအရ ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သတိထားမိတာ တစ်ခုကတော့ ရှဖေးဟာ ဒီတိုက်ပွဲ တစ်လျှောက်လုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာနေတာပါ၊ အစပိုင်းမှာတော့ သူဟာ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံနေရပြီး ရှောင်တိမ်းနေရုံပဲ ရှိတာကနေ အခုဆိုရင် တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ကြိမ်မှာ တစ်ကြိမ်လောက် တန်ပြန် တိုက်စစ်ဆင်နိုင်နေပြီလေ၊ အကယ်၍ ဒီတိုက်ပွဲက ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ရှဖေးရဲ့ အဆင့်က ဘယ်လောက်အထိ ရူးသွပ်စရာ ကောင်းအောင် မြင့်တက်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး” ထိုလူငယ်က တွေးတောပြောဆိုလိုက်သည်။

အသားညိုညို အမျိုးသားက လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ရူးသွပ်စရာ အဆင့် ဟုတ်လား သူက အလယ်အလတ် ကြယ်တာရာ အခြေခံအဆင့် ရှိတဲ့ အမြန်နှုန်း စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ပဲလေ၊ သူ တိုးတက်လာတယ် ဆိုပါဦး၊ ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်နိုင်မှာ မို့လို့လဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မမေ့ပါနဲ့၊ အဲဒီ အလယ်အလတ် ကြယ်တာရာ အခြေခံအဆင့် ရှိတဲ့ လူငယ်လေးဟာ အဆင့်မြင့် ကြယ်နယ်မြေ အဆင့်ရှိတဲ့ ချန်သုန်း နဲ့ ၇၂ နာရီကြာတဲ့အထိ အနိုင်အရှုံး မပေါ်ဘဲ တိုက်ခိုက်နေနိုင်တာကိုလေ” မျက်မှန်နှင့် လူငယ်မှာမူ မတုန်လှုပ်ဘဲ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“အဲဒါက သူက တစ်ချိန်လုံး ရှောင်နေပြီး မတိုက်လို့ပေါ့ သူက ရှောင်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေတာလေ” အသားညိုညို အမျိုးသားက စိတ်တိုတိုဖြင့် စားပွဲကို အားဖြင့် ရိုက်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း ဆိုတာလည်း အရည်အချင်း တစ်ခုပါပဲ၊ တိုက်ခိုက်တာကို လုံးဝ မရှောင်နိုင်တဲ့ သူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ” မျက်မှန်နှင့် လူငယ်က ခပ်တည်တည်ပင် ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“မင်း... မင်းကတော့” အသားညိုညို အမျိုးသားမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခရမ်းရောင်ပင် သန်းသွားခဲ့ရလေသည်။

.

ကမ္ဘာမြေ၊ ဩစတေးလျ၊ တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂ၏ "အကျပ်အတည်း" အဆင့် စစ်ဆေးမှု ကျင်းပရာ နေရာ -

ရှဖေးသည် ချန်သုန်း၏ ရေခဲလွန်ပူကြီးများကြားမှ ပါးနပ်စွာ လှည့်ပတ်၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်နှင့်ပင် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ရှဖေး၏ ဘယ်ဘက်လက်က မြေပြင်ကို အလိုက်သင့် ထောက်လိုက်ပြီး အသာအယာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အပေါ်သို့ ပြန်လည် မြောက်တက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ညာလက်မှ အလင်းလိုက်တန်းတန်း က ချန်သုန်း၏ ခြေထောက်ဆီသို့ သုံးချက်ဆင့်၍ တစ်ဆက်တည်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

ရှဖေးသည် သူ၏ သုံးချက်ဆင့် တိုက်ခိုက်မှုမှ အားများသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကထက် များစွာ ပိုမို အားနည်းလာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်းက သူ တန်ပြန် တိုက်စစ်ဆင်လိုက်တိုင်း ချန်သုန်း၏ ရေခဲချပ်ဝတ်ပေါ်တွင် ထင်ရှားသော ဒဏ်ရာများကို ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အစင်းရာလေးများသာ ကျန်ရစ်စေသဖြင့် ၎င်းက သူ၏ ခွန်အားများ ကျဆင်းလာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။။

ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်မှု ရှိစွာဖြင့် စင်မြင့်၏ သီးခြား ထောင့်များဆီသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို တစ်ပြိုင်တည်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ရှဖေးသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲမှ မြွေမျက်လုံးသီး နှစ်လုံးကို ထုတ်၍ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်း ထည့်လိုက်ပြီး ချန်သုန်းမှာမူ သူ၏ အားအင်များကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သော အသီးထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို ယူကာ အားရပါးရ စားသုံးနေသည်။

ထိုအသီးများက ကုန်ခမ်းသွားသော အားအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ ဗိုက်အတွင်းမှ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု ခံစားချက်ကိုမူ မဖယ်ရှားပေးနိုင်ချေ။ အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ ဆိုးရွားလှသော ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။ လူသားများသည် ဗိုက်ဝသွားပါက ပျင်းရိ ငိုက်မြည်းလာတတ်သော်လည်း ဆာလောင်မှုကမူ သူတို့အား အမြဲတမ်း နိုးကြားနေစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူသားများသည် အန္တရာယ် ပိုမို ကြီးမားလေလေ၊ သူတို့၏ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ရှဖေးမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သိသိသာသာ ပိန်ချောင်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးအစုံ၏ ပတ်လည်တွင်လည်း အနက်ရောင် ကွင်းကြီးများ ပေါ်ထွက်နေသည်၊ သို့သော်လည်း သူသည် ဇွဲဖြင့် ဆက်လက် တောင့်ခံထားဆဲ ဖြစ်သည်။ အမြဲမပြတ် တိုက်ခိုက်နေခြင်းနှင့် သေမင်းနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ကခုန်နေရခြင်းတို့ကြောင့် ရှဖေး၏ ကောက်ကျစ်သော နည်းဗျူဟာ အပေါ် နားလည်မှုမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့၊ တစ်နာရီထက်တစ်နာရီ၊ တစ်မိနစ်ထက်တစ်မိနစ် ပိုမို တိုးတက်လာခဲ့ရသည်။

ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် “အားရစရာပဲ ငါ ခုနစ်ရက်နဲ့ ခုနစ်ညတိုင်တိုင် တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်ဖူးတာ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ခံစားချက်ပဲဟေ့” ချန်သုန်းသည် အသီးများ အားလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီး တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ ကြည့်ချင်သေးတယ် လာစမ်း ငါတို့ နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်နဲ့ ခုနစ်ည ထပ်တိုက်ကြရအောင်” ချန်သုန်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပေပြီ။ သူ၏ အေးခဲခြင်း စွမ်းအားကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်နေရခြင်းက ရှဖေးထက်ပင် ခန္ဓာကိုယ် အားအင်များကို များစွာ ပိုမို ကုန်ခမ်းစေသည် ဆိုစေကာမူ သူသည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ရှိနေသည်။

“ကောင်းပြီ သဘောတူတယ်ဟေ့”

ရှဖေးသည် ရေသန့်တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ကာ အကုန် သောက်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာဖြင့် ပြန်လည် အော်ပြောလိုက်သည်။ မည်သည့် စကားမျှ ထပ်မံ ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦးမှာ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ရူးသွပ်ဖွယ် တိုက်ပွဲကြီးကို ပြန်လည် စတင်လိုက်ကြပြန်ပေပြီ။

လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်တာ ကာလအတွင်း ရှဖေးရော ချန်သုန်းပါ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရန်သူကဲ့သို့ မကြည့်ခဲ့ကြချေ။ ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား သူတို့ကြားတွင် ရဲဘော်ရဲဘက် စိတ်ဓာတ်များသာ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ အဆင့်အတန်းချင်း ကွာခြားသော်လည်း စရိုက်ချင်းမူ တူညီကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဇွဲနပဲကြီးမားမှုပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ နောက်ဆုံး စက္ကန့်အထိ အရှုံးပေးရန် စိတ်မကူးကြချေ။

