အခန်း (၇၀-၇၂)

အခန်း ၇၀ - ဆရာနှင့် တပည့်များ အပါအဝင် ခွေးအိုကြီး တစ်ကောင်

ဖုန်းပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ရှဖေးသည် အလုပ်ရုံသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မနက်ခင်းက လုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားမှုကိုမျှ မတွေ့မြင်ရဘဲ ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာကိုသာ ပြသနေသည်။

ကေကြီး၏ လူများသည် အနီးနားတွင် ရှိနေပြီး စက်ရုံတွင်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြောင်း ရှဖေး သေချာနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက် အနည်းငယ် ရှိလျှင်ပင် ဤနေရာ၌ ထုတ်မပြမိစေရန် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ဘက်စုံသုံး ပြုပြင်ရေး ပလာယာသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ကခုန်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဘိုတန်နှင့် ရှဖေးတို့သည် အလုပ်ရုံထဲတွင် ဆက်လက်၍ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်နေကြပြီး ပေါ်တာနှင့် လီနာတို့သည် ဒီဇိုင်းစတူဒီယိုထဲတွင် ရှိနေကြသည်။ အစိတ်အပိုင်းများ ထုတ်လုပ်မှုသည် ပုံမှန်အတိုင်း တိုးတက်နေပြီး မည်သူမျှ သူတို့၏ အလုပ်လုပ်နှုန်းကို လျှော့ချခြင်း မရှိပေ။

လူကိုးဦးပါဝင်သော အဖွဲ့နှင့် အလုပ်လုပ်စဉ်က အာကာသယာဉ် ပြုပြင်ခြင်းသည် ပင်ပန်းသော အလုပ်တစ်ခုဟု ရှဖေး တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရပေ။ တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် သူတို့သည် အတူတကွ ထိုင်ကာ ကြွားလုံးထုတ်ခြင်း၊ နောက်ပြောင်ခြင်းနှင့် သူတို့၏ အဖော်များအကြောင်း ပြောဆိုရင်း အချိန်ဖြုန်းရန်ပင် အချိန်ရခဲ့ကြသည်။

ယခု ဘိုတန်နှင့် သူ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သည့် အချိန်တွင်မူ အာကာသယာဉ် ပြုပြင်ခြင်းသည် အမှန်တကယ် ပင်ပန်းခက်ခဲသော အလုပ်ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများသည် ထုံကျင်စ ပြုလာပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် ခဲပိထားသကဲ့သို့ လေးလံလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။

သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နှင်းဖြူသီး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ တစ်လုံးကို ကိုယ်တိုင်စားလိုက်ပြီး ကျန်တစ်လုံးကို ဘိုတန်အား ပေးလိုက်သည်။

ဘိုတန်သည် ရိုးသားလွန်းသူ ဖြစ်ရာ အူကြောင်ကြောင်ပင် နိုင်လှသည်။ သူသည် ရှဖေးထံမှ နှင်းဖြူသီးကို ယူလိုက်ပြီး မည်သည့် မေးခွန်းမျှ မမေးဘဲ မျိုချလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားများ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ရှဖေးကို လက်မထောင်ပြကာ သူတို့၏ အလုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ချန်သုန်းနှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက ရှဖေးသည် မြွေမျက်လုံး ဘယ်ရီသီးများနှင့် နှင်းဖြူသီး အများအပြားကို သူသွားရာ နေရာတိုင်းသို့ အမြဲ ယူဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။ အကဲဖြတ် စစ်ဆေးမှု ကာလအတွင်း ဤပစ္စည်းများသာ သူ၏ လက်ဝယ်တွင် မရှိခဲ့ပါက ရှဖေးအနေဖြင့် ၂၁ ရက်တိုင်တိုင် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ကောင်းကင်ယံတွင် နောက်ထပ် ယာဉ်ပျံငယ် တစ်စင်း ပေါ်လာပြီး စက်ရုံဝင်းအတွင်းရှိ မြေကွက်လပ် တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ အရပ်ရှည်ရှည် ဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် အသားမည်းသော အမျိုးသား တစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤလူသည် အသက် လေးဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး ပေါ်တာ၏ ငယ်ရွယ်သော ပုံစံနှင့် အနှစ်သာရအားဖြင့် တူညီနေသည်။ သူသည် အရပ် ခြောက်ပေခွဲကျော် ရှိပြီး သိသာထင်ရှားသော ဗိုက်ပူကြီး တစ်ခုလည်း ရှိသည်။ သူ လမ်းလျှောက်သည့်အခါ အနည်းငယ် ခြေထောက် မျှောနေသော်လည်း ပေါ်တာကဲ့သို့ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်း ရှိသူတော့ မဟုတ်ပေ။

ရှဖေးသည် အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ရေနှစ်ခွက် ငှဲ့ကာ ဘိုတန်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဘိုတန်ကို တံတောင်နှင့် တွန်းလိုက်ပြီး လျှောက်လာနေသော ထိုလူကြီးဘက်သို့ မေးငေါ့ပြကာ ဧည့်သည်၏ အမည်ကို မေးလိုက်သည်။

“ သူက ဆရာ့ရဲ့ အကြီးဆုံး တပည့် မာရေးလေ ” ဘိုတန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ပေါ်တာတွင် တပည့် လေးဦး ရှိသော်လည်း သူတို့ထဲမှ သုံးဦးသည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ထွက်ခွာသွားကြကြောင်း ရှဖေး ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။ မာရေးက ဒီအချိန်ကြီး ဒီနေရာမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။

မာရေးသည် ရှဖေးနှင့် ဘိုတန်တို့ ရှိရာသို့ သူ၏ ဘီယာဗိုက်ကြီးဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ဖြစ်ပုံရသော သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို မရပ်မနား ပွတ်သပ်နေသည်။

ဒုန်း...

ဘိုတန်သည် သူ၏ ရေခွက်ကို သံပြားပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် သူ၏ အလုပ်ထဲသို့ ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားကာ မာရေး ရှိနေသည်ကို လုံးဝ လစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

မာရေးသည် ဘိုတန်၏ ရန်လိုသော အပြုအမူကြောင့် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်နေကာ ချွေးများ မတရား ထွက်လာသည်။ အကြိမ်များစွာပင် သူသည် ပါးစပ်ဟရန် ကြိုးစားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဘဲ ပြန်ပိတ်သွားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှဖေး ပြုံးလိုက်ပြီး မာရေးထံသို့ ကိုယ်တိုင် လျှောက်သွားကာ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ ကျွန်တော်က ဒီမှာ လူသစ်ပါ၊ ကျွန်တော့်ကို ရှဖေးလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ် ”

ရှဖေးသည် ဤတပည့်အချင်းချင်း ကြားရှိ မသက်မသာ ဖြစ်စရာ အတိတ်အကြောင်းကို မသိရှိသော်လည်း အခက်အခဲ အများဆုံး အချိန်တွင် စက်ရုံ၌ ဤဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသားကို တွေ့ရခြင်းက ဆရာနှင့် တပည့်ကြား သံယောဇဉ်ကို ဤလူ အလေးထားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အပေါ် လွန်ကဲစွာ ဆက်ဆံရန် အကြောင်းမရှိသဖြင့် ရှဖေးက ဦးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ ကျွန်တော်က မာရေးပါ... ဒီကို... ” လူသစ်၏ မျက်နှာတွင် ကျေးဇူးတင်ရှိမှု အများအပြား ပေါ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေး ရယ်မောလိုက်ပြီး မာရေး၏ ဘီယာဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ အမိုက်စားပဲ ခင်ဗျားက ဦးလေးပေါ်တာကိုတောင် မီတော့မယ်၊ ဒါနဲ့ သူက ဒီဇိုင်းစတူဒီယိုထဲမှာ ရှိတယ် ”

မာရေးသည် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်မှ ဘက်စုံသုံး ပြုပြင်ရေး ပလာယာ တစ်လက်ကို ကောက်ယူကာ အာကာသယာဉ် ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးတွင် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျင်သော စက်ပြင်ဆရာနှင့် လူသစ်တစ်ဦး၏ ကွာခြားချက်မှာ ချက်ချင်း သိသာထင်ရှားသည်။ မာရေးသည် ဤစစ်သင်္ဘော ပြုပြင်ရေးတွင် တစ်ကြိမ်သာ ပါဝင်ဖူးသော်လည်း သူ ဝင်ရောက်ကူညီနိုင်မည့် အလုပ်ကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဝါရင့်တစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အာကာသယာဉ်ပေါ်၌ လုပ်ဆောင်နိုင်သော အလုပ်များမှာ ကုန်ဆုံးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အလုပ်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှ ဝင်ရောက် လုပ်ကိုင်လျှင်ပင် လုပ်ငန်းတာဝန်နှင့် အလွန်လျင်မြန်စွာ အသားကျသွားနိုင်ပြီး လူသစ်များမှာမူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်နေတတ်သည်။

