အခန်း (၁၇၆၇-၁၇၆၉)

အခန်း (၁၇၆၇) - ဒါတွေအားလုံးက လှည့်ကွက်တစ်ခု

~ဆယ်မိနစ်မျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်တော့... ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ ကားသည် မေရို့ထျန်းချန် အလှပြုပြင်ရေး အုပ်စု၏ ကားပါကင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ကားမရပ်တရပ် အရှိန်မျိုး၌ပင် သူသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဒရောသောပါး ခုန်ဆင်းလိုက်၏။

အံ့သြဖွယ် ကောင်းသည်မှာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက လျင်မြန်သော်လည်း ယိမ်းယိုင်သွားခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အောက်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာလှပေသည်။

...

ထိုအချိန်တွင် မေဘက် (Maybach S680) ကားကြီးပေါ်၌ ထိုင်နေသော ယဲ့ဖန်သည် ဆာမီယာထံမှ သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရင်း လက်ထဲရှိ 'ဘဝဇာတ်ညွှန်း' မှတ်စုစာအုပ်ကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်လှောဖတ်ရှုနေလေ၏။

ထိုခဏ၌ပင် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ် ပြေးလွှားရောက်ရှိလာသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် စိတ်မရှည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် သွေးကွက်များရှိရာ နေရာတစ်ဝိုက်ကို မျက်လုံးကစားကာ ရှာဖွေနေလေသည်။ ယဲ့ဖန် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်၏။

ဒီကောင်... ဒီစာအုပ်ကို ပြန်လာရှာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မွှေနှောက်ရှာဖွေနေသကဲ့သို့၊ အနီးအနားရှိ သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်းများကိုလည်း လိုက်လံမေးမြန်းနေလေသည်။ ထို့နောက် အမှိုက်ပုံးများဆီသို့ သွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေပြန်သည်။ သို့သော် ဘာမျှ ရှာမတွေ့သည့်အဆုံးတွင် သူ၏ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာပုံ ရသည်။

"ခွမ်း..."

ကြီးမားသော အမှိုက်ပုံးကြီးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကျောက်လိုက်ရာ ပုံးကြီးမှာ ပိန်လိမ်ကောက်ကွေးသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဖုန်းကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆိုလိုက်လေ၏။

"တောက်... ဖာနန်ဒို ဆိုတဲ့ကောင် ဘယ်ရောက်နေလဲ"

"ငါ့ပစ္စည်း ပျောက်သွားပြီ..."

"သေချာတယ်... အဲဒီ သောက်ကျိုးနည်း အဘိုးကြီး ခိုးသွားတာပဲ နေမှာ"

"ဘာ... မာရီယာ ဆေးရုံက ခွဲစိတ်ဆောင် တတိယထပ်မှာ ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီ... ငါ အခု လူခေါ်ပြီး လာခဲ့မယ်"

"သူ့ကို သေချာ ကြည့်ထားစမ်း... ထွက်ပြေးမသွားစေနဲ့"

"..."

ဖုန်းပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ကားဆီသို့ အပြေးပြန်သွားတော့သည်။

ယဲ့ဖန်သည် ထိုအဖြစ်အပျက်များကို ကားပေါ်မှ အကဲခတ်နေရင်း ထိုသူ ဘာဆက်လုပ်မည်ကို သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာမိလေ၏။

ဒီနေရာမှာ ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေမယ့်အစား... ပွဲကြည့်ပရိသတ်အဖြစ် လိုက်သွားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ သံမဏိ သားရဲကြီးကဲ့သို့သော ကားကြီး မောင်းထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ယဲ့ဖန်သည်လည်း ဂျီပီအက်စ် (GPS) စနစ်ကို ဖွင့်ကာ မာရီယာ ဆေးရုံဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လိုက်လေတော့သည်။

ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ယဲ့ဖန်သည် ခွဲစိတ်ဆောင်ရှိရာ တတိယထပ်သို့ တက်မသွားခဲ့ပါ။ ထိုအစား မြေအောက် ကားပါကင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းနှင်သွားလိုက်၏။

ကားပါကင် အတွင်း၌ တစ်ပတ်မျှ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ ထင်ရှားသော ကားနှင့် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် ကားအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယဲ့ဖန်သည် အနီးအနားရှိ နေရာလွတ်တစ်ခုတွင် ကားကို ထိုးရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေသည်။

...

