အခန်း (၁၇၇၀-၁၇၇၂)

အခန်း (၁၇၇၀) - သူတစ်ပါး၏ ဇာတ်ကွက်ကို မတော်တဆ လုမိခြင်း

~ထိုအချိန်၌ပင် အရက်ဆိုင်၏ ဘားကောင်တာ နောက်ကွယ်တွင် နုနယ်ပျိုမြစ်သော စားပွဲထိုး မိန်းကလေး ဆိုဖီသည် ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးကို ငေးမောကြည့်ရှုနေလေ၏။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ အာရုံကို အထူး ဖမ်းစားနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ကျောကို ဖြောင့်တန်းစွာ မှီ၍ ထိုင်နေပြီး၊ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။ သူ၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားများမှာမူ ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေကြ၏။

'သူ... သူ အဆင်ပြေပါ့မလား'

ဆိုဖီသည် ထိုသို့ တွေးတောနေမိလေသည်။

"ဆိုဖီ"

ဘားအကူ မိန်းကလေးတစ်ဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်သော်လည်း ဆိုဖီ့ထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရရှိခဲ့ပေ။

စီနီယာ စားပွဲထိုးမလေးမှာ ဆိုဖီ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုပြီးမှ သူမသည် သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းတို့ ရှိရာဘက်သို့ ငေးမောနေသည်ကို သတိထားမိသွားတော့၏။ ထိုအခါမှ သူမသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။

သူမသည် ဆိုဖီ့အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ကျောပြင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်လိုက်၏။

"အာ"

ဆိုဖီသည် သူမ၏ စီနီယာထံမှ ရုတ်တရက် အတိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားကာ ချစ်စဖွယ် အော်ဟစ်သံလေး ထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။

ဘားကောင်တာအနီးရှိ ဖောက်သည် (၃) ဦးသည် ဆိုဖီ့၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ထိုဘက်သို့ ထူးဆန်းစွာ လှည့်ကြည့်လာကြ၏။

ဆိုဖီ၏ မျက်နှာလေးမှာ အလွန်တရာ နီမြန်းသွားရတော့သည်။ သူမသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဘားကောင်တာ အောက်ထဲသို့ ငုံ့လျှိုးကာ ပုန်းကွယ်လိုက်လေတော့၏။

"အစ်မ... ဘာလို့ ဒီလို လုပ်တာလဲ"

ဆိုဖီသည် စီနီယာ စားပွဲထိုးမလေးကို မကျေမနပ်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ နူးညံ့သောအသံလေးထဲတွင် အပြစ်တင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေလေသည်။

စီနီယာ စားပွဲထိုးမလေးကမူ ဆိုဖီ၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် ဟမ်းစတားလေးတစ်ကောင်ပမာ ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေသော ဆိုဖီ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

"မင်းက သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းကို ငေးနေတာလား။ ဟားဟား... သူက ဖော့ခ်စီးတီးရဲ့ ထိပ်တန်း အထက်တန်းလွှာ သခင်လေးလေ။ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးက သူ့ကို မျက်စိကျနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းက အဲဒီ သာမန် မိန်းကလေးတွေကို စိတ်ဝင်စားတာ မဟုတ်ဘူး"

စီနီယာ စားပွဲထိုးမလေးက ဆိုဖီ့ကို အကဲခတ်သလို ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ဆိုရင်တော့... မင်းဘက်ကသာ စတင် လှုပ်ရှားမယ်ဆိုရင် သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းက မင်းကို သဘောကျသွားနိုင်တယ်နော်"

စီနီယာ စားပွဲထိုးမလေးသည် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ဆိုဖီသည် ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ပညာတတ်အငွေ့အသက်နှင့် စားပွဲထိုးဝတ်စုံ၏ လိုက်ဖက်မှုမှာ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဖြူစင်နုနယ်သော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလော။

"အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ အစ်မရယ်။ ကျွန်မက သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းကို စိတ်ဝင်စားတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဆိုဖီက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။ သူမ၏ တည်ငြိမ်လှသော အဖြေကြောင့် စီနီယာ ဖြစ်သူမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဆိုဖီသည် ဝုဖ်ဂန်းကို မငေးလျှင် မည်သူ့ကို ငေးနေသနည်း။

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းကို စိတ်မဝင်စားဘူး ဆိုရင်... မင်း ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ"