စင်မြင့်ဘေးရှိ ထိပ်ပြောင်နှင့် အမျိုးသားမှာမူ သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ခုနစ်ရက် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အနိုင်အရှုံးမှာ မပေါ်သေးချေ။ ထိုထိပ်ပြောင်နှင့် အမျိုးသားသည် အိပ်ရာလိပ် တစ်ခုကို ယူလာပြီး စင်မြင့်၏ ဘေးမှာပင် တိုက်ရိုက် အိပ်စက်နေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦး စကားပြောသံကို ကြားရသောအခါ ထိပ်ပြောင်နှင့် အမျိုးသားမှာ ငိုက်မြည်းလျက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ စင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့မှာ ယခင်အတိုင်းပင် လုံးထွေး သတ်ပုတ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူသည် အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိုးရိမ်သော မျက်မှောင်များ ကြုံ့သွားခဲ့ရသည်။

“ဘုရားရေ... မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ ပြီးကြမှာလဲ ဒီအတိုင်းပဲ ရပ်လိုက်ကြလို့ မရဘူးလား ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီပွဲရဲ့ ရလဒ်ကို မြန်မြန်လေးသာ အဆုံးအဖြတ် ပေးလိုက်ကြပါတော့ဗျာ”

ယခုအချိန်တွင် အမှတ် ၂၁ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ၁၇၀ နာရီ တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၆၀။ ။ တစ်ပွဲတည်းနှင့် နာမည်ကျော်ကြားသွားခြင်း

အလင်းနှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသောနေရာတွင် အေဗရယ်သည် သူမ၏ ပန်းရောင်ကုတင်လေးပေါ်၌ အတွင်းဘက်သို့ လိပ်ခွေကာ အိပ်ပျော်နေသည်၊ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ဖြူလျော့နေချေ၏။

တံခါးမှာ တိတ်တဆိတ် ပွင့်သွားပြီး အသက် ၆၀ အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦး အထဲသို့ ခြေဖွဖွနင်းကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်အိတ်ဖြူများကို စွပ်ထားရာ အေဗရယ်၏ အိမ်တော်မှ ဘဏ္ဍာစိုးတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူလှသည်။

ပန်းရောင် ကော်ဇောပေါ်တွင်မူ ရှုပ်ပွနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အရုပ်အစအနများမှာ အခန်းအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့၏ တိုက်ပွဲကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အချိန်အလွန်ကြာမြင့်ကာ စံချိန်တင်သွားခဲ့သော ဤတိုက်ပွဲမှာ ယခုထက်ထိ မပြီးဆုံးသေးချေ။ ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့မှာ အပြင်းအထန် အသက်ရှူနေကြရပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကထက် သိသိသာသာ နှေးကွေးနေသည်မှာ မြင်သာလှသည်။

ဘဏ္ဍာစိုးက တံခါးဝသို့ လက်ယမ်းပြလိုက်သောအခါ လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံမိန်းကလေး အနည်းငယ်မှာ အေဗရယ်၏ အခန်းထဲသို့ ခြေဖွဖွနင်း၍ ဝင်လာကြသည်။

ဤအစေခံမိန်းကလေးများမှာ အလွန်ပင် လေ့ကျင့်ထားသူများဖြစ်ရာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အချို့က ဆွဲဖြဲထားသော အရုပ်အစအနများကို လိုက်လံကောက်ယူနေကြပြီး အချို့ကမူ ဖြူစင်သော အဝတ်စဖြင့် အခန်း၏ ထောင့်အသီးသီးကို သုတ်သင်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ်နှင့် စနစ်တကျ အလုပ်လုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် မူလက ရှုပ်ပွနေသော အခန်းမှာ ပြောင်လက်တောက်ပသွားပြီး ပစ္စည်းများအားလုံးမှာလည်း မူလနေရာများသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစေခံများမှာ အရုပ်သစ်များကို ယူလာပြီး ကုတင်ဘေး၊ ဗီဒိုနှင့် ကော်ဇောပေါ်တို့တွင် သေသေသပ်သပ် ပြန်လည်နေရာချပေးလိုက်ကြသည်၊ ထိုအရုပ်တိုင်းကိုလည်း ပန်းရောင်ဝတ်စုံလေးများ ဝတ်ဆင်ပေးထားပေသေးသည်။