ယဲ့ဖန် တွက်ဆထားသည့်အတိုင်းပင်... သိပ်မကြာလိုက်ပါ။

ဓာတ်လှေကား ပွင့်သွားသည်နှင့် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်နှင့် သူ၏ သက်တော်စောင့်အဖွဲ့တို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့နှင့်အတူ... အလွန်သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေနှင့် ရင်းနှီးနေသူ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ဦးကိုပါ အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဖာနန်ဒို...။

ဖာနန်ဒို၏ လက်ရှိအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယဲ့ဖန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖာနန်ဒို၏ ဦးခေါင်းခွံမှ အရေပြားလွှာကြီး တစ်ခုလုံး ကွာကျနေပြီး... သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ဆံပင်များ ဆွဲနုတ်ခံထားရသည့် ဒဏ်ရာမှာ အသည်းယားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ထောင့်များမှလည်း သွေးများ စီးကျနေ၏။ အတွင်းဒဏ်ရာ ပြင်းထန်စွာ ရထားပုံရသည်။

ယဲ့ဖန်သည် အလှပြုပြင်ရေး အုပ်စု၏ ကားပါကင်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော သွေးကွက်များ၊ ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ ရက်စက်သော အပြုအမူများနှင့် ယခုမြင်ကွင်းကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ... အစောပိုင်းက မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်ယောင်လာမိတော့သည်။

သူ၏ တွက်ဆမှု မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည့်အလား၊ မြေအောက်ကားပါကင်သို့ ရောက်သည်နှင့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော သက်တော်စောင့်များ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရသည့် ဖာနန်ဒိုသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်ကို ကြည့်ကာ အသက်ညှာရန် တောင်းပန်ရှာလေတော့သည်။

"သခင်လေး ဟွတ်ခ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါဗျာ"

"ကျွန်တော် သခင်လေးရဲ့ ဘောင်းဘီကို တမင် ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော်က... ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြပေးဖို့ တောင်းပန်ချင်ရုံ သက်သက်ပါဗျာ။ အဲဒီ ဘောင်းဘီက သခင်လေးအတွက် ဒီလောက် အရေးကြီးမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့မိပါဘူး"

"တကယ်လို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်မှုက မလုံလောက်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း... ဆုံးရှုံးမှုအတွက် ကျွန်တော် လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကိုတော့ မသတ်ပါနဲ့ဗျာ... တောင်းပန်ပါတယ်"

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ မျက်နှာထားမှာ ရွံရှာမုန်းတီးမှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အဲဒီကိစ္စ ထားလိုက်စမ်း... ငါ့ရဲ့ မှတ်စုစာအုပ် ဘယ်မှာလဲ"

"မင်း ငါ့ဘောင်းဘီကို ဆွဲတုန်းက ပါသွားတဲ့ မှတ်စုစာအုပ်လေ"

ဖာနန်ဒို ခမျာ ထိုမှတ်စုစာအုပ်သည် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်အတွက် မည်မျှ အရေးပါသည်ကို သိရှာမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ မသိစိတ်မှ တွန်းပို့လိုက်သည့်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်မိသည်။

"ဘဝဇာတ်ညွှန်း ဆိုပြီး ရေးထားတဲ့ စာအုပ်လားဗျ..."

"ကျွန်တော်က အဲဒါ အရေးမကြီးတဲ့ ပစ္စည်းလေး ထင်လို့... ဆေးရုံကို အမြန်လာရင်း လမ်းမှာ လွှင့်ပစ်လိုက်မိတယ်..."

