အနှစ်သာရသွေးကို ကြယ်အမှတ်အသားတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းခြင်း

သူ၏လက်ထဲရှိ ကြယ်အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ချင်းယန်သည် တခဏမျှ တွေးတောကာ ပိုမိုဆန်းကြယ်နိုင်မည့် မရေမတွက်နိုင်သော ဖြစ်နိုင်ချေများကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ"

ကြယ်အမှတ်အသားကို စိုက်ထားပါက တစ်ဖက်လူဆီကနေ စွမ်းအားကို စုပ်ယူပစ်နိုင်သည်။

ဒါဆို စွမ်းအင်ပိုက်ကွန်ကို ကျယ်ကျယ် မလွှင့်သွားနိုင်ဘူးလား။

နောက်မှ သူ သဘောကျသူများကို ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ထောက်ထား၍ သူတို့၏ အနှစ်သာရသွေးတစ်စက်နှင့် လျှို့ဝှက်လက်စွဲစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို လဲလှယ်လိုက်မည်။ သူ မကြိုက်သူဖြစ်သော အဓိပတိ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်နှင့် အရှင်ကျိုထျန်းကိုတော့ သက်ညှာနေမည် မဟုတ်ချေ။

သူ လုံလုံလောက်လောက် အင်အားကြီးပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့ကို ဖမ်းပြီး မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ထည့်ထားလိုက်မည်။ ပြီးလျှင် တံဆိပ်ခတ်ထားသည့် အစီအရင်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ကာ ၎င်းတို့အားလုံးကို ထောင်ချကာ ကြယ်အမှတ်အသားဖြင့် အခမဲ့ အသုံးချလိုက်မည်။

"မဆိုးပါဘူး"

ချင်းယန် ကျေနပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် အယောင်ဆောင်ကာ လူအိုလီထံ မက်ဆေ့ချ်ပို့ကာ သူ၏စမ်းသပ်မှုများ စတင်ရန် အနှစ်သာရသွေးအချို့ကို ပြန်လည်ထုတ်ယူရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ပြီးသည်နှင့် သူသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသွားပြီး လီကျစ်ရွှမ်းနှင့် အခြားလူများထံကလည်း အရန်အချို့ တောင်းလိုက်၏။ သူတို့သည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသော်လည်း ချင်းယန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ကြပေ။ လျိုဝူရွှမ်းသည်ပင် အထူးရက်ရောပြီး အပိုအစက်အနည်းငယ် ထပ်ထည့်ခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်လေး မလုံလောက်ရင် ကျုပ်ကို ပြောပါ! နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ သေချာအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်!"

ချင်းယန် : "..."

ခဏအကြာ၌။

လူအိုလှသည် ဖုဟိုင်လူနေထိုင်ရာနေရာသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်လည်ပတ်ပြီး ပန်းကြွေပုလင်းငယ် သုံးလုံးကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"မိတ်ဆွေလေးချင်း ဒီမှာပါ။ ဦးစီးချုပ်နဲ့ လီတောက်မင်လည်း ဒီပုလင်းတွေထဲမှာ ပါပါတယ်။ ကျန်းဟိုင်မြို့က မကြာသေးခင်ကမှ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတာ၊ သူတို့က တလီတောင်တွေရဲ့ နယ်စပ်မှာ ရောက်နေတော့ မထွက်လာနိုင်တော့လို့ သူတို့ကိုယ်စား လာပို့ပေးတာပါ"

"ဒါ လောက်လား?"

ယခုတော့ ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်များ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကျဆုံးသွားသည့်အတွက် သူ့၌ အမှန်တကယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့အနှစ်သာရသွေးသာမက သူ့အသက်ကိုတောင် စွန့်လွှတ်ချင်လာပေပြီ။

"လုံလောက်တယ် လုံလောက်တယ်!"