ဤအရုပ်လေးများမှာ မည်မျှပင် လှပနေပါစေ၊ အေဗရယ် နိုးလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စောစောက အစအနများကဲ့သို့ပင် ပျက်စီးသွားကြဦးမည်ကို မည်သူမဆို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း အစေခံများမှာ သူတို့၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြသည်၊ အခန်းထဲတွင်မူ ထိုဘဏ္ဍာစိုးအိုကြီး တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မျက်နှာပြင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ၏ မေးစေ့မှ မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို ပွတ်သပ်နေသည်။

“ဒီတိုက်ပွဲက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ၊ ရှဖေး ဟုတ်လား ငါ သူ့အကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်သင့်တယ်” ဘဏ္ဍာစိုးအိုကြီးက သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အိပ်ပျော်နေသော အေဗရယ်ကို ကြည့်ရင်း ဘဏ္ဍာစိုးအိုကြီး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြင်နာဂရုစိုက်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

သူသည် အနားသို့ အသာအယာ လမ်းလျှောက်သွားကာ ပန်းရောင်စောင်လေးကို ယူ၍ အေဗရယ်အား သေချာစွာ ခြုံပေးလိုက်ရင်း “သခင်မလေးက မကြာခင်မှာ အရွယ်ရောက်လာတော့မှာပဲ” ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အိပ်မက်မက်နေသော အေဗရယ်မှာ ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏ လက်သီးလေးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းရင်း “ရှဖေး... မြန်မြန်လုပ်၊ သူ့ကို အနိုင်တိုက်စမ်းပါ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ဘဏ္ဍာစိုးအိုကြီးမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမအား စောင်ကို သေချာ ပြန်ခြုံပေးလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

“သခင်မလေး နေမကောင်းလို့ ဒီအပတ် သင်တန်းတွေ အားလုံးကို ဖျက်လိုက်မယ်၊ ဆရာတွေကိုလည်း လာစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ အကြောင်းကြားလိုက်ပါ” ဘဏ္ဍာစိုးအိုကြီးက အပြင်တွင် စောင့်နေသော အစေခံများအား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဆံပင်ကောက်ကောက်နှင့် အစေခံမလေး တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း “အကယ်၍ သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မကြီးတို့က မေးလာရင် ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲဟင်” စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ဘဏ္ဍာစိုးအိုကြီးကမူ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် “ငါ သခင်ကြီးတို့နဲ့ စကားပြောလိုက်မယ်၊ ကဲ... မင်းတို့ သွားလို့ ရပြီ” ဟု လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အစေခံမလေးများမှာ ခေါင်းညိတ်၍ ခမ်းနားလှသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဘဏ္ဍာစိုးအိုကြီးမှာမူ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ယူ၍ အေဗရယ်၏ အခန်းတံခါးဝတွင် ချကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှေးဟောင်း ပုရပိုက်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ အားရပါးရ ဖတ်ရှုနေသည်ပေ။