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်က မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

"လွှင့်ပစ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား... ဘယ်နားမှာ ပစ်လိုက်တာလဲ"

"မင်း အဲဒါကို မပစ်ခင်... အထဲမှာ ဘာတွေရေးထားလဲဆိုတာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သေးလား"

"အဲဒီအထဲမှာ ငါ အသေအချာ စုဆောင်းထားတဲ့ အရေးကြီး အချက်အလက်တွေ ပါတယ်ကွ"

သူသည် ဖာနန်ဒိုအား တမင်သက်သက် လှည့်ကွက်ဆင်ကာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဖာနန်ဒိုသည် ထိုလှည့်ကွက်ကို မရိပ်မိရှာဘဲ ထိတ်လန့်တကြား ဖြေရှာသည်။

"ကျွန်တော် မသိပါဘူး သခင်လေး ဟွတ်ခ်ရယ်..."

"စာအုပ်နာမည်က ကလေးကလား ဆန်နေတာနဲ့... ကျွန်တော်လည်း အလေးမထားမိဘဲ လွှင့်ပစ်လိုက်တာပါ။ အခု ဘယ်ရောက်နေလဲ ဆိုတာတောင် မသိတော့ပါဘူး"

"အဲဒါ ဒီလောက် အရေးကြီးမှန်းသာ သိရင်..."

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်သည် ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်လိုက်ရင်း နောက်ထပ် မေးခွန်းအနည်းငယ်ကို ထပ်မေးလိုက်သေးသည်။

ဖာနန်ဒိုက ထိုစာအုပ်ထဲရှိ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်မကြည့်ခဲ့မှန်း သေချာသွားသောအခါမှသာ၊ သူ၏ ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာထားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖာနန်ဒိုသည် သေမင်းလက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်...

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်သည် သူ၏ ယာဉ်မောင်းနှင့် သက်တော်စောင့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အေးစက်သော အမိန့်တစ်ခုကို ပေးလိုက်လေ၏။

"ရှင်းပစ်လိုက်..."

"မြန်မြန်လုပ်... ဒီကောင့်ကို ဒီကမ္ဘာလောကကြီးထဲမှာ တစ်စက္ကန့်တောင် ဆက်ပြီး အရှင်မထားချင်တော့ဘူး"

သူ၏ သက်တော်စောင့်များကလည်း ဤကဲ့သို့သော အမိန့်မျိုးကို ကျင့်သားရနေပုံ ပေါ်သည်။ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စကားပြောစက်ကို ထုတ်ကာ အလောင်းရှင်းရန် စီစဉ်လိုက်ကြလေတော့သည်။

…

အခန်း (၁၇၆၈) - ငါ့ကို မကြိုဆိုဘူးလား

~ယဲ့ဖန်သည် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ ရက်စက်သော အမိန့်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်ဝန်းအစုံတို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားရလေသည်။

'ဒီလူဟာ ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသလဲ မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ အမူအရာတွေက ကျင့်သားရနေသလိုပဲ'

ဤလူသည် လူ့အသက်တစ်ချောင်းကို အမှိုက်သရိုက်ကဲ့သို့ သဘောထားတတ်သူ ဖြစ်ချေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတစ်ပါး၏ ဘဝကံကြမ္မာကို အရုပ်ကလေးများသဖွယ် ကစားကာ ဖောက်ပြန်သော ဇာတ်ညွှန်းများကို ရေးသားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယဲ့ဖန်သည် ထိုသို့ တွေးတောနေရင်း ဆာမီယာထံမှ ပေးပို့လာသော သတင်းအချက်အလက်များကို လက်ခံရရှိလိုက်၏။ ထို့နောက် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ ဘဝဇာတ်ညွှန်း စီမံကိန်း စာအုပ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်လှန်လှော ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ထိုည၌ပင် အိမ်မက်ကမ္ဘာ အရက်ဆိုင် (Dreamland Tavern) သို့ ဦးတည်မောင်းနှင် သွားလိုက်လေတော့သည်။

