မုန့်ထျန်းရွှမ် ကွယ်လွန်ခြင်း၊ အရှင်ကျိုထျန်း၏ ပီတိ။

ဗုန်း!

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ သတ်ဖြတ်ချင်နေသော ရောင်ဝါကြီးတစ်ခုသည် မုန့်ထျန်းရွှမ်အား ပြေးမလွတ်အောင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ကြယ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့လက်ကို နန်းကုန်းလီက ချုပ်နှောင်ထားပေ၏။

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်၌ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်က ပြေးဆင်းလာသော လက်သည်းကြီးတစ်ခုသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ ဆုပ်ကိုင်တော့သည်။ မုန့်ထျန်းရွှမ်မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်တို့ပင် တုန်ခါလာလေ၏။

မုန့်ထျန်းရွှမ်သည် သူသေခါနီး အချိန်ရောက်မှသာ နောင်တရလာခဲ့သည်။ သူသာ လျိုဝူရွှမ်း၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းနှင့် မနီးစပ်ခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားခြင်းမျိုး မည်သို့ ဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း။

သို့သော်လည်း ဤကမ္ဘာမှာ "အကယ်၍" ဟူသည့်အရာမျိုး မရှိချေ။

"မင်းတို့ သားရဲမျိုးနွယ်တွေ... တစ်နေ့ ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းအောက်မှာ ပျက်စီးလိမ့်မယ်..."

သူသည် သေလုမြောပါး အချိန်၌ 'အသံဗလံ' ကို ထုတ်လွှတ်ကာ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားသော်လည်း မရခဲ့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဝိညာဉ်ကသာ ဆုတ်ဖြဲခံရပြီး အသက်စွမ်းအားများ ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ မုန့်ထျန်းရွှမ်၏ အရေပြားများသည် ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းတွင် ညှိုးနွမ်းသွားသော ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့ကွဲအက်ကာ စကားမဆုံးမီတွင်ပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ခြောက်သွေ့သွားကာ အလောင်းကောင်အဖြစ်သို့ ညှိုးနွမ်းသွားချေပြီ။

မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် ဤနေရာတွင် ကျဆုံးခဲ့ရသည်။

"မဆိုးဘူး။"

သားရဲနတ်အရှင်ထံမှ ကျေနပ်သွားသော အသံနက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဒါဆို လုံလောက်ပြီ။ ကိုးလေး ဒီတစ်ခါတော့ မင်းလုပ်တာ အရမ်းကောင်းတယ်။ ငါ ဒါကို ချေဖျက်လိုက်မယ် မင်းပြန်သွားပြီး ဆက်စောင့်နေလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်"

နန်းကုန်းလီ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ယဇ်ပလ္လင်အထက်က ရုန်းရင်းဆန်ခတ် စွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး ချိုင့်ဝှမ်းသည်လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။ ဆွေးမြည့်နေသော အလောင်းသည် ပျော့ပျောင်းသော လေသံဖြင့် မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

“ဆရာတူအကိုကြီး…”

နန်းကုန်းလီသည် သွေ့ခြောက်နေသော အလောင်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အသက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ၏အမူအရာမှာ ဝမ်းမြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းခြင်း ကင်းမဲ့ကာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုများလည်း မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာကြီးသည် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် တွန်းအားပေးသော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကြောင်သူတော်တစ်ယောက်သည် အထက်တန်းရာထူး၌ သူ၏ဘဝကို တည်မြဲလိုပါက ဉာဏ်သုံးတတ်ရမည်။

မုန့်ထျန်းရွှမ်၏ သေလုမြောပါး ဟောက်သံသည် သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူသားမျိုးနွယ်အတွက် စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ် ဖြစ်ကြောင်း ဆန္ဒအစစ်အမှန်မှ ထွက်ပေါ်လာကြောင်း သူမြင်နိုင်သည်။

ထိုသူသည် သစ္စာစောင့်သိမှု ကင်းမဲ့သော လူဖြစ်သော်လည်း သူ၏နောက်ဆုံး အကြိမ်အဖြစ် ကျောရိုးတစ်ခုကို ပြသခဲ့ပေ၏။

"ဒါပေမဲ့ နောင်တရနေတော့ရော ဘာထူးလဲ? ဆရာတူအကိုကြီး မင်းဘာသာ အရမ်းကြိုးစားထားလည်း အဆုံးမှာတော့ လက်တစ်ဆုပ်စာ ဖုန်မှုန့်လေးပဲ ဖြစ်လာရတာပဲမလား”

နန်းကုန်းလီသည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ ကြယ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ရန် လက်ချောင်းများကို ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ မုန့်ထျန်းရွှမ်၏ အရိုးများသည် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ဖြန့်ကြဲသွားကာ လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် မုန့်ထျန်းရွှမ် အပေါ်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေခဲ့၏။