ချင်းယန် ကြွေပုလင်းလေးကို ယူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လောင်လီက သိပ်သဘောကောင်းတာပဲ၊ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ။ ကျနော် ဆေးပြားတချို့ကို နောက်မှ ပြင်ပေးမယ်၊ အားလုံးက သွေးနဲ့ ချီကို ဖြည့်ပေးတဲ့နေရာမှာ အရမ်းကောင်းတယ်။ ကျေးဇူးပြု၍ ယူလာပြီး ဦးစီးချုပ်တို့ကို ပေးပေးပါဦး။"

ယခု သူ့တွင် ဤအနှစ်သာရသွေးရှိသဖြင့် ၎င်းကို စိတ်ကူးဖြင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် ကြယ်များ၏ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းနိုင်သည်။ သို့ဖြစ်လျှင် လက်ခံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကြယ်စွမ်းအားများ အားလုံး သူ့ကိုယ်တွင်းသို့ ပြန်လည်စီးဆင်းလာမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများလည်း မြင့်လာလိမ့်မည်။

လမင်းသည် ကောင်းကင်၌ မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားလေ၏။

မှောင်မိုက်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု၌ မြူခိုးများစွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် သမင်များသည် စမ်းချောင်းတစ်စင်း၌ ရေဆင်းသောက်နေပြီး ရေများကလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းသွားနေသည်။ လရောင်အောက်၌ အဆုံးမဲ့ ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးငွေ့များက လေထဲတွင် ပြည့်လျှံနေသည်။

အဆိပ်ပြင်း မြူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင်၊ ၎င်းသည် သရဲတစ္ဆေတို့၏ မရဏကမ္ဘာနှင့်ပင် တူလေသည်။ အရှင်ကျိုထျန်းသည် ချိုင့်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားနေကာ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို ငေးကြည့်နေ၏။

စျေးကြီးသော အဂ္ဂိရတ်ဆေးပင်များက မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ချိုင့်ဝင်ပေါက်တွင် မုန့်ထျန်းရွှမ်သည် အလယ်ဗဟိုရှိ ထန်းရွက်တမျှ ကြီးမားသော အရွက်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလျက် ရှိသည်။ ကောင်းကင်က ကြယ်စွမ်းအင်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူပေးသည်။

သူ၏ ၀တ်ရုံများသည် စုတ်ပြဲနေသေးသော်လည်း သူ၏ လောင်ကျွမ်းနေသော အရေပြားက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကာ မွေးကင်းစကလေးနှင့်ပင် တူနေချေပြီ။ သူ၏ ဖြူစင်သော အသားသည် ယခင်အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဟု ဆိုရမည်။

"ဘယ်လိုလဲ ဆရာတူအစ်ကိုကြီး"

အရှင်ကျိုထျန်း၏ အသံသည် အေးဆေး ငြိမ်သက်နေပြီး ကြွေပုလင်းအလွတ် တစ်လုံးကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ပစ်ချလိုက်စဉ် သူ့မျက်နှာမှာ ရုပ်ဆိုးလာ၏။

"မင်း ချိုင့်ထဲမှာ ဆေးလုံးတွေ ဖြုန်းတီးပစ်ပြီးပြီ၊ ဒါတောင် ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးပုလင်း ပေးလိုက်ရသေးတယ်၊ မင်း နောက်ထပ် လိုချင်နေသေးရင် ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဆင်ပြေပါပြီ ဆရာတူညီလေး!"

မုန့်ထျန်းရွှမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ တစ်ဖန် သူ၏လက်များကို ကြယ်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးဖြင့် ပင့်တင်လိုက်သည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် မှောင်မည်းနေသော ချိုင့်ဝှမ်းသည် အလင်းရောင်များနှင့်အတူ တောက်ပလာချေ၏။

"မင်းရဲ့အင်အားက အထွတ်အထိပ် မရောက်သေးပေမယ့် 70-80% လောက်ပြန်ကောင်းလာပြီ။ အဲဒီယုတ်မာတဲ့ ချင်းယန် လာရင်တောင် ဒီမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က လွယ်လွယ်နဲ့ လွတ်မြောက်နိုင်မှာပဲ။ မဆိုးဘူး။"