ရှဖေးသည် အလုပ်လုပ်ရင်း မာရေး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ကြီးလေးသော အလုပ်များကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သူအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ရှည်လျားသော ဝင်ရိုးတံပါသည့် ဘေးကင်းရေး ဝက်အူကို ကြပ်ရန် မည်သူမဆို နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကြာမြင့်နိုင်သော်လည်း မာရေးသည် အချိန်တိုအတွင်း ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဘိုတန်နှင့် မာရေးတို့သည် လုံးဝ မတူညီကြပေ။ နောက်တစ်ယောက်သည် ထိုက်ချိ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးကဲ့သို့ မည်သည့် အလုပ်ကိုမဆို အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ အေးဆေး တည်ငြိမ်စွာ လုပ်ကိုင်တတ်သူ ဖြစ်ပြီး ပထမလူမှာမူ ထုံပေ လက်သီးသိုင်းကဲ့သို့ လျင်မြန် ထိရောက်သူ ဖြစ်သည်။

ကောင်းမွန်သော စက်ပြင်ဆရာ တစ်ဦးသည် လူနှစ်ဦးစာ အလုပ်ကို လုပ်နိုင်ပြီး မာရေး၏ အကူအညီဖြင့် ရှဖေးနှင့် ဘိုတန်တို့သည် သက်ဆိုင်ရာ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရာတွင် ပိုမို လွယ်ကူလာသည်။

ပေါ်တာသည် အလုပ်ရုံထဲသို့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာသည်ကို မသိရသော်လည်း အလုပ်ကြိုးစားနေသော မာရေးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

မာရေးသည် ပေါ်တာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ၏ အလုပ်ကို အလျင်အမြန် ရပ်တန့်ကာ တောင့်တင်းသွားပြီး လက်ထဲရှိ ဘက်စုံသုံး ပြုပြင်ရေး ပလာယာကို ကျောဘက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။

“ ကျွ... ကျွန်တော် ” မာရေးသည် စကားမဆက်နိုင်ဘဲ အကြာကြီး ဖြစ်နေပြီးနောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စကားကို အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ “ ကျွန်တော့် မိန်းမနဲ့ ကလေးကို သူ့အမေအိမ် ပြန်ပို့လိုက်ပြီ ”

ပေါ်တာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဒီဇိုင်းစတူဒီယိုထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ဘိုတန်သည် သူ၏ ကိရိယာကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ မာရေးကို မေးလိုက်သည်။

“ မင်း မိန်းမ နေကောင်းလား ”

မာရေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာသည် ဆက်တိုက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်တို့ ရောထွေးနေပြီး သူ ခေါင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ညိတ်လိုက်သည်။ “ အင်း... ငါတို့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ရတော့မယ် ”

ဘိုတန်သည် ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်ပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်လိုက်သည်။ မာရေးသည် မျက်လုံးများကို အင်္ကျီလက်စဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး ဘိုတန်ဘေးတွင် ဤတိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲရန် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသည်။

ပေါ်တာ၏ စက်ရုံမှ အခက်အခဲများအကြောင်း ကြားသိရသောအခါ မာရေးသည် သူ၏ မိသားစု လုံခြုံရေးကို ဦးစွာ စီစဉ်ပြီးနောက် ကူညီရန်အတွက် ဆရာ့ထံ ပြန်လာရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ‘ဒုက္ခရောက်မှ အမှန်တရားကို မြင်ရသည်’ ဆိုသော စကားမှာ ဤအရာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှဖေး ပို၍ မျှော်လင့်မထားသော အရာမှာ တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် နောက်ထပ် ယာဉ်ပျံငယ် တစ်စင်း စက်ရုံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လာပြီး ဘေ့စ်ဘော ဦးထုပ် ဆောင်းထားကာ နှုတ်ခမ်းမွေး ကားကားနှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦး ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလူမှာ ပေါ်တာ၏ တတိယမြောက် တပည့် ကောလင်း ဖြစ်သည်။ မာရေး ကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး အလုပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း စိုးရိမ်တကြီး ဝင်ရောက် လုပ်ကိုင်လေသည်။

လူလေးဦး အတူတကွ အလုပ်လုပ်သော စွမ်းဆောင်ရည်သည် နှစ်ဦးထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ထို့အပြင် မာရေးနှင့် ကောလင်းတို့သည် ကောင်းမွန်သော စက်ပြင်ဆရာ ပြောလိုက်သည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည့် ပြယုဂ်ကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ လက်များ ညစ်ပေခံကာ အလုပ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ လုပ်ကိုင်နေသော ထိုနှစ်ဦးကို မြင်ရသည်မှာ နှေးကွေးသော်လည်း သေချာသည့် တိုးတက်မှုကို ရရှိစေပြီး လက်ရှိ ထုတ်လုပ်နေသော အစိတ်အပိုင်းများနှင့် အမီလိုက်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။

နေမဝင်မီတွင် ဖရီးဂိတ်ယာဉ် တစ်စင်း စက်ရုံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လာပြီး မျက်ခုံးထူထူနှင့် လူငယ်တစ်ဦး အလုပ်ရုံထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူသည် အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရသည်။ဤသူသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရှဖေး တွေ့ဖူးသော ပေါ်တာ၏ တပည့်များထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့် ရှောင်ထျန်း ပင်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ထျန်းသည် အာကာသယာဉ် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး လောကတွင် မရှိတော့သော်လည်း သူ ဤနေရာ၌ အလုပ်လုပ်စဉ်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အလုပ်သမား ဝတ်စုံကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ သိမ်းဆည်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက် ရှောင်ထျန်းသည် အခြား တပည့်များနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်ပြီး အလုပ်ထဲသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက် လုပ်ကိုင်သည်။ ပေါ်တာ၏ စက်ရုံတွင် အကျပ်အတည်း ဖြစ်ပေါ်နေသော တစ်ရက်တည်းမှာပင် သူ၏ တပည့်လေးဦးစလုံး ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ထိုစဉ်က သူတို့ ထွက်ခွာသွားရသော အကြောင်းရင်းများ မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မရှိနေခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးနှင့် ဘိုတန်တို့သည် ရေခွက်များကို ကိုယ်စီကိုင်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ရှဖေးသည် မီးညှိထားသော ဆေးလိပ်ကို ကိုင်လျက် မာရေး၊ ရှောင်ထျန်းနှင့် ကောလင်းတို့ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

ရှားရှားပါးပါး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာသည် ဘိုတန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

သေဆုံးရန် လက်မအနည်းငယ်သာ လိုတော့သော ခွေးအိုကြီး အင်နတ် ကြယ်တာရာ ပင်လျှင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အားအင်များ ပြန်လည် ရရှိလာပြီး သူ၏ နေရာမှ အလုပ်ရုံသို့ လမ်းလျှောက်လာကာ မြေကြီးပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လှဲလျောင်းလျက် ရဲဘော်ရဲဘက် လေးဦးကို မှုန်ဝါးသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် နားလည်သဘောပေါက်မှုဖြင့် အရောင်တောက်နေပုံ ရသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာက အင်နတ် ကြယ်တာရာသည် ဤလူလေးဦး နေ့စဉ် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ခဲ့ဖူးပြီး ယခု သေမင်းတံခါးဝသို့ ရောက်နေသည့်တိုင် အတိတ်မှ မြင်ကွင်းမျိုးကို ပြန်လည် မြင်တွေ့ရခြင်းသည် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချက်ပြုတ်ရေး တာဝန်ယူထားသော ခြေကျိုး စုန်းစန်းသည် အနက်ရောင် ဖျော်ရည်အိုး တစ်လုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ ယူဆောင်လာသည်။ ဤဖျော်ရည်ကို ရှဖေး တစ်ကြိမ် သောက်ဖူးပြီး ဒေသခံများ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော အေးမြသည့် အချိုရည် တစ်မျိုး ဖြစ်ကာ ကမ္ဘာမြေမှ ဇီးဖျော်ရည်ကဲ့သို့ ချိုချဉ်အရသာ ရှိသည်။

သူသည် ဦးစွာ အင်နတ် ကြယ်တာရာကို ပန်းကန်လုံး အသေးတစ်လုံးဖြင့် ထည့်ပေးပြီး ခွေးကြီး၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ချပေးလိုက်သည်။ ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း ထိုတိရစ္ဆာန်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ စားသောက်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ကွာခြားနေသည်။ ထိုအချိုရည် ပန်းကန်ကို လျှာဖြင့် ယက်သောက်လိုက်ရာ အတော်လေး အားအင်ပြန်ပြည့်လာသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ လာကြ အားလုံးပဲ အချိုရည် လာသောက်ကြဦး ” စုန်းစန်းက ပါးစပ် နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ မာရေးနှင့် ရှောင်ထျန်းတို့သည် စုန်းစန်းကို ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး အတိတ်က အကြောင်းများကို ပြောဆိုနေကြသည်။

