နဂါးမျက်ရည်၏ အမျက်ဒေါသနှင့် လီဖုန်း၏ ထိတ်လန့်မှု (Extended)

​အဆောင်အပြင်ဘက်က နားမခံသာတဲ့ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံတွေနဲ့ လေထုထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတဲ့ သွေးညှီနံ့တွေကြောင့် အဆောင်ထဲမှာ ဇိမ်ခံနေတဲ့ လီဖုန်းဟာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဝုန်းခနဲ ထွက်လာပါတယ်။ သူ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ နောက်လိုက် ၃ ယောက်ဟာ မြေကြီးပေါ်မှာ သွေးအိုင်ထဲ လူးလှိမ့်ကာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေကြပြီး၊ သူတို့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေကတော့ ဓားနဲ့ အတိအကျ ဖြတ်တောက်ခံထားရတာပါပဲ။ လီဖုန်းရဲ့ အကြည့်တွေက သွေးစွန်းနေတဲ့ ဝတ်ရုံနဲ့အတူ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ယန်ဖုန်းဆီကို ရောက်သွားတဲ့အခါ၊ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးထွက်သွားပါတယ်။

​"ယန်ဖုန်း! မင်း... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေတာလဲ? ဓားသုသာန်ထဲ ရောက်သွားတဲ့သူ ဘယ်သူမှ ပြန်မထွက်လာနိုင်ဘူးလေ!" လို့ လီဖုန်းက အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ မသိစိတ်ကနေ တုန်လှုပ်မှုတွေ စိမ့်ဝင်လာပါတယ်။ ယန်ဖုန်းကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့ရဲ့ ကျောနောက်မှာ အဝတ်နဲ့ ပတ်ထားတဲ့ 'နဂါးမျက်ရည်' ဓားကျိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြည်လိုက်ပါတယ်။ ဓားကျိုးရဲ့ ကိုယ်ထည်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ရွှေနီရောင် အလင်းတန်းတွေဟာ ပတ်ဝန်းကျင်က လေထုကို ဆူပွက်သွားစေပြီး၊ နဂါးတစ်

ကောင်ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကြီး ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေပါတယ်။

​လီဖုန်းဟာ ကြောက်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အဆင့်မြင့် 'ရွှေရောင်ဓား' ကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ "မင်းက ဓားကျိုးတစ်လက်နဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား? သေစမ်း!" လို့ အော်ဟစ်ပြီး လီဖုန်းက သူ့ရဲ့ 'နတ်ဘုရားစစ်သည်' အဆင့် အရှိန်အဝါအားလုံးကို ဓားထဲ ထည့်သွင်းကာ ယန်ဖုန်းဆီကို ပြေးဝင်လာပါတယ်။ လီဖုန်းရဲ့ ဓားချက်က ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယန်ဖုန်းကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယန်ဖုန်းကတော့ ဓားကျိုးကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရုံပါပဲ။

​"ဂွမ်!!!" ဆိုတဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ လီဖုန်းရဲ့ အစွမ်းထက်လှတဲ့ ရွှေရောင်ဓားဟာ ယန်ဖုန်းရဲ့ ဓားကျိုးနဲ့ ထိမိတာနဲ့ တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။ လီဖုန်းဟာ သူ့ရဲ့ ဓားကနေတစ်ဆင့် ပြန်ကန်ထွက်လာတဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့ 'နဂါးအရှိန်အဝါ' ကြောင့် လက်မောင်းတစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားပြီး မျက်နှာဟာ ပြာနှမ်းသွားပါတယ်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး! ငါ့ရဲ့ ဓားအသိက ဘာလို့ မင်းရှေ့မှာ ကြောက်လန့်နေရတာလဲ?" လို့ လီဖုန်းက မယုံနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ယန်ဖုန်းကတော့ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး— "ဘာလို့လဲဆိုတော့... မင်းရဲ့ ဓားက ငါ့ဓားအတွက် အစာပဲ ဖြစ်လို့ပေါ့" လို့ ပြောကာ ဓားကျိုးကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။ ဓားကျိုးကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နီရဲတဲ့ ဓားအလင်းတန်းဟာ လီဖုန်းရဲ့ ရွှေရောင်ဓားအကာအကွယ်ကို စက္ကူတစ်ရွက်လို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ လီဖုန်းရဲ့ ညာဘက်လက်မောင်းကို ပခုံးရင်းကနေ တိတိရိရိ ဖြတ်တောက်သွားပါတော့တယ်။

​"အားးးးးး!" လီဖုန်းရဲ့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံက တစ်ဂိုဏ်းလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားပါတယ်။ သူဟာ မြေကြီးပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ့ရဲ့ ပြတ်သွားတဲ့ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လူးလှိမ့်နေပါတယ်။ ယန်ဖုန်းကတော့ တည်ငြိမ်လှတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လီဖုန်းဆီကို လျှောက်သွားပြီး လီဖုန်းရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို ခြေထောက်နဲ့ အားပါပါ နင်းလိုက်ပါတယ်။ ဓားကျိုးရဲ့ ထိပ်ဖျားကို လီဖုန်းရဲ့ လည်ပင်းမှာ တေ့ထားလိုက်ပြီး ယန်ဖုန်းက အပေါ်စီးကနေ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

​"ပြောစမ်း... လီဖုန်း။ အခု အမှိုက်က ဘယ်သူလဲ? မင်းရဲ့ ပါရမီဆိုတာက ငါ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ ဒီလောက်ပဲလား?" လို့ ယန်ဖုန်းက မေးလိုက်တဲ့အခါ၊ လီဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ မာန်မာနတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သေမင်းကို ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို အကြောက်တရားတွေပဲ ပြည့်နှက်သွားပါတော့တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတဲ့ တခြားတပည့်တွေဟာလည်း ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားကြပါတယ်။ အောက်ဘုံက တက်လာတဲ့ ပုရွတ်ဆိတ်တစ်ကောင်က အတွင်းစည်းရဲ့ ပါရမီရှင်ကို ခြေဖဝါးအောက်မှာ ထည့်ထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်မထားခဲ့ကြပါဘူး။