အကြောင်းမူကား ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ ဇာတ်ညွှန်းပါ နောက်တစ်ခန်းသည် ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဟွတ်ခ်သည် အိမ်မက်ကမ္ဘာ အရက်ဆိုင်မှ စားပွဲထိုး မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျှမကသေးဘဲ သူ၏ အစီအစဉ်ထဲတွင် ယဲ့ဖန်နှင့် ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးကိုပါ ဆွဲထည့်ထားလေသည်။

ထိုသူမှာ ဝုဖ်ဂန်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဆိုးရွားသည်မှာ ဝုဖ်ဂန်းသည် ဤဇာတ်လမ်းထဲတွင် ကောင်းမွန်သော ဇာတ်ကောင်နေရာမှ ပါဝင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဇာတ်ညွှန်းထဲတွင် ရေးသားထားသည်မှာ ဝုဖ်ဂန်းသည် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ညတိုင်း ညနေ (၃) နာရီမှ ည (၁၁) နာရီအထိ ဤဆိုင်သို့ လာရောက်ကာ သူ၏ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသား သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ သောက်စားပျော်ပါးလေ့ ရှိသည်။

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ် မျက်စိကျနေသော စားပွဲထိုးမလေးမှာမူ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော်လည်း ပညာသင်ကြားနေသော ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ရှာသည်။ သူမသည် နေ့စဉ် ဤအချိန်ရောက်တိုင်း နေထိုင်စရိတ် ရရှိစေရန်အတွက် အိမ်မက်ကမ္ဘာ အရက်ဆိုင်သို့ လာရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်လေ့ ရှိ၏။

ဤမိန်းကလေးသည် စိတ်ဓာတ်အလွန် ခိုင်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်သည် အစောပိုင်းက သူမအား ငွေကြေးဖြင့် မြှူဆွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူး၏။ အပျော်အပါး လောက၏ စီးမျောမှုအောက်တွင် ပျက်စီးနေသော မိန်းမသားများကဲ့သို့ ငွေမြင်လျှင် အရာအားလုံး ပုံပေးမည့်သူဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆုံးသတ်တွင်မူ ထိုမိန်းကလေးသည် ဟွတ်ခ်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။

အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံဘဲ သူတစ်ပါး ပေးကမ်းသော ငွေကြေးကို လက်ခံလိုက်လျှင် ညဘက် အိပ်ပျော်မည် မဟုတ်သလို၊ အစာလည်း ဝင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမက အားနာပါးနာ ပြုံးပြကာ ပြောဆိုခဲ့သည် ဟူ၏။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ စိတ်ကို ပိုမို လှုံ့ဆော်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ ဖြူစင်သော မိန်းကလေးမျိုးကို ကစားရမည်ကို ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့တော့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လူလွှတ်ကာ ထိုမိန်းကလေး၏ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းစေခဲ့ပြီး ဤ ဘဝဇာတ်ညွှန်းကို ရေးဆွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အိမ်မက်ကမ္ဘာ အရက်ဆိုင်၏ အနီးအနားတွင် လမ်းသရဲ လူမိုက်အများအပြား ရှိနေတတ်ကြသည်။ ထိုလူမိုက်များသည် အလုပ်လက်မဲ့များ ဖြစ်ကြပြီး ပြဿနာရှာရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေသူများ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့သည် လမ်းမပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဝံပုလွေအုပ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်ပြီး သားကောင်ကို တွေ့သည်နှင့် စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်တတ်ကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အထီးကျန်ဆန်သော စားပွဲထိုးမလေးသည် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးနှင့် ကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ထိုလူမိုက်များ၏ လောဘတကြီး ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ဝုဖ်ဂန်းသည် မောက်မာသော သူဌေးသား တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း စိတ်ရင်း အခြေခံ မဆိုးလှပေ။ အရက်ဆိုင်ထဲတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး လူမိုက်များ၏ ဝိုင်းဝန်းခြင်း ခံနေရသည်ကို မြင်လျှင် ဒုက္ခရောက်နေသူကို ကယ်တင်လိုစိတ် ဧကန်မုချ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုပ်ဖျက်ထားသော ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ် ဝင်ရောက်လာပြီး ဤအခြေအနေအားလုံးကို ဝုဖ်ဂန်းက နောက်ကွယ်မှ စီစဉ်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း စွပ်စွဲ ပြောဆိုလိုက်ရုံပင်။