ကမ္ဘာမြေ၊ တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂ၏ "အကျပ်အတည်း" အဆင့် စစ်ဆေးမှု အခြေစိုက်စခန်း ဒုတိယအဆင့် စစ်ဆေးမှုတွင် လျှောက်ထားသူများကို ၁၈ အုပ်စု ခွဲခြားထားပြီး အုပ်စုတစ်ခုစီမှ အောင်နိုင်သူမှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်ရောက်ခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့ ပါဝင်သော အမှတ် ၃ အုပ်စုမှအပ ကျန်ရှိသော ၁၇ အုပ်စုမှာ သူတို့၏ ပွဲစဉ်များကို အဆုံးသတ်ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့၏ အလွန်အမင်း ရှည်လျားလှသော တိုက်ပွဲကြီး မပြီးဆုံးသရွေ့ နောက်ဆုံးအဆင့် စစ်ဆေးမှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂမှ ဝန်ထမ်းအချို့မှာ ကမ္ဘာဂြိုဟ်ပေါ်မှ စတင် ထွက်ခွာနေကြပြီဖြစ်သလို ဂြိုဟ်ပတ်လမ်းတွင် ရှိနေသော ပဉ္စမမြောက် ရေတပ်စု ၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာလည်း ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် စစ်ဆေးမှုတွင် လျှောက်ထားသူ ၁,၀၀၀ အောက်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ဝန်ထမ်း အမြောက်အမြားကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဆက်လက် ထားရှိခြင်းမှာ အရင်းအမြစ်နှင့် လူအင်အား ဖြုန်းတီးရာ ရောက်သည်။ ထို့ပြင် တစ်ရက် ပိုနေတိုင်းလည်း အပို ကုန်ကျစရိတ်များ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဝန်ထမ်းများ၏ လစာမှာ ပြဿနာ မဟုတ်သော်လည်း ပဉ္စမမြောက် ရေတပ်စု အတွက်မူ ကင်းလှည့်နေရသော တစ်ရက်ချင်းစီတိုင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်သော ငွေပမာဏများ ကုန်ကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းမှာ ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့ တိုက်ပွဲ အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်သွားရန် မျှော်လင့်နေကြသည်၊ သူတို့နှစ်ဦးကြားက အဆုံးမရှိသော လုံးထွေးသတ်ပုတ်မှုများ ပြီးဆုံးသွားမှသာ အခက်အခဲပေါင်းစုံ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဤစစ်ဆေးမှုကြီးမှာလည်း အပြီးသတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့ကမူ ထိုသူများ ဘာတွေးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိုက်ခိုက်ရသည့် အရသာတွင် လုံးဝ နစ်မျောနေကြပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် မေ့လျော့နေကြသည်။ သူတို့အတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ သူတို့ ဆင်နွှဲနေသော ဤရူးသွပ်ဖွယ် တိုက်ပွဲကြီးသာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟိုင်လီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ စစ်ဆေးရေး ဌာနချုပ်ရှိ ကြီးမားသော မျက်နှာပြင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးအပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေသည်။

ထိုလှပသော အမျိုးသမီးမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ပြစ်ချက်မရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် အေးစိမ့်လှသော ရဲ့ရှောင်ဟန် ပင် ဖြစ်သည်။

မူလ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်းဆိုပါက ရဲ့ရှောင်ဟန်သည် သူမနှင့်အတူ ပါလာသော သင်္တန်းသား ၂,၀၀၀ ကျော်နှင့်အတူ ကောင်းကင်သတ်ဖြတ်ရေး လေ့ကျင့်ရေးစခန်း သို့ ပြန်သွားသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့မှာ ကူညီပေးရန် လာရောက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး စစ်ဆေးမှု ကိစ္စများကိုမူ စစ်ဆေးရေး ဌာနကသာ ကိုင်တွယ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ရဲ့ရှောင်ဟန်သည် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမသည် နေ့တိုင်းပင် ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ရာ နေရာတစ်ဝိုက်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်တွင် စင်မြင့်ရှိရာသို့ တိတ်တဆိတ် သွားကာ ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့၏ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။

အခြားသူများမှာမူ ဤအချက်ကို သတိမပြုမိကြသော်လည်း ရှောင်ဟိုင်လီ ကမူ ရဲ့ရှောင်ဟန် မပြန်သေးခြင်းမှာ ရှဖေး တစ်ယောက်တည်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေသည်။