စီနီယာ စားပွဲထိုးမလေးသည် ဆိုဖီ၏ အကြည့်များအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယဲ့ဖန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်မိတော့၏။

"ဟယ်... အဲဒီ အမျိုးသားက တော်တော်လေး ခန့်တာပဲ။ တရုတ်ရုပ်ရှင်ထဲက မင်းသားတွေလိုပဲနော်"

"ဪ... မင်းက သူ့ကို ကြည့်နေတာကိုး။ တကယ်တော့ အဲဒီ တရုတ်အမျိုးသားက တော်တော်လေး ထူးခြားတာ။ သူ့နာမည်က ယဲ့ဖန် ထင်တယ်နော်။ ဝုဖ်ဂန်းနဲ့လည်း ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောနိုင်တာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ခံအင်အားကလည်း သာမန်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး"

သူမ၏ အတွေးများ ပေါ်တင် အပြောခံလိုက်ရသဖြင့် ဆိုဖီ တစ်ယောက် အလွန်အမင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် ဆရာမ၏ ခေါ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသော မူလတန်း ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ၊ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝင်မတတ် ငုံ့နေလိုက်တော့၏။

ဆိုဖီ၏ အူကြောင်ကြောင် ပုံစံလေးကို ကြည့်ကာ စီနီယာ ဖြစ်သူမှာ စိတ်ထဲမှ ရယ်မောနေမိသည်။ သို့သော် သူမက နှမြောတသဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"နှမြောစရာပဲ။ အစောက ငါ ဝိုင်သွားပို့တုန်းက ကြားလိုက်တာတော့... သူက သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မကို သဘောကျနေတာတဲ့။ မင်းအတွက်တော့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးထင်တယ်"

ဆိုဖီ တစ်ယောက် ငိုင်သွားရရှာသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားတော့၏။

"ကဲ... အများကြီး တွေးမနေနဲ့တော့။ အလုပ်သွားလုပ်တော့။ ဟိုဘက်က ဝိုင်းက ဧည့်သည်တွေက မင်းကိုပဲ ဝိုင်လာချပေးဖို့ သီးသန့် တောင်းဆိုနေကြတယ်။ ကြာနေရင် သူတို့တွေ ရန်ဖြစ်ကြလိမ့်မည်"

စီနီယာ ဖြစ်သူက ဆိုဖီ့ကို အလုပ်ဆီသို့ တွန်းလွှတ်လိုက်လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဆိုဖီ့အတွက် ဘာမှ စဉ်းစားစရာ မရှိတော့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့... အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်"

ဆိုဖီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ဝိုင်ဗန်းကို မ၍ ဘားကောင်တာ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဆိုဖီသည် သတ်မှတ်ထားသော ဝိုင်းဆီသို့ ဂရုတစိုက် လျှောက်လှမ်းသွား၏။

လမ်းသရဲ လူမိုက်ပုံစံနှင့် ဖောက်သည် (၅) ဦးသည် ဆိုဖီ၏ ကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သားကောင်အား ငေးကြည့်နေသော မုဆိုးများပမာ ရိုင်းစိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ဆိုဖီသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိ၏။ သူမသည် အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရတော့၏။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ပြောတာ မမှားဘူး မဟုတ်လား။ ဒီအရက်ဆိုင်ထဲမှာ တကယ့် အလှလေးတစ်ယောက် ပုန်းနေတယ်ဆိုတာလေ"

လူမိုက်တစ်ဦးက သူ၏ အင်္ကျီလက်ပြတ်ဝတ်ထားပြီး လက်မောင်းပေါ်တွင် ခြေသည်းလက်သည်း တက်တူးများရှိသော အစ်ကိုကြီးကို ဖားပြောလိုက်လေသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ဆိုဖီ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေး... မင်းတို့ဆိုင်က ဝိုင်ချပေးတာ သိပ်နှေးတာပဲ။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ စောင့်ရတာ စိတ်မရှည်တော့ဘူး"

ဘေးနားရှိ လက်အောက်ငယ်သားများကလည်း ဝိုင်း၍ ဆူပူလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်ပ အစ်ကိုကြီးရာ။ အစ်ကိုကြီးက မိန်းကလေးတွေကို ဘယ်လို ချော့ပြောရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။ ဒီလို ပြောလိုက်ရင် သူမ လန့်သွားလိမ့်မည်။ ထွက်ပြေးသွားရင် ကစားလို့ မရတော့ဘူးလေ"