ထိုအခါ ဝုဖ်ဂန်းသည် ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်ကာ ဟွတ်ခ်ကို တိုက်ခိုက်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဟွတ်ခ်သည် ဝုဖ်ဂန်းကို သူ အလိုရှိသည့်အတိုင်း ပညာပေး ဆုံးမလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းအားဖြင့် ဝုဖ်ဂန်းကို မတရားစွပ်စွဲကာ ရိုက်နှက်နိုင်ရုံသာမက၊ မိန်းကလေးကိုပါ ကယ်တင်သူ အဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

...

ယဲ့ဖန်သည် ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်၏ ဇာတ်ညွှန်းကို တွေးတောရင်း ခေါင်းခါမိလိုက်လေ၏။

'ဒီလိုလူမျိုးက ရုပ်ရှင်လောကထဲ ဝင်မသွားတာ တော်တော် နှမြောစရာ ကောင်းတာပဲ'

ဉာဏ်မရှိဘဲ ရက်စက်ရုံသက်သက် လူတစ်ယောက်သည် ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးကို တွေးတောကြံဆနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ ရက်စက်မှု မရှိဘဲ ဉာဏ်ကောင်းရုံသက်သက် လူတစ်ယောက်သည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးကို လုပ်ဆောင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်ကမူ ရက်စက်မှုနှင့် ဉာဏ်ပြေးမှု နှစ်မျိုးစလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်နေသည်။ သနားစရာကောင်းသော ဝုဖ်ဂန်း... အကယ်၍ သူသာ ဟွတ်ခ်နှင့် တကယ်တမ်း ဆုံတွေ့ခဲ့ရလျှင် ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်သွားရှာပေလိမ့်မည်။

...

ထိုအချိန်တွင် အိမ်မက်ကမ္ဘာ အရက်ဆိုင်၏ မှန်တံခါးကြီး နောက်ကွယ်မှ အပျော်အပါး လောက၏ ရနံ့များသည် မျက်နှာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်နေလေသည်။ ဆိုင်အတွင်း၌ အမျိုးသား အမျိုးသမီးများသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်သီဆိုနေကြ၏။

ဆိုင်ထဲတွင် ပျော်မြူးနေသော လူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လူအုပ်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်လာသော ယဲ့ဖန်၏ ပုံစံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။ သူသည် ဤနေရာနှင့် မသက်ဆိုင်သော၊ သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ ရောက်လာသူသဖွယ် ထူးခြားနေတော့သည်။

ယဲ့ဖန် လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ့ရှေ့ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြရ၏။ ယဲ့ဖန်သည် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ သူသွားလိုရာ ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ယဲ့ဖန်... ခင်ဗျား ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲအစ်မ ပရင့်စ်ကို သစ္စာဖောက်မလို့လား"

မောက်မာသော မျက်နှာထားနှင့် လူငယ်တစ်ဦးက မကျေမနပ် လေသံဖြင့် ယဲ့ဖန်အား မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။ ထိုသူမှာ ဝုဖ်ဂန်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်၌ ဝုဖ်ဂန်းသည် ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသား (၅) ယောက်နှင့်အတူ ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကြီးမားသော သားရေဆိုဖာကြီးပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေကြပြီး၊ တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားများမှာ တွန့်ကြေနေလေသည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဘဝ၏ အငွေ့အသက်များက သူတို့အား စည်းလွတ်ဝါးလွတ်နှင့် ပျက်စီးခြင်း အရသာကို ပေးစွမ်းနေသယောင် ရှိ၏။

သူတို့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဝိုင်ပုလင်း အများအပြား ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုဝိုင်များသည် တန်ဖိုးကြီးမှန်း သိသာလှသော်လည်း သူတို့ကမူ ရေသောက်သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သောက်သုံးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖိတ်စင်ကျလာသော ဝိုင်နီများသည် ဖန်ခွက်များထဲတွင် ပြည့်လျှံနေတော့သည်။

