ပုန်ကန်သူများ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း

ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ လူများသည် လုံးဝ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားကြသည်။ အင်ပါယာ တပ်မတော်သည် အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ ပုန်ကန်သူများ ရောက်လာလျှင် တိုက်ခိုက်ကြမည်ဟု ယခုလေးတင် သဘောတူခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့်ပင် ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ အင်အားကြီး မိသားစုများသည် အရင်းအမြစ် အများအပြားကို ထည့်ဝင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုန်ကန်သူများ ရောက်လာလျှင် လုယက်ကြမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် အင်ပါယာ တပ်မတော်သည် တစ်ခါတစ်ရံ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုကို ထိန်းသိမ်းတတ်သော်လည်း ပုန်ကန်သူများကမူ ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ယခု အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အင်ပါယာ တပ်မတော် ထွက်ပြေးသွားပြီ။

ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ လူများသည် အနည်းငယ် အကျပ်ရိုက်နေကြသည်။ အကယ်၍ ခုခံလိုပါက မြို့တံခါးများကို ပိတ်ထားခြင်းသည် ခဏတာ အတွက် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုခုခံမှု မည်မျှ ကြာရှည်မည်မှာ မသေချာပေ။

ဖျင်းယင်းခရိုင်တွင် စစ်ရေး အင်အား မရှိဘဲ ခရိုင်အစိုးရ၏ ယာမန်ရဲမက်များနှင့် ရဲအရာရှိများသာ ရှိပြီး မြို့၏ ခံစစ်မှာလည်း အလွန် အခြေခံကျလှသည်။ လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ဝင်ရောက်လာသော ပုန်ကန်သူ တပ်မတော်ကို ခုခံရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

နောက်ထပ် ပြဿနာ တစ်ခု ရှိသေးသည်။ အကယ်၍ အဆုံးအထိ ခုခံပြီး မြို့ကျဆုံးသွားပါက ဖျင်းယင်းခရိုင် တစ်ခုလုံး သေချာပေါက် လုယက်ခံရပေလိမ့်မည်။

အခြား မြို့များမှ သတင်းများအရ မည်သည့် ခုခံမှုမဆို မြို့တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်းတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေကြောင်း သိရသည်။ ဤနည်းဖြင့် ဒုက္ခသည်များစွာ ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့ မခုခံဘဲ လက်နက်ချခဲ့လျှင် သူတို့၏ ကံကြမ္မာသည် အနည်းငယ် ပိုကောင်းနိုင်မည်။ သို့သော် အနည်းငယ်မျှသာ ပိုကောင်းမည် ဖြစ်သည်။ ထိုပုန်ကန်သူများသည် နယ်မြေများကို သိမ်းပိုက်ရာတွင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြပေ။ သူတို့၏ အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ အရင်းအမြစ် အမျိုးမျိုးကို ရယူရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဖျင်းယင်းခရိုင်သည် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုစလုံး ခက်ခဲနေပြီး သေဆုံးခြင်းကသာ တစ်ခုတည်းသော ရလဒ် ဖြစ်ပုံရသည်။ တစ်ခုက မတ်တပ်ရပ်လျက် သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ခုက ဒူးထောက်လျက် သေဆုံးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆယ်မိုင်အကွာတွင်…

"အင်ပါယာ တပ်မတော်ဆုတ်ခွာသွားပြီလား။" ထန်ကျန့်အန်းက မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အောက်မှ ကင်းထောက်များကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... သူတို့ အားလုံး ဆုတ်ခွာသွားပါပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ဖျင်းယင်းခရိုင်က ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်း အများအပြားကို ယူဆောင်သွားကြပါတယ်" ဟု ကင်းထောက်က ခေါင်းငုံ့၍ အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"သတ္တိမရှိတဲ့ ကောင်တွေ... ဒီလောက် သူရဲဘောကြောင်ပြီး စစ်တပ်ကို ဦးဆောင် တိုက်ခိုက်ရဲသေးတယ်။" ဟွာရှီကျုံးက လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလူစုသာ မရှိရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် အရှိန်အဟုန် ရနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ သူတို့သာ ဖျင်းယင်းခရိုင်ကို အခြေပြုပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်မယ် ဆိုရင် အဆုံးသတ်မှာ ငါတို့ နိုင်ရင်တောင် အထိနာမှာ သေချာတယ်။"

ထန်ကျန့်အန်းက အဝေးတွင် မှိန်ဖျဖျ မြင်နေရသော မြို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တပ်မတော် တစ်ခုလုံး ပိုမို လျင်မြန်သော နှုန်းဖြင့် စတင် ချီတက်လိုက်ကြသည်။

အင်ပါယာ တပ်မတော် မရှိတော့သဖြင့် ဖျင်းယင်းခရိုင်သည် သူတို့ပိုင် ဖြစ်နေပြီ။ ဖျင်းယင်းခရိုင်က ခုခံသည် ဖြစ်စေ၊ မခုခံသည် ဖြစ်စေ သူတို့အတွက် ကွာခြားမှု မရှိပေ။

