ပျော်ရွှင်စွာ အလောင်းရှာဖွေခြင်း

"ချူလျန်…"

စုန့်ချင်းရီတစ်ယောက် ဝမ်းနည်းပက်လက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မျက်ဝန်းများ အလင်းရောင် ကင်းမဲ့သွားသော ချူလျန်ထံသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးသွားလိုက်၏။

စုန့်ချင်းရီ ငိုကြွေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

'ဟမ်... ငါ လှုပ်ရှားလို့ ရနေပြီ...'

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင်၊ ချူလျန်၏ အသက်ကင်းမဲ့နေသောမျက်လုံးများ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီး၊ ကြည်လင်တောက်ပသော အသွင်အပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟူး..."

ချူလျန် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

လျှပ်တစ်ပြတ်စာ ကုန်ဆုံးသွားသော ထိုအခိုက်အတန့်သည် သူ၏ဘဝတွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံး အခိုက်အတန့်ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

...

ယခင်အချိန်က...။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ချူလျန်ကို မြက်တဲအိမ်လေးအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ၊ ဝိညာဉ်ခိုးယူခြင်းအစီအရင်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရဲတင်းသော အကြံဉာဏ်တစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ ချူလျန်တွင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ မုချ သေဆုံးရတော့မည့်အခြေအနေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်က သူတို့အား ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက၊ စုန့်ချင်းရီနှင့် ချူလျန်တို့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို ရယူလိုသဖြင့်၊ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သာမန်အခြေအနေဆိုလျှင်၊ ဤအရာသည် မည်သို့မျှ ထူးခြားမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ စေတီတော်ဖြူထံမှ သူ ရရှိခဲ့သော စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသည့် ဆုလာဘ်တစ်ခုဖြစ်သော ဝိညာဉ်လဲလှယ်မန္တန်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိသည်။

အကယ်၍ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှ ရှိနေမည်ဆိုလျှင်၊ သူ ထိုမန္တန်ကို မှီခိုအားထားရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူ မလျော့သောဇွဲဖြင့် ရုန်းကန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ၎င်းသည် မသေဆုံးမီ တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ဆောင်ရန် အချည်းနှီး ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ထိုအစား၊ သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ကျောဘက်သို့ မသိမသာ ရောက်ရှိစေရန် လှည့်ပတ်ရုန်းကန်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ စေတီတော်ဖြူမှ သိမ်းဆည်းထားသော မန္တန်ပါရှိသည့် ကျောက်စိမ်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို တစ်ဘက်လူ သတိမထားမိစေဘဲ ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ် စုန့်ချင်းရီကို ပစ်မှတ်ထားတော့မည့်အချိန်တွင်၊ ချူလျန်သည် သူ့အား ရန်စပြီး ဒေါသထွက်စေကာ၊ မိမိ၏ဝိညာဉ်ကို ဦးစွာစုပ်ယူစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ချူလျန်၏ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ချူလျန်၏ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူတော့မည့်ဆဲဆဲတွင်၊ ချူလျန်က အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသက်သွင်းလိုက်ချေသည်။

ကျောက်စိမ်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ ချက်ချင်း ကွဲကြေသွားပြီး၊ ဝိညာဉ်လဲလှယ်မန္တန် အသက်ဝင်သွားသည်။ ချူလျန်နှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ ဝိညာဉ်များသည် ခေတ္တမျှ နေရာချင်း လဲလှယ်သွားခဲ့ကြသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ ချူလျန်သည် အာရုံခံစားမှုများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ခေတ္တမျှ ဆုံးရှုံးသွားသည်။ အာရုံခံစားမှုများ ပြန်လည်ရရှိလာပြီးနောက်တွင်ပင်၊ သူ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။

ဤခံစားမှုသည် လူတစ်ယောက် ကိုယ့်လက်မောင်းပေါ်ကိုယ် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်၊ ထုံကျင်သွားကာ မိမိခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းနှင့် တူညီသည်။

