ပဉ္စမမြောက် စစ်မှန်သော ကိုယ်ထည် အသူရာ ဧကရာဇ်

လက်ရှိ အချိန်တွင် သူသည် မောက်မာရဲစွမ်း မရှိတော့ပေ။ ခုနက သူပြောခဲ့သည့် "နှစ်ယောက်တစ်ယောက် တိုက်မည်" ဆိုသော စကားမှာလည်း လုံးဝ ရယ်စရာကောင်းသော ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသွားလေပြီ။

*ထွက်ပြေးရမယ်*

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဟေးဖုန်းသည် ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်များကို ဆက်တိုက်ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာကာ အိုးရန် မျိုးနွယ်စု နယ်မြေအတွင်းမှ အစွမ်းကုန် အရှိန်မြှင့်၍ ထွက်ပြေး တော့သည်။

သူသည် အဝေးသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ပင် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လုံးဝကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူအလိုချင်ဆုံးအရာမှာ ထိုမိစ္ဆာနှင့် အဝေးဆုံးသို့ ရောက်သွားရန်သာဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူသေချာပေါက် သေရပေတော့မည်။

ထိုအခိုက်တွင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော လက်သီးအရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက် လာတော့သည်။

“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း”

ဟေးဖုန်း၏ နောက်ကျောမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အရေခွံနှင့် အသားစိုင်များမှာ တစ်စစီ လွင့်စင် သွားရသည်။

ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် သူ၏ကျောပြင်မှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး လုံးဝ ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။

သူ၏ ပုခုံးရိုးမှာလည်း အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားကာ လက်နှစ်ဖက်စလုံး ပြတ်တောက်သွားရသည်။

အင်မော်တယ် သွေးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖရိုဖရဲ စင်ဟပ်သွားပြီး အသားစိုင်များမှာလည်း မြေပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲ ကျဆင်းကုန်သည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဤအခြင်းအရာက အိုးရန် မျိုးနွယ်စုဝင်များကို လုံးဝ ရူးသွပ်သွားစေတော့သည်။

“ဒုတိယခေါင်းဆောင်ပါ သေတော့မှာလား”

ရှန့်ရွှေတောင်ထိပ်မှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ဓားပြများအားလုံးမှာ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းကုန်ကြသည်။

သူတို့သည် ဟေးဖုန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေခြင်းတရားကို ကြိုတင်မြင်ယောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့အားလုံးမှာ လုံးဝ ပျာယာခတ်သွားကြပြီး မျက်နှာများတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှု များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

“ဝုန်း”

ယဲ့ဖန်သည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်မံပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဟေးဖုန်း၏ ခါးလယ်တည့်တည့်ကို ထိမှန် သွားတော့သည်။

“ဂျွတ်”

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဟေးဖုန်း၏ ခါးတစ်ပြင်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဟေးဖုန်းသည် ခန္ဓာကိုယ် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဝေါ့”

ဟေးဖုန်းသည် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လေသည်။

“ငါ့ကိုမသတ်ပါနဲ့၊ ငါ့ကိုမသတ်ပါနဲ့”

သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသော်လည်း ပို၍ပင် မြန်မြန် ထွက်ပြေးနေသေးသည်။

သူ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

*နတ်ဆိုး*

*ဒီလူက တကယ့်ကို နတ်ဆိုးပဲ*

*ဝူကျန်းယွဲ့ထက်တောင် ပိုပြီး ရက်စက်သေးတယ်*

“မင်း ငါ့လူတွေကို သတ်တုန်းက... ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ရော မတွေးခဲ့မိဘူးလား”

အရိပ်တစ်ခုအလား လိုက်ပါလာသော ယဲ့ဖန်၏ အသံသည် ဟေးဖုန်း၏ နားစည်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေ တော့သည်။

“ငါ့အနားက ထွက်သွားစမ်း၊ ထွက်သွားကြစမ်း”

ဟေးဖုန်းသည် ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ကြက်သီး တဖြန်းဖြန်း ထလာပြီး အမူအရာမှာလည်း လုံးဝ ရူးသွပ် သွားတော့သည်။ ရုတ်တရက် သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ယဲ့ဖန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ သူ၏ပါးစပ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အနက်ရောင် အလင်းတန်းများကို စတင်မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်

“ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်”

