လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်း

ကျိုးလီ၏ မျက်လုံးများ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ ရုန်းကန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လည်ပင်းမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် အရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားခဲ့သည်။

"အား..."

ကျိုးလီ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးရှီ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ အော်လိုက်သည်နှင့် သူ့ပါးစပ်ကို လက်တစ်ဖက်က လာရောက် ပိတ်ဆို့လိုက်သဖြင့် အသံထွက်မလာတော့ပေ။

"နေ့ခင်းတုန်းက မင်း ငါ့ကို ချောင်းကြည့်နေတာ မဟုတ်လား။"

စွန်းရှုသည် ကျိုးရှီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်က ကျိုးရှီ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ကျိုးရှီ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ရှေ့သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

ကျိုးရှီ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။ သူသည် ခြေထောက်များကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်နေသော်လည်း လုံးဝ ရုန်းမထွက်နိုင်ပေ။ စွန်းရှု၏ မျက်နှာက သူ့ထံသို့ ပိုမို နီးကပ်လာသည်ကိုသာ ကြည့်နေရသည်။

"မင်းလုပ်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တိုင်းမှာ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုး ဆိုတာ ရှိတယ်... နားလည်လား။ ဟီး... ဟီး။"

စွန်းရှု ရုတ်တရက် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်အောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျိုးရှီ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်က စတင် တင်းကျပ်လာသည်။ ကျိုးရှီ၏ မျက်လုံးများ အလိုအလျောက် ပြူးထွက်လာပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သွေးမြူခိုးများက ပျက်စီးနေသော ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"တန်ဖိုး... ကျန်းမိသားစု..."

စွန်းရှု ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး လက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ ကျိုးရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ခြံဝန်းတံတိုင်း အပြင်ဘက်တွင် သေးငယ်သော လူပုံရိပ်တစ်ခုသည် တံတိုင်းပေါက်မှတဆင့် ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေသည်။

ကျောက်ချီသည် အသံမထွက်မိစေရန် သူ့ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။

ကျောက်ချီသည် နေ့စဉ် ဤအပေါက်မှတဆင့် အိမ်နီးချင်းအိမ်ကို ကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ခြံဝန်းထဲတွင် လူမရှိလျှင်ပင် ကျောက်ချီသည် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေတတ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ကျောက်ချီ နောင်တရမိသည်။ သူ လူသတ်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်ချီ၏ သွားများ တဂျက်ဂျက် တုန်နေသော်လည်း အသံမထွက်ရဲပေ။ အကယ်၍ သူ အသံထွက်လိုက်ပါက လူသတ်သမား ရောက်လာပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

ကျောက်ချီသည် စွန်းရှု ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည် အထိ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျောက်ချီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို အသည်းအသန် ပိတ်ထားသော လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် အပေါက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးတစ်လုံးက သူ့မျက်လုံးတည့်တည့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အား..."

ကျောက်ချီ လန့်ဖျပ်ပြီး အော်ဟစ်ကာ အနောက်သို့ အသည်းအသန် ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဒီတော့... ဒီနေရာမှာ ကြွက်လေးတစ်ကောင် ပုန်းနေတာပဲ..."

…

မြောက်မြို့ဆေးခန်း။

ဆေးပေါင်းဖို အတွင်းတွင် ချန်ဖေး၏ နည်းစနစ်များ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး ဆေးရနံ့များ ဆေးပေါင်းဖိုမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။

"ဘုန်း..."

မွန်းကျပ်ဖွယ် အသံနှင့်အတူ ဆေးပေါင်းဖို တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ဆေးရနံ့သည် ချက်ချင်းပင် တူးညှော်နံ့ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချန်ဖေး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အဖုံးဖွင့်ကာ အတွင်းရှိ မီးကျွမ်းနေသော အနည်အနှစ်များကို ကြည့်၍ အားကိုးရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘယ်ပါဝင်ပစ္စည်း လိုနေမှန်း မသိဘူး... ဒီနေရာမှာ တန့်နေတာ ကြာပြီ။"

ချန်ဖေးသည် သူ့ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် သပ်တင်လိုက်ပြီး ဆေးပေါင်းဖိုကို ဆေးကြောကာ ယခုလေးတင် ပြုလုပ်ခဲ့သော အဂ္ဂိရတ် လုပ်ငန်းစဉ်၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ပြန်လည် သုံးသပ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာသည်။

ချန်ဖေး မတ်တပ်ရပ်ပြီး အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်ရာ အလုပ်ကြမ်းသမား တစ်ဦး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