ထို သူဌေးသားများ၏ ဘေးနားတွင်လည်း အမျိုးသမီး အဖော်များ ပါလာကြသည်။ အပြင်ဘက် ညကလပ်များမှ မိန်းမပျိုများ ကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ရင်ဘတ်နှင့် ပေါင်တံ ဖြူဖြူများကို အတိုင်းသား ဖော်ပြထားကြ၏။ အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ မီးရောင်များအောက်တွင် သူတို့သည် ညဉ့်ငှက်မလေးများသဖွယ် လှပနေကြလေသည်။

ဝုဖ်ဂန်းသည် ထို သူဌေးသားအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်သဖွယ် ပြုမူနေလေသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆိုဖာပေါ်တွင် ဖြန့်တင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် ဝိုင်ပုလင်း တစ်ဝက်ခန့်ကို ကိုင်ထား၏။ သူ၏ ဘယ်ပြန်ညာပြန်တွင် မိန်းမလှလေး နှစ်ဦးက မှီတွယ်နေကြပြီး၊ သူမတို့၏ သွယ်လျသော လက်ဖဝါးနုနုလေးများသည် ဝုဖ်ဂန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖိကပ်ထားကြလေသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ဝုဖ်ဂန်းနှင့် အနီးဆုံး ဆိုဖာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ကြည့်စမ်းပါဦး... ခင်ဗျား ပြောပုံက ကျွန်တော် ဒီနေရာကို မလာသင့်ဘူးဆိုတဲ့ သဘော ဖြစ်နေပါရောလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မကြိုဆိုဘူးလား"

ဝုဖ်ဂန်းသည် ယဲ့ဖန်အား စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသော ရွံရှာမုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ယဲ့ဖန်ကို လုံးဝ ကြည့်မရဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားလှပေတော့သည်။

အခန်း (၁၇၆၉) - ဒီနေ့ မင်း သွေးထွက်သံယို ဖြစ်လိမ့်မယ်

~"ဝုဖ်ဂန်း... ဒါမှမဟုတ် ယောက်ဖလို့ပဲ ခေါ်ရမလား။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လိုက်ရှာနေတာ"

ယဲ့ဖန်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးရိပ်တို့ကို ဖျောက်ပစ်လိုက်၏။ ဝုဖ်ဂန်းသည် သူ့အပေါ် ရန်လိုမုန်းတီးနေမှန်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ယဲ့ဖန်သည်လည်း ဟန်ဆောင်ဖော်ရွေနေခြင်းငှာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ဝုဖ်ဂန်းသည် ယဲ့ဖန်က သူ့အား ယောက်ဖဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ဆိုဖာမှ ဝုန်းခနဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ နုပျိုသော မျက်နှာထားသည် ဒေါသကြောင့် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အလား ရှုံ့မဲ့နေတော့သည်။

"အကောင်စုတ်... ဘာစကား ပြောလိုက်တာလဲ။ ဘယ်သူက ခင်ဗျားရဲ့ ယောက်ဖ ဖြစ်ရမှာလဲ။ ခင်ဗျားကို ပြောလိုက်မယ် ယဲ့ဖန်... ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲအစ်မကြားမှာ ဘာမှ ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

ယဲ့ဖန်ကမူ အရက်ဆိုင်ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသော ပွဲကြည့်ပရိသတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာ မှီထိုင်နေဆဲပင်။ သူ၏ ထိုဂရုမစိုက်သော အမူအရာက ဝုဖ်ဂန်း၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်စားနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

သို့သော် ဝုဖ်ဂန်းသည် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မက ယဲ့ဖန်ကို အရေးတယူ ရှိနေသည်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်မိသောအခါ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားရှာသည်။ သူသည် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့ကာ မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲအစ်မက ခင်ဗျား ဒီလိုနေရာမျိုးကို လာတာ သိရင် သဘောကျမယ် ထင်နေလား"