ယဲ့ဖန်၏ ပုံရိပ်မှာမူ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နေရာအနှံ့တွင် လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ခဏချင်း ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် ယဲ့ဖန်သည် ဟေးဖုန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော လက်ကြီးတစ်ဖက်သည် ဟေးဖုန်း၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ဆို့ လိုက်ပြီး သူ၏ဦးခေါင်းကို မလှုပ်နိုင်အောင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။

စူးရှလှသော ညှစ်ခြေခံရသည့် နာကျင်မှုသည် ဟေးဖုန်း၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ သူ့ကို အေးစက်စက် မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော အမျိုးသားကို အသနားခံသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လွန်းလှပြီး သူ့ကို နိမ့်ကျသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေခြင်းပင်။

မောက်မာသည်။ အထင်သေးလွန်းလှ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ယဲ့ဖန်သည် သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟေးဖုန်း၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့သည်။

“ဂျွတ်”

“ဖူး”

ထူးဆန်းသော အသံနှစ်ခုမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ဟေးဖုန်း၏ ဦးခေါင်းခွံကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲခွာပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သွေးများမှာလည်း အထိန်း အကွပ်မဲ့စွာ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

သွေးပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ လူမဆန်လှပေ။ သက်ရှိထင်ရှား လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဆွဲခွာပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

သို့သော် အိုးရန် မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာမူ ရူးသွပ်မတတ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများ ထဲတွင်လည်း ပြင်းထန်သော အမုန်းတရားများ အရောင်ဟပ်နေကြသည်။

သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ဤလူယုတ်မာသည် နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့်ထိုက်တန်သော အကျိုးပေးကို ခံစားလိုက်ရပြီ မဟုတ်ပါလား။

ဟေးဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အပေါ်သို့ လန်တက်သွားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း အတက်ရောဂါ အသည်းအသန် ထနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေတော့သည်။ သူ၏ အသက်စွမ်းအားများသည် ယဲ့ဖန်၏ လက်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ချုပ်ငြိမ်းသွားရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ရှိနေသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ဓားပြများအားလုံးကို ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားစေပြီး ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

သူတို့ကိုယ်သူတို့ လူဆိုးများဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ယဲ့ဖန်၏ လုပ်ရပ်မှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုရက်စက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

ယဲ့ဖန်၏ လက်ထဲမှ ဟေးဖုန်းကို ကြည့်ရသည်မှာ လည်လှီးခံထားရပြီး သေမည့်အချိန်ကို စောင့်နေသည့် ကြက်တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ယဲ့ဖန်အတွက်မူ အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်ရသကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းပြီး အေးဆေးလွန်းလှသည်။

*ဒီလူကမှ တကယ့် လူဆိုးအစစ်ပဲ*

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အိုးရန်ညီအစ်ကိုများမှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။ အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် နှစ်ဦးစလုံးကို ယဲ့ဖန်က အလွယ်တကူ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့ညီအစ်ကိုသာ ဤမိစ္ဆာနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်လည်း ရလဒ်မှာ ထူးမည်မဟုတ်ဟု တွေးမိနေကြသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ဟေးဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နောက်ဆုံးသော သွေးတစ်စက်အထိ ကုန်စင်သွားအောင် စောင့်ဆိုင်းနေ ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ့ကို အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

“ဘုန်း”

ဟေးဖုန်း၏ အလောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး သွေးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

“ဒုန်း ဒုန်း”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟေးရှန်းညီအစ်ကိုများ၏ လက်အောက်ခံများ အားလုံးသည် ယဲ့ဖန်ရှေ့တွင် ဒူးထောက် လိုက်ကြသည်။

“အရှင်... ကျွန်တော်တို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ကို သနားပါဦး”

သူတို့သည် ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးကြသည်။ သူတို့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းလာကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းနှင့် နောင်တတရားတို့မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေတော့သည်။ သူတို့သည် အိုးရန် မျိုးနွယ်စု၏ အရှိန်အဝါကို မစိန်ခေါ်ဝံ့တော့သလို၊ ဤရက်စက် ကြမ်းကြုတ်လှသော မိစ္ဆာကိုလည်း ရင်မဆိုင်ဝံ့ကြတော့ပေ။

“ငါ့လူတွေကို စော်ကားတဲ့သူတွေ အကုန်သေစေရမယ်၊ သတ်ပစ်ကြစမ်း”