"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်... ကျွန်မ အလုပ်တွေ နည်းနည်း များနေလို့ပါ"

ဆိုဖီက ကပျာကယာ တောင်းပန်လိုက်၏။ သူမသည် ဝိုင်ချပေးရန် အချိန်အနည်းငယ် နောက်ကျခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ယခုအခါ ဖောက်သည်၏ အပြစ်တင်ခြင်းကို ခံရသောအခါ သူမဘက်က နာခံရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းက ဖောက်သည်တွေကို လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူးလေ။ ဖောက်သည်က ဘုရားသခင် ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"

ထိုအမျိုးသားသည် ဆိုဖီ့ကို အတင်းအကျပ် အပြစ်ရှာနေတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒေါသတရားများမှာ တကယ်ပင် ဖြစ်ပုံရ၏။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကလည်း ရောယောင်၍ ပြောဆိုကြသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... မင်းက စားပွဲထိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ ဝိုင်ချပေးတာ ဒီလောက် နှေးနေရတာလဲ"

ဘေးပတ်လည်မှ ဝိုင်း၍ ကဲ့ရဲ့နေကြသဖြင့် ဆိုဖီ တစ်ယောက် အကျပ်ရိုက်သွားရလေသည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော ဖောက်သည်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ဒါပထမဦးဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လေသည်။

"ဒီလို လုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ မင်း ငါတို့နဲ့အတူတူ ဝိုင်သောက်ပြီး ငါတို့ကို ပျော်အောင် ထားပေးစမ်းပါ။ ဒါဆိုရင်တော့ ခုနက ကိစ္စတွေကို ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ငါ သဘောထားပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

"တကယ်လို့ မင်းက သဘောမတူဘူး ဆိုရင်တော့... ငါတို့တွေ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်မိရင် မင်း ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့"

ထိုအမျိုးသားသည် အရှက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ သူသည် ဆိုဖီ့ကို သူတို့နှင့်အတူ ဝိုင်သောက်ခိုင်းရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အမျိုးသား (၅) ဦးနှင့် ယှဉ်၍ မည်ကဲ့သို့ သောက်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည် ဆိုဖီ့ကို တမင် မူးအောင် လုပ်လိုသည့် သဘောမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ဘေးနားရှိ လူများကလည်း သူတို့ အစ်ကိုကြီး၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး မဲ့ပြုံးများ ပြုံးလိုက်ကြလေ၏။

"လာပါ... မြန်မြန် လာခဲ့ပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ကို ထပ်ပြီး စောင့်ခိုင်းမနေနဲ့တော့"

ဆိုဖီသည် ထိုလူအုပ်စုကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤလူများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးများပမာ ဖြစ်နေတော့၏။

အခန်း (၁၇၇၁) - ဒီနေ့ည ဒုက္ခရောက်မည့်သူမှာ မင်းသာဖြစ်သည်

~ဝုဖ်ဂန်းသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ဝိုင်ကို တစ်ငုံချင်း သောက်နေရင်း ယဲ့ဖန်ကို စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း... ဟိုမှာကြည့်စမ်းပါဦး။ ဟိုဘက်ဝိုင်းက ကောင်တွေ စားပွဲထိုးမလေးကို အနိုင်ကျင့်နေကြပြီ"

ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတစ်ဦးက ဝုဖ်ဂန်းကို လက်တို့ကာ အနီးအနားရှိ စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟွန့်... ပျင်းစရာကြီးပါကွာ။ ယောကျာ်းဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာ ဘာများ ဂုဏ်ယူစရာရှိလို့လဲ"

ဝုဖ်ဂန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ကဲ့ရဲ့သော အရိပ်အယောင်တို့ ထင်ဟပ်သွား၏။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အနိုင်ကျင့်မှုပေါင်း များစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း သူကသာ သူတစ်ပါးကို နှိမ်နင်းခဲ့သူ ဖြစ်ချေသည်။ ထို့ကြောင့် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်သည့် ကိစ္စများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ကုန်ခမ်းနေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်... ဒီနေ့ည၏ ပြဇာတ်မှာ ယခုမှ စတင်တော့မည် မဟုတ်ပါလော။

ယဲ့ဖန်သည် ဝုဖ်ဂန်းအား သနားစရာကောင်းသော သတ္တဝါတစ်ဦးကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်မိ၏။