" ကြီးကြပ်ရေးမှူး ချန်။"

လျိုကျွင်းလည်း အနီးနားတွင် ရှိနေသည်။ ချန်ဖေးကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် လာရောက် နှုတ်ဆက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။”

"အလုပ်ကြမ်းသမားရဲ့ မိသားစုမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့တဲ့... မိသားစုဝင် တစ်ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရပုံပဲ။ အခု သူ တောင်းပန်နေတာက ဆေးခန်းကနေ လစာကြိုထုတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်နေတာ။"

ချန်ဖေးသည် အလုပ်ကြမ်းသမားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာနှင့် အာဟာရပြတ်လပ်မှု လက္ခဏာများက သူသည် ဒုက္ခသည်များထဲမှ ခေါ်ယူထားသူ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

"ဒီငွေ သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ... ငါ့ပိုက်ဆံလို့သာ သဘောထားလိုက်။"

ချန်ဖေးသည် ငွေစ အနည်းငယ် ထုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ချန်ဖေး လုပ်ပေးနိုင်သမျှ အကုန်ပင် ဖြစ်လောက်သည်။ ပိုပေးလျှင်လည်း ထိုအလုပ်ကြမ်းသမား အနေဖြင့် ငွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် အလုပ်ကြမ်းသမား၏ ငိုသံကို နောက်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ ချန်ဖေး လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး အဂ္ဂိရတ်ခန်းမသို့ ပြန်သွားသည်။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ချန်ဖေးသည် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး သုတေသနကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ချန်ဖေး ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ခေါင်းအနည်းငယ် ကိုက်လာသော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိပေ။ ဖော်စပ်ပြီးသား ဆေးလုံးမှ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ခြင်းသည် သဘာဝအလျောက် အလွန် ခက်ခဲသောကြောင့် ဤအခြေအနေမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်ဖေးသည် ပျော်ရွှင်နေပြီး အလုံးစုံ တိုးတက်မှုမှာ ကောင်းမွန်နေသည်။ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပါက ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး၏ ဖော်စပ်နည်းကို ပြန်လည် ဖန်တီးနိုင်မည်ဟု ချန်ဖေး ယုံကြည်သည်။

ချန်ဖေးသည် ဘေးနားရှိ ဓားရှည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အဂ္ဂိရတ်ခန်းမထဲတွင် သိုင်းပညာ စတင် လေ့ကျင့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ယခု ချန်ဖေး၏ ဘဝပင် ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် မပျက်မကွက် ကျင့်ကြံခြင်းမှလွဲ၍ သူ၏ အတွင်းအားသည် ဓားသိုင်းနှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာတွင် တည်ရှိသည်။

ဤကဲ့သို့ မရပ်မနား အလုပ်လုပ်ခြင်းသည် ချန်ဖေးကို မပြိုလဲစေဘဲ နေ့စဉ် တက်ကြွ လန်းဆန်းနေစေသည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ဆယ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဆယ်ရက် အတွင်း ဖျင်းယင်းခရိုင်သည် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ဝေးကွာနေပြီး ဖျင်းယင်းခရိုင် အပြင်ဘက်တွင်လည်း မငြိမ်မသက်မှုများ စတင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပုန်ကန်သူများကို နှိမ်နင်းနေသော အင်ပါယာ တပ်မတော်သည် စစ်ရှုံးသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ခံစစ်စည်းများကို တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ကျုံ့ကာ ဆုတ်ခွာနေကြရသည်။

ပုန်ကန်သူများ၏ အရှိန်အဟုန်သည် သဘာဝကျစွာပင် ကြီးထွားလာပြီး အင်ပါယာ တပ်မတော်ကို ပိုမို ဖိအားပေးလာကာ အင်အားကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားလာသည်။ ထို့အပြင် အခြားသော ခရိုင်နှင့် မြို့များတွင်လည်း ပုန်ကန်သူ အင်အားစုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အတွင်းအပြင် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပုန်ကန်သူ တပ်မတော်သည် ပိုမို ကြီးမားလာသည်။

ဖျင်းယင်းခရိုင် အတွင်းတွင် ကျန်းမိသားစု၏ တိုက်ရိုက်ဆွေမျိုး နောက်တစ်ဦး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် စွန်းရှု၏ နေရာနှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းမိသားစု၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းသည် ပိုမို တိကျလာသည်။ တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စွန်းရှု လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ဖေး ကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ ဓားသိုင်းကို လေးခုမြောက် အစုံလိုက်အထိ ပေါင်းစပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

[ ကျင့်စဉ် - မီးကွင်း ဓားသိုင်း (ပြီးပြည့်စုံခြင်း ၇၁၂၄/၁၀၀၀၀) ]

မူလ တောင်စိမ်းဓားသိုင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် မီးကွင်း ဓားသိုင်းသည် ယခုအခါ အနည်းဆုံး ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုမို အားကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ကျန့်လျန် ကဲ့သို့ပင် လက်ရှိ ဓားသိုင်းစွမ်းရည်ဖြင့် ချန်ဖေးသည် သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။ အကယ်၍ မီးကွင်း ဓားသိုင်းသာ မဟာအောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူ့ကို မသတ်နိုင်လျှင်ပင် ကျန့်လျန်ကို ရှုံးနိမ့်သွားစေရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

ဓားသိုင်းကွက် တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အဆင့်မြင့် ပြိုင်ဘက်များကို တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်းက ၎င်း၏ ထူးချွန်မှုကို သက်သေပြနေသည်။ ဖျင်းယင်းခရိုင်၏ အမွေအနှစ် မိသားစုများနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် ချန်ဖေး၏ ဓားသိုင်းသည် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ နိမ့်ကျခြင်း မရှိပေ။

ဆေးခန်း၏ ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်း။

ချန်ဖေးသည် ဆရာဝန် တစ်ဦးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုရင်း ဆေးမြစ်အချို့၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဂုဏ်သတ္တိများကို ဆွေးနွေးနေသည်။ ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံးသည် နေရာတစ်ခုတွင် အကြာကြီး တန့်နေသဖြင့် ဆရာဝန်နှင့် ဆွေးနွေးခြင်းက တစ်ခါတစ်ရံ ချန်ဖေးအား စိတ်ကူးသစ်များ ရရှိစေသည်။

သူတို့ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျန်းယွဲ့ကျန့်သည် ဆေးခန်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"အစောင့်တွေ အကုန်လုံး ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။ ချန်ဖေး... နင်လည်း လိုက်ခဲ့။"

ကျန်းယွဲ့ကျန့်က လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ချန်ဖေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် ချန်ဖေးကိုပါ ခေါ်လိုက်သည်။ အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး အနေဖြင့် ချန်ဖေးသည် အားနည်းပြီး အကူအညီမဲ့သော ဆရာဝန်များနှင့် ယှဉ်လျှင် တန်ဖိုးရှိသော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အဓိက အချက်မှာ ကျန်းယွဲ့ကျန့် အနေဖြင့် ချန်ဖေးကို သတိပေးမှု ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

မကြာမီတွင် ဆေးခန်းရှိ အစောင့်အားလုံး ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျန်းယွဲ့ကျန့်က ရှင်းပြချက် မပေးဘဲ ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

အခြားသူများ နားမလည်ကြသော်လည်း အားလုံး နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ချန်ဖေးသည် လူအုပ်၏ အလယ်လောက်တွင် ပြေးလိုက်လာသည်။ မကြာမီတွင် အဖွဲ့သည် ဖျင်းယင်းခရိုင်မှ ထွက်ခွာပြီး တောင်ပေါ် တောအုပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လူတစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေသည်။ ကျန်းယွဲ့ကျန့်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် လာရောက် နှုတ်ဆက်သည်။

"စွန်းရှု ဟိုမှာ ရှိတုန်းပဲလား။" ကျန်းယွဲ့ကျန့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"သူ ရှိတုန်းပါပဲ... ဒဏ်ရာ ရထားတာလည်း သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မြန်မြန် လုပ်မှ ရမယ်။ မဟုတ်ရင် တခြားလူတွေ သတင်းရပြီး ရောက်လာလိမ့်မယ်။" ကျန်းချန်က ကျန်းယွဲ့ကျန့် ပေးလိုက်သော ငွေအိတ်ကို မြှောက်ပြပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"သူက စွန်းရှု ဆိုပေမဲ့ ဒီကျေးဇူးကို ငါ မှတ်ထားပါ့မယ်။"

"ကျွန်တော် ပြန်ပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးရဲ့ သတင်းကောင်းကို စောင့်နေပါ့မယ်။" ကျန်းချန်က လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွဲ့ကျန့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်းချန်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အလျင်စလို သွားလိုက်သည်။ နောက်မှ အစောင့်များသည် သူမ စွန်းရှုကို ရှာတွေ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ ယခုအခါ ကျန်းယွဲ့ကျန့်သည် ဦးဆောင်ကာ ကျန်းမိသားစု၏ လတ်တလော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။