ယခုအချိန်တွင်လည်း ရဲ့ရှောင်ဟန်မှာ တတိယထပ်ရှိ အမှတ် ၂၁ စင်မြင့်တွင် ရှိနေပြန်ပေပြီ။ စင်မြင့်၏ ပတ်လည်တွင် တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂ ဝန်ထမ်းအချို့နှင့် စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသော လျှောက်ထားသူ ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ ရှဖေးသည် ချန်သုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကြားမှ ကပ်သီလေး လွတ်မြောက်သွားတိုင်း ထိုလူများမှာ တစ်ပြိုင်တည်း ဟာခနဲ၊ ဟင်ခနဲ အော်ဟစ်နေကြသည်၊ သိသာသည်မှာ ထိုသူအားလုံးမှာ ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦး၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် တိုက်ပွဲတွင် လုံးဝ စီးမျောနေကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ရဲ့ရှောင်ဟန်သည် ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးလိုက်ပြီး စင်မြင့်ကို တစ်ပတ် ပတ်ကြည့်လိုက်ကာ သူမ ဝင်လာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမသည် ထွက်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မူ စင်မြင့်ဘက်သို့ တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်နေတတ်ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်နေသည်၊ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးတောနေဟန် ရှိသည်။

ရှောင်ဟိုင်လီသည် ဤအရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်ရေး မျက်နှာပြင်များမှတစ်ဆင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသဖြင့် သူ၏ သွားများကို အံကြိတ်ကာ မျက်နှာမှာလည်း ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်။

စောင့်ကြည့်ရေး အခန်းထဲတွင် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များစွာ ရှိနေသည်။ ရှောင်ဟိုင်လီသည် သူ၏ ရူးသွပ်နေသော အမူအရာများကို အခြားသူများအား မမြင်စေလိုသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရပြီး ရှဖေးအား သူ၏ စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ပေါင်း သောင်းချီ၍ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဥက္ကဋ္ဌ ရောဘတ်သည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်၊ “ရှောင်ဟိုင်၊ အပြင်က သတင်းထောက်တွေက ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ”

“ဟဲဟဲ... သူတို့က အချိန်တွေ အများကြီး ယူနေတဲ့ အဲဒီပွဲကို အင်တာဗျူးဖို့ လာကြတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ သမဂ္ဂက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခွင့်ကို ရုပ်မြင်သံကြား ဌာန ခြောက်ခုကိုပဲ ရောင်းထားတာလေ၊ အင်တာဗျူးခွင့်ကိုတော့ မရောင်းထားဘူး၊ အဲဒါကြောင့် သူတို့ အပြင်မှာ စုရုံးနေကြတာပါ”

ရှောင်ဟိုင်လီသည် အလျင်အမြန်ပင် နောက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ ဆရာအား ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဩော် အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့၊ သူတို့အတွက် တည်းခိုဖို့နဲ့ စားသောက်ဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ၊ လျစ်လျူမရှုမိစေနဲ့၊ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့ တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂ အနေနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းစာ ရှင်းလင်းပွဲ တစ်ခု ပြုလုပ်ပေးမယ်လို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ” ရောဘတ်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့ သတင်းစာ ရှင်းလင်းပွဲ လုပ်ရတာလဲဟင်၊ သမဂ္ဂမှာ တစ်ခုခု ကြေညာစရာ ရှိလို့လား” ရှောင်ဟိုင်လီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။

ရောဘတ်က ရှောင်ဟိုင်လီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် “ဒါဟာ ပါရမီရှင်တွေအပေါ်မှာ တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂ ထားရှိတဲ့ သဘောထားကို ပြသနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပဲ၊ ငါက တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂ ဟာ စကြဝဠာထဲမှာ နံပါတ်တစ် သမဂ္ဂဖြစ်တယ်ဆိုတာကို အဲဒီ 'ဟားမစ်ဂိုဏ်း' က လူတွေကို ပြချင်လို့ပါ” ဟု ဆိုလေသည်။

ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့မှာ ၂၁ ရက်တိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ခန့်မှန်းထားမိမည် မဟုတ်ချေ နာရီပေါင်း ၅၀၀ ကျော်ကြာအောင် မရပ်မနား ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေရသော ဤမျှ ရှည်လျားလှသော တိုက်ပွဲကြီးမှာ သာမန်လူများကို နေသာသာ၊ ထိပ်တန်း စစ်သည်တော်များကိုပင် အပြင်းအထန် စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြယ်တာရာ နယ်မြေ၏ ထောင့်အသီးသီးတွင် လူတိုင်းမှာ ဤထိတ်လန့်ဖွယ် တိုက်ပွဲအကြောင်းကိုသာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ တိုက်ပွဲ ကြာချိန် အလွန်ရှည်လျားလှသည်မှအပ ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့သည် ဤအရာကို မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသနည်း ပြောလိုက်သည်ကိုလည်း လူတိုင်း သိလိုနေကြသည်။