ယဲ့ဖန်သည် ကြွေးကြော်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တိမ်တိုက်များပေါ်မှနေ၍ သားကောင်ကို ချောင်းနေသည့် သိန်းငှက်တစ်ကောင်အလား ဒေါသတကြီး ခုန်ဆင်းလာကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

“ပြေးကြဟေ့”

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူမိုက်အားလုံးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထွက်ပြေး ကြတော့သည်။

သို့သော် ပုရွက်ဆိတ်တစ်အုပ်က အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်တစ်ဦး၏ လက်ခုပ်ထဲမှ မည်သို့ လွတ်မြောက် နိုင်ပါမည်နည်း။

“ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ်”

နှလုံးကို ဖောက်ထုတ်ပစ်သည်။ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်သည်။ လည်ပင်းကို ညှစ်သတ်သည်။

ယဲ့ဖန်၏ သတ်ဖြတ်ပုံ နည်းလမ်းများသည် သပ်ရပ်ပြီး ထိရောက်လွန်းလှသည်။ တစ်စက္ကန့်လျှင် တစ်ယောက် နှုန်းဖြင့် မဆိုင်းမတွဘဲ ရက်စက်ပြတ်သားစွာ စီရင်နေတော့သည်။

ဆယ်ယောက်။ တစ်ရာ။ ရာနှင့်ချီသော လူများ။

အားလုံး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီ။

အိုးရန် မျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေအတွင်း အလောင်းများမှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေပြီး တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။

“အားရစရာကြီး”

အိုးရန်ချန်းသည် အားရပါးရ တဟားဟား ရယ်မောတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

“ဒါဟာ ငါတို့ အိုးရန် မျိုးနွယ်စုကို စော်ကားတဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ”

“ဒါဟာ ငါတို့ မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို မလေးမစားလုပ်တဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ”

အိုးရန် မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ယဲ့ဖန်သည် တကယ့်ကို လွှမ်းမိုး ချုပ်ကိုင် နိုင်စွမ်း ရှိလွန်းလှသည်။ ဟေးရှန်းညီအစ်ကိုများ ခေါ်ဆောင်လာသမျှ လူအားလုံးကို သူတို့ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

တစ်ယောက်မှ အသက်မချန်ခဲ့ပေ။ တစ်မိနစ်သာ ကြာခဲ့သည်။

သတ်ဖြတ်သည့် အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ ယဲ့ဖန်က ထိုလူများကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူတို့မှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံးသွားသည်ကိုသာ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

ထိုအချိန်တွင် အံ့ဩဆုံးဖြစ်နေသူများမှာ အိုးရန်ယိ နှင့် ဝူရို့ဟုန် တို့ ဖြစ်သည်။

“လူပြိန်းက အပေါ်ယံ အပျော်အပါးကို မြင်ပြီး၊ ပညာရှင်ကတော့ နည်းစနစ်ကို မြင်တယ်” ဆိုသကဲ့သို့ပင်။

ယဲ့ဖန် ယခုလေးတင် ပြသသွားသော စွမ်းရည်မှာ သူတို့ထက် တစ်ဆင့်မက သာလွန်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။

“မင်းသာဆိုရင်... ဒီလောက်အထိ ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်နိုင်ပါ့မလား”

အိုးရန်ယိက ဝူရို့ဟုန်ကို ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ဝူရို့ဟုန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ယဲ့ဖန်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်နေရာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ လူတိုင်းသည် ယဲ့ဖန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မထိန်းချုပ် နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကိုးကွယ်နေသည့်အလားပင်။

အိုးရန် မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် မာနတတ်သော လူမျိုးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ယဲ့ဖန်သည် သူတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ယူမှု ဖြစ်နေလေပြီ။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်

ယဲ့ဖန်သည် ကျုံးလီအာ နှင့် အခြားသော အမျိုးသမီးများထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် ကြည့်မကောင်းလှပေ။

ထိုအခါ အမျိုးသမီးများသည် ကြောင်ကိုမြင်သော ကြွက်များအလား လှည့်ထွက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစား ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခက်ခဲလှသော လှုပ်ရှားမှု များကြောင့် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ သူတို့၏ အရှိန်မှာ ခရုတစ်ကောင် သွားနေသကဲ့သို့သာ ရှိတော့သည်။

ယဲ့ဖန်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထန်ယွင်အာ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူမသည် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်သွားပြီး တုန်ရီသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မကို မကြည့်ပါနဲ့။ ရှင် ကျွန်မကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ မြင်မှာကို မလိုလားဘူး”

မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သူမချစ်သော အမျိုးသားအတွက်သာ ပြင်ဆင်ခြယ်သတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

အမျိုးသမီးများသည် သူတို့ အချစ်ဆုံးသူကို သူတို့၏ အလှပဆုံးသော ပုံစံကိုသာ ပြသလိုကြပြီး သူတို့၏ အရုပ်ဆိုးဆုံးသော ပုံစံကို ချစ်သူက မြင်သွားမည်ကိုလည်း အမြဲ စိုးရိမ်တတ်ကြသည်။

“ဖန် ... ကျွန်မတို့က ရှင့်နဲ့ မထိုက်တန်တော့ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ကို မေ့လိုက်ပါတော့”

ကျုံးလီအာသည် ဤစကားကို လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြောလိုက်ရာ၊ သူမ၏ လက်သည်းများမှာ လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်ပြီး သွေးပင် ထွက်လာတော့သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ကြေကွဲနေရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဆရာ ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဆရာ့ရဲ့ ဇနီးသည်တွေကို ကျွန်မ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး”

အိုးရန်ယွင်သော်သည် သူမကိုယ်သူမ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသဖြင့် မျက်ရည်များကို အဆက်မပြတ် သုတ်နေရှာသည်။

ယဲ့ဖန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ဒါ မင်းအပြစ်မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ”

ထို့နောက် ယဲ့ဖန်သည် ထန်ယွင်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူရှိရာဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဘယ်လိုပုံစံပဲ ဖြစ်သွားဖြစ်သွား ... မင်းတို့က ငါ့မိန်းမတွေပဲ၊ ငါ 'ယဲ့ဖန်' ရဲ့ မိန်းမတွေ။ ကောင်းကင်ဘုံ ကလည်း မင်းတို့ကို သတ်လို့မရဘူး၊ တာအိုကလည်း မင်းတို့ကို ဖျက်ဆီးလို့မရဘူး။ မင်းတို့ဟာ ထာဝရအသက်နဲ့ ထာဝရသုခကို ခံစားရစေရမယ်”

“ဝုန်း”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အားကောင်းသော အသက်စွမ်းအင် တစ်ခုသည် ယဲ့ဖန်ထံမှ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက် လာတော့သည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရှိ အရာအားလုံးသည် ရှင်သန်ကြီးထွားလာကြပြီး နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိ လာသကဲ့သို့ ပန်းပေါင်းစုံမှာလည်း ဖူးပွင့်လာကြတော့သည်။

အဆုံးမဲ့သော စိမ်းလန်းစိုပြေမှုများသည် အိုးရန် မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အံ့သြဝမ်းသာသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“မိန်းမ၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် အသက်ပြန်ရှင်လာတာလဲ၊ မိန်းမရေ”

“ကလေး၊ မင်း ... မင်း နေကောင်းသွားပြီလား”

“ငါ့သားလေး ... ငါ့သားလေး ... မင်း ပြန်ထလာနိုင်ပြီပဲ”

လက်ရှိ အိုးရန် မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းကာ ပြန်လည် နုပျို ကျန်းမာ လာသည်ကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

၎င်းနောက်တွင်မူ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြန်သည်။

အဆုံးမဲ့သော အင်မော်တယ် နယ်မြေအတွင်း၌ ကောင်းကင်ကို အာခံနိုင်သော စိမ်းလန်းသော ကြာပန်းကြီး တစ်ခုသည် မဟာ တာအိုကို ဖိနှိပ်ထားပြီး၊ အရပ်မျက်နှာ ရှစ်ခွင်လုံးကို တုန်လှုပ်စေကာ ကောင်းကင်ယံကို ခွဲထွက် နိုင်သော ကမ္ဘာဦးစွမ်းအင်များစွာကို ဖြန့်ကျက်နေတော့သည်။

၎င်းမှာ ထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည့် “ထာဝရပွင့်သော နတ်ပန်း” ပင် ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖန်၏ နောက်ထပ် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာခြင်းပင်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အိုးရန်ယိသည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။

“ထာဝရ မသေမျိုးပန်း၊ ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ ဖြစ်ရပ်ပဲ”

“ဒီစွမ်းအားရဲ့ အရှင်သခင်ဟောင်းက... အသူရာ ဧကရာဇ်ပဲ”