ဖျင်းယင်းခရိုင်ကို လုယက်ရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် ထန်ကျန့်အန်းသည် စေ့စပ်သေချာစွာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ လူများ တွန့်ဆုတ်နေဆဲ အချိန်တွင် မြို့၏ တောင်ဘက်တံခါး ပွင့်သွားပြီး မြို့ကို ကာကွယ်နေသော ယာမန်ရဲမက်များသည် သူတို့ အားလုံး လက်နက်မချမီ ခုနစ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ်ခန့် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

လက်နက်ချခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးသည် ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်း အဆင့် စွမ်းရည်သာ အများဆုံး ရှိသော ယာမန်ရဲမက်များကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးထားသည်။ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက စတင်ခဲ့မှန်း မသိရသော်လည်း ပုန်ကန်သူ အဖွဲ့ဝင်များသည် ဖျင်းယင်းခရိုင် အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ ရုတ်တရက် သူတို့၏ ဒေါသကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ ခရိုင်အစိုးရသာ မြို့ကို ကာကွယ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပါက မြို့တံခါး တစ်ခုစီကို စောင့်ကြပ်ရန် အင်အား အလုံးအရင်း ချထားမည်မှာ သဘာဝပင်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ တွန့်ဆုတ်ပြီး မပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် မြို့တံခါးများ၏ ကာကွယ်ရေးသည် ဟာသတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချန်ဖေးသည် သူ့ခြံဝန်းထဲတွင် နေထိုင်ရင်း အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို နားထောင်ကာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလေးကတင် ပုန်ကန်သူတွေ လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ တွေးခဲ့တာ။ အခုတော့ ငါ့ရှေ့တည့်တည့် ရောက်နေကြပြီ။

ပုန်ကန်သူများ ရောက်ရှိလာကြောင်း သတင်းရရှိပြီးနောက် ဆေးခန်း ပိတ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ဖေးသည် ခိုလှုံရန် ကျန်းမိသားစုထံ သွားရောက်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း မသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပုန်ကန်သူများ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူတို့၏ အဓိက ပစ်မှတ်များမှာ ဤမင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများ ဖြစ်သည်။ အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေခြင်းက ချန်ဖေးကို ကြားညပ်သွားစေနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ကျန်းမိသားစုသည် ချန်ဖေးကို သူတို့၏ နေအိမ်သို့ လာခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ၎င်းက သူ့ကို ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ပုန်ကန်သူများက အရပ်သားများကို လုယက်ခြင်း ရှိမရှိနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်း မည်မျှ နိမ့်ကျသည် ဆိုသည့်အပေါ် မူတည်သည်။ အကယ်၍ အရာအားလုံး မအောင်မြင်ပါက ချန်ဖေး အနေဖြင့် တစ်ချက်ပစ်ပြီးနောက် နေရာရွှေ့ရန်မှတပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဤနေရာတွင် ရုပ်ဖျက်အတတ်က အသုံးဝင်လာသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အသိအမှတ်ပြု ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီရုပ်ဖျက်အတတ်က ကျွမ်းကျင်သူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အားနည်းချက် ရှိနေတုန်းပဲ။ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေး ရရင် ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ ရုပ်ဖျက်အတတ်ကို ရှာပြီး သင်ယူရမယ်။"

ဤအတွေးများ စိတ်ထဲတွင် လည်ပတ်နေရင်း ချန်ဖေးသည် အဂ္ဂိရတ်ခန်းမသို့ ပြန်သွားကာ ဇလုံတစ်လုံးရှိရာသို့ သွားပြီး သူ့မျက်နှာ တစ်ခုလုံးကို ရေအေးထဲတွင် နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။

"စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံ အမှတ် +၁... အတွေ့အကြုံ အမှတ် +၁..."

ခေါင်းကို ရေအေးဖြင့် လျှော်ခြင်းသည် ဒုက္ခမပေးသော်လည်း ထပ်ခါတလဲလဲ လျှော်နေရခြင်းက အနည်းငယ် ပျင်းစရာ ကောင်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဖေးသည် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ခေါင်းကို ရေအေးထဲတွင် အပြည့်အဝ နှစ်မြှုပ်ထားလိုက်သည်။ ခဏကြာသောအခါ အတွေ့အကြုံ အမှတ်များ တိုးလာသည်။

ယနေ့အထိ ချန်ဖေးသည် စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်အဆင့်ထိ ကျင့်ကြံထားပြီး ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်သို့ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ချန်ဖေး၏ စိတ်ဓာတ်သည် ပိုမို တည်ငြိမ်အေးဆေးလာပြီး စိန်ခေါ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ပိုမို လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်စေသည်။

အမှန်စင်စစ် ချန်ဖေး ဤမျှ ကြိုးစား ကျင့်ကြံနေရခြင်း၏ အကြီးမားဆုံး ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဖျင်းယင်းခရိုင်တွင် မနေနိုင်တော့ပါက နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းသို့ ခရီးရှည် ထွက်ခွာရန် ဖြစ်သည်။

နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိမှာ အခြား ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ထိုနေရာရှိ တည်ငြိမ်သော ပတ်ဝန်းကျင်က ချန်ဖေးအား ဆက်လက် ကျင့်ကြံပြီး ကြီးထွားလာစေရန် ခွင့်ပြုပေးလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ထိုကဲ့သို့သော မြို့ကြီးတွင် ဆေးလုံးများနှင့် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ အဆင့်အတန်းသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်ထက် များစွာ မြင့်မားနေမည်မှာ သေချာသည်။

ချန်ဖေးသည် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကြပ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်နေစဉ် ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ အရာရှိများနှင့် ထင်ရှားသော မိသားစုများသည် အတူတကွ စုဝေးလျက် ရှေ့ရှိ ထန်ကျန့်အန်းကို ကြည့်နေကြသည်။

အင်ပါယာ တပ်မတော်နှင့် သဟဇာတ ဖြစ်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သည်နှင့် မတူဘဲ ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ လူများသည် ထန်ကျန့်အန်း ရှေ့တွင် အတော်လေး ကြောက်ရွံ့ပြီး သိုသိုသိပ်သိပ် ဖြစ်နေပုံရသည်။

"လူစုံပြီ ထင်တယ်... ဒါကြောင့် စကားနည်းနည်း ပြောမယ်။"

ထန်ကျန့်အန်းက လူတိုင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ ဘာလို့ ဒီရောက်နေလဲ ဆိုတာ မင်းတို့ သိမယ်လို့ ထင်တယ်။"

"ဗိုလ်ချုပ်ထန်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။" ခရိုင်အရာရှိက ထန်ကျန့်အန်းကို မြှောက်ပင့်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီလို ပြောတော့ ငါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။ မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ဖို့ ပျက်ကွက်ရင် ငါတို့ ကြိုမပြောဘူးလို့ ပြောနေကြဦးမယ်။"

ထန်ကျန့်အန်း၏ အကြည့်သည် ခရိုင်အရာရှိကို ကျော်လွန်ပြီး ထင်ရှားသော မိသားစုဝင်များ အပေါ် ကျရောက်သွားသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကျောက်မိသားစု... ငွေစ ၁ သိန်း၊ သံမဏိကောင်း ဓား ၁,၀၀၀။ လီမိသားစု... ငွေစ ၈ သောင်း၊ ကိုယ်တစ်ပိုင်း ကြိမ်ချပ်ဝတ်စုံ ၁,၀၀၀။ ကျိုးမိသားစု..."

ထန်ကျန့်အန်းက ကိန်းဂဏန်းများကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ရွတ်ပြလိုက်ရာ ထင်ရှားသော မိသားစုဝင် အသီးသီး၏ မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ အိတ်ကပ်များကို လုံးဝ ရှင်းထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားရန် နေရာလွတ် လုံးဝ မကျန်တော့ပေ။

"ကျွန်တော့် ကျိုးမိသားစုက ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ စီမံခန့်ခွဲမှု လွဲမှားခဲ့လို့ ဒီလောက် ငွေအများကြီး မပေးနိုင်ပါဘူး။ ဗိုလ်ချုပ်ထန် သက်ညှာပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော့် ကျန့်မိသားစုက သေးငယ်ပြီး အရေးမပါတဲ့ မိသားစုလေးပါ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်မှာလဲ..."

"ရွှစ်..."

အလင်းတန်း တစ်ခု ခန်းမထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်း မည်သူမျှ နားမလည်မီမှာပင် သူတို့ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားကြသည်။ ယခုလေးတင် စကားပြောနေသော လူနှစ်ယောက်သည် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။

"ဒါက ညှိနှိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက အမိန့်ပဲ။ မလုပ်နိုင်တာ ရှိရင် အခု ပြော။"

ဟွာရှီကျုံးသည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများမှ လူများကို လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နှစ်ရက် အတွင်း ငွေပေးချေပါ... ဆယ်ရက် အတွင်း ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ပါ။ ဒါပါပဲ။" ထန်ကျန့်အန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဤစကားဝိုင်းသည် အမှန်တကယ်တွင် အမိန့်ပေးသည့် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုဝင် အသီးသီးသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အထူးသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သဘောထားကွဲလွဲမှု ရှိလျှင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ဓားဆွဲထုတ်ပြီး သတ်ပစ်ကြသည်။

အားလုံးသည် မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ မိသားစုများထံ ပြန်သွားပြီး သတင်းစကား ပါးလိုက်ကြသည်။ ယခုအခါ ငွေဖြင့် အသက်ကို ဝယ်ယူရမည့် ကိစ္စ ဖြစ်နေပြီ။ မပေးချင်သူများသည် ခရိုင်အစိုးရ ရုံးခန်းတွင် အကျိုးဆက်များကို ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။