အပေါ်ကချောက်ကြီးဟာ ကျယ်ပြောပြီး ပန်းပွင့်ကြီးပမာ ဖွင့်ဟထားသဖြင့် ကြယ်ပွင့်များကို စိုက်ကြည့်နေ၍ ရသည်။ ညအချိန်အခါသည် အဆုံးမသတ်သေးသဖြင့် နဂါးငွေ့တန်းများက တလတ်လတ် တောက်ပနေလေသည်။ တွင်းနက်ကိုးတွင်းသည် ညအမှောင်ထဲတွင် မှောင်မိုက်နက်နဲစွာ မြှုပ်နှံခံထားရပြီး ၎င်းတို့၏ ပြင်းထန်သော စီးဆင်းမှုသည် ၎င်း၏လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို မျိုချထားပေသည်။

"အရမ်းလှတယ်။"

နန်းကုန်းလီသည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလတ်လာသလို ခံစားလာရကာ အသက်ရှူသံများပင် မြန်လာသည်။ သူ့အတွင်းမှ ပြင်းပြသော တွန်းအားတစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သားရဲနတ်အရှင် ပြန်ပေါ်လာပြီ။ အရှင် ဤကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာမည့် နေ့ရက်က မဝေးတော့ချေ။

…

…

ကျန်းဟိုင်မြို့။

ဖုဟိုင်ဗီလာ လူနေအိမ်ရာ။

လသာဆောင်တွင် ချင်းယန်တစ်ယောက် ကောင်းကင်ရှိ တွင်းနက်များကို မော့ကြည့်နေသည်။ ကြယ်တာရာအစီအရင်ပုံကြမ်းဆိုင်ရာ သုတေသနပြုမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် လေကောင်းလေသန့် ရရှိရန် လက်ရန်းကို မှီလျက် အနားယူနေခဲ့ခြင်းပင်။

ကြယ်တာရာအစီအရင်သည် သူ စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပို၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်။ ၎င်း၏လျှို့ဝှက်ချက်များသည် တစ်ညတည်းနှင့် နားလည်နိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။ သို့ပါသောကြောင့် ယခုလို ရုတ်တရက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းပင်။

ထိုအခိုက် အချက်ပေး ခေါင်းလောင်းမြည်သံ ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ချင်းယန်သည် လသာဆောင်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်ကာ ကောင်းကင်က တွင်းနက်အစွန်းကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်..."

"ဘာလို့ နည်းနည်း ပိုကြီးလာသလို ခံစားနေရပါလိမ့်"

ဤအချိန်တွင် နေ့တိုင်း ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော "သားရဲ" များကို သတိထား၍ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်များကို ကြည့်ရှုရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတွင်းနက်၏ ချဲ့ထွင်မှုနှုန်းမှာ သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့သလိုပင်။

တစ်ခုခုပြောင်းလဲသွားပြီလား

ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ အတွေးဝင်နေစဥ် ရှောင်ပိုင် အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။ သူမသည် ချင်းယန်၏ အင်္ကျီလက်များကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့အတွေးများကို အနှောင့်အယှက် ဝင်ပေးလေ၏။

"သခင် ညစာစားဖို့ လာတော့! အားလုံး စောင့်နေကြပြီ... မြန်မြန်လုပ်..."

သို့နှင့် ချင်းယန်လည်း ရှောင်ပိုင်နောက်မှ ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ အခန်းအတွင်း၌ မီးရောင်များက နွေးထွေးနေပြီး လူတိုင်းကလည်း သူ့ကို စောင့်နေကြပြီ။

ရှားရှားပါးပါး အဖွဲ့လိုက် ညစာစားပွဲပင်။ အစားအသောက် ပြင်ဆင်နေပါသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် သိုးသားလုံးကင်၊ အသားညှပ်ပေါင်မုန့်များအပြင် အရသာမျိုးစုံ ပေါများသော ဟင်းလျာများကို သွားရည်ကျမတတ် ပြင်ဆင်ထားလေသည်။

စားပွဲ၌ လီချင်းဟဲသည် သူ၏ မီးဖိုချောင်သုံး ခါးစည်းကို ချွတ်ကာ ပန်းကန်နှင့် တူများ ဝေငှရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ လျိုဝူရွှမ်းနှင့် လောင်လီသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ဘေးချင်းကပ်ထိုင်ကာ ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှု အတွေ့အကြုံများ အကြောင်း စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။

မသက်ဆိုင်သော သတင်းများကို ရုပ်မြင်သံကြားတွင်လည်း ပြသနေ၏။

“အစ်ကိုကြီး မြန်မြန်လာ။”

လီကျစ်ရွှမ်းသည် ချင်းယန်၏လက်ကိုဆွဲကာ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖိချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို တစ်ချိန်လုံး အလုပ်များနေခဲ့တာ အနားယူသင့်တယ်"