'ခဏနေရင်တော့ မင်း ဒီလိုစကားမျိုး ပြောနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ဒီနေ့ည ဒုက္ခရောက်မည့်သူမှာ မင်းသာ ဖြစ်နေလို့ပဲ'

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ... သာမန်ရုပ်ရည် ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ဝိုင်နီခွက်ကို ကိုင်ကာ ကစားနေလေသည်။ သူသည် အလွန်ပင် အညတရ ဆန်လွန်းသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက သူ ရှိနေသည်ကိုပင် သတိမပြုမိကြပေ။

သို့ဖြစ်သော်ငြားလည်း... ထိုလူငယ်၏ ရုပ်ရည်မှာ အတုပြုလုပ်ထားသော အရေပြားမျှသာ ဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ သိရှိကြမည် မဟုတ်ချေ။ ထိုအရေပြားတု၏ အောက်ကွယ်တွင်မူ ဖော့ခ်စီးတီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ပါရမီရှင်၊ ထိပ်တန်းမိသားစုတစ်ခု၏ သခင်လေး ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ် ရှိနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်သည် ဝုဖ်ဂန်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မမှိတ်မသုန်ကြည့်နေခဲ့၏။ ဝုဖ်ဂန်း ဆိုဖာမှ ထလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်မည့်ဟန် ရှိသော မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ယဲ့ဖန် ရောက်ရှိလာခြင်းက ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်အား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ဤလူစိမ်းကို အရေးတယူ ရှိမနေပေ။

ဒီနေ့ညတွင် အရာအားလုံးမှာ သူ စနစ်တကျ အကွက်ချ ကြံစည်ထားသည့် 'ဘဝဇာတ်ညွှန်း' အတိုင်းသာ ဖြစ်ပျက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ ဇာတ်ဝင်ခန်း ရောက်လာမည့်အချိန်ကိုသာ တည်ကြည်လေးနက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရုံမျှသာ ဖြစ်၏။

...

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဝုဖ်ဂန်း၏ အကြည့်သည် ဆိုဖီရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း... ဟို စားပွဲထိုးမလေးက တော်တော်လေး လှတာပဲနော်။ သခင်လေး သဘောကျမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်"

ဝုဖ်ဂန်းက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟား…မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေတာလဲ။ ငါက မိန်းမတစ်ယောက် မပါဘဲ မနေနိုင်တဲ့လူမျိုးနဲ့ တူနေလို့လား။ ငါက မိန်းမလှလေးပေါင်းစုံကို မြင်ဖူးပြီးသားကွ။ ငါ့ရဲ့ အကြိုက်က အရမ်းကို ပါးရည်နပ်ရည်ရှိပြီးသား။ ပြီးတော့... ဒီဖော့ခ်စီးတီးမှာ ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်မထက် လှတဲ့ မိန်းမ ရှိလို့လား"

ဝုဖ်ဂန်းသည် ပြဿနာ ဖြစ်ပွားနေသော စားပွဲဝိုင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုဖီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒုက္ခရောက်နေသော အမူအရာကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုအခိုက်မှာပင် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ထိုမိန်းကလေးဆီသို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူသည် လှပသော အမျိုးသမီးပေါင်း များစွာကို တွေ့မြင်ဖူးခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဘေးနားတွင်လည်း အန်းကျူပရင့်စ်ကဲ့သို့ ချောမောလှပသော အစ်မတစ်ဦး ရှိနေခဲ့သဖြင့် သာမန်မိန်းကလေးများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

သို့သော်... ဆိုဖီ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ သံယောဇဉ်တွယ်လာသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရပြန်သည်။

ဆိုဖီ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ဖြူစင်နုနယ်လှပေသည်။ သူမ၏ ကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အလုပ်ဝတ်စုံနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေ၏။ ဤအရက်ဆိုင်အတွင်း၌ မိတ်ကပ်များ အလွန်အမင်း လိမ်းခြယ်ထားသော အမျိုးသမီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ၏ အလှတရားမှာ ထိုင်ကြည့်ချင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ယခုအခါ ဆိုဖီသည် လမ်းသရဲ လူမိုက်များ၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံနေရတော့၏။ ဝုဖ်ဂန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့အား ပေးသနားလိုက်သော အခွင့်အရေး တစ်ခုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

'မင်းသမီးလေးကို သူရဲကောင်းက ကယ်တင်ရမည်ပေါ့။ စဉ်းစားကြည့်တာနဲ့တင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းနေပြီ'