တပည့်လေးဦးသည် အချိတ်အဆက်မိမိ ညီညွတ်စွာ လုပ်ကိုင်ကြရာ နေဝင်ပြီး မကြာမီအချိန်တွင် တစ်နေ့တာ အလုပ်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ရှဖေးနှင့် ဘိုတန်တို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေပါက ညဉ့်နက်သည်အထိ လုပ်လျှင်ပင် ပြီးစီးနိုင်ခြေ မရှိပေ။

ပေါ်တာသည် ဒီဇိုင်းစတူဒီယိုထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး ဤရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ မပြန်ကြနဲ့ဦး ဒီည ငါတို့အားလုံး အတူတူ သောက်ကြတာပေါ့ ”

လူလေးဦးက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အင်နတ် ကြယ်တာရာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး စက်ရုံ၏ မြောက်ဘက်သို့ ဟောင်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ၎င်းသည် ယခင်ကကဲ့သို့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့သဖြင့် ဟောင်သံထက် ညည်းသံနှင့် ပိုတူနေသည်။

အားလုံးက ဘာကြောင့် ဤမျှ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ အင်နတ် ကြယ်တာရာကို ကြောင်ငေးကြည့်နေကြသည်။

ရုတ်တရက်...

ဘုန်း... ဧရာမ ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော မီးတောက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ မြောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြောက်ဘက်တည့်တည့်တွင် ရပ်နားထားသော အာကာသယာဉ် တစ်စင်း ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် အလုပ်ရုံရှိ ဖန်ခွက်အချို့ကို ကွဲအက်သွားစေသည်။ စက်ရုံဝင်းအတွင်းရှိ အာကာသယာဉ် အတော်များများမှာ ပေါက်ကွဲမှု၏ အရှိန်ကြောင့် လဲကျကုန်သည်။အားလုံး အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြပြီး မီးငြှိမ်းသတ်ဆေးဘူးများကို ဆွဲကာ မီးငြှိမ်းသတ်ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မီးမှာ သိပ်မကြီးသဖြင့် အလွန်လျင်မြန်စွာ ငြှိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်သော မီးလောင်နံ့သည် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စွဲကျန်နေသည်။

ရှောင်ထျန်းသည် လက်ထဲရှိ မီးငြှိမ်းသတ်ဆေးဘူးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ သူ့အာကာသယာဉ်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

“ ဒါ ကေကြီး လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သူ အရမ်း လွန်လွန်းတယ်၊ ငါသွားပြီး သူ့ကို ပြန်ပညာပေးလိုက်မယ် ”

ကောလင်းလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ လက်မောင်းကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ရှောင်ထျန်းနောက်သို့ လိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ ငါလည်း မင်းနဲ့ လိုက်မယ်၊ အဆိုးဆုံး အခြေအနေကတော့ ငါတို့ အသက်ပေးပြီး သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့ ”

“ အားလုံး ရပ်လိုက်ကြ ” ပေါ်တာက အသံကုန်ဟစ်ကာ တားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ခံစားချက် မရှိပေ။

ရှောင်ထျန်းနှင့် ကောလင်းတို့သည် သူ့အသံကို ကြားသောအခါ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ ငါတို့ အချင်းချင်း မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ... ဒီကိစ္စတွေကို မနက်ဖြန် မနက်မှ ပြောကြတာပေါ့ ” ပေါ်တာက ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် သူတို့ ပြောနေသည်များကို သေချာ နားမထောင်တော့ဘဲ အင်နတ် ကြယ်တာရာ မြေကြီးပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ အလျင်အမြန်ပင် ခွေးအိုကြီးထံ သွားရောက်ပြီး နှာခေါင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ အထိအတွေ့က အေးစက်နေပြီး အသက်ရှုသံ သဲ့သဲ့မျှပင် ထွက်ပေါ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်လာသော သံတိုသံစများသည် ၎င်း၏ နှလုံးကို ဖောက်ဝင်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤသနားစရာ ခွေးအိုကြီးသည် သူ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရကာ သူရသင့်သော ငြိမ်းချမ်းစွာ သေဆုံးခြင်းမျိုး မရရှိခဲ့ပေ။

အမွှေးမရှိသလောက် ဖြစ်နေသော အင်နတ် ကြယ်တာရာ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း ရှဖေး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ မင်းမှာ အားမှ မရှိတော့တာ ဘာလို့များ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြေးလာရတာလဲ ”

အားလုံးသည် ခွေးကြီး၏ အလောင်းဘေးတွင် ဝိုင်းအုံနေကြပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အတွင်းစိတ်ကို ထုတ်မပြတတ်သော မာရေးပင်လျှင် သူ၏ မျက်ရည်များကို တိတ်တဆိတ် သုတ်နေသည်။

အလုပ်ရုံ အပြင်ဘက်တွင် အားလုံးက အင်နတ် ကြယ်တာရာ ယခင်က နေလေ့ရှိသော နေရာ၌ တွင်းတူးပြီး ထိုနေရာ၌ပင် မြှုပ်နှံပေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ခွေးအဖော်မွန်ကို မြှုပ်နှံနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုသည် ခန့်ညားလေးနက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အခမ်းအနား ပြီးဆုံးပြီးနောက် ပေါ်တာသည် ရှဖေး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ သွားကြစို့ ငါ့ရုံးခန်းကို ပြန်ရအောင် ”

ရှဖေးသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်ပြီး ပခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “ ဦးလေးပေါ်တာ ဒီနေ့ ကျွန်တော် နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့၊ စောစောလေး အနားယူလိုက်တော့မယ် ”

ပေါ်တာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ အဲဒါလည်း ကောင်းပါတယ်၊ ဒီနေ့ မင်း အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ်၊ အခြေအနေကို ထိန်းထားပေးနိုင်ရုံနဲ့တင် မင်း တော်တော်လေး လုပ်ခဲ့ပြီးပါပြီ ”

သူ၏ အာကာသယာဉ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှဖေးသည် ရေချိုးပြီး သူ၏ လေတံခွန် အမှတ် (၄) တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အလင်းလိုက် လက်နက်ကို ဘယ်ဘက် လက်မောင်းတွင် တင်းကျပ်စွာ တပ်ဆင်လိုက်သည်။

ဆိုနီနှင့် ချိန်းဆိုထားသော အချိန် ရောက်ရန် နှစ်နာရီ လိုသေးသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းအောက်တွင် ခုလျက် မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ ကေကြီး... သေခါနီး ခွေးအိုကြီး တစ်ကောင်ကိုတောင် ခင်ဗျား အလွတ်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူးလား ”

အခန်း ၇၁ - စိမ့်ဝင်ထိုးဖောက်ခြင်း

ညအမှောင်ထု၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ယာဉ်ပျံငယ်တစ်စင်းသည် ကိုယ်ပျောက်စနစ်ကို အသက်သွင်းကာ ပေါ်တာအိုကြီး၏ စက်ရုံနှင့် မီတာတစ်ရာခန့်အကွာရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဆိုနီသည် လုံခြုံစွာ ပိတ်ထားသော ယာဉ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ယာဉ်ပေါ်မှ လျှောဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် ရှဖေး၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လာလမ်းတစ်လျှောက်လုံး မီးများကို ဖွင့်မထားခဲ့ဘဲ ယာဉ်၏ အလိုအလျောက် လမ်းကြောင်းရှာဖွေရေး စနစ်ကို အားပြုကာ အမှောင်ထုကြားတွင် ဆင်းသက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် စစ်သင်္ဘော အပျက်အစီးတစ်ခုမှ အသံမထွက်စေဘဲ ထွက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ ဆိုနီ ငါ ဒီမှာ ”

ဆိုနီ တုန်လှုပ်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်သည်။

“ ဆရာ ရေ ခင်ဗျားက လှုပ်ရှားရင် ဘာလို့ အသံမထွက်ရတာလဲဗျာ၊ ကျွန်တော် တော်တော် လန့်သွားတာပဲ ”

ရှဖေးသည် ယာဉ်ပျံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တက်လိုက်သည်။

“ စကားမပြောခင် ဒီနေရာကနေ အရင် ထွက်ရအောင် ”

ယာဉ်ပျံငယ်သည် ထိုနေရာမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံတက်သွားသည်။ ပေါ်တာအိုကြီး၏ စက်ရုံနှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်မှသာ ဆိုနီက ကိုယ်ပျောက်စနစ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ယာဉ်ပျံ၏ အင်ဂျင်မှ တဖျပ်ဖျပ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ညကောင်းကင်ယံထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။

“ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ ” ဆိုနီက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ရှဖေးက သူ့ကို ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ဘာကြောင့် လာခေါ်ခိုင်းသည်ကို သူ မသိသလို ဘယ်သွားမည်ကိုလည်း သူ မသိပေ။

“ ကေကြီး ဘယ်မှာ နေလဲဆိုတာ မင်း သိလား ” ရှဖေးက မေးခွန်းပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

ဆိုနီ၏ လက်ကောက်ဝတ်များ တုန်ရီသွားပြီး ယာဉ်ပျံသည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

“ ကေကြီးက တစ်ချိန်တုန်းက ပင်လယ်ဓားပြလေ၊ သူက လူသတ်တာတွေ မှောင်ခိုလုပ်တာတွေ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ သူက အဲဒီဘဝကနေ အနားယူလိုက်ပြီ ဆိုပေမယ့် သူ့ခိုင်းဖတ် တပည့်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ သူက ဒီစစ်သင်္ဘော သင်္ချိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ အာဏာအရှိဆုံး လူဗျ၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ ”

ရှဖေး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ သူ အရင်က ဘာလုပ်ခဲ့တယ်၊ အခု ဘာလုပ်နေတယ် ဆိုတာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ သူ ဘယ်မှာ နေလဲ ဆိုတာပဲ ငါ သိချင်တယ် ”

စစ်သင်္ဘော သင်္ချိုင်း တစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်း ပေါ်တာအိုကြီး၏ အခြေအနေကို သိရှိကြရာ ဆိုနီလည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ပေ။ ရှဖေး ဘာလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို သူ ရိပ်မိသော်လည်း အတည်ပြုရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

နာရီဝက်ခန့် ပျံသန်းပြီးနောက် ဆိုနီသည် ကိုယ်ပျောက်စနစ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ဆက်လက် ပျံသန်းကာ နောက်ဆုံးတွင် စွန့်ပစ်ထားသော စစ်သင်္ဘော တစ်စင်း၏ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“ ကျွန်တော် ဒီအထိပဲ ပို့ပေးလို့ ရမယ်၊ ကေကြီးရဲ့ နေအိမ်က တောင်ဘက်တည့်တည့် ကီလိုမီတာ ၁၅၀ အကွာမှာ ရှိတယ်၊ သူ့အိမ်ဝင်း တစ်ခုလုံးကို မီးမောင်းတွေ ထိုးထားတဲ့အတွက် ခင်ဗျား အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်ပါလိမ့်မယ် ” ဟု ဆိုနီက ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်ရှိ တောင်ကြားတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ ဟိုဘက်ကို သွားပြီး ငါ့ကို စောင့်နေ၊ မိုးလင်းလို့မှ ငါ ပြန်မရောက်ရင် မင်းဘာသာ ယာဉ်မောင်းပြီး ပြန်တော့ ”

ဆိုနီသည် မေးခွန်းများ မမေးရဲတော့ဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်လိုက်သည်။ “ ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီနေရာမှာ ခင်ဗျား ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေပါ့မယ် ”

ရှဖေး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကျောကို ပုတ်ကာ ယာဉ်ပျံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းထားပြီး တစ်စက္ကန့်လျှင် မီတာ ၁၅၀ နှုန်းဖြင့် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည် ပြေးထွက်သွားသည်။

မကြာမီတွင် မီးရောင်စုံ လင်းထိန်နေသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခု ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ဤခြောက်သွေ့သော စစ်သင်္ဘော သင်္ချိုင်းပြင်တွင် ဤမျှ ကြီးမားသော အဆောက်အအုံသည် ထူးခြားနေပြီး ကျောက်ဖြူတုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကာ စတုရန်းမီတာ နှစ်သောင်းခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။

၁၆ ပေ မြင့်သော တံတိုင်းသည် ခြံဝင်းကို ဝန်းရံထားပြီး တံတိုင်းတစ်လျှောက် အကွာအဝေး တစ်ခုစီတွင် မျှော်စင်များ ဆောက်လုပ်ထားကာ လက်နက်ကိုင်များ စောင့်ကြပ်နေသည်။

ဒါဇင်နှင့်ချီသော မီးမောင်းကြီးများသည် နန်းတော်သဖွယ် အိမ်ကြီး၏ ဖြူဖွေးသော အတွင်းပိုင်းကိုသာမက တံတိုင်း ပတ်လည်ကိုပါ သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လှည့်လည် ထိုးပေးနေသည်။

ရှဖေး စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မီးမောင်းများ၏ စောင့်ကြည့်မှု လမ်းကြောင်းကြားတွင် ၉ ဒသမ ၃ စက္ကန့်သာ အချိန်ရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အချိန်ကာလ အလွန်တိုတောင်းသော်လည်း အမြန်နှုန်း စွမ်းရည်ပိုင်ရှင် ရှဖေးအတွက်မူ လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသည်။

ရှဖေးသည် လေအရိပ် အမှတ် ၄ ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲချလိုက်ရာ ပါးစပ်နှင့် မျက်လုံးနှစ်လုံးသာ ပေါ်နေတော့သည်။ စွန့်ပစ်ထားသော စစ်သင်္ဘော အဟောင်းများကို အကာအကွယ်ယူကာ ရှဖေးသည် စံအိမ်ကြီးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးကပ်သွားသည်။

တံတိုင်းရှေ့တွင် အကာအကွယ် မရှိသဖြင့် စစ်သင်္ဘောငယ် တစ်စင်းနောက်တွင် ပုန်းအောင်းကာ စက္ကန့်များကို စိတ်ထဲမှ ရေတွက်နေသည်။

မီးတန်းတစ်ခု သူ့ရှေ့မှ ဖြတ်သွားသည်နှင့် သူသည် အလင်းတန်းများကြားရှိ ကွက်လပ်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် တံတိုင်းအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ခါးရှိ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်အိတ်နှင့် ဖိနပ်များမှ ဆံခြည်မျှင်ကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ဆူးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အိမ်မြှောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ရှဖေးသည် တံတိုင်းထိပ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်ရောက်သွားပြီး အတွင်းပိုင်းကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

စိမ်းလန်းစိုပြေသော ဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းအချို့သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း ပျင်းရိစွာ လမ်းလျှောက်နေပြီး လေချွန်သံများပင် ကြားနေရသည်။

ရှဖေး တံတိုင်းကို ကျော်ကာ ဥယျာဉ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို ထောက်ကာ စံအိမ်ကြီး၏ ဝင်ပေါက်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော စံအိမ်ကြီးသည် သုံးထပ်ရှိပြီး စတုရန်းပုံ အဆောက်အအုံ၏ ထောင့်လေးထောင့်တွင် မျှော်စင်တစ်ခုစီ ရှိကာ ညဆိုင်းကျ လုံခြုံရေးများ ရှိနေသည်ကို ရှဖေး တွေ့မြင်ရသည်။

အဆောက်အအုံ၏ မြောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တွင် မှန်တံခါးများ ရှိသည်။ မြေအောက် ကားဂိုဒေါင် ဝင်ပေါက်သည် အရှေ့ဘက်တွင် ရှိပြီး အနောက်ဘက်တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခု ရှိကာ အမားလ်လူမျိုးစု၏ ကွပ်မျက်ရေးအဆင့် ဖရီးဂိတ်ယာဉ် တစ်စင်း ရပ်နားထားသည်။

မျက်နှာဖုံးရှိ ခလုတ်ငယ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ သူ၏ ဘယ်ဘက် မျက်လုံးတွင် အနီရောင် မှန်ဘီလူးပါး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လေအရိပ် အမှတ် ၄ တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံ၏ စကင်ဖတ် ကိရိယာဖြစ်ပြီး ညဘက် မြင်ကွင်းကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးသည်။

ကိရိယာသည် ချက်ချင်းပင် အလုပ်လုပ်ပြီး ရှဖေး၏ မျက်ာလွှာပေါ်သို့ အခြေအနေကို ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာကာ အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့ဖြင့် ဖော်ပြပေးသည်။

ရှေ့ပေါက်၊ နောက်ပေါက်နှင့် ဂိုဒေါင်တံခါး အားလုံးတွင် လုံခြုံရေး ကိရိယာများ တပ်ဆင်ထားပြီး အရောင်စုံ စကင်ဖတ် မီးတန်းများ အရှိန်ပြင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်ကို ရှဖေး ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ဖြတ်သန်းသွားသူ မည်သူမဆို ချက်ချင်း အမိခံရမည် ဖြစ်သည်။

ရှဖေး အံကြိတ်လိုက်ပြီး ခြုံပုတ်ထဲတွင် ဝပ်လျက် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ရှဖေး ဥယျာဉ်ထဲတွင် တစ်နာရီကျော်ကြာ နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် အနက်ရောင် ဟောဗာကားတစ်စီး ပင်မတံခါးမှ ဝင်လာပြီး ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှဖေးသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို ထောက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကြွက်သားများကို တင်းထားလိုက်သည်။ ပြေးထွက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသော ချီတာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူသည် မြေကြီးနှင့် ကပ်လျက် ဝပ်နေလိုက်သည်။

ဟောဗာကားသည် သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်လာသည်။ ကားသည် ဥယျာဉ်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ရှဖေးသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အားယူလိုက်ပြီး ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကဲ့သို့ မြေပြင်နှင့် ကပ်လျက် ပျံသန်း ထွက်ခွာလိုက်သည်။

ဝှစ်...

သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို တည့်မတ်ထားကာ လေထုကို ပါးလွှာသော ဓားသွားကဲ့သို့ ခွဲဖြတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းသည် မြေကြီးနှင့် တစ်စင်တီမီတာ အကွာအဝေးမှ ကပ်လျက် ရှိနေသည်။

ရှဖေးသည် ပန်းကန်ပြားပျံကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လျှောတိုက်မောင်းနှင်နေသော ဟောဗာကား၏ အောက်ပိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာနှင့် အသံမထွက်စေဘဲ ဝင်ရောက် ပုန်းခိုလိုက်သည်။

ဖတ်...

သူသည် လက်ချောင်းများနှင့် လက်ဝါးများကို ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး လက်အိတ်ရှိ ဆူးများကို အသုံးပြုကာ ဟောဗာကား၏ ကိုယ်ထည်အောက်ပိုင်းကို ဖွဖွလေး ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ဟန်ချက်ညီစေရန် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားလိုက်ပြီး တိုက်ပွဲဝင် ဖိနပ်များရှိ အလားတူ ဆူးများကို အသုံးပြုကာ ကားကိုယ်ထည်တွင် ကပ်လိုက်သည်။

ဤလုပ်ဆောင်ချက် အားလုံးသည် မိုက်ခရိုစက္ကန့် အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ကားထဲရှိ လူနှစ်ဦးမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို လုံးဝ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

ဟောဗာကားသည် ဂိုဒေါင်ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ယာဉ်မောင်းက ခေါင်းပြူထွက်ကာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို လက်ပြလိုက်သည်။ ဂိုဒေါင်တံခါး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်သွားပြီး လုံခြုံရေး ကိရိယာများ ခေတ္တ ပိတ်သွားသည်။

ကားသည် ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အခြားသော ဇိမ်ခံယာဉ်များ ဘေးတွင် ရပ်နားလိုက်သည်။

ဟောဗာစနစ် ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ယာဉ်သည် ရုတ်တရက် နိမ့်ဆင်းသွားမည် ဖြစ်ရာ ရှဖေး အချိန်မီ မခွာနိုင်ပါက တန်ချိန်များစွာ လေးသော ယာဉ်၏ အောက်တွင် အသားနှစ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ရှဖေးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ညင်သာစွာ ခွာလိုက်ပြီး မဖြစ်နိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာ လိမ်ယှက်မှုကို ပြုလုပ်ကာ အသံမထွက်စေဘဲ ယာဉ်အောက်မှ တွားသွား ထွက်လိုက်ရာ ယာဉ်မောင်း မမြင်နိုင်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

တိုးညှင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှဖေးသည် အခြားယာဉ်တစ်စီး၏ အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ယာဉ်မောင်းသည် စက်သတ်လိုက်ပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ နောက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

“ မစ္စတာချင် ကြွပါခင်ဗျ၊ ကေကြီးက အခု တတိယထပ်မှာ စောင့်နေပါတယ် ”

အသက် လေးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး နောက်ခန်းမှ ထွက်လာသည်။ ထိုဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် လူသည် သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ နှာခေါင်းသည် အရက်သောက်ထားသဖြင့် နီရဲနေပြီး မျက်လုံးများက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူက မစ္စတာချင်ကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ခြေသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ ရှဖေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် လေ့လာလိုက်ပြီး ကျူးကျော်သူ ဖမ်းဆီးရေး ကိရိယာများ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှ မတ်တတ်ထလိုက်သည်။

ကေကြီး၏ နေအိမ် ပြင်ပ ကာကွယ်ရေးသည် ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင် ကင်မရာ မရှိသလောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်ထဲတွင် စောင့်ကြည့်ခံရသည်ကို မကြိုက်သောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ ထို့ကြောင့် အတွင်းပိုင်း လုံခြုံရေးသည် အတော်လေး လျော့ရဲသည်။

ရှဖေးသည် နံရံကပ်လျက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာသည်။

ပထမထပ်သည် ဧည့်ခန်းနှင့် ထမင်းစားခန်း ဖြစ်ပြီး မီးရောင် မှိန်နေသည်။ လူမရှိသလောက် ဖြစ်သဖြင့် ရှဖေး ဒုတိယထပ်သို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှဖေး နံရံကို ကပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မှန်ငယ်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ စင်္ကြံလမ်းကို ထောင်ကြည့်လိုက်သည်။

လှေကားနားတွင် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူက လက်နက်ကိုင် သက်တော်စောင့် တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ ကေကြီးနဲ့ ချင်စန်းဆွေ အပြင် ဟိုတစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ၊ ငါ အဲဒီနား ဖြတ်လျှောက်တုန်းက မရေရာပေမယ့် အေးစက်စက် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရလို့ ငါ့အမွှေးတွေတောင် ထောင်သွားတယ် ” သက်တော်စောင့်က စပ်စုကာ မေးလိုက်သည်။

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူက ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ညှိုးကို သေနတ်ပုံစံ လုပ်ကာ သက်တော်စောင့်၏ ခေါင်းကို ချိန်လိုက်သည်။

“ ဒါက သိသင့်သလောက်ပဲ သိရမယ့် ကိစ္စ၊ မေးခွန်းတွေ သိပ်မမေးနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းခေါင်းကို မင်း ဂရုစိုက်ရလိမ့်မယ် ”

“ မင်းပြောတာ ဟုတ်တယ်၊ ငါ နည်းနည်းသိလေ ငါ့အတွက် ပိုကောင်းလေပဲ ”

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူက တွေးတောသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ “ ပေါ်တာ စက်ရုံက မကြာခင် ပြိုလဲတော့မှာ မဟုတ်လား ”

“ အင်း... ကေကြီးက ဒီရက်ပိုင်း သူတို့ကို အကြီးအကျယ် ဖိအားပေးနေတာ၊ ပေါ်တာ့ အလုပ်သမားတွေကို မနေ့က ရှင်းပြီးပြီ၊ ဒီနေ့ ဗုံးသွားထောင်ခိုင်းလိုက်တယ်၊ ငါကြည့်ရတာ ပေါ်တာ သိပ်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ တကယ်တော့ ငါတို့ အစကတည်းက ဒီလိုလုပ်သင့်တာ၊ အကောင်းအဆိုး နားမလည်တဲ့ အဲဒီလူကြီးကို သွားဖမ်းခိုင်းလိုက်ရင် ဒီကိစ္စက အခုလောက်ဆို ပြီးနေလောက်ပြီ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ဒုက္ခခံနေဦးမှာလဲ၊ ကေကြီးက တစ်ခုခု သံသယဖြစ်နေလို့လား ”

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူက ရယ်မောလိုက်ပြီး သက်တော်စောင့်၏ ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ ဝူကြီး... မင်းကွာ အတင်းပြောတဲ့ အကျင့်ကို ဘာလို့ မပြင်နိုင်ရတာလဲ ”

ဝူကြီးက သူ့ခေါင်းသူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်ပြီး အူကြောင်ကြောင် ပြုံးလိုက်သည်။ “ အာ... သောက်ကျိုးနည်း၊ ငါ့ပါးစပ်နဲ့တော့ ငါ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ ”

ရှဖေး မှန်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ တတိယထပ်သို့ တက်မည့် လှေကားကို လူနှစ်ဦး ပိတ်ရပ်နေသည်။ ဘယ်လို တက်ရမလဲ။

သူ့မျက်စိရှေ့ ထောင့်ဖြတ်တွင် အစားအသောက် ပို့သည့် ဓာတ်လှေကားငယ် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းများတွင် စားဖိုမှူး သီးသန့် ရှိတတ်ပြီး အစားအသောက်များကို အပေါ်ထပ်သို့ ပို့ဆောင်ရန် ဤဓာတ်လှေကားကို အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

သူ့မျက်စိရှေ့ရှိ ဓာတ်လှေကားနှင့် သူ၏ အကွာအဝေးသည် ၁၀ မီတာခန့်သာ ရှိသဖြင့် သူ၏ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းကို သုံးပါက ၀.၀၂၅ စက္ကန့်သာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဓာတ်လှေကားသည် စောင့်ကြပ်နေသူ နှစ်ဦး မမြင်နိုင်သော နေရာတွင် ရှိနေသည်။

