သားရဲနတ်အရှင် ဆင်းသက်ပြီ

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်လိုလား?"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ထျန်းရွှမ် အနည်းငယ် ခေတ္တရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်နံရံများကို စူးစမ်းလေ့လာကာ ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံက ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ မကောင်းမှုတွေကို သည်းမခံနိုင်ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ကို ဖီဆန်လို့မရဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းလိုက်ရင် ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းကို သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ... ပြီးရင် ငါတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ဒီကမ္ဘာဂြိုဟ်က နောက်ဆုံးမှာ ကြီးပွားချမ်းသာလာပြီး အရင်က ဘုန်းအသရေတွေကို ပြန်ရလိမ့်မယ်။"

“ကောင်းပြီ ကြောင်သူတော်လို စကားတွေ လျှော့ပြောဦး…”

အရှင်ကျိုထျန်းသည် ရှေ့မှ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး စကားကို လျှော့ပြောဟု ညွှန်ပြရန် လက်ကို ရုတ်ခနဲ မြှောက်လိုက်၏။

“ဒါပေါ့”

"ငါတို့ထပ်သွားစရာ မလိုဘူး"

ဤအခိုက်၌ ချောက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးစုများ ပေါ်လာသည်။ အမည်မသိ တိရိစ္ဆာန်အချို့၏ အရိုးများ စုပုံနေခြင်း ဖြစ်ကာ အာကာသထဲ ဖြတ်ကျော်သွားရသည့်အလား ချိုင့်ဝှမ်းထဲရှိ လေထုဟာလည်း ရုတ်တရက် ရပ်သွားလေ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဓာတ်သည် ကြယ်အလင်းကာကွယ်မှုအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ သူ၏မြင့်မြတ်သော အာရုံကိုပင် တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

"ရောက်ပြီလား?"

မုန့်ထျန်းရွှမ် လုံးဝကို အံ့ဩသွားပြီး ရှေ့ကို မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ အရှေ့၌ ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုရှိကာ ထူထပ်သော ကမ္ပည်းစာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အတက်အဆင်း လှေကားထစ်များ ရှိလေ၏။ ထိုစာလုံးများသည် ကမ္ဘာခြားလူမျိုးတို့၏ ရှေးဘာသာစကား ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို ပုံဖော်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် မုန့်ထျန်းရွှမ်ခမျာ မူးဝေလာကာ အေးစက်သော အကြောက်တရားကို ဆုပ်ကိုင်လာမိသည်။ သူ၏ချွေးပေါက်များထဲမှ အေးစက်သော ချွေးများပင် စီးကျလာပေ၏။

"ဒါက ဘယ်နေရာလဲ"

"သားရဲနတ်အရှင်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်"

"မင်းငါ့ကိုဘာလို့ ဒီကိုခေါ်လာတာလဲ"

မုန့်ထျန်းရွှမ်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ထိတ်လန့်စပြုလာသည်။ သူသိပ်သိလို့ မရနိုင်သော အရာများ ရှိလေ၏။ မဟုတ်ပါက သူတကယ် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။ ပြန်လမ်း မရှိလောက်ချေ။

"ညီငယ်လေး မမိုက်မဲစမ်းနဲ့။ မင်းအခု မင်းရဲ့ အကြီးတန်းအစ်ကိုကို ကယ်လိုက်ပြီ နောင်ကျရင် ငါမင်းကို သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်မှာပါ"

မုန့်ထျန်းရွှမ်သည် အေးစက်သော ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး လိမ်ညာကာ ထွက်ပြေးရန် သူ၏ ကြယ်စွမ်းအင်ကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းရန်ပင် ပြင်ဆင်နေ၏။

"အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ကို ရှာဖို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို လာခဲ့လို့ရတယ် ငါ မင်းကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမှာ!"

“အနာဂတ်အတွက်လား မလိုပါဘူး။”

ဤစကားကိုကြားလျှင် အရှင်ကျိုထျန်းက ရယ်မောလျက် :“အခုအချိန်လောက် မကောင်းဘူး။ မင်း ငါ့ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာကို ရောက်နေပြီ ဆိုမှတော့ ဆရာတူအစ်ကို အစောက ကျေးဇူးကြွေးကို တိုက်ရိုက် ဆပ်နိုင်ပါပြီ”

"ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်လဲ"

မုန့်ထျန်းရွှမ်သည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုပြပြီး ယဇ်ပလ္လင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထူးထူးခြားခြား မကျေနပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အကိုကြီး မကြောက်ပါနဲ့ ငါတို့က တစ်ဂိုဏ်းတည်းက ထွက်လာတာ ဆိုတော့ မင်းကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဒုက္ခ ပေးနိုင်မှာလဲ။ မင်း တစ်ချက်သဘောတူပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို ကျိန်ဆိုနေသရွေ့ သဘာဝအတိုင်း ထွက်သွားခွင့်ပေးမှာပါ”

"ဘာလဲ?"