“အဲ့အရူးတွေ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အရူးတွေရဲ့ လက်ထဲကနေ ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် မင်းရဲ့ လွမ့်ခုန်းလွန်းပျံယာဉ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါတော့ သူတို့ရဲ့ အကြံအစည်တွေအောက်မှာ သားကောင်ဖြစ်သွားမှာ ကြောက်ရတယ်…”

"ဟားဟား ဆရာတူအကိုကြီး မင်းက အားနာနေပြန်ပြီ ငါတို့က ဆရာတူတွေပဲလေ.… မင်းဒုက္ခရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ မင်းသေတာကို ငါကဘယ်လို မတ်တပ်ရပ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေရမှာလဲ။ အနာဂတ်ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အစီအစဥ်တွေ အတွက် ငါတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းမှုတွေ လိုအပ်နေသေးတယ်လေ။”

"ဆရာတူအစ်ကို ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

အရှင်ကျိုထျန်းက အေးစက်စွာပြောပြီး မုန့်ထျန်းရွှမ်အား ချိုင့်အနက်ပိုင်းထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ငါ မင်းကို တစ်ခုခုပြရမယ်။"

"ဟမ်?"

မုန့်ထျန်းရွှမ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အရှင်ကျိုထျန်းက ဦးဆောင်လမ်းပြရန် အခိုင်အမာ ဆိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မငြင်းနိုင်ဘဲ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းထဲ၌ အလွန်အမင်း ဆိတ်ငြိမ်နေ၏။

တစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရေစီးကြောင်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်သားနံရံများထဲမှ စိမ့်ထွက်လာကာ လူသားများ၏ ထွင်းထုထားသော သဲလွန်စ အရိပ်အယောင်များကို ထင်ရှားစေသည်။ မုန့်ထျန်းရွှမ်သည် သူတို့ထဲမှတစ်ဦးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ကျောက်မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုများ မြင့်တက်လာတော့သည်။

"နယ်မြေအလွန်က ဒီချိုင့်ဝှမ်းက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဖုံးကွယ်မှုတွေ ရှိတာပဲ။ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... မင်းရဲ့ သားရဲနတ်အရှင်ဂိုဏ်းမှာ ဒီလို အရန်အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေတာလား။"

"ဆရာတူအစ်ကို မင်းငါ့ကို မြှောက်ပင့်နေတာပဲ။ ဒါက ကျူးချွဲ့ငှက်ရဲ့ ပုန်းအောင်းရာနေရာလေ။ ဒါက ငါ့သားရဲနတ်အရှင်ဂိုဏ်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့နေရာတစ်ခုလည်း ဟုတ်တယ်။"

အရှင်ကျိုထျန်းသည် လက်နှစ်ဖက်နောက်ပစ်လျက် လျှောက်သွားနေကာ ချိုင့်ဝှမ်းနက်နက်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက် ကျောက်သားနံရံများပေါ်မှာ အလှဆင်သည်များကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုများလာလေ၏။

လူအရိုးများသည် ပုလွေများအလား လျှောကျလာပြီး ချိုင့်အပြင်ဘက်မှ အေးစက်သော တောင်လေများ တိုက်ခတ်လာသည်။ နံရံများထဲတွင် နတ်ဘုရားများ၊ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များ ရှိလေ၏။ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများသည် ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားသော်လည်း ကျောက်တုံးပန်းချီများ၏ တောက်ပမှုမှာတော့ ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် သားရဲနတ်အရှင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များဆီသို့ ချဉ်းကပ်နေပေပြီ။ ၎င်းသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ လျှို့ဝှက်သမိုင်း၏ အခြားအစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလည်း ဟုတ်လေ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးရာကျော်က စစ်ပွဲအပြီးတွင် သမိုင်းမှတ်တမ်းများ ကွဲလွဲခဲ့သည်။ အဓိပတိမဟာမိတ်သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော လူသားဘိုးဘေးများ၏ မှတ်တမ်းများကို လက်ခံရရှိထားပြီး သားရဲနတ်အရှင်ဂိုဏ်းမှာမူ တွင်းနက်စွမ်းအား၏ ရှုထောင့်မှ ဇာတ်လမ်းကို ဖြန့်ကျက်ထားခဲ့သည်။