ရှဖေး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အခွင့်ကောင်းကို ရှာဖွေကာ ဝှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားပြီး ပွင့်နေသော ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး လူတစ်ကိုယ်စာသာ ဆံ့သည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နံရံကို ကန်ကာ ရှဖေးသည် ဥမင်အတိုင်း တတိယထပ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်ရောက်သွားသည်။ လက်ချောင်းများကို အသုံးပြုကာ တံခါးကြားမှ အခြေအနေကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ တတိယထပ်သည် ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ်ကဲ့သို့ အခန်းဖွဲ့ထားခြင်း မရှိဘဲ ခန်းမကျယ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လင်းထိန်နေသော အခန်းထဲတွင် ဆိုဖာပေါ်၌ လူနှစ်ဦး ထိုင်ကာ ဆွေးနွေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရှဖေးသည် သူတို့၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ရှိနေသဖြင့် ကျောပြင်များကိုသာ မြင်ရသည်။

ဆိုဖာအလယ်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ကေကြီး ဖြစ်ပုံရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူ၏ ခေါင်းအလယ်တွင် ဆံပင်ဖြူ အနည်းငယ်သာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ညာဘက်ရှိ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာမူ ချင်စန်းဆွေ ဖြစ်သည်။

“ ငါ အခုပြောတာတွေကို မင်း နားလည်လား ” ကေကြီးက မေးလိုက်သည်။

ချင်စန်းဆွေက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ ကျွန်တော် ထင်တာက ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဒီလို သန်းခေါင်ကျော်ကြီး ခေါ်တာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ မှတ်နေတာ၊ ဖုန်းထဲကနေ ပြောလည်း ရသားနဲ့... စိတ်ချပါ၊ မနက်ဖြန်က စပြီး ပေါ်တာ စက်ရုံကို ဘယ်ချောပို့ ကုမ္ပဏီကမှ ပစ္စည်းမပို့ပေးရစေဘူး၊ ဂလက်ဆီ အာကာသယာဉ် အာဏာပိုင်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက ကျွန်တော့် ယောက်ဖပဲ၊ ကျွန်တော် ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်တာနဲ့ ပေါ်တာအိုကြီး အာကာသယာဉ် တစ်စင်းတောင် မှတ်ပုံတင်လို့ မရတော့ဘူးလို့ အာမခံတယ် ”

ရှဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူတို့က ပေါ်တာကို လုံးဝ အထီးကျန်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပြီး အတွင်းရော အပြင်ကပါ ပိတ်ဆို့ကာ အရှုံးပေးလာအောင် ဖိအားပေးဖို့ ကြံစည်နေပုံ ရသည်။

ကေကြီးသည် ချင်စန်းဆွေကို စာအိတ်အထူကြီး တစ်ခု ပေးလိုက်ရာ ထိုသူသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား အထပ်ထပ် ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်စန်းဆွေ ထွက်သွားသည်နှင့် လေကာအင်္ကျီ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦး လျှို့ဝှက်တံခါး နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာသည်။ ထိုသူသည် အသက် သုံးဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး ထင်ရှားသော လင်းတနှာခေါင်းကွေးကြီးနှင့် အတူ တိတ်ဆိတ်သော ရက်စက်မှုများ ပါဝင်သည့် မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

“ ဒါ ခင်ဗျားရဲ့ အစီအစဉ်လား ” လင်းတနှာခေါင်းနှင့် လူက ကဲ့ရဲ့သလို ရယ်မောလိုက်သည်။

ကေကြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ တောင်သိန်းငှက်... မင်း ပေါ်တာ အကြောင်း နားမလည်ဘူး၊ အဲဒီလို လူမျိုးကို အကြမ်းနည်း သုံးလို့ မရဘူး၊ သူ အဲဒီပစ္စည်းကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လာအပ်အောင် တဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းပျောက်သွားအောင် မောင်းထုတ်ရတယ်၊ မဟုတ်ရင် အခက်အခဲ တွေ့လေ သူက ပိုကြံ့ခိုင်လေ ဖြစ်လာပြီး အတူတူ သေမယ့်လမ်းကို ရွေးသွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒါက အဆိုးဆုံး ရလဒ်ပဲ၊ ဆိုးကျိုးက ကောင်းကျိုးထက် ပိုများနေလိမ့်မယ် ”

တောင်သိန်းငှက်ဟု ခေါ်သော လူသည် ကေကြီး ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ ခင်ဗျားပြောတာ အဓိပ္ပါယ် ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် သည်းခံနိုင်စွမ်းက ကုန်ခါနီးပြီ၊ ကျွန်တော် နောက်ထပ် သုံးရက်ပဲ စောင့်နိုင်မယ်၊ ဒီသုံးရက် အတွင်းမှာ အဲဒီ 'စွမ်းဆောင်ရည်မြှင့် ချစ်ပ်' ကို မရသေးဘူး ဆိုရင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါရလိမ့်မယ် ”

ကေကြီးသည် အရက်ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်သည်။

“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်သင်္ဘော သင်္ချိုင်းက ငါ့ပိုင်နက်ပဲ၊ မင်း ဝင်ပါစရာ မလိုဘူး ”

ကေကြီးသည် အိုမင်းနေသော ပင်လယ်ဓားပြကြီး တစ်ဦး၏ ဓာတ်သဘောကို ထိုမသိမသာ ခြိမ်းခြောက်မှုဖြင့် ပြသလိုက်ပြီး တောင်သိန်းငှက်ကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုစိုက်ခြင်း မရှိဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

တောင်သိန်းငှက် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ကေကြီးရာ၊ ခင်ဗျား အစီအစဉ် အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့ ”

“ ကောင်းပြီ ” ကေကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ မင်းလိုချင်တာကို ငါ ရအောင် ယူပေးမယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါလိုချင်တာကရော ”

တောင်သိန်းငှက်သည် သပ်ရပ်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော သားရေအိတ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ဖွဖွလေး တင်လိုက်ကာ ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ ဒီမှာ ရှိပါတယ် ”

အခန်း ၇၂ - ဟားမစ်

ကေကြီးသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် တောင်သိန်းငှက်ဟု အမည်ရသော ထိုလူ အာကာသယာဉ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဆိုဖာသို့ ပြန်လာကာ ထိုအညိုရောင် သားရေအိတ်ကို လက်ထဲသို့ ယူလိုက်သည်။ သူသည် ကြိုးများကို ဖြေလျော့လိုက်ပြီး အတွင်းမှ ပစ္စည်းကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုနေခဲ့လေသည်။

ရှဖေးသည် ထိုလူကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသဖြင့် အိတ်ထဲတွင် ဘာပါသည်ကို မမြင်ရပေ။

ကေကြီးသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ ဆီဆေးပန်းချီကား တစ်ချပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဖွံ့ဖြိုးသော ရင်သားများနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် အသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် တစ်ပိုင်းတစ်စ ကိုယ်လုံးတီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံဖြစ်သည်။

သူသည် ဓာတ်ပုံဘောင်တွင် ပါးနပ်စွာ ဝှက်ထားသော ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ ပန်းချီကားသည် ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး နောက်ကွယ်ရှိ လျှို့ဝှက် မီးခံသေတ္တာကို ပေါ်လာစေခဲ့လေသည်။

သူ၏ ညာဘက်လက်ကို လက်ဝါးပုံနှိပ် စိစစ်ရေးကိရိယာပေါ် တင်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါ်လာသော အနီရောင် အလင်းတန်းက သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စကင်ဖတ်ပြီးမှသာ မီးခံသေတ္တာသည် ပွင့်သွားလေသည်။

“ ဒီလောက် တင်းကျပ်တဲ့ လုံခြုံရေး စနစ်တွေ ရှိနေတာဆိုတော့ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်း ဖြစ်လောက်တယ်... ” ရှဖေး ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကေကြီးသည် မီးခံသေတ္တာကို ပိတ်ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ မကြာမီ အတွင်းမှ ရေကျသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ရှဖေး အချိန်ဆွဲမနေပေ။ ဓာတ်လှေကား တံခါးများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းဘေးသို့ ရွှေ့ကာ နံရံနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ကပ်လျက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကပ်ထားလိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းတံခါးသည် အလင်းဖောက်မြင်နိုင်သဖြင့် ရှဖေးသည် ရေချိုးကန်ထဲတွင် လှဲလျောင်းနေသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး မျက်နှာကို ရေနွေးစိမ် တဘက်ဖြင့် အုပ်လျက် မော့ထားသည်။

ရှဖေး ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးကို ဖွဖွလေး ဆွဲဖွင့်ပြီး ဝင်သွားကာ ကေကြီး၏ လည်ပင်းအောက်တွင် အလင်းလိုက် ဓားကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားသော တဘက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကေကြီး၏ မျက်နှာသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး မှေးစင်းနေသော မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မတွေ့ရပေ။