ဝုဖ်ဂန်းသည် ဆိုဖာမှ ရုတ်ချည်း ထရပ်လိုက်၏။ သူ၏ အဟုန်ပြင်းသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဘေးပတ်လည်ရှိ သူဌေးသားများမှာ လန့်ဖျပ်ကုန်ကြရသည်။

"သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း... ခုနကပဲ စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"သွားမယ်ကွာ... ဒီမှာထိုင်ပြီး ဝိုင်သောက်နေရတာ ပျင်းစရာကြီး။ ငါတို့တွေ သွားပြီးတော့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းပြီး ကောင်းတဲ့အမှုတွေကို မြှင့်တင်ပေးရအောင်"

ဝုဖ်ဂန်းသည် သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားပေါ်ရှိ တွန့်ကြေနေသော နေရာများကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ သူ၏ အချောဆုံးသော ပုံစံကို ပြသရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

သူသည် နဂိုကပင် ရုပ်ရည်ချောမောသူ ဖြစ်ရာ၊ အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်နှင့် အထက်တန်းကျသော သခင်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ခန့်ညားသွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဟန်ပန်မှာ မဆိုးလှပေ။

ဝုဖ်ဂန်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော သူဌေးသားများမှာလည်း သူ၏ စရိုက်ကို အတပ်သိကြသူများ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့သည် နေ့စဉ်အတူတူ ပျော်ပါးနေကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဝုဖ်ဂန်းနှင့် တစ်စိတ်တည်း တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေကြလေ၏။

"ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်"

"ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်ဗျို့"

ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသား အားလုံးနီးပါးသည် ဝုဖ်ဂန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြလေသည်။

ဝုဖ်ဂန်းသည် ၎င်းကို သဘောပေါက်သွားပြီး ကျေနပ်အားရသော အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် သူဌေးသား အနည်းငယ်ကို ကျပန်းရွေးချယ်လိုက်လေသည်။ ထိုသူဌေးသားများမှာ ရုပ်ရည်အားဖြင့် သာမန်ကာလျှံကာများ ဖြစ်ကြပြီး ဝုဖ်ဂန်း၏ အလှကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးသော သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအခိုက်မှာပင် ဝုဖ်ဂန်းသည် သူ၏ ဘေးနားတွင် လူတစ်ဦး ရှိနေသေးသည်ကို သတိရလိုက်မိ၏။ ထိုသူမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အတားအဆီးပင် ဖြစ်လေသည်။

"ယဲ့ဖန်... ခင်ဗျား ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ။ လိုက်မလာနဲ့ဦး"

ယဲ့ဖန်သည် ဝုဖ်ဂန်း၏ ခေါ်ဆိုသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အသံတစ်သံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ ငိုင်သွားရတော့သည်။

'ဒီကလေးကတော့လေ... တော်တော်လေး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကိုးချင်နေတာပဲ'

ယဲ့ဖန်သည် ခေါင်းကို မော့ကာ ဝုဖ်ဂန်းကို ကြည့်လိုက်၏။ ဝုဖ်ဂန်းသည် စောစောကကဲ့သို့ ပျော့ခွေနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဝတ်စုံကို သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ၏ နောက်တွင်လည်း လက်အောက်ငယ်သား ငါးဦးက ခြံရံထားလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျား သွားလို့ ရတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်မဝင်စားပါဘူး"

ယဲ့ဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူသည် ဂရုမစိုက်ဟန် ပြုမူနေသော်လည်း၊ သူ၏ မူလ ပစ်မှတ်မှာ စားပွဲထိုးမလေး မဟုတ်ပေ။ သူ ဤအရက်ဆိုင်သို့ လာရခြင်းမှာ ဒီဗွန်ရှိုင်းယား ဟွတ်ခ်ကို တားဆီးရန်နှင့် ဝုဖ်ဂန်းကို ကယ်တင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆို သဘောတူပြီနော်။ မင်း လာပြီး မနှောင့်ယှက်နဲ့ဦး"

ဝုဖ်ဂန်းသည် သူရဲကောင်းအဖြစ် မင်းသမီးလေးကို ကယ်တင်မည့် အခန်းတွင် ယဲ့ဖန် ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်မည်ကို လုံးဝ မလိုလားပေ။

"သွားပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဆုံးသတ်မှာတော့ မင်း ငါ့ကို အကူအညီ တောင်းရမှာပဲလေ"