မုန့်ထျန်းရွှမ်မှာ ချိုင့်ထဲ ပိုနက်ရှိုင်းစွာ သွားလေလေ၊ သူပို၍ အံ့သြရလေလေ ဖြစ်နေသည်။ ယခင်က သူသည် ဤအရာများကို သိရှိပြီး သူ့ကိုယ်သူ စုံစမ်းမှုများပင် ပြုလုပ်ခဲ့ပါ၏။ သို့သော် သူ၏ရှာဖွေမှုများသည် ရလဒ်ကောင်း မရရှိခဲ့ပေ။

ယခုမူကား အမှန်တရား၏ ပဟေဠိသည် ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မုန့်ထျန်းရွှမ် သက်ပြင်းချကာ အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသော ရုပ်ကြွများအား သက်ရှိသက်မဲ့ အသေးစိတ်များဖြင့် ထုလုပ်ထားသည်။

ဤသဲလွန်စများကို သုံးသပ်ကြည့်လျှင် ကွဲပြားသော ရှုထောင့်မှသာလျှင် ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သရုပ်ဖော်ထားကြောင်း နှစ်ရာပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိမည့် ရှေးရိုးစွဲထင်မြင်ယူဆချက် ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။ အနက်ရောင်နှင့် ကြက်သွေးရောင် ၀တ်စုံများ ၀တ်ဆင်ထားသည့် ၎င်းတို့၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်ရုံများသည် တွင်းနက်နောက်ကွယ်မှ ကျင့်ကြံသူများအဖြစ် ထင်ရှားစေပြီ။ လူသားများကိုမူ ဒေသခံ လူရိုင်းများအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။

"ညီလေး မင်းဘာလို့ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ။"

မုန့်ထျန်းရွှမ်သည် ကျောက်ထွင်းထုများကို သဘောကျကာ ဗဟုသုတကို တောင့်တကျေနပ်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် ပဟေဋ္ဌိဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက မင်းတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းငါ့ကို ဒီလိုပြလိုက်တာ တကယ် သင့်လျော်ပါ့မလား...?"

"ဟဲ့ မင်းက အခုထိ အပြင်လူ လုပ်ချင်နေသေးတာလား"

အရှင်ကျိုထျန်းသည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားကာ သူ၏ ဆူညံသော အသံကို နောက်တွင် ချန်ထားခဲ့၏။ အသံက ပဲ့တင်ထပ်ကာ ကျောက်သားနံရံများကြားတွင် တဟုန်ထိုး တုန်ခါနေလေသည်။

"အခု ငါတို့ ပူးပေါင်းထားကြပြီ မဟုတ်ဘူးလား မင်းကိုပြတော့ရော ဘာအန္တရာယ်ရှိမှာလဲ"

“ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ကမ္ဘာ့ကျူးချွဲ့က ဒီမှာ စခန်းချခဲ့တယ်။ သူကငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်ခိုင်းပြီး ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့၊ သူစိမ်းတွေကို ဝေးဝေးရှောင်ပြီး မြစ်နဲ့ ပင်လယ်သားရဲ ဒီရေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်လူသားတွေ မဆင်းလာခင်မှာ အပြင်လူတွေကို ဝင်ခွင့်မပြုရလောက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် မထင်မှတ်ပဲ..."

အရှင်ကျိုထျန်းသည် အထက်မှ မှော်အစီအရင်များကို မျှော်ကြည့်လျက် နှုတ်ခမ်းပေါ်၌ သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။

"အလှည့်အပြောင်းတွေကြောင့် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းဆီက ဗုံးခွဲခံခဲ့ရတယ်။ အခု အဲ့ကံကြမ္မာရဲ့ဒဏ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါတို့ တစ်ဖွဲ့တည်း ပြန်ဖြစ်သွားတာပဲ..."

"အားလုံးက တကယ့် ကံကြမ္မာအတိုင်းပဲ!"