ရှဖေးသည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို မလေးစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအခြေအနေ ဖြစ်နေပါလျက် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြသခြင်းက ထိုအဘိုးကြီးသည် နာမည်ကျော် ပင်လယ်ဓားပြဟောင်း တစ်ဦး ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပေသည်။

သူသည် ရှဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ တောင်သိန်းငှက်က မင်းကို ဒီလွှတ်လိုက်တာလား ”

ရှဖေး ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်သည်။

“ မဟုတ်ဘူး အင်နတ် ကြယ်တာရာက ကျွန်တော့်ကို ဒီလွှတ်လိုက်တာ ”

“ အင်နတ် ကြယ်တာရာ ဟုတ်လား ” ကေကြီးသည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး နဖူးကြောများ ရှုံ့တွသွားသည်။

သူသည် ထိုအရာက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမှတ်မိနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ စိတ်မကောင်းပါဘူး ငါ့ဘဝမှာ လူတွေ အများကြီးကို ပြစ်မှားခဲ့ဖူးတယ်၊ သူတို့ အားလုံးကို မှတ်မိနေဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက် မဖြစ်နိုင်ဘူး ”

“ အမှန်ပဲ ခင်ဗျား မှတ်မိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အင်နတ် ကြယ်တာရာ ဆိုတာ ခွေးတစ်ကောင်ပဲ ” ရှဖေးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကေကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်သော စူးရှသည့် အရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်။ “ ခွေးတစ်ကောင်ကြောင့် မင်းက ငါ့ကို သတ်မလို့လား ”

သူ၏ လေသံတွင် သံသယနှင့် ဒေါသတို့ ပါဝင်နေပြီး အသံ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

“ ဒါ ရယ်စရာပဲ၊ ငါ အသက် ၇၀ နေလာခဲ့ပြီး အခြေအနေ အမျိုးမျိုးကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးတယ်၊ အခု ခွေးတစ်ကောင်ကြောင့် ငါသေရတော့မယ် ဆိုတာကို ငါ လုံးဝ မယုံနိုင်ဘူး ”

ရှဖေးသည် ကေကြီး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ ခင်ဗျား ယုံစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အင်နတ် ကြယ်တာရာ ဆိုတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ကြောင့် ခင်ဗျားကို သတ်ဖို့ ကျွန်တော် တကယ် ရောက်လာတာပါ ”

ကေကြီးသည် ရှဖေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ လိမ်ပြောနေပုံ မရကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီးနောက် ဖြူဖျော့သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် စိမ်းသွားလေသည်။

နာမည်ကျော် ပင်လယ်ဓားပြကြီး တစ်ဦးသည် ခွေးတစ်ကောင်ကြောင့် သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဇာတ်သိမ်းမျိုးသည် မာနကြီးသော ကေကြီးအတွက် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရာ မရှိပေ။

“ ငါ့မီးခံသေတ္တာထဲမှာ အရမ်း တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါက ငါ့အသက်နဲ့ လဲဖို့ လုံလောက်မလား ” ကေကြီးက အိုမင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ ခင်ဗျားအသက်က ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိဘူး၊ အများဆုံး ဒေါ်လာတစ်ဒေါ်လာလောက်ပဲ တန်မယ် ” ရှဖေး ပြုံးလိုက်သည်။ “ အဓိက က အင်နတ် ကြယ်တာရာရဲ့ အသက်က အရမ်း တန်ဖိုးရှိနေတာပဲ ”

ကေကြီး အံကြိတ်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ပြသရန် ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “ ဒါကိုပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်ရင်ရော ”

သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းသည် ဒုတိယ ဒိုင်မန်းရှင်း အာကာသနှင့် ချိတ်ဆက်ရန် ကြားခံနယ်တစ်ခု အဖြစ် မြှုပ်နှံထားသော အာကာသကျောက်တုံး တစ်တုံး လိုအပ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောက်တုံး ပိုကြီးလေ ပိုသန့်ရှင်းလေ ဖြစ်ကာ ဒုတိယ ဒိုင်မန်းရှင်း အာကာသနှင့် ချိတ်ဆက်မှု ပိုမို အားကောင်းလေ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယ ဒိုင်မန်းရှင်း အာကာသကို ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသူ မည်သူမဆို လမ်းကြောင်း ဖန်တီးရန်နှင့် ချိတ်ဆက်မှု ပြုလုပ်ရန် အာကာသကျောက်တုံး လိုအပ်သည်။ လမ်းကြောင်း မတည်ငြိမ်ပါက ပို့ဆောင်နေသော ပစ္စည်းများ ပျောက်ဆုံးခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်စီးသွားခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ကေကြီး၏ သိုလှောင်လက်စွပ်သည် ပျမ်းမျှ သိုလှောင်လက်စွပ်များထက် သိသိသာသာ ပိုကြီးမားနေသည်။ ၎င်း၏ အစိမ်းရောင် အရောင်အသွေးသည် ပိုမို သေသပ်လှပပြီး အခြားအရောင် အစအန မပါဘဲ သန့်ရှင်းနေသည်။

“ ဒီလက်စွပ်ထဲမှာ ကုဗမီတာ နှစ်ဆယ်ကျော် ဆံ့တဲ့ နေရာလွတ် ပါတယ်၊ ဒါ ဘယ်လောက် ဈေးကြီးလဲ ဆိုတာ မင်းသိမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ် ” ကေကြီးသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော လေသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်း၏ ဈေးနှုန်းသည် အရွယ်အစား ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ဆတိုး မြင့်တက်လေ့ရှိသည်။ ကုဗမီတာ ၂၀ ရှိသော လက်စွပ်တစ်ကွင်းသည် အဆ ၄၀ တန်ကြေးရှိပြီး ၁၀ ကုဗမီတာအထက် လက်စွပ်များအတွက် ၇၅ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ဆောင်းကြေး ရှိသည်ကို ထည့်တွက်ပါက လက်စွပ်တစ်ကွင်းတည်းနှင့်ပင် ကြယ်တာရာ ဒင်္ဂါး ဘီလီယံ ၇၀ ကျော် တန်ဖိုးရှိနေသည်။

ထိုမျှ များပြားသော ငွေပမာဏသည် ဩစတြေးလျ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဝယ်ယူရန် လုံလောက်သော်လည်း ရှဖေးသည် လက်စွပ်၏ ကြီးမားသော သိုလှောင်မှု ပမာဏကို သိလိုက်ရသဖြင့် အတော်လေး အံ့အားသင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာသေ ဖြစ်နေဆဲပင်။

“ ကောင်းပြီလေ၊ ခင်ဗျားကို သိပ်မနာကျင်အောင် သတ်ပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ် ” ရှဖေးက အဆင်သင့်ပင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ ကေကြီးသည် ဤအကျပ်အတည်းမှ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမရှိတော့ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ချင်ယောင်ဆောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော ရင်ဘတ်က သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ရွှပ်... အလင်းလိုက် ဓားသည် စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီး ကေကြီး၏ လည်ပင်းတည့်တည့်ကို ချိန်ရွယ်ကာ သူ၏ သွေးလွှတ်ကြောများနှင့် လေပြွန်ကို တစ်ချက်တည်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ဒဏ်ရာမှ လတ်ဆတ်သော သွေးများ ရေချိုးကန်ထဲသို့ စီးကျလာပြီး ကြည်လင်နေသော ရေကို အနီရောင် ဆိုးလိုက်သည်။ ကေကြီးသည် ခေတ္တမျှ တုန်ခါသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်လေသည်။

ရှဖေးသည် ထိုလူကြီး၏ လက်မှ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ယူလိုက်စဉ်မှာပင် အောက်ထပ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ ကေကြီး... ကေကြီး... တောင်သိန်းငှက် ပြန်လှည့်လာတယ်လို့ ထိန်းချုပ်ရေး မျှော်စင်က ပြောတယ်၊ ခင်ဗျား သူ့ကို တွေ့ချင်လား ”

ရှဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်စွပ်ကို သိမ်းကာ ရေချိုးခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး စာအုပ်စင်တန်းတစ်ခု၏ အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အောက်ထပ်မှ လူသည် နှစ်ကြိမ်ခန့် အော်ခေါ်လိုက်ပြီး အဖြေမရသောအခါ တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်။ စောစောက ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူသည် ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်နေပြီး ဆံပင်တိုတိုနှင့် သက်တော်စောင့်က သူ့အနောက်တွင် ရှိနေသည်။

ရှဖေးသည် စာအုပ်စင်နောက်မှနေ၍ အလင်းလိုက် ဓားကို သူ့အဝတ်နှင့် သုတ်ကာ သွေးများကို သန့်စင်လိုက်ပြီး ကြွက်သားများကို တင်းထားလျက် လွတ်မြောက်မည့် အစီအစဉ်ကို အလျင်အမြန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