ထိုအခါ၊ ယဲ့ဖန်က ခပ်ပြုံးပြုံးပင် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်သွားမယ် ဆိုတာကို ခင်ဗျားအစ်မဆီမှာ ခွင့်တောင်းနေရဦးမှာလား"

"ဒါပေါ့... ကျွန်တော့်အစ်မက ပြည့်စုံလွန်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ"

ဝုဖ်ဂန်းသည် အန်းကျူပရင့်စ်၏ အကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ လေးစားအားကျသော အရိပ်အယောင်များ အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

"ခင်ဗျားက အစ်မရဲ့ tuni [Translator's Note: တရုတ်စကားပုံ တစ်ခုဖြစ်ပြီး 'တုနိ' (Tuni) ဆိုသည်မှာ ဗွက်အိုင်ထဲက ရွှံ့နွံ သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်းနိမ့်သူကို တင်စားခြင်း ] ဖြစ်ချင်မှတော့... အစ်မရဲ့ ခံစားချက်ကို ထည့်စဉ်းစားပေးသင့်တာပေါ့"

"ခင်ဗျားအစ်မက ဒါကို အရေးယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယဲ့ဖန်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ဝိုင်ခွက်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရင်း ဆို၏။

"သူက အခုဆိုရင် ကျွန်တော့်စကားကိုပဲ နားထောင်နေပြီလေ"

ဝုဖ်ဂန်းသည် ယဲ့ဖန်အား လှောင်ပြောင်လိုသော်လည်း အန်းကျူပရင့်စ်၏ ယဲ့ဖန်အပေါ်ထားရှိသော ထူးခြားသည့် သဘောထားကို တွေးမိသောအခါ ပါးစပ်ပိတ်သွားရတော့သည်။ သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာလွှဲကာ ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီး အဖော်များကို ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့အားလုံး... ထွက်သွားကြစမ်း"

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း... ကျွန်မတို့က..."

ထိုအမျိုးသမီးများသည် ဝုဖ်ဂန်း၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကြောင့် ကျောချမ်းသွားကြရှာသည်။

"အခုချက်ချင်း... ထွက်သွားလို့ ပြောနေတယ်လေ"

ဝုဖ်ဂန်း၏ လေသံထဲရှိ ဒေါသတရားများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ထိုအမျိုးသမီးများသည် ကြောက်လန့်နေသော ယုန်ငယ်လေးများပမာ ဆိုဖာပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ထလိုက်ကြပြီး အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

"ကြည့်ရတာ ခင်ဗျား အမှန်တရားကို လက်ခံလိုက်ပုံ ရတယ်"

ယဲ့ဖန်သည် ဝုဖ်ဂန်း၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေသည်ကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။ သူသည် တိတ်ဆိတ်သွားသော ဝုဖ်ဂန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး စားပွဲထိုးကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို အနှစ် (၂၀) သက်တမ်းရှိတဲ့ Red Knight Shiraz ဝိုင်တစ်ပုလင်းလောက် ယူလာပေးပါ... ပုလင်းဖွင့်ပြီးတာနဲ့ ဒီကို ယူလာခဲ့ပြီး ဝုဖ်ဂန်းရဲ့ စာရင်းထဲမှာပဲ ပေါင်းထည့်လိုက်ပါ"

ဝုဖ်ဂန်းသည် ယဲ့ဖန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ငြိမ်သက်ခါစ ဒေါသတို့မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆူပွက်လာရပြန်၏။

"သောက်ကျိုးနည်း ယဲ့ဖန်...ခင်ဗျား.. သောက်တဲ့ ဝိုင်ဖိုးကို ကျွန်တော်က ဘာလို့ ရှင်းပေးရမှာလဲ"

ယဲ့ဖန်သည် စားပွဲထိုးအား ခဏစောင့်ရန် လက်ပြလိုက်ပြီး ဝုဖ်ဂန်းအား စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အရင်တုန်းက ခင်ဗျား ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး နိုင်အောင် ကျွန်တော် ကူညီပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်တစ်ပုလင်းတောင် ဝယ်မတိုက်ခဲ့ဘူးလေ... ဒါ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး မဟုတ်လား"