သာမန်လူတစ်ဦးမှာ ၂၄ နာရီ မအိပ်ဘဲ နေရုံဖြင့် အလွန်အမင်း အိပ်ငိုက်လာတတ်သည်။ စုစုပေါင်း ၂၁ ရက်နှင့် ၂၁ ည ပြောလိုက်သည်မှာ မည်သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်မှ မရှိခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်သည်။

ထူးကဲလှသော စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနှင့် သံမဏိကဲ့သို့သော ဇွဲနပဲ မရှိဘဲနှင့်မူ ဤအရာကို ဘယ်လိုမှ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အမှန်စင်စစ် ရှဖေးရော ချန်သုန်းပါ ဤနာရီ ၅၀၀ အတွင်းမှာ တစ်ခါမျှ အနားမယူခဲ့ကြဘဲ စက္ကန့်တိုင်းကို မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း ရှိနေခြင်းက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အားအင်များကိုသာမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားအင်များကိုပါ များစွာ ကုန်ခမ်းစေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ မည်သူ နိုင်မည်၊ ရှုံးမည် ပြောလိုက်သည်မှာ အဓိက မဟုတ်တော့ချေ။ ဤကဲ့သို့သော မကြုံစဖူး စံချိန်ကို တင်နိုင်ခြင်းမှာပင် သူ့အလိုလို ကြီးကျယ်လှသော အောင်မြင်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေပေပြီ။

တိုက်ပွဲအရူး ချန်သုန်း နှင့် ရူးသွပ်သော ရှဖေး ဟူသော နာမည်များမှာ တောမီးပမာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်၊ ဤမျှ ရူးသွပ်သော အရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်မှာ သူတို့ နှစ်ဦးမှာ အရူးများ မဟုတ်ဘဲ အခြား မည်သည့်အရာ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

ရှဖေးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေပြီး ချန်သုန်း ရှိရာသို့ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ယိုင်လဲမတတ် လျှောက်လှမ်းနေသည်၊ သူ၏ ဦးနှောက်မှာမူ လုံးဝ ဗလာ ဖြစ်နေခဲ့ပေပြီ။ သူသည် ဘာဖြစ်လို့ တိုက်ခိုက်နေရသလဲ ပြောလိုက်သည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ချေ။ သူ သိထားသည်မှာ သူ ဆက်လက် တောင့်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး မည်သို့ပင် ဖြစ်ပါစေ လဲကျမသွားရဘူး ဆိုသည့် အချက်သာ ဖြစ်သည်။

ချန်သုန်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ရှဖေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးကာ တိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ သူ၏ ခြေထောက်ကို မ၍ မရတော့ချေ။ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ အလွန်ပင် လေးလံနေပြီး ရှိသမျှ အားအင်ကုန် ထုတ်သုံးသော်လည်း လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

ထိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အနီးကပ် ရှိနေသော ရုပ်သေးရုပ် နှစ်ရုပ်နှင့် တူလှသည်၊ တစ်ဦးက လက်သီးဖြင့် အသာအယာ ထိုးလိုက်လျှင် နောက်တစ်ဦးကလည်း သူ၏ ဓားဖြင့် အလိုက်သင့် ပြန်လည် ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးလှပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များလည်း မရှိသည်မှာ မြင်သာလှသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ကျန်ရှိနေသော အားအင် အနည်းငယ်ကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြု၍ ဆက်လက် တောင့်ခံနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒေါက်...

ရှဖေး၏ အလင်းလိုက်တန်းတန်း မှာ ချန်သုန်း၏ ထူထဲလှသော ရေခဲချပ်ဝတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း ၎င်းမှာ ကလေးတစ်ဦး၏ ရိုက်ချက်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် ပျော့ပြောင်းနေပြီး မည်သည့် အားမျှ မပါဝင်တော့ချေ။

ဒေါက်...

ချန်သုန်း၏ လက်မောင်းမှာလည်း ရှဖေး၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခက်ခဲစွာ ကျရောက်သွားသဖြင့် ရှဖေးမှာ ခေတ္တမျှ ယိုင်သွားခဲ့ရသည်။

ဝန်ထမ်းများနှင့် လျှောက်ထားသူများမှာ လက်ခုပ်တီး၍ အားပေးလိုက်ကြသည်၊ စိတ်နုသော မိန်းကလေး အချို့မှာမူ တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ပင် သုတ်နေကြသည်။ ဤအချိန်တွင် တိုက်ပွဲအတွင်း၌ ကြည့်ရှု အားကျစရာ ဘာမှ မရှိတော့သော်လည်း ၎င်းမှာ လူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုမူ အပြင်းအထန် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

စုစုပေါင်း ၂၁ ရက်တိုင်တိုင် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်းမှာ မည်မျှအထိ ကြီးကျယ်လှသော လုပ်ရပ်ပါလိမ့်။ ဤစကြဝဠာအတွင်း၌ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ပင် ရနိုင်သည်ပေ ဤခံစားချက်မျိုးမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူများသာမက အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးရှိ ပရိသတ်များမှာလည်း ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့အား လက်ခုပ်တီး ချီးကျူးနေကြသည်။ သူတို့ ပြသခဲ့သော လူသားထက် သာလွန်သည့် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားနှင့် စိတ်ထဲတွင် ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်သော မှတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပေပြီ။

ပညာရှင်များမှာ အခြားသူများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီကြသည် ဆိုပါစို့၊ သို့သော်လည်း ချန်သုန်း နှင့် ရှဖေး ကဲ့သို့သော သူများသည်လည်း သူတို့၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ထိုနည်းတူစွာပင် လေးစားအားကျမှုကို ခံယူထိုက်သူများပင် ဖြစ်သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

ရုပ်သေးရုပ် နှစ်ရုပ်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဆက်လက် ရိုက်နှက်နေကြသော်လည်း အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို နှေးကွေးလာပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပိုမို လေးလံလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှဖေးရော ချန်သုန်းပါ သူတို့၏ အဆုံးစွန်သော အမှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြပြီး ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦးစလုံးမှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လဲကျသွားခဲ့ကြလေသည်။

ရှဖေးမှာ ပြန်လည် ထရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ နာခံခြင်း မရှိတော့ချေ။ အသည်းအသန် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် ရှဖေးသည် အေးစိမ့်လှသော ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက် လှဲလျောင်းလိုက်ရသည်။ သူသည် အပေါ်မှ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးစလေး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သရေပွဲ

အင်အား အဆင့် ၁ ရထားသူနှင့် အဆင့်အနိမ့်ဆုံး ရထားသူတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းစွာ သရေပွဲဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ တိုက်ပွဲတစ်ခု သရေကျခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

၅၀၅ နာရီ၊ ၁၁ မိနစ် နှင့် ၃၇ စက္ကန့် ဒါဟာ စံချိန်သစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှ လိုက်မမီနိုင်မယ့် စံချိန်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ” “တကယ့်ကို ကြီးကျယ်လှတဲ့ တိုက်ပွဲပဲ ငါတော့ ဒီနေ့မှ ဗဟုသုတတွေ အများကြီး ရလိုက်တာပဲ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုက ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး”

စင်မြင့် ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဖြစ်နေကြပေပြီ အန်ဒရို ကြယ်တာရာ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးလည်း အားပေး အော်ဟစ်နေကြပေပြီ။ဤတိုက်ပွဲကြောင့် ကြယ်တာရာ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးသည် တိုက်ပွဲအရူးများဖြစ်သော ရှဖေး နှင့် ချန်သုန်း တို့၏ အမည်များကို သိရှိသွားခဲ့ကြပေပြီ။