“ဟုတ်ပြီ အနားယူချိန်ရောက်ပြီ…”

ချင်းယန်သည် စောစောက တွင်းနက်ကြီးကို အမှတ်တမဲ့ သတိရကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လည်ချောင်းကို ရှင်းထုတ်ရင်း။

"အားလုံးပဲ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကြပါ.. ပြောချင်တာရှိတယ်။"

အခန်းထဲ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လီချင်းဟဲလည်း မျက်တောင်ခတ်ပြီးနောက် ချင်းယန် ပြောလာမည့် စကားကို နားစွင့်နေခဲ့၏။

"ဒီကြယ်တာရာ အစီအရင်က လူတိုင်းရဲ့ခွန်အားအပေါ် အခြေခံထားတာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ရဘူး မင်းတို့ရဲ့ခွန်အားတွေ တိုးလာတာနဲ့အမျှ ငါ့ဘက်ကလည်း သဘာဝအလျောက် စွမ်းအားတွေ ပိုကြီးလာလိမ့်မယ်။"

"အားလုံး အာရုံစိုက်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားကို တတ်နိုင်သမျှ မြှင့်တင်ပေးဖို့လည်း တောင်းဆိုပါတယ်။ နောက်ရက် အနည်းငယ်အတွင်း ငါလည်း မင်းတို့ကို ကူညီဖို့ ဆေးလုံးတွေ သန့်စင်ပေးမယ်"

သူပြောပြီးသည်နှင့် လျိုဝူရွှမ်းက ပထမဆုံး ခေါင်းညိတ် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"စိတ်ချပါ ဂိုဏ်းချုပ်လေး ကျုပ် သေချာပေါက် လုံ့လစိုက်ထုတ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်လေးကို ထောက်ပံ့ပေးမှာပါ"

လီကျစ်ရွှမ်း: "ဟုတ်တယ် ကျွန်မလည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် ရောက်အောင် ကြိုးစားနေပါတယ်!"

"ငါရောပဲ!"

"..."

"ခဏနေဦး..."

လောင်လီသည် ခဏလောက် စဉ်းစားရင်း မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူများကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်နေသည်။

"မိတ်ဆွေလေးချင်း ငါ နားမလည်တာတစ်ခု ရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ"

"ကျွန်တော်?"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး :"ခင်ဗျားတို့အားလုံးက ပိုသန်မာအောင် လေ့ကျင့်ထားနေတော့ ကျွန်တော်လည်း ပေါ့ဆနေလို့ မရဘူးလေ။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော် ကောင်းကင်အဓိပတိ တံခါးခုံကို ထိပြီးသွားပြီ...အောင်မြင်မှုက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဖြစ်လောက်တယ်"

အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ထိုင်ခုံများ၌ပင် အေးခဲ တောင့်တင်းနေကြ၏။

"ကောင်းကင်အဓိပတိကို ရောက်တော့မယ် ဟုတ်လား။"

လောင်လီခမျာ ဤစကားကြောင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချင်းယန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မိတ်ဆွေလေးချင်း မင်းငါ့ကို နောက်နေတာလား... အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ၊ မင်းက ကောင်းကင်အဓိပတိကို ရောက်တော့မယ်??"

သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေသူ လီကျစ်ရွှမ်းလည်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ကောင်းကင်အဓိပတိ??

သူမသည် ယခင်က အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကျော်တက်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူကား ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် ရောက်ရန်ပင် အလွန့အမင်း အားထုတ်နေရပြီ။ အရည်အချင်း ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလွန်း၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အားလုံးစိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။"

ချင်းယန်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး :"ဒါက အလကားကြွားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကောင်းကင်အဓိပတိရဲ့ ရှုထောင့်ကို နားလည်ပြီးပြီမို့ ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ ဝေးတော့တာပါ။"

ဧည့်ခန်းရှိလေထုမှာ တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ အစားအစာ၏ ရနံ့သည် လေထုကို အားဖြည့်ပေးနေသော်လည်း လူတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ သတင်းက ပေါက်ကွဲလွန်း၏။

လီချင်းဟဲ: "ဂုဏ်ယူပါတယ် ဆရာ! ဆရာ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို ကျရောက်တော့မယ့် အောင်မြင်မှု အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်!"

ထိုမှသာ လူတိုင်းက တုံ့ပြန်လာကြသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်လေးက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူငယ်လေးပဲ"

"ငါ့ဆရာတူအစ်ကိုက တန်ခိုးအကြီးဆုံးပဲ..."

"လောင်ချင်း မင်း အရမ်းမိုက်တယ်!"

ချီးမွမ်းသံများကြားတွင် ချင်းယန်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ကိုယ်သူ ပျောက်ဆုံးသွားကာ လေထဲတွင် လွင့်မျောသွားလေသည်။