ဝုဖ်ဂန်း၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။

"ဝိုင်တစ်ပုလင်းလောက်ကို ကျွန်တော်က မတတ်နိုင်စရာ ရှိလား။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား မှာလိုက်တာက ဒီဆိုင်မှာ ဈေးအကြီးဆုံး ဝိုင်လေ... တစ်ပုလင်းကို ဒေါ်လာ (၁၀၀၀၀၀) တောင် ပေးရတာ။ ကျွန်တော်တောင် ရှားရှားပါးပါးမှ သောက်တာ"

ဝုဖ်ဂန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နှမြောတသမှုကြောင့် နာကျင်သွားရသည်။ ဤဝိုင်ကို ယဲ့ဖန်အတွက် ဝယ်တိုက်ရမည် ဆိုသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် မခံချိမခံသာ ဖြစ်သွားရလေသည်။

ထိုအခါ၊ ယဲ့ဖန်က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆို၏။

“ခင်ဗျားက ဖော့ခ်စီးတီးရဲ့ ထိပ်တန်း အထက်တန်းလွှာ သခင်လေး တစ်ယောက်ပဲလေ။ ဒီလောက်လေးနဲ့တော့ ကပ်စေးနည်း မနေပါနဲ့လေ”

သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် ငြင်းခုံနေကြသော်လည်း ယဲ့ဖန်ကမူ အမြဲတမ်း အသာစီး ရနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝုဖ်ဂန်းသည် ငြင်းရသည်ကို မောပန်းသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆိုဖာပေါ်တွင် အသီးသီး မှီထိုင်နေလိုက်ကြတော့သည်။

မကြာမီပင် စားပွဲထိုးလေးသည် ဝိုင်ပုလင်းနှင့် (၈၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဖြည့်ထားသော ဝိုင်ခွက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ယဲ့ဖန်သည် ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး အရသာခံကာ တစ်ငုံနှစ်ငုံခန့် သောက်လိုက်လေသည်။

"ဒါနဲ့ နေပါဦး... ဒီနေ့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေတယ် ဆိုတာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ဝုဖ်ဂန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

သူတို့ကြားရှိ တစ်ခုတည်းသော ဘုံအကြောင်းအရာမှာ အန်းကျူပရင့်စ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ဖန်၏ ယနေ့ ပစ်မှတ်မှာ ဤနေရာတွင် မရှိပေ။

ယဲ့ဖန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား တရုတ်ပြည်က ရှေ့ဖြစ်ဟော ပညာရပ်အကြောင်း နားလည်ထားတာ ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ဒီနေ့ ခင်ဗျားဆီမှာ သွေးထွက်သံယို ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်လိမ့်မယ်"

ဝုဖ်ဂန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။ သူသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ဆိုလေသည်။

"ခင်ဗျား ရူးနေသလား။ ကျွန်တော့်ကို ဒါပြောဖို့ လာရှာတာလား။ ကျွန်တော်ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး နေကောင်းကျန်းမာနေတာကို... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လာပြီး ကျိန်ဆဲနေတာလား"

"ယုံခြင်း မယုံခြင်းက ခင်ဗျားအပိုင်းပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ လာပြီး သတိပေးတာ"

"ဘယ်သူက ခင်ဗျားစကားကို ယုံမှာလဲ"

ဝုဖ်ဂန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်အား ဆက်လက်၍ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ယဲ့ဖန်သည် ဝုဖ်ဂန်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်ကို မြင်သော်လည်း စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဇာတ်ညွှန်းအရ နောက်ဆုံးတွင် ဒုက္ခရောက်မည့်သူမှာ ဝုဖ်ဂန်းသာ ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် သတိပေးလိုက်ခြင်းကပင် လုံလောက်ပြီဟု တွေးတောနေမိ၏။

'ဒီကလေးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရင်လည်း ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး'