သေမင်းတံခါးဝမှ ပြန်လာခြင်းနှင့် အဆောင်လုပွဲ (Extended)
Vol. 6 Ch. 77
ဓားသုသာန်ရဲ့ ဧရာမ သံချေးတက် တံခါးကြီးဟာ တစ်လတိတိ ပိတ်ထားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဒီနေ့မှာတော့ "ကျွိ... ကျွိ..." ဆိုတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အသံကြီးနဲ့အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်ဟလာပါတယ်။ တံခါးကြားကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အေးစက်လှတဲ့ မြူခိုးတွေနဲ့အတူ လူရိပ်တစ်ခုဟာ ခန့်ညားတည်ငြိမ်စွာနဲ့ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီလူကတော့ ယန်ဖုန်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံတွေကတော့ ဓားဓာတ်ငွေ့တွေကြောင့် အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အရှိန်အဝါကတော့ အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသိပ်သည်းပြီး ထက်ရှနေပါတယ်။ သူ လမ်းလျှောက်လိုက်တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မြေကြီးပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေဟာ ဓားနဲ့ အခုတ်ခံရသလို လွင့်စင်သွားပြီး၊ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ အမျက်ဒေါသတွေ ကိန်းအောင်းနေသလိုပါပဲ။
[ စနစ်: အိမ်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် 'နဂါးမျက်ရည်' ဓားကျိုးတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုနှုန်းမှာ ၄၀% သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ။ အိမ်ရှင်... ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် အိမ်ရှင်ကို 'ဓားဝိညာဉ်များ ဝါးမြိုခံရပြီး သေဆုံးသွားသူ' ဟု သတ်မှတ်ကာ အောင်ပွဲခံနေကြသည် ] လို့ စနစ်က သူ့ရဲ့ အသိစိတ်ထဲမှာ တိုးတိုးလေး အစီရင်ခံလိုက်ပါတယ်။ ယန်ဖုန်းဟာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "အောင်ပွဲခံနေကြတာလား?
ကောင်းပြီ... သူတို့ရဲ့ အောင်ပွဲခံပွဲကို ငါက ငရဲပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်မယ်" လို့ ရေရွတ်ရင်း သူ့ရဲ့ အဆောင်ရှိရာ အတွင်းစည်း နယ်မြေဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပါတယ်။
ယန်ဖုန်း သူ့ရဲ့ အဆောင်ရှေ့ကို ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့၊ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက သွေးရောင်လွှမ်းသွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အောက်ဘုံက ပါလာတဲ့ ပစ္စည်းအချို့နဲ့ အဆောင်ထဲက ပရိဘောဂတွေဟာ အပြင်ဘက်မှာ အမှိုက်တွေလို ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ လီဖုန်းရဲ့ နောက်လိုက် ၃ ယောက်ကတော့ အဆောင်တံခါးဝမှာ ထိုင်ကာ ယန်ဖုန်းရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဆေးပင်အချို့ကို ဝါးစားရင်း ရယ်မောနေကြပါတယ်။ "ဟားဟား... အဲဒီအောက်ဘုံက ကောင်တော့ ဓားသုသာန်ထဲမှာ အသားတုံးတောင် ကျန်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီအဆောင်က အခုကစပြီး ငါတို့ အစ်ကိုကြီး လီဖုန်းရဲ့ 'အမှိုက်တိုက်' ပဲ" လို့ တစ်ယောက်က ပြောရင်း ယန်ဖုန်းရဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
ယန်ဖုန်းကတော့ သူတို့ရဲ့ မေးခွန်းကို အဖတ်မလုပ်ဘဲ သူ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားလိုက်ပါတယ်။ "မင်းတို့ ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ဖို့ အချိန် ၅ စက္ကန့်ပဲ ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်... မင်းတို့ရဲ့ ဓားဝိညာဉ်တွေကို ငါကိုယ်တိုင် ဝါးမြိုပစ်မယ်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့ ယန်ဖုန်းရဲ့ စကားက တောအုပ်ထဲက အေးစက်တဲ့ လေညင်းတစ်ခုလို သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တုန်ခါသွားစေပါတယ်။ လီဖုန်းရဲ့ နောက်လိုက်တွေဟာ ကြောက်စိတ်ကို ဒေါသနဲ့ အစားထိုးလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဓားတွေကို အသီးသီး ထုတ်လိုက်ကြပါတယ်။ "မင်းက လူပုံစံပေါက်နေတဲ့ သရဲပဲ ဖြစ်ရမယ်! သေစမ်း!" လို့ အော်ဟစ်ပြီး သူတို့ ၃ ယောက်လုံး ယန်ဖုန်းဆီကို တစ်ပြိုင်နက် ပြေးဝင်လာပါတော့တယ်။ ဒါဟာ သူတို့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး လုပ်ရပ်မှန်း သူတို့ကိုယ်တိုင် မသိခဲ့ကြပါဘူး။