ဧကရာဇ် ကိုးပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သော အသူရာ ဧကရာဇ်။

အသူရာ ဧကရာဇ်သည် ငါးပါးသော ဓာတ်ကြီးများ၏ နတ်ဘုရား၊ အရာခပ်သိမ်း၏ ဧကရာဇ်နှင့် လမ်းစဉ်အားလုံး၏ အရှင်သခင် ဖြစ်ပေသည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် ထာဝရ စိမ်းလန်းစိုပြေနေမည့် ကြာပန်းတစ်ပွင့်။

*ငါ့ရှေ့ကလူက ... တကယ့်ကို အသူရာ ဧကရာဇ်ရဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆန်းကို အမွေဆက်ခံ ရရှိထားတာပဲ*

*ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ*

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အိုးရန် မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးသည် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ကြည်ညို လေးစားမှုများသည် ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အကယ်၍ ယဲ့ဖန်က သူတို့ကို ယခုနေရာတွင်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန် ခိုင်းစေဦးတော့၊ သူတို့သည် မဆိုင်းမတွဘဲ သူတို့၏ လည်ချောင်းများကို သူတို့ဘာသာ လှီးဖြတ်ပစ်ကြပေလိမ့်မည်။

မည်သူမျှ အသံမထွက်ဝံ့ကြပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စကားတစ်လုံး ပြောလိုက်ခြင်းသည်ပင် ယဲ့ဖန်ကို စော်ကားရာ ရောက်မည်ဟု သူတို့ ခံစားနေရသည်။

ဧကရာဇ် ကိုးပါး။

ဤသူများသည် ပြည်နယ် ကိုးခုပေါ်တွင် အကြည်ညိုခံရဆုံးသော ဧကရာဇ် ကိုးပါး ဖြစ်ကြသည်။ ထိုတိုက်ကြီး၏ အကျိုးအတွက် သူတို့သည် သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အခွင့်အရေးကိုပင် မနှမြောဘဲ စွန့်လွှတ်ခဲ့ ကြသူများ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အောင်မြင်မှုများကို နောက်မျိုးဆက်များက လေးစားအားကျကြပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှလည်း ကိုးကွယ်ပူဇော်ကြသည်။

ယဲ့ဖန်အနေဖြင့် ထိုဧကရာဇ်များထဲမှ တစ်ပါး၏ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံခွင့်ရရှိခြင်းမှာ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတို့၏ ကောင်းချီးပေးမှုပင် ဖြစ်သည်။

အသူရာ ဧကရာဇ်က ယဲ့ဖန်ကို သူ၏ အရိုက်အရာ ဆက်ခံသူအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ပုံရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ယဲ့ဖန်သည် အသူရာ ဧကရာဇ်ကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာမှ မည်သူမျှ မအာခံဝံ့သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း သူရဲကောင်းကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာပေတော့မည်။

အိုးရန် မျိုးနွယ်စုအတွက် အခွင့်အရေး ရလေပြီ။

သို့သော် အိုးရန်ယွင်သော်မှာမူ များစွာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ယဲ့ဖန် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ကြိုတင် သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းပြင် ... ယဲ့ဖန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အသူရာ ဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်း မကသေးကြောင်းကိုလည်း သူမ သိထား ပါသေးသည်။

အိုးရန်ချန်း၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူသည် အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်ချင်သော်လည်း မဝံ့ရဲပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် အိုးရန် မျိုးနွယ်စုသည် နောက်ဆုံးတွင် စစ်မှန်သော ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို ကြိုဆိုခွင့်ရရှိခဲ့လေပြီ။

အသူရာ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားသော အခွင့်ထူးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ... ယဲ့ဖန်သည် အသူရာ ဧကရာဇ်၏ အရိုက်အရာ ဆက်ခံသူမဟုတ်ဘဲ အသူရာ ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည်ကိုမူ အိုးရန် မျိုးနွယ်စုဝင်များ လုံးဝ ထင်မှတ်ထားမိမည် မဟုတ်ပါ။

ထို့နောက်တွင်မူ ထန်ယွင်အာ၏ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များသည် တောက်ပြောင်သည့် အနက်ရောင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာလည်း ယခင်ကကဲ့သို့ နုပျိုချောမွေ့သော အထိအတွေ့ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရရှိလာသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့် ပြန်လည် ရှင်သန်လာသည့်အလားပင်။ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှ ပေသည်။