ယဲ့ဖန်သည် အသစ်ငှဲ့ထားသော Red Knight ဝိုင်တစ်ခွက်ကို အကုန်သောက်လိုက်လေသည်။ ဤဝိုင်၏ အရသာမှာ မဆိုးလှပေ။ ဒေါ်လာ (၁၀၀၀၀၀) ပေးရသည်နှင့် တန်လှပေသည်။

ခဏနေလျှင်တော့ သူသည် ဝုဖ်ဂန်းကို နောက်ထပ် ဝိုင်တစ်ပုလင်း ထပ်မံ၍ လိမ်လည်သောက်ရဦးမည် ဟု တွေးတောနေမိ၏။

ဝုဖ်ဂန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

'ငါက ဘာလို့ မင်းရဲ့ အကူအညီကို လိုရမှာလဲ'

ဝုဖ်ဂန်းသည် အများကြီး တွေးမနေတော့ပေ။

ယဲ့ဖန်… ပေါက်တတ်ကရ စကားများကို ပြောဆိုနေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ဝုဖ်ဂန်း မှတ်ယူလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၇၇၂) - မင်းတို့က တော်တော်လေး သတ္တိရှိကြတာပဲ

~"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြစမ်း"

ဝုဖ်ဂန်းသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ လက်အောက်ခံ သူဌေးသားများအား လိုက်ပါရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ထိုသူဌေးသားများမှာလည်း လက်သီးလက်မောင်း တန်းလျက် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် အသင့်ဖြစ်နေကြတော့၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း"

သူတို့အုပ်စုသည် ဟိတ်ဟန်အပြည့်ဖြင့် ရှေ့ဝိုင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြလေသည်။ လမ်းခုလတ်ရှိ ဖောက်သည်များမှာ ဝုဖ်ဂန်းတို့ အုပ်စုကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုနေကြပြီးနောက်၊ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။ အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ စားပွဲထိုးမလေးရှိရာသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး ပွဲကောင်းကြည့်ရတော့မည်ဟု တွေးတောနေကြတော့သည်။

...

ဆိုဖီသည် စားပွဲဝိုင်းအနားတွင် ရပ်နေရင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။ သူမသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှပင် တိုးရန် သတ္တိမရှိရှာပေ။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမှာ အတော်ကြာအောင် တင်းမာနေခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူမိုက်တစ်ဦးမှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"တောက်... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ကို အခွင့်အရေး မပေးတာလဲ။ မင်းဘက်က ဝိုင်ချပေးတာ နှေးခဲ့လို့ ငါတို့က အတူတူ သောက်ရင်း တောင်းပန်ခိုင်းတာလေ။ ဒါကို မရဘူးလား"

ထိုလူမိုက်၏ ခက်ထန်သော အမူအရာကြောင့် ဆိုဖီမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားရကာ ဘားကောင်တာဘက်သို့ အားကိုးတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဘားကောင်တာ၌ မည်သူမျှ ရှိမနေပေ။ သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာလည်း ဤအဖြစ်အပျက်ကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေကြသဖြင့် ဆိုဖီ့မှာ အကူအညီမဲ့နေရှာတော့သည်။

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က စားပွဲကို ဝုန်းခနဲ ထုချလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်ပုလင်းများနှင့် ဖန်ခွက်များမှာ လှုပ်ခါသွားတော့၏။

"မိန်းကလေး... မင်းက ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတာလား။ ငါ အခု တော်တော်လေး စိတ်မကြည် ဖြစ်နေပြီနော်"

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ အနိုင်ကျင့်လိုသော အမူအရာဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်... ကျွန်မ မသောက်နိုင်လို့ပါ။ ကျွန်မက အရက် သိပ်မသောက်တတ်လို့ပါ"

ဆိုဖီက ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြနေသော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများမှာ လူမိုက်များ အလိုရှိနေသည့် အချက် ဖြစ်နေသည်ကို မသိရှာပေ။ ထိုလူမိုက်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ကြလေ၏။

အရက် မသောက်တတ်လေ၊ ပိုကောင်းလေ မဟုတ်ပါလော။ ဒါဆိုလျှင် သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ အောင်မြင်ရန် ပို၍ လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မူးသွားလျှင် ဘာမှ သိတော့မည် မဟုတ်သည်မှာ ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။