ထိုခံစားမှုကို ချူလျန် ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကွာခြားချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ဤတောင့်တင်းမှုသည် အသက်ရှူချိန် (၃)ချက်စာ ကာလမျှသာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ၏ဝိညာဉ်က ချူလျန်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရှင်းပြ၍မရနိုင်အောင် ဝင်ရောက်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သို့သော်၊ ငရဲဘုံကျမ်းမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အမှောင်အလင်းတန်းသည် ယခုအခါ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေသော အရာအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်ရှူချိန် (၃)ချက်စာ အပြည့်အဝ မကုန်ဆုံးမီမှာပင်၊ ငရဲဘုံကျမ်းသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော်၊ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ သေဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ၊ သူ၏ တန်ခိုးစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုပြီး ဖွဲ့စည်းထားသော ဝိညာဉ်ဖောက်သံမှိုသည် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး၊ စုန့်ချင်းရီကို လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ ချူလျန်၏ဘေးသို့ ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အသက်ရှူချိန် (၃)ချက်စာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်၊ ချူလျန်၏ ဝိညာဉ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ဤသည်းထိတ်ရင်ဖိုဖွယ်ရာနှင့် အန္တရာယ်များသော ဝိညာဉ်လဲလှယ်ခြင်းခရီးစဉ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။

ဘုတ်...။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ် သေဆုံးသွားပြီးနောက်၊ အနက်ရောင်ကျောက်စိမ်းစာအုပ်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ အစီအရင်ရှိ အနက်ရောင်ဖယောင်းတိုင်များ၏ မီးတောက်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ငြိမ်းသတ်သွားကြသည်။

ချူလျန် ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး အနက်ရောင်ကျောက်စိမ်းစာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ ပြင်းထန်သော သေခြင်းတရားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး၊ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု သူ၏အတွင်း၌ လှိုင်းထလာသည်။

အမှောင်အုပ်စိုးသူဂိုဏ်း၏ မှော်ဝင်ကိရိယာများသည် အမှန်တကယ်ပင် အမှောင်ထုဆန်ပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရှာဖွေရန် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်တော့သည်။

"ဝိညာဉ်အာဏာရှင်" ဟူသော စာလုံးများ ရေးထွင်းထားသည့် နက်ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားတစ်ခုနှင့် သဘာဝလွန်သတ္တဝါမျိုးစုံ ပါဝင်သည်ဟု ယူဆရသော ကြွေပုလင်းငယ် အများအပြားကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မျက်ရည်မခြောက်သေးသော စုန့်ချင်းရီခမျာ ချူလျန်၏လုပ်ရပ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ရှင်... ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ..." သူမ မေးလိုက်မိသည်။

"အလောင်းကို ရှာ‌နေတာလေ..." ချူလျန်က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့..."

ချူလျန် အလောင်းကို ရှာဖွေနေကြောင်း စုန့်ချင်းရီ သိရှိထားပြီး၊ ၎င်းသည် ရန်သူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းဖြစ်ကြောင်းလည်း သူမ သိရှိထားသည်။

‘ဒါပေမဲ့... အဲဒါ အလောင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင် ဘယ်လို သိတာလဲ...’

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားကြောင်း ညွှန်ပြနေသည့် လက္ခဏာရပ် အမျိုးမျိုး ရှိနေသော်လည်း၊ ၎င်းသည် အလွန်တရာ ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းနေသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်သေးပေ။

ထို့အပြင်၊ ချူလျန်သည် သေမင်းလက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။ သူ မည်သို့ ဤမျှ တည်ငြိမ်နေနိုင်ပြီး အလောင်းကို ချက်ချင်း ရှာဖွေနိုင်ရသနည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အခြေအနေသည် သူမအတွက် ထူးဆန်းနေသည်။

စုန့်ချင်းရီ ခဏတာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ နားမလည်နိုင်သော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ မေးလိုက်သည်။

"သူ ဘယ်လို သေသွားတာလဲ..."

"သူ့ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုနေရင်း ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားတာ... ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာ ဖြစ်လောက်တယ်..."

ချူလျန်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်လဲလှယ်မန္တန်ကို သူ အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မလိုအပ်ပေ။ ထိုသို့ ပြောလိုက်လျှင် စုန့်ချင်းရီ သံသယဖြစ်သွားနိုင်သည်။

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့်၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားနိုင်ခြေ ရှိကြောင်း ပြောဆိုခဲ့စဉ်က သူ အလေးအနက် ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

စုန့်ချင်းရီသည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ကြောင်းနှင့် ထိုအရာကို ယုံကြည်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။

သို့သော် သူမအား ဤရှင်းပြချက် ပေးခြင်းအားဖြင့်၊ သူ ထုတ်ဖော်မပြောလိုသော အရာများ ရှိနေကြောင်း သွယ်ဝိုက် ပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ စုန့်ချင်းရီ ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

သို့သော်ငြား၊ ချူလျန်၏ ရှောင်လွှဲမှုသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူမှာ ချူလျန်သာဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ခန့်မှန်းချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာသွားစေတော့သည်။

ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသော်လည်း၊ ချူလျန်သည် ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအသိတရားက စုန့်ချင်းရီကို ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ချူလျန်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဝတ်ရုံကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ၊ အသက် သုံးလေးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိမည့် သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပထမဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်၊ ဤလူသည် လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတော၍ပင် မရနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ဤမျက်နှာသည် ထိုအက်ကွဲပြီး အိုမင်းသော အသံပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

ဤထူးဆန်းမှု၏ နောက်ကွယ်ရှိ အကြောင်းပြချက်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ဖုံးကွယ်ရန်နှင့် အသံကို ပြောင်းလဲရန် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုလေ့ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ သေဆုံးသွားမှသာ သူတို့၏ စစ်မှန်သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချူလျန် အလောင်းကို မလိုက်ပြီး သေချာစွာ ရှာဖွေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြန်ချလိုက်ပြီး အလောင်း၏ဖိနပ်များကို ဆက်လက် ချွတ်လိုက်လေသည်။

ပြီးနောက်၊ ချူလျန် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမစုန့်... ဒီကနေ ရနိုင်တဲ့ အကျိုးအမြတ် ဘာပဲရှိရှိ... နောက်ကျရင် တစ်ယောက်တစ်ဝက် ခွဲယူကြတာပေါ့..."

"မ... မလိုပါဘူး... အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး..." စုန့်ချင်းရီက လက်ကို အလျင်စလို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ကယ်တင်ဖို့ ဒီအထိ ရောက်လာပေးတဲ့အတွက်တင် ကျွန်မ အရမ်း ကျေးဇူးတင်နေပါပြီ... အကျိုးအမြတ် ဘာပဲရှိရှိ... ရှင်ပဲ ယူလိုက်ပါ..."

"အာ... ကျွန်တော် အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ပါဘူး..." ချူလျန်က ခပ်ဟဟအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ချင်းရီသည် သူမရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ပြုံးနေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ကြောင်ငေးသွားမိသည်။

ချူလျန်သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခင်က ပိုးစိုးပက်ဆက် ဆဲရေးတိုင်းထွာခဲ့သောသူလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ၊ ထိုဆဲရေးတိုင်းထွာတတ်သော လူကြီးလူကောင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အလောင်းကောင်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေချေသည်။ စုန့်ချင်းရီအနေဖြင့် သူ့ကို ခန့်မှန်းရခက်ခဲသောသူတစ်ဦးဟု ယူဆလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ချူလျန်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဖိနပ်များထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ရာ ငွေစက္ကူတစ်ထပ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ထည့်လိုက်သည်။

"ငါ မြန်မြန် လုပ်မှ ဖြစ်မယ်... အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး..." သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟင်..." ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုန့်ချင်းရီ နောက်တစ်ကြိမ် စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။ "ရန်သူတွေ ထပ်လာဦးမှာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး..." ချူလျန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့… ငါ့ဆရာသခင် ရောက်လာဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူး..."

ချူလျန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် စူးရှသော ငှက်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင် ကောင်းကင်အထက်တွင် ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ ၎င်း၏ အော်မြည်သံသည် ပင်လယ်လေးစင်းအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လီတစ်ရာပတ်လည်အတွင်းရှိ ငှက်များသည် လွှမ်းမိုးသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသော မျိုးရိုးဗီဇကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုပင်…။

ပျံသန်းနေသော ငှက်များသည် မြေကြီးပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ပြုတ်ကျကုန်ကြပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် ရှိနေသော ငှက်များမှာမူ ကောင်းကင်ကို ကိုးကွယ်ကြည့်ရှုခြင်းမှတပါး မတတ်နိုင်ကြပေ။

ဘုန်း…။

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ယန်ကျိုးမြို့တစ်ခုလုံးတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားချေသည်။

မှိုပွင့်ပုံသဏ္ဌာန် တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု မြစ်ကမ်းဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လိပ်တက်လာသော မီးခိုးလုံးများနှင့်အတူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်ခါသွားလေသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက်၊ ထိုဧရိယာသို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော်….

မြက်တဲအိမ်လေးများ၊ မြစ်ကမ်းပါးနှင့် မြက်ခင်းပြင်များ...

အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။

၎င်းတို့၏နေရာတွင် ကြီးမားပြီး ခြောက်သွေ့နေသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သို့သော်၊ တွင်းနက်ကြီးထဲတွင် မပျက်မစီး ကျန်ရစ်နေသော နေရာကွက်လပ်လေးတစ်ခု ရှိနေ၏။ စုန့်ချင်းရီသည် ထိုနေရာပေါ်တွင် ရပ်နေသော အရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ချူလျန်သည် ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အားကိုးရာမဲ့စွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ အံ့အားသင့်နေမိသည်။

တွင်းနက်ကြီး၏ အလယ်ဗဟို၊ ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးငွေ့များအကြားတွင်၊ မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသော လူသားပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ရပ်နေသည်။ နောက်ကျောတွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့်၊ အတောင်ပံအလျား တစ်ကျန်းခန့်ရှိသော ကြီးမားသော အတောင်ပံတစ်စုံ ရှိနေသည်။

မီးတောင်ပံများကို လေတိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပါးသွားပြီး၊ တိနွီဖုန့်နှင့် သူမ၏ ဂရုမစိုက်သော အကြည့်ကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည်။

အနီရောင်ကော်လာပါသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူမ၏ အရပ်ရှည်ရှည်ပုံရိပ်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးစိုးသော အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။

သူမသည် ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူသလို၊ ရေခဲတောင်ကြီးတစ်ခုနှင့်လည်း တူနေချေသည်။

တိနွီဖုန့်၏ ညာလက်တွင် ကိုင်ထားသည်မှာ လင်းပေ့၏ အင်္ကျီကော်လာစွန်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို လည်ပင်းမှ ကိုင်ထားသကဲ့သို့ သူ့ကို သယ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

လင်းပေ့၏ မျက်လုံးများ မျက်ဖြူလန်နေပြီး၊ မျက်နှာမှာ မည်းနက်ရုံမက ခရမ်းရောင်သမ်းနေချေသည်။ တိနွီဖုန့်၏ ပျံသန်းမှုအရှိန်အဟုန်ကို သူ တောင့်ခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပုံ ရသည်။

တိနွီဖုန့်သည် လင်းပေ့ကို မြေကြီးပေါ်သို့ မပစ်ချမီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ခဏတာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ရန်သူ ဘယ်မှာလဲ..." သူမ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်..." ချူလျန် ပြောလိုက်သည်။ "ရန်သူက သေသွားပါပြီ..."

"အိုး... သူတို့ သေသွားပြီလား..."

တိနွီဖုန့် ချက်ချင်း စိတ်လျော့လိုက်သည်။

သူမ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပုံမှန်ပျင်းရိသော အမူအရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ၏ ဘူးသီးခြောက်ထဲမှ အရက်ကို အနည်းငယ် မော့သောက်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ လူသတ်အရှိန်အဝါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖိစီးထားသော လေးလံသည့် ဖိအား ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှသာ ချူလျန်၏ တင်းမာနေသော ပခုံးများ ပြေလျော့သွားတော့သည်။

တချိန်တည်းမှာပင်၊ ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့သော စုန့်ချင်းရီသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။

စောစောက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားနှင့် ကမ္ဘာပျက်မတတ် အရှိန်အဝါတို့သည် တိနွီဖုန့် ဆင်းသက်လိုက်ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များသာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်အမင်း အားကောင်းလွန်းသဖြင့်၊ သူမသည် သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ရောက်လာသော ဆရာသခင်ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည့် ချူလျန်ကိုပင် အလိုအလျောက် အသက်အောင့်ထားမိစေခဲ့သည်။

တာအိုသိရှိခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော ထင်ရှားကျော်ကြားသူတစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံသည် အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူမ၏ အကြည့်တစ်ချက်တည်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားသည် မည်သူ့ကိုမဆို အသက်ရှူကျပ်သွားစေနိုင်သည်။

တိနွီဖုန့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ဝတ်ရုံဖြင့် အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်မထားသဖြင့်၊ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော ပေါင်တံများကို ဘေးဘက်မှ သဲ့သဲ့ မြင်တွေ့နေရသည်။

သူမ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်ထံ လျှောက်သွားပြီး ခြေထောက်ဖြင့် နှစ်ချက် ကန်ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ... သူ သေနေပြီ... တိုက်ပွဲ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ..." သူမက အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ ချူလျန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို... ရွှေအမြုတေအဆင့် ရှိတဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို မင်းတို့နှစ်ယောက် သတ်လိုက်တာပေါ့..."

ချူလျန်သည် စေတီတော်ဖြူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်မချင်း မည်သူ့ကိုမျှ ထုတ်ဖော်ပြသရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူ၏ ဆရာသခင်ကို အတန်အသင့် ယုံကြည်သော်လည်း၊ သူမအား ဝေမျှရန် လိုအပ်သည်ဟု မမြင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီလူ သေဆုံးရတဲ့ အခြေအနေက တော်တော် ထူးဆန်းတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ပိုပြီး ထင်မိတယ်..."