မုန့်ထျန်းရွှမ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံတံခါး ဖွင့်!"

အရှင်ကျိုထျန်းသည် ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်က တွင်းနက်ကို ညွှန်ပြလေ၏။

"သားရဲနတ်အရှင်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ဖို့ သဘောတူပြီး ငါတို့နဲ့ ဒီကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ကောင်းကင်လူသားကို ကမ္ဘာပေါ် ဆင်းသက်နိုင်အောင် ကူညီပေးရင် ငါမင်းကို လွှတ်လိုက်မယ်။"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး!!!"

ဒါကိုကြားတော့ မုန့်ထျန်းရွှမ် တွေးတောင်မတွေးဘဲ ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး :"နန်းကုန်းလီ မင်းငါ့ကို ဘာအတွက် ခေါ်လာတာလဲ အမှားအမှန်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့လား မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူနိုင်မှာလဲ။"

"ဟမ်?"

ဤစကားကြောင့်နှင့် အရှင်ကျိုထျန်း၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေ။

"အကိုကြီး ငါနဲ့ ကြောင်သူတော် ဂိမ်းတွေ မကစားတော့နဲ့... ငါ မင်းအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် မင်းရဲ့ရာထူးကို မစွန့်လွှတ်နိုင်တာမလား။ မင်းက လုံးဝ ကြောင်သူတော်ပဲ။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး!"

မုန့်ထျန်းရွှမ်၏ လည်ပင်းမှာ နီမြန်းလာပြီး သူ့မျက်နှာသည်လည်း နာကျင်နေသော အစက်အပြောက်ကို ထိလိုက်သကဲ့သို့ ရုပ်ဆိုးသွားသည်။

"မုန့်ထျန်းရွှမ် ငါက အမြဲတမ်း ရိုးသားပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတယ်။ မင်းက ငါ့ကို ဒီလို ဆဲဆိုခွင့်မရှိဘူး။"

သူစကားမဆုံးခင်...

"လုံလောက်ပြီ!"

နန်းကုန်းလီသည် ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်းအား ဝင်ဖြတ်ကာ သူ့မျက်လုံးများလည်း အေးစက်သွားသည်။

"ဟန်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်ပါတော့ ဆရာတူအစ်ကိုကြီး။"

ပြောရင်း သူ့လက်ဖဝါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းပြီး လေးနက်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် စာလုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာ၏။ ၎င်းက ချိုင့်ဝှမ်းထဲရှိ ယဇ်ပလ္လင်ကို အသက်သွင်းပစ်ခဲ့ရာ မရေတွက်နိုင်သော ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းများ လွင့်ပျံလာတော့သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး!"

မုန့်ထျန်းရွှမ်၏ အမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း အာရုံခံမိသောကြောင့် လှည့်ထွက်သွားချင်ပေမယ့် သူအနောက်က နေရာလွတ်များ ကွဲလွဲနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။

သူသည် ဘာမျှ မသိလိုက်ပါဘဲ ဤချောက်နက်ထဲက အပိတ်ခံထားရပေပြီ။ သူ့အနောက်တွင် ကွဲအက်နေသော ဧရိယာများသာ ရှိကာ ယခု လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြ။

အစကတည်းက ဤချောက်ဟာ ထောင်ချောက်ဖြစ်ပြီး နန်းကုန်းလီက အရာအားလုံးကို စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"အခုရော ထွက်သွားချင်သေးလား"

နန်းကုန်းလီသည် တစ်ဖက်လူ ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို ကြိုတွေးထားသောကြောင့် သူ့အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။

"အကိုကြီး ငါ့ကို ရက်စက်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့။ မင်းက မပါဝင်ချင်မှတော့ ဆက်နေပြီးတော့ နတ်အရှင်အတွက် အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ အစာလုပ်လိုက်ပေါ့!"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ့လက်ဖဝါးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ လက်ဝါးတစ်ချက်က သွေးနိယာမကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး အလင်းတန်းများသည် ယဇ်ပလ္လင်၏ ပုံစံများအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားကာ ချိုင့်တစ်ခုလုံးကို သွေးညှီနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေ၏။

ထွက်ပြေးချင်နေသော မုန့်ထျန်းရွှမ်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ခြေထောက်များ တုန်လာတော့သည်။

ဤရောင်ဝါမှာ ကောင်းကင်အဓိပတိကိုပင် အမှန်တကယ် တုန်လှုပ်စေလေသည်။

တစ်ခုခု လာနေပြီ!