"လာပါ... ငါတို့နဲ့ အတူတူ သောက်စမ်းပါ။ ဝိုင်နည်းနည်းပါပဲ။ သောက်ပြီးရင် ငါတို့ အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

ဆိုဖီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာလေးမှာ တုန်ယင်သွားရ၏။ ဤလူများသည် မရိုးသားမှန်း သူမ ခံစားမိလေသည်။ သူမသည် အရက်ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အကွက်များကို အတပ်သိနေသူ ဖြစ်ချေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်... ကျွန်မ သွားမှ ဖြစ်တော့မယ်။ ဒီကိစ္စကို မန်နေဂျာကို ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။ မန်နေဂျာက ကျွန်မကို ဆုံးမပါလိမ့်မယ်"

ဆိုဖီသည် လူမိုက်များကို ထပ်မံ၍ တောင်းပန်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဆိုဖီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ထိုလူမိုက်များသည် ဤမိန်းကလေးမှာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေမှန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြ၏။

"ဟား... ဖမ်းထားလိုက်စမ်း"

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ ဒေါသထွက်သွားရသည်။ သူတို့တွေ ဒီနေ့ညအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားထားရသော်လည်း သားကောင်က လက်လွတ်စပယ် ထွက်ပြေးသွားမည်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။ ထိုအခါ သူတို့ဘက်မှ အင်အားသုံးရန်သာ ရှိတော့သည်။

ဆိုဖီသည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိလိုက်ရ၏။ သူမသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူမိုက်များမှာ ထိုင်ရာမှ ထရပ်ကာ သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို ကြောက်လန့်တကြား မြင်လိုက်ရလေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့"

ဆိုဖီသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ရှာ၏။

သူမ၏ အနီးသို့ ရောက်နေသော လူမိုက်တစ်ဦးမှာမူ သူ၏ အကွက် အောင်မြင်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မဲ့ပြုံး ပြုံးလျက် သူမ၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်၌...

"ခွမ်း"

ဝိုင်ပုလင်း တစ်လုံးသည် ထိုလူမိုက်၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ လူမိုက်သည် သူ၏ လက်မှာ ကျိုးသွားတော့မတတ် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"အား... ငါ့လက်... ငါ့လက်"

လူမိုက်သည် နာကျင်မှုကြောင့် တုံ့ခနဲ ရပ်သွားချိန်တွင် ဆိုဖီမှာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

မိမိ၏ လက်မောင်းမှာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး သားကောင်ကလည်း လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် ထိုလူမိုက်၏ ဒေါသမှာ ဦးခေါင်းသို့ ဆောင့်တက်သွားတော့၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသယောင် ရှိလေသည်။

"ဘယ်ကောင်လဲဟ... ဘာလုပ်တာလဲ"

သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်ဝါးတစ်ဖက်က ဖိကပ်လိုက်သည်ကို ခံလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် အဟုန်ပြင်းစွာ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝုဖ်ဂန်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဝုဖ်ဂန်းသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လူမိုက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ မှောက်ခုံ လဲကျသွားတော့သည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဝုဖ်ဂန်းသည် ဆိုဖီ့ကို ကြည့်ကာ တည်ကြည်လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

သူ၏ ပုံစံမှာ အထက်တန်းကျသော သူရဲကောင်း လူငယ်လေးတစ်ဦးအလား ခန့်ညားလှပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့်"

ဆိုဖီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ အမြဲတမ်း မောက်မာပြီး စည်းကမ်းမဲ့တတ်သော သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်းသည် ယနေ့တွင် ဘာကြောင့် လူခြားတစ်ယောက်ပမာ ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

ဝုဖ်ဂန်းမှာမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ လူမိုက်များကို မထီမဲ့မြင်ကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့က တော်တော်လေး သတ္တိရှိကြတာပဲ။ ငါ့ရှေ့မှာတင် ပြဿနာလာရှာရဲတယ်ပေါ့လေ"

"မင်းတို့တွေ... အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေကြပြီလား"

ဝုဖ်ဂန်း၏ နောက်ကွယ်မှ သူဌေးသားများမှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဝုဖ်ဂန်းကို လက်မထောင်ပြလိုက်ကြလေ၏။

သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း၏ ဟန်ဆောင်မှုမှာမူ အမှတ်ပြည့် ပေးရမည်သာ ဖြစ်ချေတော့သည်။