လူနှစ်ဦးသည် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

“ အား ” ကေကြီး၏ အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည့် ခဏတွင် သူသည် ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ ရဲကို မြန်မြန်ခေါ်၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ရှိနေတယ် ”

ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

အနောက်တွင် ရှိနေသော ဆံပင်တိုနှင့် လူက မမျှော်လင့်ဘဲ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူ၏ လည်ပင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တည်း၏ အားဖြင့်ပင် ထိုသူ၏ လည်ပင်းကို ချိုးပစ်လိုက်သည်ကို ရှဖေး တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူ၏ လည်ပင်းသည် ထိုကဲ့သို့ပင် ကြေမွသွားသည်။ ဤသတ်ဖြတ်မှုသည် သေသပ်ပြီး ထိရောက်မှု ရှိလှသည်။ လည်ပင်း ချိုးခံထားရသော ကြက်ကင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူ၏ ခေါင်းသည် ဘေးသို့ စောင်းကျသွားလေသည်။

ဝုန်း... ဆံပင်တိုနှင့် လူသည် အလောင်းကို ကေကြီး၏ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဆက်သွယ်ရေး စက်ကို အေးဆေး တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်လိုက်သည်။

“ ကေကြီး အခု ရေချိုးနေတယ်၊ တောင်သိန်းငှက်ရဲ့ စစ်သင်္ဘောကို အရင် ဆင်းခိုင်းလိုက်ပြီး အောက်ထပ်မှာ စောင့်ခိုင်းလိုက် ” ဆံပင်တိုနှင့် လူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အခြေအနေသည် ရှဖေး မမျှော်လင့်ထားသော ပုံစံဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ”

ဆံပင်တိုနှင့် လူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းတွင်းကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ မင်း မထွက်သွားသေးဘူး ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ မင်းသဘောနဲ့မင်း ထွက်လာမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ ဆွဲထုတ်တာကို ခံချင်လား ”

သူ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရှဖေး၏ နေရာကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးမားသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

“ ငါ ဒီမှာရှိတာ သူသိနေတာလား ” ရှဖေး လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ထိုဆံပင်တိုနှင့် လူသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှဖေး ပုန်းခိုရာ နေရာသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ လင်းတလက်သည်းကဲ့သို့ ကွေးထားသော လက်များဖြင့် ရှဖေး၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ရှဖေးသည် မူးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ယိုင်လဲသွားပြီး ဟန်ချက်ပျက်သွားသည့် ထိုခဏတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ညာဘက်သို့ လိမ်သွားသည်။

ဆံပင်တိုနှင့် လူ၏ လက်မောင်းသည် ရှဖေး၏ ဦးရေပြားကို ပွတ်တိုက်သွားသည်။ ဖမ်းဆုပ်ရန် လွဲချော်သွားသောအခါ သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး ရှဖေး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

ဝှစ်... လေတိုးသံကို ကြားလိုက်ရခြင်းက သူ၏ ပြင်းထန်သော ခွန်အားကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ရှဖေး၏ တုံ့ပြန်မှုသည် နှေးကွေးမနေပေ။ ညာဘက်လက်ကို ခန္ဓာကိုယ် ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ပို့လိုက်ပြီး အလင်းလိုက် ဓားကို ခြေမျက်စိဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုပြင်းထန်သော ကန်ချက်မှ အားကို အသုံးပြုပြီး ပြိုင်ဘက်၏ ခြေထောက်ကို ချိုးပစ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

“ ဟေး ” ဆံပင်တိုနှင့် လူက အာမေဋိတ် ပြုလိုက်ပြီး ဒူးကို ကွေးကာ ခြေထောက်ကို ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်သဖြင့် ရှဖေး၏ ဓားသွားမှ သီသီလေး လွတ်သွားခဲ့သည်။

ရှဖေး၏ နှလုံးသားသည် အံ့သြမှုကြောင့် တုန်ခါသွားသည်။ ယခုကဲ့သို့ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုကို ချက်ချင်း ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းကို ကြည့်လျှင် ဤဆံပင်တိုနှင့် လူသည် သူ့ထက် များစွာ ပိုမို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ရှဖေး၏ ခြေထောက်များသည် ရပ်တန့်မနေဘဲ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော အစောင့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ ခုန်ချပြီး ထွက်ပြေးခြင်းသည် သူ့ကို အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားစေမည် ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး နည်းလမ်း မဟုတ်လျှင် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

သို့သော် ဤဆံပင်တိုနှင့် လူနှင့်အတူ ဤအခန်းထဲတွင် နေခြင်းက ပို၍ အန္တရာယ်များပုံ ရနေပြီး ရှဖေးသည် အစားအသောက်ပို့ ဓာတ်လှေကားမှတဆင့် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

ဆံပင်တိုနှင့် လူသည် ရှဖေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိရှိနိုင်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွက်ပြေးမည်ကို လိုလားပုံ မရပေ။ သူသည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ ဒါ ဟားမစ်အဖွဲ့ရဲ့ ကိစ္စ၊ မသက်ဆိုင်တဲ့လူတွေ ထွက်သွားနိုင်တယ် ”

ရှဖေး တောင့်တင်းသွားသည်။ “ ဟားမစ် ဟုတ်လား သူက ဟားမစ်အဖွဲ့က လူလား ”

ဟားမစ်များနှင့် တရားစီရင်သူများသည် ပန်-လူသား မဟာမိတ်အဖွဲ့ရှိ အင်အားအကြီးဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး အဖွဲ့အစည်းကြီး နှစ်ခုမှ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း တရားစီရင်သူများနှင့် မတူဘဲ ဟားမစ်များသည် အနေအထိုင် ပိုမို တိတ်ဆိတ်ကြသည်။ လူသိရှင်ကြား ထွက်ပေါ်လာသူ အလွန်ရှားပါးသည်။

အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုသည် ပြိုင်ဘက် ဆက်ဆံရေး ရှိကြပြီး အပေါ်ယံတွင် စည်းလုံးပြီး ငြိမ်းချမ်းပုံ ရသော်လည်း နောက်ကွယ်တွင် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် တက်ကြွစွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

အကယ်၍ ဒီလူသာ တကယ် ဟားမစ် တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာရတာလဲ။

အနည်းငယ်မျှ လျှော့ချခြင်း မရှိဘဲ ရှဖေးသည် ကာကွယ်ရေး အနေအထား ယူလိုက်သည်။ သူသည် ထိုဆံပင်တိုနှင့် လူအပေါ် သတိထားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ရှဖေးက သူပြောသည်ကို မယုံကြောင်း ဆံပင်တိုနှင့် လူ မြင်သောအခါ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ငွေရောင် ဒိုင်းပုံသဏ္ဍာန် တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရှဖေး မျက်စိရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ဒိုင်းပေါ်တွင် ဓားကောက်တစ်လက်နှင့် လေးတိုတစ်လက်ကို ထွင်းထုထားပြီး အောက်ခြေတွင် တွန့်လိမ်နေသော လိုင်းအချို့ ပါရှိသည်။ ၎င်းသည် ဟားမစ်တစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သည့် တံဆိပ် အစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး တွန့်လိမ်နေသော လိုင်းအရေအတွက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် အဆင့်အတန်း မနိမ့်ကြောင်း၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အလယ်အလတ် အဆင့်ရှိကြောင်း ရှဖေး ပြောနိုင်သည်။

“ မင်းက ဘယ်သူလဲ မိတ်ဆွေလား ရန်သူလား ” ဆံပင်တိုနှင့် လူက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်ကာ သင်တန်းသား တရားစီရင်သူ တံဆိပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဆံပင်တိုနှင့် လူသည် တံဆိပ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ရယ်လုနီးပါး ဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ သင်တန်းသား တရားစီရင်သူ ဟုတ်လား၊ မင်းတို့ တရားစီရင်သူ သမဂ္ဂက မင်းကို မစ်ရှင် လွှတ်လိုက်တာလား ”

ရှဖေးသည် သဘောတူကြောင်း သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုကြောင်း မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြသဘဲ ဆံပင်တိုနှင့် လူကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝပ်အင်ဂျင်၏ ဟိန်းသံကို အပေါ်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ ယင်းနောက်တွင် တောင်သိန်းငှက်၏ ကွပ်မျက်ရေးအဆင့် ဖရီးဂိတ်ယာဉ်သည် ဆင်းသက်ကွင်းသို့ ဆင်းသက်လာသည်။

ဆံပင်တိုနှင့် လူသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ မင်းတို့ တရားစီရင်သူ သမဂ္ဂက ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ငါသိချင်တာ တစ်ခုတည်းပဲ၊ တောင်သိန်းငှက်က ကေကြီးကို အညိုရောင် အိတ်တစ်လုံး ပေးခဲ့လား ”