နောက်အခိုက်၌။

ဗုန်း!

သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နိယာမများ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဆွဲငင်ကာ မြေကြီးအောက်ထဲသို့ နက်နဲသော မီးတောင်ဝကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ဘယ်ကိုသွားဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ"

နန်းကုန်းလီက ပြုံးလိုက်ပြီး မီးတောင်ဝဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

"မင်း မကြာခင် ငါ့သားရဲနတ်အရှင်ရဲ့ မျိုးနွယ်အတွက် ယဇ်ကောင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

"သားရဲနတ်အရှင်?!"

မုန့်ထျန်းရွှမ်သည် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားကာ ဖျော့တော့လာသည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း တဆက်ဆက် တုန်လာကာ အရှင်ကျိုထျန်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ မော့ကြည့်နေ၏။

"ညီလေး သားရဲနတ်အရှင် သေတာကြာပြီ မဟုတ်ဘူးလား? လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်တစ်ထောင်က ဒဏ္ဍာရီက သူ အခုထိ မတည်ရှိနိုင်ဘူးဆိုတာ ပြနေတာပဲ။ ငါတို့လူသားတွေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကိုယ်တိုင်က သူ့ကိုသတ်ခဲ့တာ! ဒါက မင်းနဲ့ငါ..."

"အပိုတွေ!"

နန်းကုန်းလီသည် ကျယ်လောင်စွာ ဝင်ရောက် ဟန့်တားလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်းကိုဘယ်သူပြောတာလဲ? အဲဒါက မင်းတို့ရဲ့ လူသားမျိုးနွယ်က လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ သမိုင်းပဲ”

စကားပြောနေစဉ် နန်းကုန်းလီသည် မုန့်ထျန်းရွှမ် ရှေ့တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ ဆံပင်ကို ဆောင့်ဆွဲကာ ထုလုပ်ထားသော လက်ရာများဆီသို့ ဦးခေါင်းကို လှည့်ပေးလိုက်သည်။

"အကြီးတန်းအစ်ကို၊ မင်းက ငတုံးပဲ၊ အားနည်းပြီး သတ္တိကြောင်တာက တစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမယ့် မင်းကို အများကြီးပြပြီးတာတောင် မင်း နားမလည်ဘူးလား? သားရဲနတ်အရှင်က မယုံနိုင်လောက်အောင် တန်ခိုးကြီးတယ် သူက သက်ရှိလောကမှာ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒီချိုင့်က သူကျိန်းဝပ်တဲ့ နေရာပဲ!"

အငြင်းအခုံများ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ အမည်မဖော်လိုသော ကြောက်စရာကောင်းသည့်လေပြင်းသည် ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားကို ဖြတ်တိုက်လာခဲ့သည်။ ထူထပ်သော မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များကလည်း ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထိပ်တွင် စုဝေးလာကြ၏။

၎င်းတို့သည် တလီတောင်တန်းကြီး၏ စိမ်းလန်းပြီး ကျယ်ပြန့်သော မျက်နှာပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရေမြူများအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဗုန်း!

ကောင်းကင်က မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ စူးရှပြီး ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူ ငါ့ကို နှိုးတာလဲ!"

ဗုံသံများနှင့် ခေါင်းလောင်းသံများကဲ့သို့ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုသည် မုန့်ထျန်းရွှမ်၏ ဒူးများကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သားရဲနတ်အရှင် တကယ်ရှိနေတာလား။

"အမှိုက်!"

ထိုအခိုက် အရှင်ကျိုထျန်း နန်းကုန်းလီသည် မြေပြင်၌ ရိုသေစွာ ဒူးထောက်ကာ ခပ်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ဂါဝရပြုလိုက်၏။

"သားရဲနတ်အရှင်ဂိုဏ်း၏ နဝမမြောက် ကောင်းကင်အဓိပတိ နန်းကုန်းလီ သားရဲနတ်အရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"