မုရုန်ရှောင်း

ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဤနေရာ၌ ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယီထျန်းယွမ်ကို မီသွားချေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် မိမိနောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ချောမောလှပသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး အစိမ်းနုရောင် ဆံနွယ်ရှည်များမှာ နောက်ကျောဘက်တွင် လွင့်ပျံ့နေသည်။

ဝတ်စုံမှာ အစိမ်းရောင် ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှာလည်း အစိမ်းနုရောင် ဖြစ်နေပြီး မြစိမ်းရတနာ နှစ်တုံးကဲ့သို့ အလွန်ပင် လှပလှသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ ပြေးလိုက်လာချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ နင်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ပန်းပင်လေးများနှင့် မြက်ပင်လေးများ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ထူးခြားမှုကို သိသာစေသည်။

“ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ပန်းတွေ ပွင့်လာတာလား... ဒါက သစ်သားနတ်ဘုရားခန္ဓာ လား...”

ယီထျန်းယွမ် မှင်တက်မိသွားသည်။ သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးက တစ်ဖက်လူ၏ အချက်အလက်များကို ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ ကျင့်စဉ်မှာ သတ္တမအဆင့် မြေကမ္ဘာအရှင်အထိ မြင့်မားနေသည့်အပြင်၊ သူမတွင် သစ်သားနတ်ဘုရားခန္ဓာ ရှိနေခြင်းမှာ ရေခဲနတ်ဘုရားခန္ဓာ တို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သန်မာလှသည်။

သစ်သားနတ်ဘုရားခန္ဓာသည် ကမ္ဘာလောက၏ အသက်ဝိညာဉ်ဓာတ်များ၏ ကူညီမှုကို ရရှိထားသဖြင့် သစ်သားဓာတ်နှင့် ပတ်သက်သော စွမ်းအားမှန်သမျှသည် သူမအပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမ ဤနေရာ၌ တစ်ရက် ကျင့်ကြံခြင်းက အခြားသူများ၏ တစ်လစာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် တူညီနေခြင်းပင်၊ ဤသည်မှာ ကွာခြားချက် ဖြစ်ချေသည်။

အချို့သော ပါရမီများမှာ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ လိုက်မမီနိုင်ချေ။ ကွာခြားချက်က အလွန် ကြီးမားလှသည်။ သူမက ကျင့်ကြံခြင်း မပြုဘဲ မိမိ၏ ကျင့်စဉ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါက သူမကို ကျော်တက်နိုင်သူ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“မင်းက အသစ်ရောက်လာတာလား...”

မုရုန်ရှောင်းက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့။ ကြည့်ရတာ မင်းက အဓိကခန်းမရဲ့ အသန်မာဆုံး တပည့်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်...”

ယီထျန်းယွမ် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြေးလာခဲ့ရာ သူမမှအပ ရှေ့တွင် အခြားသူ ရှိမနေတော့ချေ။

ကောင်းကင်သခင်များကိုမူ ဤစာရင်းထဲတွင် ထည့်မထားပါချေ။ ကောင်းကင်သခင်အဆင့်သို့ ထိုးဖောက်သွားပါက အခွင့်အရေး မရှိသလောက်ပင်။ နတ်ဘုရားတက်လှမ်းခြင်းတိုက်ပွဲသည် မြေကမ္ဘာအရှင် အဆင့်များကိုသာ လက်ခံပြီး ကောင်းကင်သခင်များကို လုံးဝ လက်မခံပေ။ သေချာပေါက်ပင် အဆင့် ၈ သို့မဟုတ် အဆင့် ၉ မြေကမ္ဘာအရှင်မှ ထိုးဖောက်လာသူများကဲ့သို့ ထူးခြားသော အခြေအနေမျိုး ရှိခဲ့လျှင်မူ အနည်းငယ် တန်ဖိုးရှိပေသည်။

ယင်းမတိုင်မီအထိမူ တန်ဖိုး သိပ်မရှိလှဘဲ ဒုတိယအဆင့် နတ်ဘုရားနယ်မြေများကလည်း လက်ခံမည် မဟုတ်ပါချေ။

“အဓိကခန်းမရဲ့ အသန်မာဆုံး တပည့် ဟုတ်လား...”

မုရုန်ရှောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းပြောတဲ့ အသန်မာဆုံး တပည့်ဆိုတာ ဟိုလူကို ပြောတာလား။ သူက ငါ့ကို အမြဲတမ်း ကျော်တက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ငါ့နောက်မှာပဲ အမြဲ ကျန်နေခဲ့တာ၊ တက်ကြွမှု တစ်စက်မှ မရှိဘူး။ ဒီမှာ နေရတာ တကယ်ကို ပျင်းစရာ ကောင်းလွန်းတယ်၊ ငါနဲ့ ကစားနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့နှင့် အတော်လေး ဝေးသောနေရာရှိ လူငယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ မိမိကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ‘သူက အဓိကခန်းမရဲ့ အသန်မာဆုံး တပည့်တဲ့လား’ သေသေချာချာ ကြည့်မည်ဆိုပါက အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်နေချေသည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သတ္တမအဆင့် မြေကမ္ဘာအရှင်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် အမှန်တကယ် သန်မာလှပေသည်။

သို့သော် ကျင့်စဉ်ချင်း တူညီနေလျှင်ပင် မုရုန်ရှောင်းနှင့် ကွာခြားချက်မှာ မီတာ သောင်းချီ ကွာခြားနေချေသည်။ ကျော်တက်ဖို့ နေနေသာသာ အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်ချေ။ အကြီးအကဲ အဆင့်အတန်းများ မဟုတ်ပါက သူမကို မီရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

“သူက အဓိကခန်းမရဲ့ အသန်မာဆုံး တပည့်ဆိုရင်... ဒါဆို မင်းက အဓိကခန်းမက မဟုတ်ဘူးလား”

ယီထျန်းယွမ် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ အကယ်၍ သူမက အဓိကခန်းမက မဟုတ်ပါက မည်သည့်နေရာမှ ဖြစ်နိုင်ပါသနည်း။

“ငါက သေချာပေါက် အဓိကခန်းမက မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက...”

မုရုန်ရှောင်း က တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် သူ့ကို ဆိုသည်။

“တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို ကျော်တက်နိုင်ရင် ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်”

သူမသည် စကားဆုံးသည်နှင့် ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူမ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတွင် မွှေးရနံ့များ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဤအနက်တွင် ဤမျှ မြန်မြန် ပြေးနိုင်ခြင်းမှာ သူမ၏ ခွန်အားမှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းကြောင်း သက်သေပြနေချေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ဤနတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် ပါရမီရှင်များ အလွန် ပေါများလှသည်။ မီတာ ၆၀,၀၀၀ အကွာအဝေးကို ရောက်နေလျှင်ပင် ဤမျှ မြန်မြန် ပြေးနိုင်နေသေး၏။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် တမင်တကာ ကစားနေခြင်းပင် ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။ အခြားသူများမှာ ဤနေရာ၌ ခဏလေးပိုနေရန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း သူမမှာမူ ဤနေရာတွင် နေရသည်မှာ ငြီးငွေ့နေသည့်အလား တစ်စုံတစ်ယောက်က လိုက်မီလာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ လူအချင်းချင်း ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာသော မိသားစုကြီးမှ သမီးပျို ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှအထိ မိမိစိတ်တိုင်းကျ လုပ်ဆောင်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ယီထျန်းယွမ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လိုက်လံ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ မည်သည့် သံသယမျှ မရှိဘဲ မုရုန်ရှောင်းကို ကျော်တက်သွားတော့သည်။

“ကြည့်ရတာ မင်းက တကယ်ကို ဆော့ကစားတတ်တာပဲ။ မင်းကို ကျော်တက်ဖို့ ဆိုတာက ငါ့အတွက်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းပါဘူး”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကိုလည်း ငါ စိတ်မဝင်စားပါဘူး၊ အပျင်းပြေ မေးကြည့်တာပါ”

သူသည် စကားဆုံးသည်နှင့် အရှိန်မြှင့်ကာ မုရုန်ရှောင်းကို ကျော်တက်သွားတော့သည်။ အရှိန်မှာ ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်လာသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ အကွာအဝေးမှာ ပို၍ ဝေးကွာသွားတော့သည်။

မုရုန်ရှောင်းသည် ဝေးကွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားပြီးနောက် တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်၏။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ၊ ဒီလို ပြိုင်ဘက်မျိုး မတွေ့ရတာ ကြာပြီ...”

သူမသည် စကားဆုံးသည်နှင့် အရှိန်ကို လိုက်ပါ မြှင့်တင်လိုက်ရာ ခြေလှမ်းများမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာချေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခြေဖဝါးအောက်တွင် ပန်းများ ပွင့်လန်းလာခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်များအောက်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အပြေးပြိုင်ပွဲ တစ်ခုကို စတင်လိုက်ကြတော့သည်။

အခြားသူများမှာ ဤနေရာတွင် ခက်ခဲစွာ တောင့်ခံနေကြရသော်လည်း ၎င်းတို့မှာမူ ကစားနေသည့်အလား သက်သောင့်သက်သာဖြင့် အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားခြင်းက ၎င်းတို့ကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေချေသည်။

“တောက်... အဲဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်ကလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မီတာ ၆၀,၀၀၀ အကျော်ကို ဒီလောက် သက်သောင့်သက်သာ ရောက်သွားရတာလဲ”

“မင်းက ငါ့ကို မေးတော့ ငါက ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ။ အဓိက အချက်က တစ်ယောက်က လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်နေတာပဲ၊ ငါ သရဲခြောက်ခံနေရတာလား...”

၎င်းတို့ တစ်ဦးချင်းစီမှာ ဘာမှ မသိနိုင်ကြတော့ချေ။ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်မှာ ဒုတိယနေရာတွင် ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ယီထျန်းယွမ်၏ ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒီကောင်လေးက ဘာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို လာပြီး လုယူနေတာလား။ မုရုန်ရှောင်း ကလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီ၊ တကယ်လို့ သူ အခွင့်အရေး ရသွားမယ်ဆိုရင်တော့ သွားပြီပဲ”

သူသည် အဓိကခန်းမ၏ ပထမဆုံးသော တပည့်ကြီးဖြစ်ပြီး အမည်မှာ ယွမ်ထျန်းယို ဖြစ်သည်။ ပါရမီဖြစ်စေ၊ ခွန်အားဖြစ်စေ အဓိကခန်းမတွင် ပထမနေရာ၌ ရှိနေသူပင်။ သေချာပေါက်ပင် ဤနေရာတွင် ပြောဆိုသော တပည့်ကြီး ဆိုသည်မှာ အသစ်ဝင်လာသော အသုတ်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပြီး အသုတ်ဟောင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ မယှဉ်နိုင်ပါချေ။

သူသည် လိုက်လံ ဖမ်းဆုပ်လိုသော်လည်း ယခုအခါ လုံးဝ မပြေးနိုင်တော့ချေ။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ခွန်အားများက ဖိနှိပ်ထားသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန်ပင် ခက်ခဲနေချေသည်။

“အမလေး... ဒါက ပါရမီရှင်တွေရဲ့ ကွာခြားချက်လား...”

ခေါင်းဆောင်ကူးသည် အထက်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရချေ။ ယီထျန်းယွမ် နှင့် မုရုန်ရှောင်း တို့၏ အပြေးပြိုင်ပွဲကို မြင်သည့်အခါ မည်သို့ ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ရှုယွမ်၏ မျက်နှာမှာလည်း အတော်လေး ပျက်ယွင်းနေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ မဆန်းလှတော့ချေ။ တစ်ဖက်လူမှာ မီတာ ၇၀,၀၀၀ ကိုပင် ထိုးဖောက်တော့မည် ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပေသည်။ နောက်ထပ် ခြေထောက်နှစ်ချောင်း ပိုပါလာလျှင်ပင် လိုက်မီရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤနေရာရှိ လူများမှာ အတွေးကိုယ်စီ ရှိနေကြချေသည်။ လူနှစ်ဦးကြောင့် ၎င်းတို့ စိတ်အေးလက်အေး ကျင့်ကြံရန် ခက်ခဲနေရပြီး အနိုင်အရှုံးကို သိရှိရန်အတွက် မျက်လုံးဖွင့်၍ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

“ငါ မင်းကို မမီဘူးလို့ မယုံဘူး...”

မုရုန်ရှောင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အစိမ်းနုရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ကြာနီတစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပွင့်လန်းသွားလေသည်။ အလွန်ပင် လှပလှသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ပွင့်လန်းလာသော ပန်းများမှာ ပိုမို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖိအားများမှာလည်း လျော့နည်းသွားသဖြင့် သူမ၏ အရှိန်မှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာချေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှေ့မှနေ၍ ဤဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ပါရမီရှင်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် မာန်မာန ရှိကြသည်ဖြစ်ရာ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုပြီး လိုက်လာကြပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူသည် အစွမ်းကုန် အသုံးမပြုရသေးချေ။ သာမန် ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားကိုသာ အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသည်ကိုမူ မထုတ်ဖော်ရသေးချေ။ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားကို အားကိုးရုံနှင့်တင် အောက်သို့ ဆင်းရန် လုံလောက်လှချေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရယ်စရာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှုအပေါ်တွင် အမြဲတမ်း အလေးထားခဲ့ခြင်းပင်။ စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်၏ အကြီးမားဆုံးသော အခက်အခဲမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဆွဲငင်အားပင် ဖြစ်ချေသည်။ ဤဆွဲငင်အားကို ကျော်လွှားနိုင်သရွေ့ အောက်သို့ ဆင်းရန်မှာ မည်သည့် ဖိအားမျှ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

အခန်း ၉၆၀ ပြီးပါပြီ။